โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ประตูห้องนอนปิดสนิทหลังจากที่มนุษย์สองคนที่เบอร์เบินชอบที่สุดหายเข้าไป
เจ้าแมวน้อยจึงวิ่งเหยาะ ๆ รอบ ๆ โซฟา ลับเล็บกับผืนพรมบ้าง จิบน้ำ กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะเขียนหนังสือ แล้วมองไปที่ใบไม้สีเขียวที่กำลังสั่นไหวตามแรงลม พอเห็นผีเสื้อบินโฉบไปมาที่ระเบียง ก็กระโดดลงจากโต๊ะไปตะกายขากับประตูบานเลื่อนกระจก มองสิ่งมีชีวิตสีสวยมีปีกร่อนลงเกาะบนมุมหนึ่งของพื้นระเบียง
มุมนั้น เป็นสถานที่ที่มันเคยใช้หลบหนีมนุษย์ใจร้ายที่ไล่ตีมันในวันฝนตก ความรู้สึกกลัวยังติดอยู่ในส่วนลึกของความทรงจำที่มักผุดพรายขึ้นมาทุกครั้งที่มันจ้องมองระเบียง
คืนนั้นฟ้าร้องเสียงดังจนมันกลัวไม่กล้าขยับตัว ได้แน่ขดตัวซุกตากฝนโดยไม่รู้ว่าจะไปไหนต่อ ทั้งหิว ทั้งหนาว
คลิก!
เสียงที่ดังแทรกเสียงฝนทำให้มันสะดุ้ง แล้วพองขนให้ฟูเพื่อหลอกศัตรูว่ามันตัวใหญ่แค่ไหน
‘ว่าไง...เหลือแกอยู่ตัวเดียวใช่ไหม...’ เสียงของมนุษย์ที่เดินเท้าเปล่าออกจากห้องนุ่มนวลประหลาด
‘ฉันก็แค่อยู่ตัวคนเดียวนะ ไม่มีพ่อไม่มีแม่แล้วเหมือนกัน’ มือใหญ่ข้างนั้นยื่นเข้ามาหา ไม่รู้เหตุผลใด ๆ แต่มันกลับรู้สึกถึงความปลอดภัยที่แผ่ออกจากดวงตาคู่นั้น ‘มาอยู่กับฉันนะ อยู่ด้วยกัน’
มันรักมนุษย์คนนี้ รักแรกพบ รักแรกสัมผัส มือของเขาอุ่น ห้องของเขามีกลิ่นที่มันชอบ เสียงของเขาก็อ่อนโยนเหมือนเสียงร้องของแม่ที่หายตัวไป
เบอร์เบิน คือเสียงที่เขาใช้เรียกหามัน เบอร์เบิน คือเสียงที่มันรู้ว่าจะได้รับการกอดอย่างอบอุ่น เบอร์เบิน คือเสียงที่มันอยากได้ยิน เสียงเรียกของเขา มันชอบที่สุด
มันใช้ชีวิตอยู่ในห้องนี้อย่างมีความสุขและปลอดภัยมาตลอด อาหารและน้ำมีพร้อมเสมอจากเขาหรือบางครั้งจะมีมนุษย์ผู้หญิงอีกคนมาเทให้ แต่ถ้าไม่ใช่เขา มันก็ไม่ไว้ใจใคร และหากมีมนุษย์คนอื่นเข้ามาในห้อง มันจะหนีไปมุดตัวใต้โซฟา
จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่มันนอนเหยียดยาวบนโซฟาตัวโปรด เสียงกุกกักที่ดังจากประตูบานเลื่อน มันสะดุ้งตื่นแล้วยืดคอมองไปทางต้นเสียง เห็นบานประตูกระจกค่อย ๆ เลื่อนเปิด สัญชาติเอาตัวรอดบอกให้มันรีบกระโดดลงไปหาที่ซ่อนตัว
กลิ่นคล้ายสิ่งมีชีวิตอายุมากลอยเข้ามาแตะจมูก จากนั้นก็มีมนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งก้าวขาเข้ามา มนุษย์คนที่มันมักเห็นยืนมองเขาตลอดเวลาด้วยแววตาไม่น่าไว้ใจ มนุษย์คนที่มันมักเห็นเดินเตร่ไปเตร่มาบนทางเดินด้านหลัง บางครั้งที่มันนอนหมอบดูนกบนกิ่งต้นไม้หลังห้อง ดวงตาของมันมักไปสะดุดกับดวงตาของมนุษย์คนนี้
‘ลุงแก้ว’ คือเสียงที่เขาใช้เรียก
เสียงกุกกักดังตอนที่มันเห็นลุงแก้วทำอะไรสักอย่าง จากที่มันเห็นคล้ายกำลังปืนป่ายขึ้นที่สูงด้วยเก้าอี้เหมือนเวลามันปืนขึ้นไปพยายามเปิดตู้เก็บอาหาร
‘ผมติดกล้องแอบถ่ายเรียบร้อยแล้ว สองจุดตามที่คุณแพรวสั่ง’
เสียงแหบนั่นทำให้มันค่อย ๆ คลานออกไปลอบมอง เห็นลุงแก้วเดินไปเดินมา แล้วหยุดอยู่หน้าชั้นวางของเหลวที่มันไม่รู้ว่าคืออะไร รู้แต่ว่าเขามักหยิบอันที่มีสิ่งคล้ายของเล่นแกว่างไปมา
‘ตอนนั้นผมทิ้งแหวนไว้เพื่อให้จับคนบงการได้ อย่างน้อยผมก็ทดแทนบุญคุณแล้ว แต่ครั้งนี้ผมไม่มีทางเลือกจริง ๆ’
ลุงแก้วส่งเสียงอะไรยาวเหยียด มันไม่เข้าใจ แต่จากกลิ่นที่ลอยมาจากข้างบนนั้น บอกมันว่ามีบางอย่างแปลกปลอม
แต่หลังจากวันนั้น ก็มีอะไรหลายอย่างรวมทั้งคนแปลกปลอมเข้ามาในห้องของเขา เริ่มจากมนุษย์ผู้หญิงที่ชอบส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนจนมันไม่อาจทนฟังได้ หลายครั้งที่มนุษย์ผู้หญิงคนนั้นคำรามใส่เขา ข่วนเขา มันไม่ชอบ แต่มันกลัว กลัวจนไม่กล้าออกจากที่ซ่อนตัว
ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีผู้หญิงอีกคน คนที่มักลอบมองเขาจากมุมใดมุมหนึ่งของรีสอร์ต ดวงตาคู่นั้นที่ใช้มองเขาเหมือนดวงตาของ ‘งูพิษ’
แล้ววันหนึ่ง งูพิษก็เดินตามหลังมนุษย์ที่เทอาหารให้เธอเข้ามาในห้อง มันได้กลิ่นไม่น่าไว้ใจก่อนเขา จึงหลบเข้าอยู่ใต้โซฟาทัน
‘เราไม่มีเรื่องต้องพูดกัน ออกไปซะ!’
เขาส่งเสียงขู่ออกมา เป็นเสียงที่มันอ่านความรู้สึกได้ว่าเขากำลังโกรธจัด และเป็นความโกรธที่มันเพิ่งสัมผัสได้ครั้งแรกนับตั้งแต่วันที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้
‘ไม่ทันไร ก็ไล่ฉันแล้ว ฉันแค่มาบอกนายว่าอย่าเอาน้ำตาลไว้ใกล้มดเท่านั้น’
‘เธอพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ’
งูพิษเดินเข้าไปใกล้เขา ‘เดี๋ยวอีกหน่อย นายก็รู้ แล้วเมื่อถึงวันนั้น นายต้องเลี้ยงเหล้าขอบคุณฉัน’
‘ไม่มีวันนั้นหรอกแพรวพลอย’
แต่แล้ว จู่ ๆ มันก็จับความผิดปกติบางอย่างได้จากร่างกายของเขา เป็นความผิดปกติที่ทำให้เขาล้มลงบนโซฟา ต่างกับตอนที่เขากินของเหลวของโปรดแล้วหลับไป คล้ายว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับร่างกายของเขา จมูกของมันได้กลิ่นแบบนั้น
มันอยากไปหาเขา ดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอโผล่หัวออกจากใต้โซฟา เห็นงูพิษถือวัตถุส่งแสงแวววาวหันไปทางเขา แต่แล้วในตอนนั้นเอง ดวงตาของงูพิษที่มองมาก็ทำให้มันพองขน เสียงขู่ของมันยังไม่ทันออกจากลำคอ ปลายเท้าก็ตวัดกระแทกเข้าที่คาง ความตกใจ ความเจ็บ และความกลัวพุ่งเข้าเล่นงานมันจนกระถดตัวถอยกลับที่เดิม
เขาไม่ปลอดภัย มันจับสัญญาณนั้นได้ แต่มันกลัวจนช่วยอะไรเขาไม่ได้นอกจากหมอบตัวสั่นใต้โซฟาที่เขย่ารุนแรงจนเกิดเสียงดังสลับเสียงโหยหวนของงูพิษ
เวลาผ่านไป เขามีใบหน้าที่ไม่ความสุข บางครั้งมันเห็นเขานั่งนิ่งไม่ขยับ ไม่มีกลิ่นของอวัยวะเสื่อมสภาพ แต่มีกลิ่นคล้ายกลิ่นของสัตว์ป่วย เขาอาจไม่สบายตรงไหนสักที่ มันเลียมือเขา ซุกไซร้ให้ความอุ่นของขนช่วยให้เขาสบายตัว ถูไถหัวของมันกับแขนเขาส่งสัญญาณให้รู้ว่ามันรักและเป็นห่วง แต่กลิ่นนั้นก็ยังไม่จางหายแล้วยิ่งจะรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่มนุษย์ผู้หญิงคนที่ชอบกรีดร้องเข้าใกล้เขา
‘น้ำตาล’ คือเสียงที่เขาใช้เรียก
น้ำตาล คือมนุษย์ผู้หญิงที่เขากลัว ความกลัวคือกลิ่นที่มันรับรู้จากเขาเวลาที่น้ำตาลเข้ามาในห้อง ความกลัวมีมากเท่าไร กลิ่นก็แรงมากเท่านั้น และวันที่รุนแรงที่สุดจนสัญชาติการปกป้องของแมวเพศแม่อย่างมันถูกปลุกคือวันที่น้ำตาลเข้ามาในห้องพร้อมกับของเหลวสองอัน
วันนั้น ฝนตกฟ้าคำรามเหมือนคืนที่ทันถูกไล่ตี ความรู้สึกกลัวเข้ามาสวมสิงอย่างห้ามไม่อยู่ อีกทั้งเสียงร้องโหยหวนของน้ำตาล เสียงขู่คำราม เสียงร้องไห้
แต่เขาไม่ต่อต้าน เขาพยายามกอดเธอ เขาพยายามส่งเสียงอ่อนโยน แต่แล้วเขาก็ยอมแพ้ ร่างกายของเขานิ่งไม่ขยับ
อันตราย เขาไม่ปลอดภัย! มันรู้สึกได้ แต่มันกลัว ทุกอย่างที่เกิดตอนนั้นเหมือนวันที่งูพิษเข้ามา โซฟาขยับ เสียงโหยหวน ต่างกันแต่...กลิ่นเลือด มันได้กลิ่นเลือด กลิ่นของความตาย
เมี้ยว... มันส่งเสียงร้องออกไป หวังให้เขาได้ยิน แต่เสียงเบามากจนเลือนหายไปในเสียงครวญครางของมนุษย์ผู้หญิง
ผ่านไปนานแค่ไหน มันไม่รู้ รู้แต่ว่ามันได้ยินเสียงเขาอีกครั้ง
ทว่าการต่อสู้กันก็เริ่มจากนั้นไม่นาน
เพล้ง!
เสียงดังและเศษแหลมคมแตกกระจายทำให้สะดุ้ง ภาพที่มันเห็นจากใต้โซฟาคือน้ำตาลกำลังทำร้ายเขา อันตราย อันตราย อันตราย!
ฟ่อ!
เขี้ยวของมันจมเนื้อของมนุษย์ผู้หญิง เล็บแหลมคมก็จิกแน่น แต่มันถูกกระชากคอแล้วก่อนลอยหวือไปตัวกระแทกกับพื้น
ฟ่อ! มันพลิกตัวแล้วกระโดดกระโจนเข้าไปหามนุษย์ผู้หญิงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาพาตัวเองออกไปนอกได้แล้ว ทว่าน้ำตาลก็ยังตามไปทำร้าย ในมือของน้ำตาลมีของอันตราย
‘ขอให้คุณไม่สมหวังกับผู้หญิงคนไหนเลย!’
เสียงคำรามดังก้องพร้อมกับเสียงฟ้าผ่า มันกระโจนเข้าหาน้ำตาล แรงกระแทกของการพุ่งเข้าใส่ทำให้น้ำตาลล้มลงหน้าห้อง
กรี๊ด!
น้ำตาลกรีดร้องดัง จับคอมันแล้วขว้าง มันกระแทกกับพื้นอย่างแรง แต่มันยังไม่ยอมแพ้ มันจะปกป้องเขา ปกป้องเขาให้ได้!
น้ำตาลจ้องมันด้วยตาแดงก่ำ แต่เป้าหมายไม่ใช่มัน ปลายแหลมคมชี้ไปทางเขา ใบหน้านั้นน่ากลัวเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อ
‘ขอให้คุณไม่สมหวังกับผู้หญิงคนไหนเลย!’
น้ำตาลคำรามอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นยืน ทว่าร่างของเธอโอนเอนไม่มั่นคง มันเองก็พร้อมโจนทะยานใส่ แต่แล้วเสี้ยววินาทีถัดมา น้ำตาลก็เอนหงายตกลงไป
‘น้ำตาล!’
เขาส่งเสียงดังลั่น จากนั้นก็มีเสียงเนื้อกระแทกพื้น กลิ่นเลือดรุนแรงชัดเจน แล้วจากนั้นฝนก็ตกลงมามากมายเหมือนฟ้ารั่ว
‘น้ำตาล ลูกแม่!’
นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่มันได้ยินก่อนวิ่งกระโดดขึ้นต้นตะแบก แล้วหนีไปหาที่ซุกตัวด้วยความกลัวอีกครั้ง
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ ดำเนินไปผ่านสายตาของมัน ทั้งการลอบเข้าห้องของมนุษย์ผู้หญิงตัวโตที่เอาของบางอย่างไปใส่ไว้ในตู้เสบียงที่มันเห็นตอนนั่งหมอบรอเขากลับมาเปิดประตูห้องให้ตรงระเบียง แถมยังเปิดประตูให้มันเข้าไปกินขนมแมวเลียที่เทไว้ล่อให้มันเข้าไปพร้อมกับส่งเสียงว่า
‘ฉันติดสินบนแกด้วยขนมแมวเลียสองซอง ห้ามบอกใครว่าเห็นฉันที่นี่เด็ดขาด’
มันไม่เข้าใจความหมายหรอก แล้วก็ยังไม่กินขนมที่เทรอไว้ด้วย ความไม่ไว้ใจทำให้มันพาตัวเองไปดูลาดเลาใต้โซฟา เฝ้าจนกว่ามนุษย์ผู้หญิงคนนั้นจิกจากห้องไปก่อนค่อยออกไปกินขนมรสอร่อยจนหมด แล้วกลับเข้าใต้โซฟาเพื่อซุกตัวนอนหลังท้องอิ่ม กระทั่งเขาและมนุษย์ผู้หญิงที่เขาชอบกลับมาเห็นมันซุกตัวใต้โซฟา
เสียงคลิกที่ดังทำลายความเงียบเรียกสายตาของมันให้หันไปมอง
เขาออกจากห้องมาแล้ว และเขาอุ้ม ‘ปลายฟ้า’ ออกมาด้วย
‘ปลายฟ้า’ มนุษย์ผู้หญิงที่เขาชอบ ‘ปลายฟ้า’ คือเสียงของเขาเวลาเรียกมนุษย์ผู้หญิงคนนี้ มันนุ่มนวล อ่อนโยน และปลอดภัย ถึงแม้วันแรกที่มันเจอปลายฟ้า จะเป็นตอนที่เธอเหมือนจะส่งเสียงจนนกตัวนั้นหนีไปก่อนที่มันจะจับได้ หรือเธอเป็นต้นเหตุของความเจ็บที่หาง บวกกับความตกใจจนมันวิ่งไม่ดูทางแล้วร่วงตกสระ
แต่มันชอบกลิ่นของปลายฟ้า กลิ่นของปลายฟ้าคล้ายกลิ่นของมัน และคล้ายกลิ่นของเขา เป็นกลิ่นของความเหงา โดดเดี่ยว และนั่นทำให้มันรู้ว่าปลายฟ้าเป็นพวกเดียวกับมัน
แต่ทำไมร่างกายของมนุษย์ที่มันชอบทั้งคู่มีแต่เนื้อหนัง ไม่มีอะไรปิดบังอย่างที่มนุษย์ใช้กัน มันจึงเอียงคอมองอย่างสงสัย
“อย่าลืมที่สัญญากับมันนะคะ” ปลายฟ้าส่งเสียงใส่เขา
“ไม่ลืมหรอก”
และเขาเปิดตู้เสบียงของมัน มันก็รีบวิ่งไปหา
เมี้ยว...อยากกิน
“สองซองตามสัญญา”
เมี้ยว...เมี้ยว...อยากกิน
“แค่วันนี้นะ”
เมี้ยว...เมี้ยว...เมี้ยว...อร่อยจัง ๆ
“มันบอกว่าวันอื่นก็ต้องสองซองค่ะ”
เขาหัวเราะ “คุณรู้ภาษาแมวตั้งแต่เมื่อไหร่ มันอาจจะบอกว่าฉันกำลังไดเอตเพื่อสุขภาพ ขอแค่ซองเดียวก็ได้นะ”
พวกเขาส่งเสียงใส่กัน มันไม่เข้าใจ แต่กลิ่นหอมกับรสอร่อยของอาหารที่ไหลออกจากซองสีสวยถูกใจมันนัก
“นั่นสิ แต่ถ้ามันพูดได้ มันอาจได้ไปยืนให้การ เป็นพยานปากสำคัญที่สุดของคุณ เพราะมันอยู่กับคุณในวินาทีนั้น”
“เบอร์เบิน แกเป็นพยานปากสำคัญเชียวนะ”
เขาคลี่ยิ้มมาให้ มันไม่เข้าใจเสียงยาว ๆ แบบนั้น ขนมแมวเลียหยดสุดท้ายถูกกลืนลงคอ ท้องของมันอิ่มแล้ว เลียขนตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย เหยียดขาหน้ายืดออก อ้าปากหาว รู้สึกสบายตัวสบายใจจนอยากนอนสักงีบ มองไปทางโซฟาเห็นเขากับปลายฟ้าแนบลำตัวเข้าหากัน
“อยากได้อีกจิบไหม” เขาส่งเสียงเบา ๆ แล้วแลบลิ้นเลียใบหูของปลายฟ้า
“คุณทำให้ฉันชิมหลายจิบในห้องนอนจนฉันจะเมาแล้วนะคะ” ปลายฟ้าส่งเสียงกลับ
“คุณจะเมาแล้วงั้นหรือ...” เขาดุนจมูกกับแก้มของเธอ “แต่ผมยังไม่เมาเลย...”
“อยากเมา?”
“อยากมาก”
“งั้น...” ปลายฟ้าเม้มริมฝีปาก พลิกตัวเองขึ้นไปอยู่บนตัวเขา “จิบต่อจากนี้...ฉันอยากลองชงให้คุณ...”
“เริ่มเลย จัดดีกรีสูงมาเลย!”
น้ำเสียงของเขาฟังคล้ายแมวหนุ่มขนสีดำสนิทตัวที่ชอบเข้าหามัน เป็นน้ำเสียงที่ต้องการบอกว่าฉันต้องการเธอ ว่าแต่...แมวหนุ่มตัวนั้นตอนนี้อยู่ไปที่ไหนแล้วนะ แต่มันเริ่มจะง่วงแล้วสิ บนโซฟายังพอมีที่ว่างให้มันซุกได้นี่นา
พอเห็นพื้นที่ขนาดกำลังเหมาะตรงปลายฟ้าของมนุษย์ทั้งสอง มันก็กระโดดขึ้นไปจับจอง
“โธ่ เบอร์เบิน” เขาส่งเรียกมัน
เมี้ยว...อะไร มันร้องตอบพลางเดินหมุนวนตรงปลายเท้ามนุษย์แล้วหมอบตัวลงนอน
“อีกสองซองสำหรับเด็กดีที่ไปรอพ่อแม่ในห้องนอน!”
ความง่วงเหงาทำให้เปลือกตาของเบอร์เบินปิดลงพร้อมกับเสียงหัวเราะแสนหวานที่เหมือนเพลงกล่อมนอนของปลายฟ้า ตรงนี้อุ่นสบายและปลอดภัย การได้หลับใกล้กับมนุษย์ที่มันรักคือความสุขที่ไม่แลกว่าจะด้วยอะไรก็ไม่ยอม
จบบริบูรณ์
นิยายเรื่องนี้จะจบลงไม่ได้เลยถ้าไม่มีนักอ่านเข้ามาแวะอ่านเพิ่มเป็นตัวเลขยอดวิวให้นักเขียนมีกำลังใจต่อเติมตัวอักษร ร้อยเรียงเรื่องราวถึงตอนจบบริบูรณ์ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุน และขออภัยสำหรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น จากนี้เรื่องนี้จะเปิดให้อ่านฟรีถึงวันที่ 27 กค 2026 เวลาเที่ยงคืน และจากนั้น จะปิดการอ่านเพื่อเข้าสู่กระบวนการบรรรณาธิการ แล้วจะกลับมาอีกครั้งในรูปแบบอีบุ๊กค่ะ
