โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ปลายฟ้าล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า แล้วกำคีย์การ์ดใบสำคัญไว้แน่น จากนั้นก้าวย่างลงบันไดลงไปชั้นหนึ่งของห้องอาหาร ผ่านแขกเหรื่อและบริกรที่เดินสวนไปมา เป้าหมายของเธอคือคลังเหล้าที่อยู่ตรงปลายทางข้างหน้า หลังเคาน์เตอร์บาร์ที่ชิดกำลังวุ่นวายอยู่กับออเดอร์เหล้ามากมาย
ห้า... สี่... สาม... สอง... หนึ่ง...
พรึ่บ!
รอบตัวของปลายฟ้าอยู่ในความมืด เสียงหวีดร้องตกใจของแขกเหรื่อดังก้องไปทั่วห้องอาหาร แม้จะไม่ได้มืดสนิทขนาดมองไม่เห็นอะไร และได้แสงไฟจากเปลวเทียนบนโต๊ะของที่นั่งเอาท์ดอร์ ทว่าเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็ทำให้ทุกอย่างวุ่นวาย ตั้งแต่ในครัว บาร์น้ำ การรับออเดอร์ รวมไปถึงแคชเชียร์ เพราะทุกอย่างต้องใช้ไฟ ทว่าทุกอย่างที่ปลายฟ้าหมายถึงไม่ได้รวมคลังสมบัติของเขา
‘มันมีไฟสำรอง ถึงไฟจะดับแต่เธอก็ยังปลดระบบล็อกได้ถ้ามีคีย์การ์ดของไอ้เข้ ตอนที่เธอทำตามแผนของเธอ ฉันจะพยายามกันทุกคนไม่ให้เข้าไป
เขาบอกเธอไว้ในคืนที่เธอขอให้เขาช่วยสอนการทำเครมบลูเร หนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดที่เธอไม่คาดคิด
‘ทำไมคุณถึงช่วยฉันคะ’
ดวงตาสีน้ำตาลจ้องเธอนิ่งนานราวกับกำลังชั่งน้ำหนักการตัดสินใจ แต่แล้วก็เดินไปหยิบอะไรบางอย่างติดมือมา และบางอย่างนั้นก็คือสมุดโน้ตเล่มที่หายไปของเธอ
‘จะเรียกว่าช่วยหรือเปล่าก็ไม่เชิง แต่อยากพิสูจน์ว่าเธอร้ายกาจพอจะเป็นแมวขโมยความไว้ใจของคนได้ไหม’
‘คุณหมายความว่าไง’
‘ถ้าเธอเคยทำให้ไอ้เข้มันหลงเชื่อเธอหัวปักหัวปำ เธอก็ต้องทำให้แพรวพลอยเชื่อเธอได้เหมือนกัน’
“ทุกท่านครับ ตอนนี้มีเหตุไฟฟ้าขัดข้อง เรากำลังแก้ไขสถานการณ์”
เสียงประกาศของลียงดึงปลายฟ้าออกจากความคิด
“คิดว่าอีกไม่ไม่นานคิดว่าจะกลับคืนสู่สภาพปกติ และเพื่อเป็นการขออภัยสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ทางห้องอาหารขอชดใช้ด้วยค้อกเทลดื่มไม่อั้นจนกว่าไฟจะมาให้ทุกท่าน”
แน่นอนว่าเธอต้องได้ยินเสียงปรบมือเกรียวกราว และแน่นอนว่าชิดเพียงคนเดียวไม่อาจรับมือออเดอร์ที่กำลังถูกส่งมาจากทุกโต๊ะได้เพียงลำพัง ซึ่งคนคนเดียวที่ต้องเข้าไปช่วยบาร์เทนเดอร์ร่างโปร่งนั้นจะเป็นใครได้อีก
แพรวพลอยใช้พิมพ์ลดาดึงกรินทร์ให้เจรจาเรื่องแผนโฆษณา ส่วนลียงก็ถึงกับสร้างสถานการณ์เพื่อดึงเขตต์ให้ละสายตาระแวดระวังจากเธอ
ปลายฟ้าแค่นหัวเราะในใจ ต่างฝ่ายต่างมีแผนแยบยล แต่ต่างผ่านต่างก็ใช้ตัวเธอเป็นหมากหนึ่งในแผนของตน ฝ่ายหนึ่งอยากได้ป้ายเหล้าแผ่นนั้นมาโดยอ้างว่าจะนำส่งตำรวจ ส่วนอีกฝ่ายกลับคิดว่าแค่ต้องการเปิดโปงขบวนการหักหลังเขตต์แบบครบทีม
แต่ใครจะเป็นฝ่ายชนะ ก็ต้องรอให้เธอปลดล็อกคลังสมบัติของผู้ต้องสงสัยหนุ่มได้เสียก่อน
ภายใต้ท้องคืนเดือนมืดที่ไร้แสงไฟส่องสว่างจากไฟฟ้า ความตื่นตระหนกจากไฟดับแปรรูปไปเป็นความอลหม่านของบริกรที่วิ่งไปมารับส่งออเดอร์ค้อกเทลกันให้วุ่น ทุกอย่างดูเหมือนตรงตามกระดานของลียง และเธอก็กำลังเดินหมากสำคัญที่มีแต่คนเฝ้ารอ
ร่างบางลอบเข้าสู่คลังเหล้า เงียบเชียบราวกับคนไร้เงา ก้าวขาเสียงเบายิ่งกว่าแมวย่อง ดวงตากลมโตจับจ้องไปยังตู้เก็บสมบัติอันเป้าเป้าหมายตรงสุดทางเดิน จริงอย่างที่ลียงบอก ด้วยระบบไฟสำรองหล่อเลี้ยงนั้นทำให้ระบบล็อกของมันยังทำงานอยู่
ปลายฟ้าค่อย ๆ ก้าวขาเข้าไปใกล้มากขึ้น ระหว่างนั้นก็หันไปมองรอบตัว แม้จะรู้ในใจว่าเขตต์คงกำลังวุ่นวายอยู่กับการชงเหล้า แล้วก็รู้ว่านอกจากเธอแล้ว ในที่แห่งนี้ต้องมีใครอื่นอีกเพื่อเฝ้าดูความสำเร็จของแผนตัวเอง
ปลายฟ้าหยิบคีย์การ์ดใบสำคัญออกจากกระเป๋าด้วยมือสั่นเทาที่เกิดเพราะรู้สึกประหม่าเมื่อมองขวดเหล้าใสที่มีป้ายคล้องบ่งบอกเจตนารมณ์แรกเริ่มของผู้บ่ม
‘น้ำตาล’ ผู้หญิงที่ทำให้เขาอยากพิสูจน์ความรักด้วยการแต่งงานกับเธอ
ส่วนเธอนั้นกำลังจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขาด้วยการทรยศ
ปลายฟ้าสูดลมหายใจเข้าเรียกความตั้งมั่นของตัวกลับคืนมา จากนั้นก็แตะคีย์การ์ดบนแผงควบคุม
ติ๊ด!
มีเสียงสัญญาณดัง แต่... เปิดไม่ได้
ปลายฟ้าลองแตะคีย์การ์ดใหม่อีกครั้ง ผลที่ได้ยังคงเดิม เสียงสัญญาณดังทว่าไฟแสดงสถานะไปได้เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว
เกิดอะไรขึ้นกัน คีย์การ์ดใบนี้เป็นของเขา ใบที่เธอสลับของตัวเองในคืนลอบเข้าห้องคืนนั้นไม่ผิดแน่ ระบบความปลอดภัยก็แจ้งสถานะว่าทำงานปกติ แต่ทำไม...
ติ๊ด!
พลันนั้น มีมือของใครบางคนยื่นมาแตะคีย์การ์ดจากด้านหลัง หัวใจของปลายฟ้าก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที และพอหันกลับไปมองด้วยปฏิกิริยาอัตโนมัติ ร่างของหญิงสาวก็ถึงกับแข็งเกร็งราวเป็นหิน
“ใบนั้นใช้ไม่ได้หรอก ต้องใบนี้”
“คะ... คุณเข้...” เสียงของเธอเบาหวิวจนเกือบเลือนหาย
“คุณพูดถูกนะว่าเมื่อคืนผมน่าจะคราง...ชื่อน้ำตาล”
ใบหน้าเย็นชากับแววตากระด้างที่มองมาทำให้เธอสะท้านไปทั้งร่าง ส่วนมือหนาที่ปลดล็อกแล้วดึงบานประตูตู้เก็บสมบัติให้เปิดอ้าจนไอเย็นลอยมาแตะผิวปลายฟ้าก็หนาวยะเยือกเหมือนเป็นเธอที่ถูกแช่ไว้ในตู้ควบคุมอุณหภูมิ หาใช่เหล้าขวดนั้นที่เขาบรรจงหยิบออกมาราวกับอุ้มเด็กน้อยแบเบาะ
พรึ่บ!
ทันใดนั้น ไฟก็สว่างจ้าทั้งคลัง ส่องสะท้อนใบหน้าเย็นชาของเขาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น แล้วก็คงส่องเข้าไปถึงหัวใจของปลายฟ้าที่กำลังพังทลาย
ด้านหลังเขา... คือลียงที่ยืนกอดอกนิ่งสงบไร้ความรู้สึก ไกลออกไปในมุมมืดของประตูทางเข้า เธอเห็นแพรวพลอย... มองเธอด้วยดวงตาสมเพชเพียงแวบเดียวจากประตูทางเข้าคลังก่อนเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือนราวกับมีหมอกหนาเคลื่อนเข้ามาบดบังทุกสิ่งให้ค่อย ๆ จางหาย หากไม่มีเสียงกระซิบข้างใบหูเอ่ยให้ได้ยินว่า
“เกมนี้คุณถูกกินหมดกระดานแล้วล่ะ...ปลายฟ้า”
นักเขียนสาวที่ริอาจทำตัวเป็นจารชนก็คงคิดว่าร่างของเธอจมหายไปกับความรู้สึกไม่อยากมีตัวตน
“แต่อย่าห่วง เกมใหม่ต่อจากนี้ ผมจะแก้มือให้คุณเอง ฉะนั้นไปจบเกมนี้กันก่อน”
ไม่เพียงแค่ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวแก้ม แต่ข้อมือบางก็อุ่นวาบเพราะฝ่ามือหนาเข้ามากอบกุม แล้วดึงตัวเธอให้เดินออกจากตรงนั้น เลยผ่านไหล่ของลียงที่มองเธอด้วยแววตาเรียบนิ่งอ่านความหมายไม่ได้
เธอถูกหักหลังหรือไงกัน ถูกพวกเขาหักหลัง ไม่ว่าจะเป็นลียง หรือแพรวพลอย!
กลับไปจบเกมของเขาคือการพาเธอกลับมานั่งในตำแหน่งผู้เล่นเดิม ในฉากเดิมดินเนอร์ที่ใช้ธีมว่าเผยโฉมหน้าแห่งลับ ที่เธออยากเอาหน้ามุดหนีไปอยู่ใต้ธรณี ยังดีกว่าถูกแววตาคมปลาบของเขตต์ที่หย่อนตัวนั่งพร้อมวางเหล้าขวดสำคัญไว้บนโต๊ะราวกับต้องการเย้ยหยันเธอ
ในขณะเกี่ยวกัน กรินทร์ที่ยังคงนั่นอยู่ที่เดิม มองเธอด้วยแววตาที่เหมือนกับอยากถรามว่าเธอเป็นอะไรไหม แต่แล้วเขาก็หันไปทางพิมพ์ลดาแล้วเอ่ยพูดเรื่องราวที่ดูยังเหมือนค้างคากันไว้
“ผมจะใช้โครงการนี้เป็นประตูเปิดสู่โลกอีกใบของอักษรารัญจวน ถึงผมจะไม่มั่นใจนักว่าเราจะทำได้ไหม แต่เราหันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว” จากนั้นก็วาดแขนโอบไหล่บางแล้วบีบเบา ๆ “ที่สำคัญ ผมอยากให้ปลายฟ้าขึ้นมาเป็นดาวดวงใหม่แทนวาดฟ้า นักเขียนคนดังในตำนานของเราที่ขอลาวงการอย่างถาวร”
“พิมพ์ไม่ได้อ่านนิยายอะไร เลยไม่รู้ว่านักเขียนไหนดังไม่ดังค่ะ แต่ก็เห็นชื่ออักษรารัญจวนตามสื่ออยู่บ้าง แล้วก็ห่วงแทนนิดหน่อยว่าสำนักพิมพ์ที่เน้นขายแนว...เอ่อ... แบบนั้น จะทำได้ดีมากแค่ไหน อย่างที่เราคุยกันขำ ๆ ไปก่อนหน้า โครงการนี้เน้นขายความงามของชายทะเลตะวันออก ไม่ได้ขายฉากรักแบบซาดิสต์หรือมาโคซิสต์อย่างเดียวแบบที่อักษรารัญจวนถนัด”
“แสดงว่าคุณพิมพ์ยังไม่ได้อ่านนิยายของวาดฟ้าที่ติดท้อปของอักษรารัญจวนใช่ไหม มีเรื่องหนึ่งที่เล่าเรื่องบนเตียงได้โคตรเสียว แต่ก็บรรยายรสชาติเหล้าได้ดีจนผมรู้สึกทึ่ง” คนพูดคือชายหนุ่มผู้ก่อตั้งรีสอร์ต “ชื่ออะไรน้า...”
ทั้งท่าท่านึกและน้ำเสียงนั้นช่างน่ายียวนเหลือเกินในความรู้สึกปลายฟ้า
“อ้อ ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ” พอนึกออกก็คลี่ยิ้มที่ไม่มีความจริงใจส่งมาให้ปลายฟ้าพร้อมกับงัดฝาขวดของเหล้าที่เพิ่งถูกวางบนโต๊ะ
“แต่ก็เหลือเชื่อที่เมนูเหล้าในนิยายช่างคล้ายกับบางเมนูของ Beyond The Horizon จนผมคิดว่าคุณวาดฟ้านั่นแฝงตัวมาอยู่ในรีสอร์ตของผมโดยที่ผมไม่รู้ตัว”
พิมพ์ลดาหัวเราะในลำคอ “ถ้าใช่จริงละก็ มันเป็นการก๊อปปี้ลิขสิทธิ์ได้หรือเปล่าคะ เพราะสูตรเหล้าหลายสูตรเลยที่คุณเป็นคนคิดค้นนี่นา”
“ใช่เลยล่ะ มันอาจเป็นการก๊อปปี้ แล้ว...” เขตต์หยุดพูดขณะที่แพรวพลอยเดินกลับมานั่งเก้าอี้ตัวเดิม แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือเคร่งเครียดที่ปรากฏอยู่นั้นลดทอนความมั่นใจที่เคยประดับบนใบหน้าลง อาจเป็นเพราะชายหนุ่มสองคนที่เฝ้าจับตามองจากโต๊ะตัวที่อยู่ไม่ไกล
“แล้วของก๊อปยังไงก็เป็นของก๊อป คนที่รู้เท่านั้นจะดูออก ซึ่งถ้าเป็นเรื่องเหล้าที่ถูกบ่มใน Beyond The Horizon ก็อาจมีแค่ผมที่ดูออก”
ทิ้งคำพูดน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก่อนสบตาเธอนิ่งแล้ววางกระดาษป้ายชื่อเหล้า ‘น้ำตาล’
“หรือไม่ก็... คุณปลายฟ้าเองก็อาจจะดูออก”
ประโยคต่อมานั้นฝังแรงกดดันลงลึกในอกของปลายฟ้า
“ฉันเคยบอกคุณแล้วว่า ฉันไม่ชอบดื่มเหล้า...” เธอลอยกลืนน้ำลายอีกใหญ่ แล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้นิ่งที่สุด “คงดูไม่ออกขนาดนั้น”
ริมฝีปากหยักของเขตต์เหยียดออกเป็นรอยยิ้มขบขัน แล้วหยิบป้ายเหล้า ‘เขตต์’ ที่เขาบอกว่าเพิ่งเขียนไม่กี่นาทีก่อนหน้า จากนั้นก็มีอีกหนึ่งอย่างที่เมื่อเขาวางมันลงเคียงข้างกับป้ายชื่อทั้งสอง ปลายฟ้าก็มั่นใจว่าไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวแน่ที่แทบหยุดหายใจ
“มาลองเล่นเกมจับผิดกันดีกว่า หากคุณปลายฟ้าตอบผมได้ถูกต้องว่าป้ายเหล้าทั้งสองเหมือนหรือแตกต่างกันตรงไหน ผมก็จะทำให้เรื่องที่เกิดขึ้นในคลังเหล้าก่อนหน้านั้นเกิดขึ้นเพราะเป็นคำสั่งของผม ไม่ใช่เป็นเพราะ...”
เขาละคำพูดไว้แค่นั้นในฐานที่ให้เธอหรืออาจให้ผู้ร่วมขบวนการของเธอเข้าใจเอง
“แล้วระหว่างนี้ ผมขอใช้โอกาสนี้เล่าให้พวกคุณฟังถึงที่มาที่ไปของเหล้าเขตต์ และเหล้าน้ำตาล ซึ่งถ้าผมเล่าจบแล้ว ผมจะขอฟังคำตอบจากคุณนะปลายฟ้า”
ปลายฟ้ากำมือที่ชื้นเหงื่อแน่น เมื่อเขาไล่ต้อนจนไม่ยอมเปิดทางให้เธอหนี หนีก็จะหันหน้าสู้ “จริง ๆ ฉันรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่อยากฟังคุณเล่าเรื่องนั้นจนจบ”
เขาหัวเราะในลำคออย่างพึงใจ แล้วรินเหล้าใส่แก้วให้ทุกคนจนครบ ก่อนเอ่ยกับกรินทร์ด้วยประโยคที่เธอไม่เข้าใจความหมายว่า “และนั่นผมจะถือว่ามันเข้าเงื่อนไขตามที่เราตกลงกันแล้วนะครับ คุณกรินทร์”
ราวกับได้ยินเสียงกัดฟันกรอดจากชายหนุ่มที่เพิ่งถูกเอ่ยถึง เสี้ยวใบหน้าด้านข้างนั้นก็สะท้อนถึงความโกรธเคืองแต่จำต้องเก็บซ่อนให้มิด สันกรามที่กำลังกระตุกสั่นบอกแน่ชัดว่ากรินทร์กำลังเดือดจัด
“ผมตั้งใจให้เหล้า เขตต์-น้ำตาล เป็นเหล้าที่ระลึกสำหรับงานแต่งงานของเราทั้งสอง” เขาเริ่มต้นบรรยายเรื่องราว หากแต่ดวงตาสีนิลที่เพ่งมองมาทางเธอทำราวกับเธอเป็นผู้ฟังคนเดียวในที่แห่งนี้ “โดยใช้คอนเซปต์ความแตกต่างที่เข้ากัน เหล้าเขตต์คือตัวแทนของฝ่ายเจ้าบ่าวที่เข้มแข็งแต่ก็ร้อนแรงและมีพลัง ผมจึงบ่มมันด้วยเครื่องเทศ เช่นอบเชย ผิวส้ม เมล็ดผักชี กระวาน ขิงและพริกไทย แต่เพิ่มซิกเนเจอร์ของ Beyond The Horizon ที่เป็นเหมือนชีวิตของผมลงไป นั่นคือดอกไม้ตะแบก เป็นสูตรที่ไม่มีใครเอาไปก๊อปปี้ได้”
ซิกเนเจอร์ของเขา... ไม่มีใครก๊อปปี้ได้... อย่างนั้นหรือ ปลายฟ้ารำพึงความคิดในใจ
“ส่วนเหล้าน้ำตาล ตัวแทนของฝ่ายเจ้าสาว อ่อนหวาน นุ่มละมุน และอ่อนไหวนั้น ผมใช้ดอกแก้วเป็นหลัก ประสานกับมะลิ ดอกส้ม กุหลาบ วานิลลา แต่งเพิ่มด้วยมาร์ซิแพน แน่นอนสูตรนี้ก็ยังไม่ถูกก็อปปี้โดยใคร”
เขาเว้นช่วง ราวกับต้องการให้เธอคิดตาม จากนั้นลียงก็เข้ามาในฉาก นั่งเก้าอี้ตัวที่ว่างพลางจ้องหน้าแพรวพลอยที่นิ่งเหมือนกลายเป็นหุ่น
“เหล้าทั้งสองสูตร ผมแบ่งใส่ภาชนะสองแบบ แบบแรกกรอกใส่ขวดใส จุดประสงค์คือต้องการให้น้ำตาลได้เห็นตลอดเวลาว่าผมรักและจริงใจกับเธอ ส่วนที่สองผมบ่มในภาชนะบ่มที่โรงบ่มสุรา เพื่อรอให้ถึงเวลาเปิดชิดมันในวันแต่งงาน แต่แย่หน่อยที่เธอไม่เคยเห็นความรักของผม แล้วเหล้าในภาชนะบ่มก็ไม่ได้ถูกเปิดในวันวิวาห์”
คล้ายเห็นแวววูบไหวในดวงตาสีนิล เป็นแววแห่งความเจ็บปวดที่ฝังลึกในหน่วยตาคู่นั้น แล้วในก็สะท้อนมาถึงเธอ
“เอาล่ะ ถ้าเรื่องที่ผมเล่ามันเหมือนนิยายเรื่องหนึ่ง ต่อจากนี้ก็คงเป็นไคลแมกซ์” เขตต์หันไปลียงเหมือนส่งสัญญาณบางอย่าง ลียงจึงลุกจากที่นั่ง แล้วกลับมาอีกครั้งพร้อมกับชิดที่ทำหน้าเหมือนนักโทษถูกควบคุมตัว
“เหตุผลที่ผมแยกภาชนะบ่มก็เป็นไปตามที่บอกไป แต่ผลที่ได้จากการบ่มแยกกันมันสร้างรสชาติที่แตกต่าง เหล้าเขตต์ที่บ่มในขวดใสจนครบเวลาจะมีกลิ่นและรสชาตินุ่มกลมกล่อม แต่เหล่าที่บ่มในภาชนะบ่มครบปีจะได้กลิ่นเครื่องเทศที่เข้มข้นและหนักกว่า เช่นเดียวกันกับเหล้าน้ำตาล ที่หากบ่มในภาชนะบ่มจนครบปี ความหอมและรสชาติของมันจะชัดเจนกว่าบ่มในแก้ว ซึ่งในตอนที่น้ำตาลเปิดขวดเหล้าให้ผมกินตอนนั้น ผมรู้ได้ทันทีว่ามันเป็นเหล้าที่ถูกกรอกจากภาชนะบ่ม ไม่ใช่เหล้าที่อยู่ในขวดแต่แรก แม้ดูด้วยตา เหล้าจะใสไร้สีเหมือนกัน แต่มันมีอัตลักษณ์ที่ซ่อนอยู่”
สิ้นสุดคำพูด เขตต์ก็หยิบบางสิ่งออกจากกระเป๋า แล้ววางบนโต๊ะข้างป้ายเหล้าสองใบแรกที่ถูกวางก่อนหน้า แล้วมันก็สร้างความตกตะลึงให้กับแพรวพลอย รวมไปถึงชิดด้วยเช่นกัน
“น้ำตาล...”
ปลายฟ้ารำพึงอ่านตัวอักษรบนป้ายแผ่นที่สามเสียงแผ่ว แล้วจับจ้องไปยังป้ายทั้งสาม
หนึ่งคือป้ายเหล้าเขตต์ที่เขาบอกว่าเพิ่งเขียน ลายเส้นมีน้ำหนักชัดและจางราวกับสีน้ำ หนึ่งคือป้ายเหล้าน้ำตาลจากในคลังสมบัติ มีความคมชัดตลอดทั้งเส้นเหมือนถ่ายจากเครื่องถ่ายเอกสาร และอีกหนึ่งสุดท้ายคือป้ายเหล้าน้ำตาลที่หากมองผิวเผินแล้วก็คล้ายกับแผ่นที่สอง แต่... ก็แค่คล้าย เพราะลายเส้นของมันไม่ต่างจากป้ายที่เขาเพิ่งเขียนเลย
“เอาล่ะ คุณปลาย ผมเล่าจบแล้ว หวังว่าจะได้คำตอบที่ถูกต้องจากคุณ”
ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในขณะที่ตำรวจในเครื่องแบบขยับตัวเข้ามาใกล้กับโต๊ะ
“อัตลักษณ์ที่ซ่อนอยู่...” ปลายฟ้าเอ่ยเสียงเบา จดจ้องมองชายหนุ่มเจ้าของคำถามแน่วนิ่ง “หมึกผสมพิเศษที่คุณใช้เขียนชื่อเหล้า... มีอัตลักษณ์ซ่อนอยู่... อัตลักษณ์ที่มาจากส่วนผสมของเหล้า”
ป้ายเหล้าทั้งสามถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบรวบเก็บใส่ถุงเก็บหลักฐานทันทีที่ปลายฟ้าให้คำตอบ
“เราจะนำไปพิสูจน์ทางนิติวิทยาศาสตร์เพื่อหาโปรไฟล์ทางเคมีของหมึก หากพบว่ามันมีอัตลักษณ์ของส่วนผสมในเหล้าตามที่คุณเขตต์บอก ผมจะขอเรียนเชิญสอบปากคำทุกคนอีกครั้ง”
แม้เจ้าของป้ายเหล้าจะไม่ได้บอกว่าคำตอบที่เธอให้ไปถูกต้องหรือไม่ แต่ปลายฟ้าก็ไม่ต้องการคำยืนยันอะไรอีกแล้ว ดวงตาของเธอร้อนชื้น หัวใจของเธอสั่นไหว ร่างกายของสะท้าน
“ปลาย”
เธอได้ยินเสียงเรียก อาจเป็นเสียงของกรินทร์ แต่ช่างลางเรือน ภาพตรงหน้าก็เลือนราง ราวกับมีหมอกหนาเคลื่อนตัวเข้ามา ทุกอย่างขาวโพลนเช่นเดียวกับหัวของเธอ ทว่าภาพสุดท้ายที่ประทับในดวงตาโศกของเธอนั้น คือรอยยิ้มร้ายของเขา และก่อนที่ทุกอย่างจะดับหายไปพร้อมกับสติ
ริมฝีปากหยักคู่นั้น ขยับเป็นคำพูดเหมือนกำลังบอกเธอว่า
ผมชนะ...
หรือนี่จะเป็นหมากที่เขาเก็บไว้แล้วปล่อยออกมาเพื่อล้มกระดานของทุกคน
เอาล่ะ ล้มกระดานดันแบบนี้แล้ว เท่ากับต้องเริ่มเกมใหม่สินะ แล้วเกมใหม่ต่อจากนี้ ใครจะเป็นคนครองกระดานกันน้อ
