โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ห้องพักหมายเลข 221 ไม่ได้เป็นสถานที่แปลกตาของปลายฟ้า เพราะมันอยู่ในโซนที่เธอต้องเข้ามาดูแลทำความสะอาดครั้นเมื่อยังทำงานเป็นแม่บ้านรีสอร์ต แม้จะเคยสงสัยว่าทำไมไม่เคยเห็นแขกหรือเจ้าของห้องที่ตกแต่งตามมาตรฐานรีสอร์ตนี้เลยสักครั้ง ทว่าวันนี้ปลายฟ้าคลายความสงสัยเป็นปลิดทิ้ง
“พี่เรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับปลายแบบต้องเจอหน้า แต่ที่ไม่โทร.บอกก่อนเพราะกลัวว่าถ้าไม่ใช่เรื่องนิยาย ปลายจะบ่ายเบี่ยงไม่ยอมเจอ แต่ไม่น่าเชื่อว่าแทนที่พี่จะได้เจอปลายฟ้าที่บ้านตามที่อยู่ที่เคยให้ พี่กลับต้องมาหาปลายที่นี่ตามคำบอกของน้องสาวของปลาย
กรินทร์เอ่ยจากโซฟาตัวยาว น้ำเสียงและสีหน้าเคร่งเครียดเสียจนปลายฟ้าจินตนาการไม่ออกว่าเรื่องสำคัญที่เขาดั้นด้นหาตัวเธอจนมาถึงที่นี่ได้นั้นคืออะไร
“แต่ก่อนจะเข้าเรื่องนั้น บอกพี่มาสิว่าทำไมไม่บอกพี่ว่าปลายรับงานอื่นเพิ่มด้วย”
“พี่ไม่ได้จ้างปลายเป็นพนักงานประจำนี่คะ” ปลายฟ้าให้เหตุผลจากอีกฝั่งของโซฟา “แม้สัญญาจ้างจะบอกว่าเป็นนักเขียนประจำก็เถอะ”
เขาพ่นลมหายใจแรง คว้าแก้วเวลคัมดริงค์ขึ้นดื่มจนหมด แต่คงไม่พอดับความร้อนในอกได้ “ดูเหมือนปลายจะไม่อยากบอกอะไรทั้งนั้น แม้แต่เรื่องสำคัญที่พี่ควรรู้ ปลายก็ปล่อยให้เป็นปริศนามาตลอด”
“เรื่องที่พี่ควรรู้...”
“เรื่องที่เธอบอกเลิกพี่ยังไงล่ะปลายฟ้า เธอบอกเลิกพี่ทั้ง ๆ ที่พี่ยังไม่รู้เลยว่าพี่ทำอะไรผิด ถ้าจะบอกว่าเป็นเพราะพี่ตราหน้าเธอว่าเป็นกามตายด้าน นั่นก็หลังจากที่เธอบอกเลิกพี่แล้วไม่ใช่หรือ”
ความรู้สึกหนักอึ้งเข้ามาอัดแน่นอยู่ในอกทันที ปลายฟ้าเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น
“มันไม่ได้เป็นเพราะคำคำนั้นของพี่หรอกค่ะ...ปลายไม่เคยโกรธพี่เพราะคำนั้นเลย..."
“ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้น บอกพี่ได้ไหมว่า...มีเหตุผลอะไรที่ทำให้ปลายวิ่งหนีพี่ในคืนนั้น แล้วพี่ทำอะไรผิดถึงได้บอกเลิกพี่ในวันต่อมา”
กรินทร์จ้องใบหน้าของเธอเงียบเชียบ ราวกับต้องการมองให้ทะลุผ่านม่านหมอกที่บดบังจิตใจของเธอ ในอดีตเป็นเพราะความกลัวที่เธอมี จึงทำให้เธอกันเขาออกจากความจริง แต่ก็คิดว่าสักวันหนึ่ง เขาต้องล่วงรู้เหตุผลของการเดินจากมาของเธอ
“พี่เคยถามปลายว่าทำไมปลายถึงเขียนอิโรติกไม่ได้ใช่มั้ยคะ...มันมีเหตุผลเดียวกันกับคืนนั้น...” เสียงของเธอเริ่มสั่นพร่า
“พี่ก็พร้อมจะฟัง”
คำยืนกรานเสียงแข็ง คล้ายผู้พิพากษารอการสารภาพความผิดจากจำเลย
“ปลาย....เคย...”
เธอสะกดกลั้นความสั่นไหวไว้ครู่หนึ่ง เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกลางอกคล้ายมีบางสิ่งกระแทกกระทั้นอยู่ภายใน แต่หากไปเอ่ยออกไป ผู้ชายตรงหน้าก็คงจมอยู่ในบ่อแห่งความเข้าใจ ปลายฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึกจากนั้น เปล่งคำตอบออกไป
“ปลายเคยถูกพ่อเลี้ยงข่มขืน...ตอนเด็ก”
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบที่หนักอึ้ง อากาศที่เคยไหลเวียนรอบตัวเหมือนจะถูกดูดหายไปหมดสิ้น ปลายฟ้าพยายามควบคุมลมหายใจของตัวเองที่เริ่มติดขัด ยับยั้งความเจ็บปวดไม่ให้ไหลทะลักออกมา
ทว่าความเจ็บปวดที่เธอเปิดเผยกลับสะท้อนอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มรุนแรงเสียยิ่งกว่า ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างชั่ววินาทีหนึ่ง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นรอยแดงก่ำที่ขอบตา สันกรามของกรินทร์กระตุกถี่ราวกับต้องกัดฟันกลั้นบางสิ่งเอาไว้ภายใน
“ปลายบอกพี่รินทร์แล้ว ขึ้นอยู่กับพี่ว่าจะคิดอย่างไรกับปลายต่อจากนี้”
กรินทร์หลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวย่อเข่านั่งลงตรงหน้าปลายฟ้า
“ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพี่เลย แต่ขึ้นอยู่กับปลายต่างหากว่าจะให้โอกาสพี่แก้ตัวอีกสักครั้งหรือเปล่า”
“พี่รินทร์...”
“นั่นคือความตั้งใจของพี่หลังจากที่ได้ฟังความจริงจากปลาย ถึงปลายจะมีอดีตแบบนั้น แต่มันไม่ใช่อุปสรรคยังที่เราจะเริ่มต้นด้วยกันใหม่”
ปลายฟ้าชะงักงันกับการถูกจู่โจมด้วยประโยคที่คาดไม่ถึง คำพูดหล่นหายไปจากหัวไปจากหัวของเธอจนสิ้น ได้แต่จับจ้องดวงตาของอีกฝ่าย
“ถึงวาดฟ้าจะตอบมาแล้วว่าตอนจบของนิยายที่ปลายเขียนจะเป็นแบบไหนก็ได้ ปลายสามารถเลือกได้อิสระ แต่สำหรับเรื่องที่เราจะเริ่มต้นกันใหม่ พี่จะทำให้เป็นตอนจบที่มีความสุขที่สุด”
“แม้ระหว่างทางจะมีอุปสรรคมากมายน่ะหรือคะ”
“เพราะมีอุปสรรคมันเลยทำให้เรื่องราวน่าติดตามใช่ไหม ชีวิตก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือ ชีวิตพี่เองก็มีอุปสรรค แล้วก็เป็นอุปสรรคที่มีปลายเป็นฟันเฟืองชิ้นสำคัญ”
ประโยคนั้นทำให้ปลายฟ้าเลิกคิ้วมอง “พี่รินทร์จะพูดอะไรหรือคะ”
ดวงตาของเขาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโดนจับกดให้อยู่ในบ่อของความอึดอัดร่วมกัน
“หากพี่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับปลาย ตอนนั้นพี่คงไม่ให้ปลายเขียนอิโรติก แต่...นิยายเรื่องนี้อาจเป็นเรื่องที่ทำให้อักษรารัญจวนพ้นวิกฤตได้ จะให้พี่ถอนปลายออกจากงานนี้ อีกหลายชีวิตในอักษรารัญจวนก็จะเดือดร้อน...”
เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ แล้วดึงมือทั้งสองของเธอไปกอบกุม “พี่จึงคิดว่าจะพาปลายเข้ารับการบำบัดรักษา ให้ทีมแพทย์ช่วยดูแลเยียวยาประคองจิตใจของปลาย เพื่อให้ปลายเขียนนิยายให้จบ จากนั้นค่อยเข้าโปรแกรมบำบัดเต็มรูปแบบ…”
“พี่คิดว่าปลายเป็น... คนไข้โรคจิต?”
พี่รู้ว่าปลายกำลังเจ็บปวด…”
เขาตอบทันที ถึงน้ำเสียงจะไม่ดัง แต่เฉียบขาดพอที่จะทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด
“นิยายอิโรติกเรื่องนี้ มันคือทางรอดเดียวเรื่องเงินของปลาย แต่มันก็เป็นทางลงเหวอีกขั้นด้วย” เขาเว้นจังหวะ คล้ายจะให้เธอได้ไตร่ตรอง “ในทางกลับกัน มันก็เป็นความหวังของพี่... ไม่สิ ไม่ใช่ของพี่ เป็นความหวังของอักษรารัญจวน... พี่ไม่อยากให้ปลายในเพราะนิยายที่กระตุ้นความทรงจำเก่า แต่วาดฟ้าบอกการบำบัดควบคู่ไปด้วยอาจเป็นทางเลือกที่ดี”
ปลายฟ้านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “คุณวาดฟ้าบอก?”
ชายหนุ่มพยักหน้า “วาดฟ้าบอกพี่หลังจากอ่านนิยายของปลายอย่างละเอียดใหม่อีกครั้ง เขาเห็นบางอย่างที่ปลาย... อาจซ่อนไว้ในนั้น”
ปลายฟ้าหลับตา หายใจเข้าลึก แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงราบเรียบว่า “Trauma Reenactment [1] ”
“ปลายรู้...”
“รู้ค่ะ รู้มานานแล้ว และไม่ใช่แค่ Trauma Reenactment แต่มีทั้งแรงผลักดันให้ทำซ้ำ พฤติกรรมเพื่อปลดปล่อยความรู้สึก แล้วก็พฤติกรรมเลียนแบบ คำเรียกพวกนั้นดูจะบอกตัวตนของปลายมากกว่าชื่อและนามสกุลจริงของปลายในความคิดของใครบางคนด้วยซ้ำ”
“ปลาย...” แววตาเขาเหมือนสะดุดหล่มความตกใจ “ต่อให้ปลายจะเป็นอะไร ปลายก็ยังเป็นปลายฟ้าของพี่ แต่...”
คำว่า ‘แต่’ เงียบหายไปกลางอากาศชื้นและเสียงลมของเครื่องปรับอากาศ ร่างสูงก้าวขาเข้ามาช้า ๆ ก่อนหย่อนตัวนั่งลงโซฟาข้างปลายฟ้า น้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมานั้นราวกับคนที่ยอมแพ้แล้วทุกอย่าง
“แต่ทางรอดของพี่ในบทบาทซีอีโอของอักษรารัญจวนคือการให้ปลายเป็นนักเขียนเงาให้วาดฟ้าจนจบ”
ปลายฟ้าไม่ได้พูดตอบโต้อะไร ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะมันชัดแล้วว่าเขาก็แค่คนธรรมดาอีกคน ที่กลัวเสียพื้นที่ของตัวเอง เหมือนเธอที่ตะเกียกตะกายไขว่คว้าหาที่ยึดมั่น หาไม่แล้วชีวิตนี้คงถูกความรู้สึกไร้ค่ากลืนหายไป
“พอผ่านสิ้นปีนี้ไปแล้ว บทบาทของพี่ในอักษรารัญจวนจะลดลงหรือแทบไม่มีเลยถ้าองุ่น...” เขาระบายลมหายใจเมื่อเอ่ยนามนั้นออกมา “ลูกสาวของผู้ถือหุ้นใหญ่ที่เพิ่มทุนครั้งใหม่ให้พี่พากิจการให้รอดเพื่อส่งไม้ต่อให้ลูกสาวของเขา”
เขาเอาความอ่อนแอที่ปลายฟ้าไม่คิดว่าจะได้เห็นมากองไว้ตรงหน้า เปิดบาดแผลของคนที่มักมีท่าทางเย่อหยิ่งให้เธอได้เห็น
“แต่พี่ไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวจนละเลยความรู้สึกของปลาย” แต่ประโยคถัดมาของเขานั้นหนักแน่นทั้งในน้ำเสียงและแววตาที่หันมามอง “แต่สุดท้ายแล้วก็ขึ้นอยู่กับปลาย...”
“ปลายจะเขียนให้จบค่ะ… ปลายจะไม่ทอดทิ้งตัวละครของปลาย” น้ำเสียงนั้นแม้จะเบาบางแต่ด้วยแววตามุ่งมั่นดึงกรินทร์ให้เงียบและฟัง
“พี่รินทร์พูดถูกแล้วที่นิยายอิโรติกเป็นทางรอดเรื่องเงินและก็เป็นทางลงเหวอีกขั้นของปลาย แล้วมันก็เคยเป็นเหมือนบานประตูที่ปลายไม่เคยกล้าผลักออกไปด้วย แต่ตอนนี้ปลายก้าวขาออกมาแล้ว ก้าวออกมาแบบที่ยังกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ปลายจะเดินต่อไป เดินไปพร้อมกับตัวละครของปลายจนถึงวันที่ปลายส่งตัวละครถึงฝั่งในตอนจบ”
และหากว่าวันนั้นมาถึงจริง เธอจะเป็นคนเลือกเองว่าจะขึ้นฝั่งไปด้วย หรือจมหายไปกับความดำมืดจากอดีตร้ายที่คอยฉุดรั้งชีวิต
“ปลายจะเลือกตอนจบยังไงให้ตัวละครในนิยาย พี่ไม่มีสิทธิ์ห้ามอีกต่อไป แต่พี่ขอเป็นตอนจบในชีวิตของปลาย กลับไปกับพี่เถอะนะ พี่จะพาปลายไปบำบัด แล้วจะดูแลปลายอย่างดี”
“พี่รินทร์...” ปลายฟ้ารู้สึกตืบตันมากกว่าตื้นตันหัวใจ ทั้ง ๆ ที่เธอควรยินดีที่เขาไม่ได้มองเธอด้วยแววตาเวทนาอย่างที่เธอเคยกลัว แต่มีความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่าเธอยังต้องอยู่ที่นี่
“ปลายมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำที่นี่ค่ะ”
กรินทร์มองเธอด้วยแววตาสงสัย “หมายถึงงานของเจ้านายอีกคนหรือ”
“จะ...เจ้านายอีกคน?” คำพูดของเขาทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ
“ผู้หญิงที่ชื่อแพรวพลอยเมื่อกี้ เขาให้งานสำคัญอะไรถึงขนาดที่ปลายต้องอยู่หรือไง”
“คือ...”
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของห้องก็ดังขึ้น แน่นอนว่าเรียกสายตาคนทั้งคู่ให้หันไปมอง กรินทร์เหมือนทำท่าจะลุกไปรับ แต่ปลายฟ้าให้สัญญาณว่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอ
“สวัสดีค่ะ ห้องหมายเลข 221 ค่ะ” หญิงสาวกรอกเสียงระบุหมายเลขห้องลงไปทันทีที่ยกหู
[สวัสดี จากห้องหมายเลข 222]
“!!!” เป็นเสียงของเขา เสียงของเจ้าของเจ้านายอีกคนตัวจริง
เชิงอรรถ
- ^Trauma Reenactment คือปรากฏการณ์ทางจิตวิทยาที่บุคคลผู้เคยผ่านเหตุการณ์กระทบกระเทือนใจในอดีต (Trauma) มักจะพาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์เดิมซ้ำๆ หรือเลือกคบกับคนที่มีบุคลิกคล้ายกับคนที่เคยทำร้ายเขาในอดีตครับ
