โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
***
ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ
[‘อริสาต้องการยืมมือแกฆ่าอรัญญา แต่เริ่มจากให้เสี่ยเกลียดแกก่อนด้วยการทำให้แกนอกใจอรัญญา อริสารู้ว่าแกเคยคบหากับลัลลาบาย เลยติดต่อหว่านล้อมลัลลาบายว่าจะให้เงินก้อนใหญ่หนุนธุรกิจร้านอาหารของครอบครัวที่ใกล้เจ๊ง ส่วนเหตุผลที่อริสาต้องการฆ่าน้องสาวฝาแฝดของตัวเองนั้น แกคงต้องไปถามเจ้าตัว’
คำบอกเล่าของเคนเพิ่มคำถามมากขึ้นไปอีกว่ามีเรื่องบาดหมางใดเกิดขึ้นระหว่างแฝดที่เห็นรักใคร่กลมเกลียวดีกันถึงทำให้อริสาอยากปลิดชีพน้องสาว แต่คิดท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ภูมินทร์จึงล้มเลิกการหาเหตุผลเป็นการชั่วคราว เขาเปิดประตูแล้วก้าวขาเข้าสู่ห้องที่เขาใช้กักขังขืนใจลัลลาบายหลังรู้ว่าตัวเองถูกหักหลัง แต่หากย้อนเวลาได้ เขาจะไม่ใจร้ายกับเธอเป็นครั้งที่สอง และจะต้องไม่มีครั้งที่สามอีกต่อไป
เขาสอดแขนใต้ร่างงามที่ยังหลับใหล แล้วอุ้มขึ้นหมุนตัวเดิน แต่จังหวะนั้น หญิงสาวปรือตามองก่อนกะพริบแพขนตาถี่ก่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจจนภูมินทร์ต้องกระชับตัวเธอให้แน่นขึ้น
“จะพาไปนอนในห้อง”
“ห้องบายอยู่ที่นี่”
ภูมินทร์ส่ายหน้า “เป็นเมียพี่ก็ต้องนอนห้องเดียวกับพี่”
บอกแล้วก้าวเดินอย่างมั่นคงไม่สนใจเสียงค้าน เขาวางหญิงสาวลงบนเตียงกว้างของห้องนอนใหญ่อย่างเบามือแล้วกดจูบลงบนหน้าผาก แต่พอเห็นใบหน้าผวาของหญิงสาวก็ยิ้มขัน
“แค่พี่จูบหน้าผากทำไมต้องตกใจ”
ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เธอเบนหน้าหนีไม่สบตา ภูมินทร์จึงใช้นิ้วแกร่งจับปลายคางมนให้หันหน้ากลับมามองเขาอีกครั้ง
“จากวินาทีไปจนถึงวินาทีสุดท้ายที่เราอยู่ด้วยกัน พี่จะรักลัลลาบายให้มากที่สุดให้เหมือนพี่ไม่เคยรักใครแล้วในชีวิตนอกจากบาย”
“พี่มินทร์พูดเรื่องอะไร”
ภูมินทร์ไม่อยากให้คำตอบ เขาโน้มหน้าไปแนบริมฝีปากหยักกับริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว กดจุมพิตแผ่วเบา สลับขบเม้มเรียวปากนุ่มที่ชุ่มฉ่ำด้วยรสหวานเกินต้านทาน แล้วสอดลิ้นร้อนชุ่มรสขมของสุราสู่โพรงปากอุ่น ดื่มด่ำไปกับความหวานหอมที่เขาต้องการจากลัลลาบายแต่เพียงผู้เดียว
“อือ...” ลัลลาบายครางเสียงแผ่ว “พี่มินทร์...”
ชายหนุ่มดันร่างหญิงสาวลงเอนนอนบนเตียง ก่อนกั้นร่างเธอด้วยแขนทั้งสอง เพ่งมองแววตาหวาดหวั่นของคนใต้อาณัติ แล้วก้มลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา ก่อนเคลื่อนลงมาที่ปลายจมูกมน จากนั้นหยุดที่ริมฝีปาก ในขณะที่ปลดกระดุมเสื้อนอนของหญิงสาวออก เพื่อเค้นคลึงหน้าอกอิ่มที่ยอดถันชูชันตอบสนองสัมผัส
“บายกลัว...” มือบางยกกุมหน้าท้องของตน “อย่าทำอะไรบายเลย”
เขาจับจ้องดวงตาชื้น ปลดเข็มขัดและกางเกงออก จากนั้นจับมือบางที่กุมท้องตัวเองอยู่ให้เคลื่อนลงมากุมส่วนที่กำลังขยายใหญ่ของเขาแทน
“ถ้าเจ้าหนูตัวโตกว่านี้อีกหน่อย พี่จะขอเข้าไปทักทาย แต่ตอนนี้...พี่อยากให้บายทำให้” เขากระซิบกรุ่นกลิ่นเหล้าข้างใบหูหญิงสาว แล้วกดจูบบนเรียวปากเบาๆ “พี่สัญญาว่าต่อจากนี้จะทะนุถนอมบายทุกวินาที” ]
***
เขตต์ปิดแพลทฟอร์มนิยายออนไลน์ของอักษรารัญจวน แล้วเหม่อมองผืนฟ้าสีทึมเทาไร้แสงตะวัน และหยาดฝนที่กำลังไหลผ่านกระจกใส บรรทัดสุดท้ายของนิยายตอนใหม่แทรกซึมผ่านดวงตาสีนิลไปนานหลายนาทีแล้ว แต่ก้อนตะกอนความคิดยังคละคลุ้งในหัว
ความหึงหวงทำให้คนคนหนึ่งใจร้ายกับคนที่รักได้มากเพียงใด ความเข้าใจผิดก็สามารถทำลายความไว้วางใจและทำให้หัวใจกลายเป็นเหล็กแข็งกระด้างได้มากเท่านั้น เรื่องแบบนี้ ไม่ได้มีแค่ในนิยาย แต่มันแทรกซึมอยู่ชีวิตที่ยังเต็มไปด้วยรัก โลภ โกรธ หลง
แม้จะเป็นแบบนั้น มันก็หาใช่ใบเบิกทางเพื่อทำร้ายคนอื่นได้โดยง่ายดายด้วยการเริ่มต้นที่คำว่ารัก จนกลายไปเป็นโลภในความรัก โกรธเพราะรัก และหลงเพราะรัก
'ความรักทำให้คนเห็นแก่ตัวและไม่เชื่อใจคนอื่น'
คำพูดที่หัวหน้าแม่บ้านเคยกล่าวไว้ในคืนที่ขอให้เขาพาไปส่งโรงพยาบาล บนโซฟาข้างเตียงของน้ำตาล
‘คุณเคยคิดไหมว่าบางครั้งคนเราก็เห็นแก่ตัวเพราะรัก รักจนไม่อาจปล่อยมือจากสิ่งที่รัก’
ตอนนั้น เขาไม่ได้เอ่ยคำตอบที่อยู่ในใจออกไป แต่ราวกับแหววกำลังถามตัวเองมากกว่าอยากได้คำตอบจากเขา
ระหว่างที่เขาตกอยู่ในห้วงความคิด แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ก็ดึงดวงตาสีนิลให้ชำเลืองมอง
Pimmie : คืนนี้พบกันที่ห้องอาหารของรีสอร์ตเวลาหนึ่งทุ่มตรง แล้วฉลองข่าวดีด้วยกันนะคะ
หญิงสาวส่งขอความมาอีกครั้ง เป็นรูปถ่ายคู่กับแฟ้มโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวชายฝั่งตะวันออก ‘ผลการคัดเลือกรอบสุดท้าย’ และนั่นคงทำเพื่อกระตุ้นให้เขาอยากออกไปพบเธอ
จากคืนงานฉลองวันเกิดของรัฐมนตรี พิมพ์ลดาก็ไม่ได้ห่างหายการติดต่อ เธอส่งข้อความมาแจ้งความคืบหน้าของโครงการเป็นระยะ บางครั้งก็ส่งรูปถ่ายตัวเองกับลูกค้ารายใหญ่ที่เธอตกลงดีลได้ให้มาจัดงานหรือสัมมนาที่ Beyond The Horizon
ผลงานของหญิงสาวนักการตลาดคนนี้ถูกใจลียงนัก แต่ยิ่งเธอทำดีกับพวกเขามากเท่าไหร่ ก็คล้ายมีเชือกรัดคอเขตต์ให้แน่นมากขึ้นเท่านั้น
“ถึงหล่อนจะดูเป็นผู้หญิงขี้ตื๊อ แต่มึงไม่มีทางหาผู้หญิงที่พร้อมอุ้มชูสนับสนุนมึงได้ดีเท่าพิมพ์ลดาอีกแล้ว”
ลียงเอ่ยทันทีที่เขาขอคุยเป็นการส่วนตัวเมื่อเดินทางมาถึงห้องอาหารของรีสอร์ตในคืนนี้
“ชีวิตมึงกำลังไปได้สวย และถ้าวีรชัยตามหาหลักฐานต่าง ๆ ที่แสดงถึงการครอบครองยาไดอะซีแพมจนสาวถึงคนร้ายตัวจริงได้แล้วล่ะก็ ต่อจากนี้มึงจะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำโดยไม่มีผีร้ายตัวไหนมาเป็นมารผจญ แล้วพิมพ์ลดาก็คนที่เข้ามาในจังหวะดี”
“แต่ไม่ได้หมายความกูจะคว้าผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิต”
เขาซาบซึ้งในความหวังดีของเพื่อน และรู้ดีว่าลียงจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ แม้รูปคดีจะออกมาแบบไหนก็ตาม
“กูไม่ได้บอกให้มึงคว้า แต่กูกำลังบอกมึงว่าอย่าตัดโอกาสที่เข้ามา ไปฉลองความสำเร็จกับพิมพ์ลดาซะ เธอควรจะได้รับรางวัลครั้งนี้ มึงเองก็เหมือนกัน”
เชฟลูกครึ่งบีบบ่าของเขาเบา ๆ แล้วยื่นแชมเปญพร้อมกับแก้วสองใบใส่มือ ก่อนหันหน้ากลับไปทำหน้าที่ รังสรรค์อาหารมื้อค่ำสุดพิเศษสำหรับคืนนี้ โดยมีเขาเป็นหนึ่งในแขกของงาน
บีชวิลล่าที่ลียงจัดแจงเนรมิตโต๊ะอาหารสุดหรูห่างจากห้องอาหารริมทะเลไปไม่ไกล แต่ก็ไม่เรียกว่าใกล้จนขาดความเป็นส่วนตัว พิมพ์ลดาส่งยิ้มให้เขาจากที่โต๊ะอาหารที่จัดบนระเบียงวิลล่า รอยยิ้มสีแดงก่ำของเธอสดใสคล้ายอัญมณี ดวงตาสีนิลก็เปล่งประกายสะท้อนแสงไฟจากเชิงเทียน
“ขอโทษที่ทำให้คุณรอ ผมโดนฝนเล่นงานบนถนนนิดหน่อย”
“ฉันไม่กล่าวโทษผู้ชายคนที่คุ้มค่าแก่การรอหรอกค่ะแต่คุณจะให้ฉันรอชิมแชมเปญขวดนั้นไม่ได้แล้วนะ”
คำพูดของเธอยังคงมีซุกซนแบบหมาหยอกไก่เสมอ “อ้อ ใช่ แชมเปญ เราต้องฉลองความสำเร็จกัน”
เขตต์พูดพลางวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วฉีกแถบฟอยล์ออก แต่ในตอนที่กำลังคลายลวดรอบจุกก๊อก หญิงสาวก็ขอเป็นผู้เปิดเอง
“ระวังหน่อย เดี๋ยวฟองเชมเปญพุ่งออกมาแล้วชุดคุณจะเปื้อน”
“ฉันเปิดแชมเปญฉลองงานสำเร็จตั้งหลายขวด เปิดครั้งนี้จะเปื้อนก็ให้รู้ไป”
เธอบอกแบบนั้น แต่ท่าทางการเปิดก็ฟ้องเขาล่วงหน้าแล้วว่ามันกำลังจะเกิดอะไรตามมา ทันทีที่เสียงป๊อบดัง ฟองแชมเปญสีทองก็พวยออกจากปากขวด ไหลผ่านฝ่ามือของหญิงสาวที่ทำท่าตกอกตกใจจนของเหลวฟองฟูฟ่องกระเด็นเปื้อนเสื้อบริเวณหน้าอกของเธอ
“แย่จัง คุณเพิ่งเตือนฉันแท้ ๆ”
เขตต์ระบายลมหายใจบาง แล้วหยิบผ้าเช็ดปากบนโต๊ะยื่นส่งให้ ก่อนหันหน้าไปมองทางอื่นในตอนที่พิมพ์ลดาแหวกสาบเดรสที่คว้าลึกอยู่แล้วออกเพื่อซับแชมเปญ
“ขอฉันไปเปลี่ยนชุดในห้องนอนได้ไหมคะ ฉลองทั้ง ๆ ที่มีกลิ่นแชมเปญติดตัวแบบนี้คงไม่ไหว” พิมพ์ลดาเอ่ยเสียงอ่อน
ไม่มีเหตุอะไรที่เขาต้องห้าม เขตต์จึงพยักหน้าให้ “ตามสบายเลยครับ ผมจะไปรอข้างนอก”
หญิงสาวคลี่ยิ้ม แล้วเดินหายกลับเข้าไปหลังประตู ส่วนเขาก็ควรพาตัวเองออกมายืนรอเธอบนหาดหน้าวิลล่า แต่เมื่อมีเสียงเปิดประตูอีกครั้ง เขาจึงหันไปมอง เห็นเธอโผล่มาเพียงใบหน้า และดูเหมือนว่ากำลังพบปัญหาลำบากใจ
“คือ...คือว่าพิมพ์รูดซิปไม่ออกค่ะ มันเป็นซิปหลัง คุณมาช่วยพิมพ์รูดได้ไหม”
ได้ยินแบบนั้น ก็สร้างความลำบากใจให้เขาเหมือนกัน “ผมจะไปขอความช่วยเหลือจากพนักงานที่เป็นผู้หญิง”
“ไม่เอาดีกว่าค่ะ วันนี้พิมพ์สวมสร้อยเพชรมา ก็หลายกะรัตอยู่ พิมพ์ไม่อยากมีปัญหาภายหลังถ้าเกิดว่ามันหายไประหว่างนั้น...หรือเขตต์ว่าไงคะ”
เขตต์กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงพูดได้เต็มปากว่าไว้ใจในพนักงานของตัวเอง แต่ตั้งแต่เกิดเรื่อง ความมั่นใจนั้นก็ถดถอยลงไปมาก
ชายหนุ่มจึงจำต้องเดินตามหญิงสาวเข้าสู่ห้องนอนที่ไร้แสงไฟโดยแง้มประตูไว้เล็กน้อยอย่างไม่มีทางเลือก เพื่อให้พอมีแสงจากไฟริมหาดที่ส่องผ่านเข้ามา
“ผมจะรูดแล้วนะ”
เขาเอ่ยเตือนเธอและเมื่อรู้สึกว่าตัวเสื้อถูกยึดไว้ ก็รูดซิปโดยโฟกัสสายตาไปทางโคมไฟตั้งพื้น จนซิปที่ไม่มีวี่แววจะติดขัดประการใดถูกเลื่อนลงในระดับที่เขาพอเหมาะแล้วจึงปล่อยมือ
ทว่าเดรสสีดำสั้นที่ควรถูกยึดไว้กลับหลุดจากเรือนร่างของหญิงสาวลงไปกองบนพื้น
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากนั้นเร็วเกินกว่าที่เขตต์จะหมุนตัวเดินออกจากห้อง เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า แล้ววาดเรียวแขนทั้งสองของรวบรั้งต้นคอ ก่อนเขย่งปลายเท้ายกตัวเองขึ้นจนริมฝีปากใกล้กับปลายคางของเขา
“คุณพิมพ์ อย่าครับ”
“พิมพ์น่ารังเกียจจนเขตต์ไม่อยากมองไม่อยากเข้าใกล้หรือคะ” ถึงเธอจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเง้างอน แต่ก็ยังเบียดตัวเข้าหาไม่หยุด
“เปล่า คุณสวยมาก แต่ผมไม่ใช่คู่ควรกับคุณ”
“ถ้าอย่างนั้น...” พิมพ์ลดาโอบแก้มเขาด้วยมือข้างที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากหยดแชมเปญที่ยังหลงเหลือ “ก็จ้องตาพิมพ์ แล้วพูดประโยคนั้นอีกครั้ง พิมพ์ถึงจะเชื่อ”
เขตต์สูดลมหายใจลึก เพ่งมองดวงตาสีนิลของพิมพ์ลดาที่ฉาบเคลือบด้วยแรงปรารถนาอันมิอาจซ่อนเร้น
“พูดอีกครั้งสิคะ”
“คุณสวยมาก...” เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยอย่างยอมจำนนต่อการต่อรอง แต่เขาไม่ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริง “แต่ผมไม่...”
“ชูว์...”
เสียงกระซิบเบา ๆ จากริมฝีปากสีแดงก่ำของพิมพ์ลดา และก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใดต่อ ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้าที่ปลายคาง ตามด้วยริมฝีปากของเธอเคลื่อนเข้าบดเบียดกับริมฝีปากของเขา
กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับน้ำหอมราคาแพงแทรกผ่านลมหายใจอุ่นร้อน พิมพ์ลดาจูบเขาอย่างกระหาย มือของเธอก็ไล่รุกตามแผงอกแกร่ง แนบเรือนกายเปลือยอกเข้าบดเบียดจนหน้าท้องเนียนไร้ช่องว่างระหว่างหน้าท้องแกร่ง
ถึงอย่างนั้น เขตต์กลับรู้สึกเหมือนเป็นหินผาที่ไม่อาจหวั่นไหวไปตามกระแสน้ำ เพราะต่อให้พิมพ์ลดายั่วเขามากเพียงใด ช่างแปลกที่หัวใจของเขากลับนิ่งสนิท
ชายหนุ่มตัดสินใจยุติฉากรักที่เขาไม่ต้องการเป็นตัวแสดง เขตต์ใช้สองมือจับไหล่ของเธอแล้วดันออกช้า ๆ แต่หนักแน่น
“พิมพ์ ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไงกับผม แต่ผมไม่ใช่ผู้ชายที่เหมาะสมกับคุณในทุกทาง”
“คุณรังเกียจพิมพ์จริง ๆ นั่นแหละ ถ้ารังเกียจก็พูดออกมาตรง ๆ” ดวงตาของเธอมีทั้งความตกใจและผิดหวังปะปนกัน
“ผมไม่ได้รังเกียจคุณ”
“แล้วทำไมไม่ยอมรับความรู้สึกที่พิมพ์มีให้” เธอถามด้วยน้ำเสียงเกือบสะอื้น “หรือว่า... คุณยังรักน้ำตาลอยู่...”
ยิ่งเธอยิงคำถามมากเท่าไหร่ ก็เหมือนเขาถูกกระสุนเม็ดใหญ่รัวใส่ไม่ยั้ง โดยเฉพาะคำถามสุดท้ายนั่น เหมือนดินปืนที่พุ่งทะยานปากกระบอกปืนไรเฟิล
“คุณยังรักน้ำตาลอยู่ใช่ไหม รักผู้หญิงที่นอกใจไปท้องกับคนอื่นอยู่ใช่ไหม”
“เมื่อก่อนผมอาจคิดว่าถูกนอกใจ แต่ตอนนี้ผมเริ่มไม่แน่ใจว่าน้ำตาลนอกใจผม”
“หมายความว่ายังไง” น้ำเสียงของพิมพ์ลดาเริ่มเข้มมากขึ้น “ผู้หญิงคนนั้นตั้งใจท้องกับเสี่ยปองเพราะแม่ของเธอไปกู้เงินเสี่ยมาสร้างร้านให้ลูกสาว น้ำตาลก็เลยใช้ตัวเองแลกหนี้ แบบนี้ถึงไม่เรียกว่านอกใจ ก็เรียกว่าเธอเห็นเงินสำคัญกว่าคุณ เธอไม่ได้รักคุณเลยแต่เธอรักตัวเอง เธอเห็นแก่ตัว”
ความขุ่นมัวเกิดขึ้นในใจฉับพลัน น้ำเสียงของเขาก็แข็งขึ้นตามแรงอารมณ์ “คุณรู้ได้ยังไงว่าน้ำตาลทำแบบนั้น คุณรู้ได้ยังไงว่าอดีตว่าที่ภรรยาผมตั้งใจท้องกับเสี่ย แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าน้ำตาลเห็นเงินสำคัญกว่าผม หรือต่อให้มันใช่ น้ำตาลก็ไม่ผิดถ้าที่เธอทำไปเพราะความรักที่มีต่อแม่ของตัวเอง”
พิมพ์ลดาหน้าเสียทันที แต่ในพริบตา เธอก็ส่งยิ้มเจื่อนที่ดูออกว่าพยายามปั้นแต่ง
“เขตต์คะ พิมพ์รู้ว่ามันยากที่คุณจะลืมเรื่องที่ผ่านมาระหว่างคุณกับน้ำตาล แต่พิมพ์พร้อมจะผ่านมันไปกับคุณ โครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวชายฝั่งตะวันออกมีชื่อ Beyond The Horizon เข้าร่วม จะมีสื่อหลากหลายสาขาเข้ามาเป็นเครื่องมือโพรโมตที่สำคัญ เมื่อถึงตอนนั้นคดีก็คงจะสิ้นสุด แล้วคุณจะได้ยืนเด่นในงานแถลงข่าวร่วมกับคุณพ่อของพิมพ์”
“พิมพ์ลดา” เขตต์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ “แล้วถ้าบทสรุปของคดีคือผมเป็นคนร้ายจริง ๆ ล่ะ ตอนนั้นคุณจะยังรู้สึกแบบนี้กับผมหรือเปล่า”
แววตาของหญิงสาวซีดลงไปถนัด แต่ก่อนที่ริมฝีปากที่เปรอะเปื้อนลิปสติกของเธอจะได้เอื้อนเอ่ยคำ เสียงของบริกรและเสียงของลียงก็ดังจากระเบียง
เขตต์ปรายตามองไปทางช่องว่างของประตู แล้วหันไปทางหญิงสาวที่ยังจมอยู่ในความเงียบ
“หากคุณอยากรู้คำตอบที่คุณถาม...” เขาเอ่ยด้วยเสียงที่แผ่วแต่หนักแน่นทุกคำ “ผมเคยบอกกับน้ำตาลไปชัดเจนแล้วว่า ผมกับน้ำตาลไม่มีทางกลับไปเหมือนเดิม...”
“ถ้าอย่างนั้น...” พิมพ์ลดาเริ่มหาเสียงตัวเองเจอ “...เป็นแพรวพลอยใช่ไหม... คุณกับแพรวพลอยเคยลอบเล่นชู้กันไม่ใช่หรือ”
“โอ...ให้ตายสิ...” เขตต์นวดขมับตัวเอง ผู้หญิงคนนี้สืบเก่งอย่างกับพวกเอฟบีไอในหนัง คงด้วยบารมีของพ่อเธออีกสินะ “ผมไม่เคยคิดเล่นชู้กับผู้หญิงคนนั้น แต่ถ้าจะทำให้คุณสบายใจมากขึ้น ผมจะบอกให้ก็ได้ว่า แพรวพลอยคือรักแรกของผม รักแรกที่ทำให้ผมแทบคลั่งไม่เป็นผู้เป็นคนเพราะเธอทิ้งผมไปแต่งงานกับเสี่ยปอง”
สิ้นประโยค เขตต์ก็ก้มลงหยิบชุดเดรสส่งให้เธอ “ผมมองไม่เห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของคุณในห้องนี้ คุณจะใส่ตัวเดิมแล้วออกไปดินเนอร์ฉลองความสำเร็จของการเป็นพาร์ทเนอร์ร่วมกัน หรืออยากอยู่แต่ในห้องก็ตามใจคุณนะครับ”
เขาไม่ได้ใจร้ายเกินไป แต่การไม่พูดอะไรให้ชัดเจนก็ไม่ใช่ตัวเขาต่อให้เคยมีสันดานแพลย์บอยก็ตาม
แต่มันก็ไม่ผิดหรอกที่น้ำตาลจะตราหน้าเขาว่าเป็นคนเจ้าชู้ เพราะเธอดันเห็นคลิปการสมสู่ของเขากับแพรวพลอยในขณะที่ความสัมพันธ์ระหองระแหงยังไม่ขาดสะบั้นในทีเดียว ต่อให้อธิบายเป็นล้านคำ ภาพในคลิปที่เขาแทบไม่รู้ตัวเลยนั้นก็ไม่อาจฟื้นฟูความรู้สึกที่แตกสลายไปแล้วของน้ำตาลได้
