โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ผู้แต่ง
ณ มหรรณพ
เรื่องย่อ
เมื่อนิตยสารสารคดีที่ ปลายฟ้า เป็นนักเขียนประจำปิดตัว ทำให้ปลายผ้าต้องหันเหจากการเขียนแนววิชาการ ไปต้องเลี่ยนแนวไปเป็นนักเขียนนิยาย เพื่อหาเงินเลี้ยงดู แม่และน้องสาว โดยเฉพาะแม่ของเธอต้องรับการผ่าตัดตาในสิ้นปี ปลายฟ้าจึงเขียนนิยายรัก แล้วนำไปให้ กรินทร์ คนรักเก่าที่เป็นซีอีโอของสำหนักพิมพ์อักษรารัญจวนช่วยพิจารณา แต่กรินทร์ไม่ให้ผ่านเพราะแนวเรื่องไม่ตรงกันแนวของอักษรารัญจวนที่เน้นขายแนวนิยายอิโรติก
แต่เพราะกรินทร์ยังมีใจให้ปลายฟ้า ด้วยความรักที่หลงเหลือ จึงให้ปลายฟ้าเขียนนิยายอิโรติกโดยที่มีเขาเป็นพระเอก และเธอเป็นนางเอก แลกกับเงินค่าจ้างที่เขาจะจ่ายให้เธอเป็นรายเดือนแต่ปลายฟ้ามีปมกับเรื่องเซกส์เพราะเคยถูก เปลว พ่อเลี้ยงล่วงละเมิดในวัยเด็กและมักมีอาการทางประสาทกำเริบหากถูกกระตุ้น ทว่าด้วยเงินที่กรินทร์เสนอให้ จึงทำให้ปลายฟ้าตอบรับงาน แต่เพราะกลัวว่าจะเขียนให้ถึงตอนจบไม่ได้ ปลายฟ้าจึงตั้งใจหางานเสริม และเธอก็ได้งานแม่บ้านรีสอร์ตที่มีชื่อว่า Beyond The Horizon โดยบังเอิญจากแม่บ้านคนเก่าที่ลาออกกระทันหัน
ที่รีสอร์ตนี้ ปลายฟ้าต้องทำงานเป็นแม่บ้านประจำโซนวิลล่าการ์เด้น โดยมี แหวว หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนคุมงาน เธอมีหน้าที่ดูแลทำความสะอาดและอำนวยความสะดวกให้แขกประจำโซน ซึ่งหนึ่งในแขกที่เธอต้องดูและคือ เข้ เจ้าของห้องหมายเลข 222 ที่เขาแอบเลี้ยงแมวโดยมีแค่เธอและเขาเท่านั้นที่รู้ นอกจากแหววแล้ว ปลายฟ้าได้เจอ ชิด บาร์เทนเดอร์ที่คอยสอนงานในห้องอาหารให้เธอ
ด้วยงานแม่บ้านนี้เองที่ปลายฟ้าจะยึดไว้เป็นอาชีพเสริมจนกว่าเธอจะเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์จบ แต่มีเหตุเกิดขึ้นกับปลายฟ้าคือเธอเหยียบหางแมวที่คุณเข้เลี้ยงไว้ที่ริมสระน้ำ จนทำให้เธอตกสระ แต่เข้ก็ช่วยเธอไว้ได้ทัน ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้เข้รู้ว่าเธอต้องรับงานเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์ แต่เธอไม่มีประสบการณ์เรื่องบนเตียง(แบบคู่รัก) เข้เลยเสนอว่าถ้าปลายฟ้ามาเป็นเพื่อนคุยให้เขา เขาจะเล่าประสบการณ์บนเตียงให้ฟัง ข้อตกลงแรกระหว่างปลายฟ้าและเข้จึงเริ่มขึ้น
แต่ปลายฟ้าไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะกลายเป็นผู้เล่นคนหนึ่งในเกมล่าหาคำตอบของปริศนาฆาตกรรมในรีสอร์ทแห่งนี้
ปลายฟ้าพิงหัวเตียงอย่างเงียบงันในห้องนอนที่ไม่ใช่ของเธอ แสงจากโคมไฟตั้งพื้นทอดเงาจาง ๆ บนผนังสีขาวเย็นเยียบ ผ้าม่านสีเทาหนาแน่นปิดกั้นแสงอ่อนของรุ่งสาง แต่ไม่อาจกั้นความรู้สึกอึดอัดที่กำลังกดทับอยู่ในอกเธอ
เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียงบอกเวลาตีห้า ตัวเลขสีแดงสว่างกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับเตือนให้รู้ว่าเวลาผ่านไปทีละวินาที ฟ้าด้านนอกหลังม่านหนาสีเทาคงกำลังทอแสงอ่อนจาง ชาวเมืองมากมายอาจลุกจากที่นอนเพื่อเริ่มต้นวันใหม่หลังจากหลับใหลเต็มอิ่ม แต่สำหรับเธอ คืนนี้กลับกลายเป็นคืนที่ยาวนานไม่สิ้นสุด
ดวงตากลมฉาบแววโศกยังคงเบิกโพลงในความมืด สมองของเธอขบคิดถึงตัวละครนอกแผนการที่ต่างโผล่มาสร้างความชุลมุนในจังหวะเวลาแสนพอดี ราวกับมีใครบางคนคอยกำกับฉาก
เสียงตะโกนแหลมเล็กของยามวัยพ่อยังก้องสะท้อนในหู ภาพกรินทร์ที่เกรี้ยวกราดสาดความโกรธใส่ทุกคนต่อว่าด่าทอเธอ และสุดท้าย ชายหนุ่มที่ไม่ควรปรากฏตัว กลับยืนนิ่งมองเธอด้วยดวงตาปวดร้าวและสับสน
เสียงฝีเท้าหนักจากนอกห้องแทรกผ่านประตู หยุดทุกความคิดของปลายฟ้าให้สะดุด หันขวับไปทางประตู กระทั่งเสียงฝีเท้าหยุดสนิท แล้วตามด้วยเสียงเคาะประตู
“ปลาย...” กรินทร์เรียกชื่อเธอ น้ำเสียงต่ำและหนักแน่นจนทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจ “ถ้าปลายตื่นแล้ว พี่คิดว่าถึงเวลาที่เราต้องคุยกัน”
นักเขียนสาวสูดหายใจลึก ชั่งใจอยู่นาน ก่อนถามตัวเองว่าพร้อมจะตอบทุกคำถามของเขาหรือไม่ ทว่าภาพร่องรอยความกังวลบนใบหน้าเขาก่อนเอ่ยเสียงอ่อนล้าให้เธอเข้าครองเตียง ส่วนเขาเลือกจับจองโซฟาแทน ทำให้เธอไม่มีเหตุผลใดจะปิดกั้นชายผู้ยื่นมือช่วยเหลือ
มิใช่ความจำยอม แต่คือการยินยอม ความคิดนั้นบอกให้นักเขียนสาวลงจากเตียง แล้วไปเปิดประตูรับกรินทร์ที่ยืนมองด้วยสายตาที่เหมือนทะลุทะลวงเข้ามาค้นหาอะไรก็ตามที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของเธอ
“บอกพี่มาตรง ๆ ...” เสียงของเขาเจือแรงกดดันหนักหน่วง “จริง ๆ แล้ว ปลายต้องมีเหตุผลมากกว่านั้นที่ไปหยิบยาแผงนั้นมากิน”
เธอเม้มปาก รู้สึกคล้ายมีสิ่งกีดขวางอยู่ในลำคอ แต่ฝืนพูดออกไป “ปลายกำลังหาความจริง... ว่าใครคือคนร้ายกันแน่”
“จนตัวเองกลายเป็นคนร้ายอีกคนไปด้วยอย่างนั้นน่ะหรือ” เขาถอนหายใจ น้ำเสียงสะท้อนความผิดหวังชัดเจน
ปลายฟ้าไม่ตอบคำถามนั้น เธอเพียงมองเขาด้วยแววตายอมจำนน ทุกคำพูดคงไม่มีความหมายอีกต่อไป
“พี่ไม่อยากรู้เหตุผลว่าทำไปทำไม” เขาขยับตัวเข้าใกล้ ดวงตาสะท้อนความเจ็บปวด “แต่พี่อยากรู้ว่า...ทำเพื่อใคร”
คำถามนั้นเหมือนคมมีดที่แทงเข้ามาในใจ ปลายฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น ความลังเลทำให้เธอกะพริบตาถี่ ก่อนจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
“ทำเพื่อความยุติธรรมของใครก็ตามที่ตกเป็นเหยื่อ...”
กรินทร์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นแข็งกร้าว
“ใครก็ตามที่ว่ามีไอ้หมอนั่นรวมด้วยใช่ไหม”
ปลายฟ้ากลืนน้ำลาย สบตากรินทร์โดยไม่หน่ายหนี “เขาอาจเป็นได้ทั้งเหยื่อและคนร้าย”
สิ้นคำของนักเขียนสาว ก็คล้ายว่าบรรยากาศในห้องเหมือนถูกแช่แข็ง ต่างฝ่ายต่างระบายลมหายใจหนักอึ้ง มีมวลความกดดันไหลผ่านระหว่างกัน
“เล่าทุกอย่างให้หมด ทุกอย่างที่เกี่ยวกับสิ่งที่ปลายทำและรวมถึงความสัมพันธ์ของปลายกับมัน”
เหมือนก้อนหินกดทับอยู่ที่อก ต่อให้ถ่ายถอนลมหายใจก็ไม่อาจยกความหนักอึ้งออกจากอกได้นอกจากเผยทุกอย่างที่กรินทร์ต้องการรู้ ทุกอย่าง... ยกเว้นคืนพายุร้ายของชายหนุ่มผู้นั้นกับเธอ ช่วงเวลาขื่นขมแต่กลับสุขสมนั้น เธอจะเก็บมันไว้ในใจตลอดกาล
หลังหมดสิ้นทุกคำถาม ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หนักหน่วงกว่าเดิม กรินทร์ถอนหายใจสั้น ๆ ก่อนเบือนสายตาไปทางม่านหน้าต่างที่ปิดสนิท
“พี่จะช่วยทำให้เรื่องบ้าบอที่ไม่เกี่ยวกับปลายเลยจบเร็วขึ้น รวมถึงการยื่นคำร้องไม่ให้ปลายถูกดำเนินคดี” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม “แต่มีเงื่อนไข”
ปลายฟ้ามองเขาด้วยความระแวง “เงื่อนไขอะไรคะ”
“พี่ให้เวลาปลายแค่สามเดือน ในสามเดือนนี้ปลายยังต้องเขียนนิยายตอนใหม่ส่งอักษรารัญจวนจนถึงตอนจบบริบูรณ์ของนิยาย...” ความจริงจังฉายชัดในแววตาคม “และปลายต้องยุติความสัมพันธ์กับมันในทุกรูปแบบทันทีนับจากวินาที ส่วนตอนจบของคดีนั้น ไม่ว่ามันจะลงเอยแบบไหนก็ตาม เมื่อทุกอย่างจบแล้ว ปลายจะออกจากรีสอร์ตนั่นแล้วไม่กลับไปเหยียบอีกเลย”
ปลายฟ้าหลับตาข่มความรู้สึกร้อนรุ่ม แต่การยอมรับเงื่อนไขของเขาคือการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่า หญิงสาวจึงเอ่ยตอบ
“ตกลงค่ะ”
หวังว่าความช่วยเหลือจากเขา ผู้กว้างขวางในวงการสื่อที่เป็นดั่งอาวุธร้าย จะทำให้ใครเกิดหรือตายในสังคมก็ได้ คดีความมากมายที่มีสื่อมวลชนเป็นตัวเร่ง กระบวนการค้นหาความจริงก็ดูเหมือนจะไวเหลือเชื่อ ทว่าสามเดือนต่อจากนี้ เธอต้องเป็นนักเขียนนิยายอิโรติกและนักสืบค้นความลับในปริศนาของคดี แต่เธอจะมีหน้ากลับไปรีสอร์ตได้อย่างไร
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ปลายฟ้าหยิบมือถือขึ้นมามองหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะกดรับ แล้วกรอกเสียงทักทายลงไปพร้อมความสงสัย
“สวัสดีค่ะ”
“นี่ฉันเอง... ลียง”
“คุณลียง...” แทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าเป็นเสียงเขา และไม่น่าเชื่อว่าคนที่ตั้งป้อมใส่เธอจะติดต่อมา หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณเข้อย่างนั้นหรือ
“คุณมีอะไรหรือคะ” ปลายฟ้ารีบถามอย่างซ่อนความกังวลไว้ไม่อยู่
“มีแน่” แต่อีกฝ่ายเอ่ยด้วยเสียงเย้ยหยัน “และถ้าเธอไม่มาเจอฉันที่รีสอร์ตภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉันผู้เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นที่มีสัดส่วนมากที่สุด ไม่มีทางยอมความปล่อยเธอเหมือนแพรวพลอย”
คำขู่ที่ซ่อนความเจ็บปวดไว้ใต้เสียงเย้ยหยันของลียงทำให้ปลายฟ้าเผลอกำมือแน่น แม้ไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่เธอก็รับรู้ได้ถึงความโกรธแค้นและความผิดหวังที่อัดแน่นในถ้อยคำนั้น
แต่เขาก็มอบโอกาสให้เธอได้กลับไปรีสอร์ตอีกครั้ง แม้หลายครั้งที่เธอได้รับโอกาสที่ต้องแลกกับอะไรสักอย่าง ชีวิตเธอเป็นแบบนี้เสมอมา คงมีเพียงความรักจากแม่และพุดซ้อนที่ให้เธอได้โดยไม่ต้องแลกกับอะไร และเธอก็ตอบแทนกลับทั้งสองไปโดยไม่มีเงื่อนไข
ที่เธอตอบกรินทร์ไปว่า ‘ทำเพื่อความยุติธรรมของใครก็ตามที่ตกเป็นเหยื่อ’ ก็เป็นอีกเงื่อนไขที่เธอกำหนดขึ้นมารัดรึงตัวเอง แต่เป็นเงื่อนที่หากแก้ปมได้แล้ว ปลายฟ้ารู้ว่ามันจะหลงเหลืออีกปมที่เธอไม่อาจแก้ได้ด้วยตัวเอง
“คุณจะได้เห็นหน้าฉันภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงแน่นอนค่ะ”
นักเขียนสาวตอบด้วยเสียงหนักแน่น แล้ววางสายของเชฟลูกครึ่งเพื่อส่งสายบอกกรินทร์ว่า เวลาสามเดือนที่เขาให้จะเริ่มต้นนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป
“ปลายต้องกลับไปที่นั่น แน่นอนว่าระหว่างที่ปลายค้นหาความจริง อักษรารัญจวนจะได้รับนิยายตอนใหม่จนถึงคงตอนจบบริบูรณ์”
“อย่าลืมที่ตกลงกันไว้”
หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น สบสายตากับอีกฝ่ายแน่วนิ่ง แล้วทวนคำสัญญา “ปลายจะยุติความสัมพันธ์กับเขา และไม่ว่าคดีจะจบแบบใด ปลายจะไม่กลับไปเหยียบที่นั่นอีก การกลับไปครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย” ซึ่งเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอต้องใช้เวลาให้คุ้มค่า
“องุ่นกับวาดฟ้ายังอยู่ที่นั่น พี่จะขอร้องให้ทั้งคู่อยู่เป็นเพื่อนปลายสักสองสามวัน”
นั่นอาจเป็นการรับประกันความปลอดภัยให้เธอหรือเพียงแค่ต้องการให้สองคนนั้นเป็นหูเป็นตา ปลายฟ้าก็มิอาจขัดขืนถ้ามันจะทำให้กรินทร์สบายใจยินยอมให้เธอทำตามที่ใจต้องการ
“และปลายต้องพักในห้อง 221 เท่านั้น”
ปลายฟ้าไม่รู้เหตุผลของการระบุห้องพักแบบเฉพาะเจาะจง หากให้เดา กรินทร์คงคิดว่าการให้พำนักให้ห้องของแพรวพลอยจะช่วยสร้างความอุ่นใจ แต่เขาไม่รู้ว่าห้องข้างเรือนเคียงคือห้องของชายหนุ่มที่เกลียดขี้หน้า แต่ไม่ว่าจะอยู่ห้องไหน ก็ไม่สร้างความลำบากใจได้เท่ากับแผนที่ปลายฟ้ากำลังทำในขั้นต่อไปที่อาจพาเธอและชายหนุ่มคนนั้นกลายเป็นเส้นขนานของกันและกัน
ขอบคุณนักอ่านที่ติดตามนะคะ เรื่องราวเริ่มซ้บซ้อนและลึกมากขึ้นทุกที ทั้งคดีและความสัมพันธ์ แล้วปลายทางของทั้งสองจะไปจบที่ไหน ฝากติดตามกันต่อนะคะ