โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
พุดซ้อนที่ยืนนิ่งมองสายตาสลับไปมาระหว่างสองคนที่เหมือนกำลังเล่นสงครามจิตวิทยาใส่กัน สุดท้ายเธอก็ทำแค่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม
“งั้น...ก็ฝากดูแลพี่ปลายด้วยนะคะ”
พอคล้อยหลังพุดซ้อนไปแล้ว ปลายฟ้าก็ยืนกอดอก เชิดหน้าทำตาเขียวใส่เขา “คุณแกล้งฉัน”
“คิดมาก”
“ฉันไม่ได้คิดมาก คุณจงใจแกล้งฉัน”
“ถ้าพูดความจริงเท่ากับแกล้ง แล้วพวกที่พูดโกหกล่ะ เรียกว่าอะไร”
คำพูดสวนกลับปิดปากปลายฟ้าได้ชะงัก
“อย่าห่วง ที่ผมขอค้างบ้านคุณไม่ได้หมายความว่าผมพิศวาสคุณหรอกนะ แต่อยากหาที่ซุกหัวนอนเฉย ๆ ตอนนี้ผมง่วงจนจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว”
“ฉันก็ไม่ได้คิดว่าคุณจะพิศวาสฉันสักหน่อย คุณคิดไปเอง”
เสียงหัวเราะในลำคอของเขาช่างขัดใจนัก คอยดูเถอะ ถ้าได้ไปเห็นสภาพบ้านหลังนั้นของเธอแล้ว ขี้คร้านจะรีบเปลี่ยนใจหาโรงแรมหรู ๆ นอนแทน ปลายฟ้าคิดพลางลอบยิ้มในใจ แล้วนำทางสารถีกิตติมศักดิ์สู่บ้านหลังนั้น
บ้านหลังนั้น... หลังที่มีควรแต่เธอ แม่ และพุดซ้อน และไม่อนุญาตให้มันจะเข้ามาฝังตัวเป็นปรสิต
“เปลี่ยนใจยังทันนะคะ”
ปลายฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชด ขณะนำเขาผ่านประตูเหล็กดัดเก่าที่มีรอยขาดของมุ้งลวดชัดเจน
เพราะคำเตือนของเธอไม่มีอะไรเกินจริง ความกว้างทั้งหมดของสิ่งที่เรียกว่าบ้านของเธอนั้น เท่ากับห้องพักของเขาบวกระเบียงกว้าง ความหรูหราก็ต่างกันลิบลับ ตั้งแต่ประตูเหล็กดัดสนิมเกาะไปจนถึงโซฟาหุ้มพลาสติกสีเขียวมะนาวมีรอยขาดขนาดใหญ่ สองห้องนอนที่เล็กกว่าห้องน้ำรีสอร์ต ส่วนห้องน้ำก็แคบจนแทบยืนอาบเบียดระหว่างชักโครกและฝักบัว
“โฮมสวีทโฮม”
แต่ชายหนุ่มกลับพูดพลางผิวปาก แล้วดิ่งตรงไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเก่าผุจนเบาะยวบตามน้ำหนัก ส่งเสียงลั่นดังกร๊อบแกร๊บ
“มันก็น่าอยู่ดีนี่”
“อย่าทำเป็นพูดดีเลยค่ะ คุณก็รู้อยู่แก่ใจว่าเทียบอะไรกับห้องพักของคุณไม่ได้สักนิด”
“ทำไมต้องเทียบล่ะ” เขาถามกลับง่าย ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจ แต่กลับทำให้เธอหงุดหงิดมากกว่าเดิม
“ถ้าให้คุณอยู่ที่นี่ทั้งชีวิต คุณจะเอาไหม” เธอย้อนถามเสียงแข็ง
“ถ้าเทียบกับตอนผมไม่มีที่จะอยู่ ที่นี่ก็นับว่าเป็นสวรรค์”
ปลายฟ้าแค่นยิ้ม “คนอย่างคุณเคยไม่มีที่จะอยู่ด้วยหรือคะ”
“คุณจะอยากรู้ไปทำไม อีกหน่อยคุณกับแพรวพลอยก็จะถีบหัวผมส่งเข้าไปนอนในคุกแล้วนี่” น้ำเสียงที่ตอบกลับมามีแววล้อเลียนแฝงความจริงจัง
“แล้วคุณยังกล้ามานอนในบ้านคนที่จะถีบหัวคุณส่งเข้าคุกอีกนะ”
ทว่าไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ กลับมาอีก มีแต่เสียงกรนเบา ๆ เท่านั้น หญิงสาวเห็นแล้วก็ส่ายหน้าถอนหายใจ เขาหลับไปทั้ง ๆ ที่เพิ่งล้มตัวลงได้ไม่กี่นาที หมายความว่าการที่เขาพาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลนั่น เขาต้องอดทนมากขนาดไหนกัน
ปลายฟ้าจึงไปขนผ้าห่มจากห้องของเธอแล้วคลุมร่างสูงที่ขายาวจนเกินปลายโซฟา จากนั้นพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำให้สดชื่น
แกร๊ก แกร๊ก
แต่มีเสียงอะไรสักอย่างดัง เธอรีบแง้มประตูห้องน้ำดู ทว่าไม่เห็นความปิดปกติใดนอกจาก ชายหนุ่มที่ยังทอดตัวนอนบนโซฟา กระนั้นก็ยังไม่วางใจ เธอรีบแต่งตัวออกจากห้องน้ำ แล้วไปคล้องแม่กุญแจกลอนประตู ล็อคหน้าต่างทุกบานให้แน่นหนา จากนั้นนั่งลงข้างโซฟาด้วยความรู้หวั่นที่มักเกิดขึ้นเวลาที่เธออยู่ในบ้านหลังนี้
“คุณ...เป็นอะไรหรือเปล่า”
“คะ...” ปลายฟ้าเอี้ยวตัวไปทางคนถาม
“คุณ...ตัวสั่น”
“ปะ...เปล่าค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ”
ใบหน้าคมคร้ามที่เห็นในแสงสลัวของเขาบอกเธอว่าไม่เชื่อ
แกร๊ก แกร๊ก
เสียงเดิมที่ได้ยินตอนอาบน้ำดังจากด้านนอกประตูบ้านอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอเห็นเงาดำขยับราวกับกำลังงัดแงะ
ไม่ใช่พุดซ้อน และไม่มีทางเป็นแม่ของเธอแน่นอน
“เข้าไปอยู่ในห้อง” เขากระซิบเสียงต่ำข้างหู
ทว่าปลายฟ้ากลับขยับร่างกายไม่ได้ ทั้งขาทั้งแขนแข็งทื่อและหนักเหมือนหิน แต่นั่นเป็นเพียงแค่ความรู้สึกของปลายฟ้า เพราะขณะที่เธอนั่งเกร็งจับจ้องไปยังเงาดำด้านนอกที่ย้ายไปที่หน้าต่าง เธอก็เห็น...หน้าของมัน...ไอ้เปลว
เสี้ยววินาทีที่ขนทั้งตัวของปลายฟ้าลุกชัน ร่างของเธอก็ลอยหวือด้วยแขนแกร่ง เขาโอบอุ้มเธอแล้วเข้าไปในห้องนอน วางเธอลงบนพื้นแล้วลงกลอนประตู จากนั้นดันเตียงเหล็กเข้าไปปิดกั้นทางอีกชั้น
“เหมือนมันกำลังพยายามจะเข้ามา ไม่รู้ว่ามันมีอาวุธติดตัวหรือเปล่า หลบอยู่ในนี้น่าจะปลอดภัยกว่า”
ดวงตาสีนิลของเขาดูนิ่งสงบ แต่ปลายฟ้ากลับนั่งตัวสั่น ความกลัวกำลังเล่นงานเธอหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนหัวใจเต้นแรงและเร็ว
“มีด มีด”
ปลายฟ้าเปล่งเสียงแล้วคลานไปเปิดลิ้นชักโต๊ะเขียนหนัง เธอรื้อเอาทุกสิ่งออกมา แต่ก็ไม่พบสิ่งที่ต้องการ ความลนลานทำให้ปลายฟ้ากวาดตาไปทั่วพื้นของห้องที่มืดสนิท ทว่าไม่มีประกายแวววาวของโลหะแหลมคมปรากฎในสายตา นอกจากดวงตาสีนิลที่จับจ้องมองเธอในความมืด
“มีด มีดอยู่ไหน” น้ำตาของปลายฟ้าร่วงเผาะ
“คุณปลาย” ชายหนุ่มดึงเธอไปกอดแน่น
“ฉันต้องมีมีด มีดอยู่ไหน” ตัวของปลายฟ้าสั่นไหวรุนแรง ดวงตาพร่ามัวมองเห็นทุกอย่างผ่านม่านความกลัว
“คุณมีผม คุณปลาย คุณมีผม”
โครม!
เสียงบางอย่างล้มกระแทกพื้นดังผ่านประตูทะลุเข้าหู ตามมาด้วยเสียงสบถหยาบคายที่ทำให้ร่างของปลายฟ้ากระตุกรุนแรง
“อีปลายพ่อมึงกลับมาแล้วไม่ออกมาทักมาทายกันหน่อยเล่า!”
เสียงแหบแห้งของไอ้เปลวดังลั่น
“ไหน ๆ กูเห็นมึงพาผู้ชายเข้าบ้าน ไม่พามาแนะนำให้พ่อ โอ๊ะ ๆ ไม่สิ ผัวคนแรกของมึงได้รู้จักมั่ง!”
ปลายฟ้าตัวสั่นหนักขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอยกสองมือปิดหูแน่น ในขณะที่หน้าอกก็กระเพื่อมแรง
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงกระแทกประตูดังจนห้องทั้งห้องสะเทือน เธอสะดุ้งทุกครั้งที่ได้ยินแรงปะทะ สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ ไม่ใช่เดจาวู มันคือความจริง มันกำลังจะเกิดขึ้นจริง!
พลันนั้น ภาพอดีตก็ทับซ้อนกับปัจจุบัน ดึงเธอกลับไปเล่นบทเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายซ้ำ ๆ อีกครั้ง...
“อีปลาย! กูรู้ว่ามึงอยู่ มึงออกมาเดี๋ยวนี้มา ลากคอผู้ชายของมึงมาดูสิว่ามึงทำอะไรกับกูไว้!”
ปัง! ปัง! ปัง!
“อีปลาย ออกมา ออกมาให้กูคิดบัญชีที่ทำกูตาบอดข้างนึงเดี๋ยวนี้ ออกมาเดี๋ยวนี้!”
ร่างของปลายงอคุดคู้โดยไม่รู้ตัว ลมหายใจของเธอติดขัด หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกจากอก ยิ่งเสียงดุดันจากภายนอกดังเท่าไร ก็เหมือนจะยิ่งปลุกเร้าความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตให้ฟื้นคืนขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงกระแทกประตูดังราวกับฆ้องประหารที่ฟาดซ้ำลงบนประสาทของเธอ ทุกเสียงเหมือนกระชากปลายฟ้าออกจากโลกแห่งความเป็นจริง หัวใจเต้นรัวเร็วเสียจนรู้สึกเหมือนจะระเบิดออกมา ร่างทั้งร่างชาไปหมด ปลายนิ้วมือสั่นเทา สองขาถอยหนีจนติดผนังห้องอย่างไร้ทิศทาง เธอยกมือขึ้นปิดหูแน่น ราวกับจะกั้นเสียงนั้นไม่ให้ทะลุเข้าไปถึงหัวใจ
ปัง! ปัง! ปัง!
ช่องอกของเธอบีบรัดรุนแรง เหมือนมีมือของใครบางคนกำลังบีบหัวใจเธออย่างไม่ปรานี ปลายฟ้าพยายามหายใจ แต่ลมหายใจกลับขาดห้วง ราวกับปอดไม่ยอมทำงาน ช่องท้องเกร็งจนปวด หูทั้งสองข้างอื้ออึง เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำราวกลองศึก
“อีปลาย ออกมาเดี๋ยวนี้!”
ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน ทั้งเงาของเขา ทั้งแสงไฟ ทั้งประตู ทั้งเสียงตะโกนจากไอ้เปลว ทุกอย่างปะปนกันเป็นความวุ่นวายคล้ายภาพฝันร้ายซ้ำซาก
“ช่วยด้วย...แม่...ช่วยปลายด้วย”
เสียงสะอื้นหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว คำพูดนั้นเก่าแก่ยิ่งกว่าความทรงจำ เหมือนเธอถูกร่างเล็กในวัยเด็กสิงสู่ พาเธอย้อนกลับไปยังค่ำคืนที่ไม่มีใครช่วยเธอได้ เธอร่วงลงนอนกับพื้น ทั้งร่างสั่นอย่างรุนแรง มือกำอกเสื้อแน่น พยายามจะหยุดแรงสั่นสะท้านจากภายใน แต่กลับไม่มีอะไรหยุดมันได้
“ปลายฟ้า...ค่อย ๆ หายใจตามผมนะ” เธอได้ยินเสียงแผ่วเบากระซิบข้างหู แต่ความกลัวมันจู่โจมรุนแรงจนเกินจะรับรู้
ปัง! ปัง! ปัง!
“อีปลาย!”
หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงรัวจนเจ็บร้าว หน้าอกจะสะท้อนขึ้นลงราว หอบหายใจคล้ายคนกำลังขาดอากาศ
ปัง! ปัง! ปัง!
“แม่...แม่...”
“ปลายฟ้า ค่อย ๆ หายใจตามผม หายใจเข้าลึก ๆ”
“อีปลาย!”
ปี๊น! ปี๊น! ปี๊น! ปี๊น!
ในตอนนั้น มีเสียงแตรรถดังลั่นจากหน้าบ้านหลายต่อครั้งจนเธอได้ยินเสียงด่าของเพื่อนบ้านในละแวกนั้น ถึงขนาดบางคนตะโกนเข้ามาแล้วเคาะประตูดังลั่น แต่แตรรถยังดังต่อไปนานหลายนาทีกระทั่งเงียบสงบลง
“ผมเปิดระบบค้นหารถ เลยมีเสียงแตรดังเรียกเพื่อนบ้านของคุณให้เข้ามาขอโทษล่วงหน้านะถ้าพรุ่งนี้คุณถูกเพื่อนบ้านเดินขบวนมาด่า”
เหมือนมีใครพูดอะไรบางอย่าง แต่ปลายฟ้าไม่อาจจับความหมายได้ อาการหายใจติดขัดของเธอหนักขึ้น ใบหน้าซีดเซียวราวกับเลือดไหลเวียนไม่ทั่วถึง จิตใจก็ถูกแทนที่ด้วยภาพจำเลวร้ายในอดีต
“แม่...ช่วยปลาย...”
ข้างในตัวของเธอร้อนราวไฟเผา แต่ข้างนอกหนาวเย็นจับใจ มือของเธอเย็นเหมือนน้ำแข็ง นิ้วแข็งราวกับไม่มีชีวิต เธอกำลังแตกออกจากกันเป็นเสี่ยง ๆ ในขณะที่ภาพหลอนจากอดีตยังตามเล่นงานไม่หยุด มือเล็กยกขึ้นไขว่คว้าอากาศเบื้องหน้า ปัดไปมาราวกับควานหาอะไรก็ตามให้ยึดเหนี่ยว
“คุณปลาย”
ปลายฟ้าหายใจแรงจนตัวโยน จ้องมองภาพเบลอตรงหน้า
“หายใจตามผม หายใจไปพร้อมกับผมช้า ๆ ผมจะบอกจังหวะ คุณได้ยินผมไหม ผมจะบอกจังหวะ”
ปลายฟ้าไม่ได้ยินใดๆ เห็นเพียงภาพริมฝีปากหยักขยับขึ้นลง แต่ความกลัวก็เอ่อท่วมท้นจนน้ำตาเอ่อริน เธอหายใจไม่ออก เธอกำลังจะตาย
“หายใจเข้า... หยุด....หายใจออก”
คนตรงหน้ายังพูดอะไรบางอย่าง แล้วกดมือของเธอแนบกับหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง
“หายใจตามผม... หายใจเข้า...หยุด...หายใจออก”
หายใจ...เธอได้ยินคำนั้น หายใจ...ปลายฟ้าพยามสูดลมหายใจตามจังหวะของหัวใจที่เต้นใต้ฝ่ามือ
“หายใจเข้า...หยุด...หายใจออก”
แม้จะมีสภาวะหูอื้อ แต่ใต้ฝ่ามือบางนั้นมีหัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะ ภาพตรงหน้าคือริมฝีปากหยักที่ขยับเป็นคำ เธอพยายามหายใจให้เข้าจังหวะ สูดหายใจเข้า...ผ่อนลมหายใจออก
อีกครั้ง
อีกครั้ง
และอีกครั้ง... กระทั่งได้ยินเสียงของเขาแว่วเลือนราง จากนั้นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัวก็กลับชัดเจน
“คุณปลาย...”
ดวงตาสีนิลมีแววตื่นตระหนกอย่างไม่ปกปิด คิ้วเข้มของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น
“คุณเข้...” เธอกระซิบเสียงพร่า น้ำตาเอ่อล้นออกมาไม่หยุด
ชายหนุ่มยังอยู่ในความเงียบงัน มือหนายังกอบกุมใบหน้าของเธอไว้สองข้าง ใช้หัวแม่มือปาดหยดน้ำตาอย่างเงอะงะเหมือนคนที่ไม่เคยรู้ว่าจะปลอบใครอย่างไร แล้วมองเธอด้วยดวงตาสีนิลคู่นั้น...
...ดวงตาที่เคยคมกริบไม่เคยอ่อนแรงแม้ในยามโกรธ ดวงตาที่เคยมองเธอด้วยความแค้นเพราะถูกทรยศ บัดนี้กลับสะท้อนความปวดร้าวรุนแรง คล้ายคนที่กำลังแตกสลายลงช้า ๆ
