โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ผู้แต่ง
ณ มหรรณพ
เรื่องย่อ
เมื่อนิตยสารสารคดีที่ ปลายฟ้า เป็นนักเขียนประจำปิดตัว ทำให้ปลายผ้าต้องหันเหจากการเขียนแนววิชาการ ไปต้องเลี่ยนแนวไปเป็นนักเขียนนิยาย เพื่อหาเงินเลี้ยงดู แม่และน้องสาว โดยเฉพาะแม่ของเธอต้องรับการผ่าตัดตาในสิ้นปี ปลายฟ้าจึงเขียนนิยายรัก แล้วนำไปให้ กรินทร์ คนรักเก่าที่เป็นซีอีโอของสำหนักพิมพ์อักษรารัญจวนช่วยพิจารณา แต่กรินทร์ไม่ให้ผ่านเพราะแนวเรื่องไม่ตรงกันแนวของอักษรารัญจวนที่เน้นขายแนวนิยายอิโรติก
แต่เพราะกรินทร์ยังมีใจให้ปลายฟ้า ด้วยความรักที่หลงเหลือ จึงให้ปลายฟ้าเขียนนิยายอิโรติกโดยที่มีเขาเป็นพระเอก และเธอเป็นนางเอก แลกกับเงินค่าจ้างที่เขาจะจ่ายให้เธอเป็นรายเดือนแต่ปลายฟ้ามีปมกับเรื่องเซกส์เพราะเคยถูก เปลว พ่อเลี้ยงล่วงละเมิดในวัยเด็กและมักมีอาการทางประสาทกำเริบหากถูกกระตุ้น ทว่าด้วยเงินที่กรินทร์เสนอให้ จึงทำให้ปลายฟ้าตอบรับงาน แต่เพราะกลัวว่าจะเขียนให้ถึงตอนจบไม่ได้ ปลายฟ้าจึงตั้งใจหางานเสริม และเธอก็ได้งานแม่บ้านรีสอร์ตที่มีชื่อว่า Beyond The Horizon โดยบังเอิญจากแม่บ้านคนเก่าที่ลาออกกระทันหัน
ที่รีสอร์ตนี้ ปลายฟ้าต้องทำงานเป็นแม่บ้านประจำโซนวิลล่าการ์เด้น โดยมี แหวว หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนคุมงาน เธอมีหน้าที่ดูแลทำความสะอาดและอำนวยความสะดวกให้แขกประจำโซน ซึ่งหนึ่งในแขกที่เธอต้องดูและคือ เข้ เจ้าของห้องหมายเลข 222 ที่เขาแอบเลี้ยงแมวโดยมีแค่เธอและเขาเท่านั้นที่รู้ นอกจากแหววแล้ว ปลายฟ้าได้เจอ ชิด บาร์เทนเดอร์ที่คอยสอนงานในห้องอาหารให้เธอ
ด้วยงานแม่บ้านนี้เองที่ปลายฟ้าจะยึดไว้เป็นอาชีพเสริมจนกว่าเธอจะเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์จบ แต่มีเหตุเกิดขึ้นกับปลายฟ้าคือเธอเหยียบหางแมวที่คุณเข้เลี้ยงไว้ที่ริมสระน้ำ จนทำให้เธอตกสระ แต่เข้ก็ช่วยเธอไว้ได้ทัน ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้เข้รู้ว่าเธอต้องรับงานเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์ แต่เธอไม่มีประสบการณ์เรื่องบนเตียง(แบบคู่รัก) เข้เลยเสนอว่าถ้าปลายฟ้ามาเป็นเพื่อนคุยให้เขา เขาจะเล่าประสบการณ์บนเตียงให้ฟัง ข้อตกลงแรกระหว่างปลายฟ้าและเข้จึงเริ่มขึ้น
แต่ปลายฟ้าไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะกลายเป็นผู้เล่นคนหนึ่งในเกมล่าหาคำตอบของปริศนาฆาตกรรมในรีสอร์ทแห่งนี้
เขตต์กะพริบตาช้า ๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่ปั่นป่วนในอก แต่ความสับสนมืดดำยังคงคลี่ตัวพันธนาการความคิดของเขาแน่นหนา
ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?
คำตอบเดียวที่เขามีในตอนนี้... คือเขาไม่รู้อะไรอีกเลย ไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ
“แต่เราอย่าเพิ่งถอดใจ” วีรชัยยังไม่ยอมแพ้ “อาจมีความเป็นไปได้อื่นที่ทำให้ยาแผงนั้นไปอยู่ในตึก”
“ความเป็นได้อื่น?” ลียงโน้มตัวเข้าไปส่งคำถามใกล้กับโทรศัพท์ “ความเป็นไปได้แบบไหนหรือคุณวีรชัย”
“อาจมีใครบางคนตั้งใจสร้างสถานการณ์ขึ้นมาให้เราหลงทาง”
เขตต์กัดฟันกรอด ใครบางคนที่ว่านั้นจะเป็นใครได้เล่าที่บรรจงกำกับ และจัดฉากให้ทุกอย่างมาบรรจบที่เขา จุดจบของนิยายสืบสวนลวงตาแยบยล แต่ที่เขาไม่ยอมเป็นตัวละครที่ถูกกำจัดทิ้งแน่นอน!
“แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่ามีคนสร้างสถานการณ์ บังอรก็ตายไปแล้ว” ลียงถามต่อ
“นี่ล่ะครับ โจทย์ยากของเรา แต่ผมมั่นใจว่าทีมพิสูจน์หลักฐานคงไม่ยอมแพ้เหมือนกัน ยังไงผมจะแจ้งข่าวเรื่อย ๆ”
จังหวะนั้น มีเสียงกระดิ่งประตูดัง บทสนทนาจึงหยุดแค่นั้น เขตต์เอ่ยกับวีรชัยก่อนวางสายว่าจะอธิบายให้ฟังภายหลัง ส่วนลียงรับหน้าที่ไปมองผ่านช่องตาแมว
“ชิด” เชฟหนุ่มคิ้วขมวด
เขตต์ก็นึกสงสัย จึงลุกไปมองให้เห็นกับตา ก่อนหันมาส่งสัญญาณว่าขอเป็นผู้เปิดประตูเอง
“ว่าไงชิด” ด้วยท่าทางและใบหน้าวิตกกังวลของบาร์เทนเดอร์หนุ่ม ทำให้เขาขมวดคิ้วพลางก้มมองถาดที่มีน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้งอุ่นในมือ “มีปัญหาอะไร”
“ผมเอาน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้งอุ่นในให้ปลายฟ้าที่ห้อง 221 แต่ปลายฟ้า...ไม่อยู่ห้องครับ”
หรือว่าเธอยังไม่กลับจากบาร์โฮสต์อย่างนั้นหรือ “ฝากคุณกรินทร์ไว้ก็ได้นี่”
“คุณกรินทร์ก็ไม่อยู่ครับ...”
คิ้วเข้มของชายหนุ่มเริ่มผูกกันเป็นโบแน่นขึ้น ยิ่งเห็นใบหน้ากระอักกระอ่วนของอีกฝ่ายก็ยิ่งสงสัย
“พอรู้ว่าเกิดเรื่อง เขาก็วิ่งออกจากห้องไปเมื่อกี้”
เกิดเรื่อง? คิ้วของเขตต์ขมวดชนกัน
ในตอนนั้น เสียงของคนกำลังตะโกนโหวกเหวกก็ดังแว่วเข้ามา เขตต์จึงรีบออกจากห้องเพื่อเดินตามหาต้นเสียงนั้น จนเข้าใกล้โซนบ้านพักพนักงาน เสียงโหวกเหวกก็ดังชัดเจนขึ้นทุกที มีทั้งเสียงกรินทร์ เสียงของลุงแก้ว และเสียงของหัวหน้าแม่บ้านแทรกปะปนด้วย
แต่เขตต์นึกเอะใจ ในเมื่อเขาได้รับรายงานว่าคุณแหววลา เหตุใดจึงได้ยินเสียงนั้นกัน คำถามนั้นวิ่งวนในหัวจนเขาเดินฝ่ากลุ่มคนที่ยืนมุงเป็นกำแพงหนาหน้าห้องพักแม่บ้านคนเก่า ภาพที่เขาเห็นคือนักเขียนสาวกำลังนั่งกองอยู่บนพื้นห้อง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาทั้งสองฟ้องว่าอยู่ในอาหารหวาดวิตก
“ผมเห็นเธอทำลับ ๆ ล่อ ๆ หน้าทางเขาบ้านพักตอนเดินตรวจตรา ไม่น่าไว้ใจก็เลยแอบตามเข้ามาเห็นเธอลอบเข้าไปขโมยกุญแจจากห้องหัวหน้าแม่บ้าน” ยามวัยพ่อเห็นเขตต์ก็เข้ามารายงาน
เขตต์จึงหันไปทางหัวหน้าแม่บ้านที่ยืนเพ่งสายตามองปลายฟ้าด้วยท่าทางนิ่งสงบ
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ปลายฟ้า ดีนะที่ฉันนึกได้ว่าลืมล็อคห้อง เลยรีบย้อนกลับมา” เสียงที่เอ่ยออกจากปากแหววเต็มแน่นไปด้วยความขุ่นเคือง “บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะว่าเธอขโมยกุญแจมาทำอะไรในห้องนี้”
“ปลายฟ้า บอกเขาไปสิว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด!” กรินทร์เร่งรัดให้หญิงรัดให้เธอพูด
“เข้าใจไม่ผิดหรอกครับ ผมเดินตามดูเธออยู่จน เห็นกับตาว่าเธอลอบเข้าห้องแม่บ้าน ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้เป็นพนักงานรีสอร์ตแล้ว” ยามคนเก่าคนแก่ท้วงติง “คุณเขตต์เชื่อที่ผมพูดใช่ไหมครับ”
ปลายฟ้าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เธอมองมาที่ชายหนุ่มเจ้าของชื่อในบทสนทนาด้วยแววตาลุแก่โทษ แล้วหันไปตอบกับคุณแหววว่า
“ปลายแค่เข้ามาหาของค่ะคุณแหวว”
“ของอะไรของเธอ!” แหววลั่นเสียงดังจนปลายฟ้าสะดุ้ง
“เอะอะอะไรกัน เสียงดังไปถึงห้องพักแขก!”
คนใหม่ที่เข้ามาร่วมวงคือแพรวพลอย เขารู้ว่าเจ้าหล่อนไม่เคยจะย่างกรายเข้ามาในพื้นที่ห้องพักพนักงาน ยิ่งเวลาดึกดื่นแบบนี้แล้วยังเห็นผู้หญิงคนนี้ที่นี่ ยิ่งเป็นของประหลาดเทียบเท่าสิ่งมหัศจรรย์ของโลกที่ไม่น่าเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แล้วมันก็ประหลาดพอ ๆ กับที่คุณแหววลืมล็อกกุญแจห้องหัวหน้าแม่บ้าน
“ยายปลายฟ้ามันขโมยกุญแจห้องพักพนักงานแล้วเข้ามาขโมยของค่ะ” หัวหน้าแม่บ้านรายงานต่อเจ้านายสาวของตน
“ปลายขโมยกุญแจมาก็จริง แต่ปลายเข้ามาเอาของสำคัญที่ปลายทำตกไว้” ปลายฟ้ารีบพูดกับแพรวพลอย
“ของสำคัญอะไร” แพรวพลอยเยื้องย่างเข้าไปใกล้ แล้วกอดอกมองคนที่นั่งอยู่บนพื้น
ปลายฟ้าจึงค่อย ๆ คลายนิ้วมือที่กำลังกำบางสิ่งไว้แน่นพร้อมกับบอกว่า “ไดอะซีแพมค่ะ ปลายเข้ามาเอาไดอะซีแพม”
แพรวพลอยรีบก้าวขาเข้าไปใกล้ราวกับอยากมองสิ่งนั้นให้ชัดเต็มตา แต่ในจังหวะเดียวกัน ปลายฟ้าก็รีบหุบมือด้วยความไว ตามด้วยเสียงตะโกนของหัวหน้าแม่บ้าน
“จับยายขี้ขโมยส่งตำรวจ!”
“เดี๋ยวสิ มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ ปล่อยตัวเธอก่อน!” กรินทร์ยังไม่เชื่อ เข้าไปยืนขวางทาง แต่คงรู้ตัวว่าทำอะไรไม่ได้ จึงขบกรามแน่นแล้วตวัดตาข้นแค้นมองมาทางเขตต์ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของเขา
แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นฉับไวเกินไป เหล่าเจ้าหน้ารักษาความปลอดภัยสามนายเข้าไปจับตัวปลายฟ้า สองแขนเรียวบางถูกไพล่หลัง แล้วจับกดศีรษะลงกับพื้น
ภาพที่เห็นสะเทือนจิตใจเขตต์จนหัวใจสั่งให้เขาก้าวขาหมายจะเข้าไปช่วยนักเขียนสาว ทว่าเจ้าหน้าที่ตำรวจส่งกำลังพลเข้ามาได้ฉับไว้ราวกับนัดไว้ล่วงหน้า แล้วนำตัวคนร้ายไปไต่เพื่อดำเนินคดี
“ยานั่นเป็นของเธอไม่ใช่หรือ” เขตต์ส่งเสียงค้านท่ามกลางความโกลาหลที่ยังไม่ทันสงบ “ถึงจะขโมยกุญแจที่เป็นของรีสอร์ต แต่นั่นก็เป็นยาของปลายฟ้า”
แพรวพลอยกระตุกยิ้มเย็น มุมปากเชิดขึ้นเอ่ยน้ำเสียงขัดเคือง “ใช่ยาของเธอหรือเปล่าล่ะ ปลายฟ้า”
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากพื้น เส้นผมที่ปรกแก้มถูกรอยน้ำตาไล่ทาบจนเปียกแนบผิว
“ไม่ใช่ยาของฉันหรอกค่ะ...แต่เป็นของแม่บ้าน...คนเก่า”
คำตอบเสียงสั่นพร่าทำให้เขตต์ยืนนิ่งค้างในทันที ความคิดของเขาเหมือนกระดาษที่เพิ่งถูกฉีกออกจากสมุด แม้จะมีเสียงตะโกน เสียงฝีเท้า เสียงประตูที่เปิดออกให้ตำรวจเข้ามาลากตัวเธอไป แต่เขตต์ได้ยินแค่เสียงในอกของตัวเองที่เต้นดังรัว
‘ทุกความจริงที่ถูกซ่อนที่นี่ ฉันจะตามหาให้เจอ’