โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
***
ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ
‘เพราะอริสามีลูกไม่ได้ แม่ก็เลยให้ผมแต่งงานกับอรัญญาอย่างนั้นครับ!’ ภูมินทร์กลั้นโมโหไม่อยู่ เผลอขึ้นเสียงกับมารดา
‘มันไม่ใช่แค่นั้น แม่ดูอริสาครั้งแรกก็ดูออกมาเด็กคนนี้ไม่ยอมให้แกข่ม แต่งไปแกมีแต่จะอยู่ใต้เท้าเขา ยิ่งหล่อนกำลังขึ้นเป็นซีอีโอด้วยแล้ว อย่างดีแกก็เป็นได้แค่ลูกเบี้ยมากกว่าผัว แต่อรัญญาหัวอ่อน เออออตามแกหมดทุกอย่าง อะไรที่แกอยากได้แม่นี่จะมาเคนให้แน่ แล้วจะให้เลือกสะใภ้ทั้งที แม่ไม่อยากได้เสือเข้าบ้าน ขอเป็นลูกหมาเชื่องๆ จะดีกว่า’
‘พอกันทีครับแม่! ไม่ใช่เพราะแม่อยากยื้อธุรกิจแทนที่เราควรเทขาย ต่อให้มันอับอายเราก็สร้างใหม่ได้ แต่แม่ไม่เคยเชื่อมั่นในตัวผมเลย!’
‘ถ้าเชื่อแก ฉันคงได้อีบายมาเป็นสะใภ้!’
‘แต่ผมรักบาย!’
ภูมินทร์แผดเสียงลั่นบ้าน ความเดือดดาลทำให้มองมารดาตาขวาง
‘ทั้งพ่อทั้งแม่บังคับขู่เข็ญให้ผมทำตามใจพ่อแม่มาตลอด แต่งงานผมก็ต้องตามใจแม่ แต่ผมกำลังจะเข้าตะรางเพราะถูกใส่ร้าย แม่บอกผมหน่อยว่าผมต้องทำยังไง!’
คนเป็นแม่จ้องกลับตาเขม็ง ตลอดเวลาที่เลี้ยงดูบุตรชาย นางเคี่ยวเข็ญเพราะอยากให้ได้ดี คติวัวให้ผูกรักลูกให้ตีคือสิ่งที่นางยึดถือ แต่ตอนนี้เจ้าลูกชายคนนี้กำลังเฆี่ยนเธอกลับด้วยความเกรี้ยวกราด
‘ฉันก็ตกเป็นเหยื่อของอริสาเหมือนกันกับแก ถ้าแกคิดว่าอีตัวร้ายฆ่าน้องฝาแฝดตัวเองเพราะอยากรวบสมบัติไว้ทั้งหมด แกก็หาหลักฐานไปสู้คดีสิ’
ภูมินทร์โยนเอกสารไปที่โต๊ะตัวกลางของชุดรับแขกแบบหลุยส์ ‘ภาพกล้องวงจรปิดจากมุมต่างๆ ตอนที่รถของอรัญญาพุ่งชนรถบรรทุก มีภาพหนึ่งจับได้ว่าคนขับรถบรรทุกคุยโทรศัพท์ก่อนเคลื่อนรถออกจากซอย เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังตามล่าตัวอยู่ ถ้ายังไม่ตายเสียก่อน ไอ้นี่จะเป็นพยานคนเดียวที่จะชี้ว่าผมบริสุทธิ์’]
***
ตอนล่าสุดที่ทีมงานอัพโหลดขึ้นแพลทฟอร์มแล้ว และอีกไม่กี่วันข้างหน้า ตอนต่อไปจนไปถึงตอนจบก็จะถูกทยายอัพโหลดขึ้นแพลทฟอร์ม ถือว่าเธอทำหน้าที่ของนักเขียนเงาสำเร็จ ส่วนผลตอบรับจากนักอ่านจะเป็นอย่างไรนั้น ปลายฟ้าไม่อยากคาดเดา
ทว่าสิ่งที่เธอต้องเดาให้ได้คือ ชายหนุ่มเจ้าของห้องพักหมายเลข 222 จะวางคีย์การ์ดห่างจากตัวเมื่อใดบ้าง และเธอจะสามารถลอบหยิบมันมาได้โดยที่เขาไม่รู้ตัวหรือไม่ คิดแล้วปลายฟ้ารู้สึกประหม่า เพราะครั้งนี้ไม่เหมือนการลอบเข้าห้องแม่บ้านครั้งก่อนที่เธอทำตามแผนสำเร็จ แม้จะมีเหตุการ์ณนอกแผนเกิดขึ้นจนปลายฟ้าหวั่นใจว่าแผนอาจล้มเหลว แต่แหววก็มาได้ทันเหตุการณ์
ซึ่งแม้ผลลัพธ์จะทำให้เธอถูกนำส่งตำรวจ แต่ก็ยังดีกว่าให้ยาแผงนั้นตกไปอยู่ในมือของใครอื่น เพราะปลายฟ้าเริ่มสังหรณ์ใจถึงเค้าลางอันตรายที่เริ่มใกล้เข้ามา
‘แม่บ้านคนนั้นตายแล้ว’
แหววบอกข่าวน่าตกใจนั้นให้ปลายฟ้ารู้ในตอนที่เธอบอกว่าจะกลับมารีสอร์ตอีกครั้ง
‘สามีของเจ้าหล่อนบอกว่าถูกเจ้าหนี้ฆ่าล้างหนี้’
จริงแท้แน่ชัดอย่างไร ไม่มีใครรู้แต่พอได้ยินปลายฟ้าก็รู้สึกสลดใจที่แม่บ้านคนนั้นอาจเป็นพยานปากสำคัญหรือไม่ก็ตัวการหลักของแผนมอมยาน้ำตาล เหตุเพราะพบลายนิ้วมือในเศษฟอยล์ห่อยาที่เจ้าหน้าที่ค้นเจอในตึกที่ใช้ก่อสร้างร้านขนมของน้ำตาล
เสียงข้อความเข้าดังเรียกปลายฟ้าออกจากความคิด เธอรีบมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความของคนที่ทำให้เธอได้กลับมาเหยียบย่ำที่นี่อีกครั้ง ปลายฟ้าก็รีบเปิดอ่านทันที
Lyon : ฉันกับพิมพ์ลดาเพิ่งแยกกับไอ้เข้ ตอนนี้มันกำลังจะกลับห้อง
Plaifah : ขอบคุณค่ะ แล้วฉันจะหาทางเอาคีย์การ์ดมาให้ได้
Lyon : เธอจะทำยังไงฉันไม่อยากรู้ เธอมีโอกาสทำตามแผนของเธอให้สมบูรณ์ภายในอาทิตย์นี้อาทิตย์เดียว ทำให้ฉันเห็นว่าเธอควรค่าให้ฉันไว้ใจ
ปลายฟ้าสูดลมหายใจเข้าแล้วพิมพ์ตอบกลับไปว่า ‘รับทราบค่ะ’ จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อเงี่ยหูฟังเสียงจากห้องข้างเคียง
เขายังไม่กลับห้อง เวลาพลบค่ำแบบนี้ ถ้าไม่ทำงานเขาก็มักจะไปว่ายน้ำในสระหรือไม่ก็ในทะเล ซึ่งเป็นจังหวะที่คีย์การ์ดอาจถูกวางไว้บนเตียงข้างสระหรือเตียงชายหาด แต่การไปป้วนเปี้ยนแล้วฉวยคว้ามาก็เสี่ยงถูกคนแถวนั้นเห็นได้
ฉะนั้นโอกาสเดียวที่เขาจะละสายตาจากคีย์การ์ดก็คือตอนกลับมาอาบน้ำ...
ปลายฟ้าลองชะโงกหน้าผ่านไม้ระแนงที่กั้นระหว่างห้อง เห็นช่องว่างจากรั้วระเบียบห่างกันราวหนึ่งวาซึ่งทางฝั่งเขาก็มีไม้ระแนงกั้นไว้ด้วยเช่นกัน การปีนข้ามจากตรงนี้ไปมีเพียงทางเดียวคือเธอต้องแปลงร่างเป็นแมวแล้วไต่ตามกิ่งตะแบกไปสู่เป้าหมายเหมือนเบอร์เบิน
นักเขียนสาวเป่าปากหนึ่งที มีเวลาให้เธอเล่นกายกรรมเสี่ยงพลัดตกลงไปด้านล่างก่อนเขากลับห้องนานแค่ไหนไม่รู้ แต่เธอควรลักลอบเข้าห้องตอนนี้เพื่อหาที่ซ่อนตัวเหมาะ ๆ
คิดได้ดังนั้น ก็ไม่รอช้า ปลายฟ้าเอื้อมมือไปลองโน้มกิ่งตะแบกที่ใกล้ที่สุดเพื่อทดสอบความแข็งแรง มันโยกลงตามแรงกดไม่มาก กะจากความรู้สึกแล้วกิ่งนี้น่าจะพาเธอไปหาลำต้นเพื่อโยกย้ายไปยังกิ่งที่ใหญ่กว่าและนำเธอไปยังระเบียงห้องของเขาได้
“เอาล่ะ เสี่ยงกัน...” เธอกระซิบบอกตัวเอง ก่อนจะเหวี่ยงขาเปลือยออกจากราวไม้ทีละข้าง
ช่วงวินาทีที่ฝ่าเท้าไม่แตะพื้นนั้น คล้ายหัวใจหลุดตกลงไปยังพื้นดินด้านล่าง แต่ก็กัดฟันแน่น แล้วกำกิ่งไม้จนเส้นเอ็นปูดขึ้นที่หลังมือจากนั้นพาดขาขึ้นคร่อมแล้วค่อย ๆ ไถสะโพกไปเรื่อย ๆ ยามนั้นกิ่งไม้โอนเอนไปมาเหมือนกำลังเล่นงานเธอทุกครั้งที่มีพัดผ่าน นักเขียนสาวก็เกร็งกล้ามเนื้อท้องและต้นแขนเพื่อพยุงตัวไม่ให้ร่วงหล่น แล้วโฟกัสไปที่ปลายกิ่งที่พาดยาวข้ามไปยังระเบียงฝั่งตรงข้าม
เธอกะระยะห่างไม่เกินสองเมตร แต่สำหรับคนที่ไม่เคยเล่นกายกรรมผาดโผนกลับรู้สึกห่างกันราวท้องฟ้ากับพื้นดิน
กระนั้นก็ค่อย ๆ ขยับไปทีละคืบ แต่ละคืบนั้นกิ่งไม้ก็สั่นสะท้านทุกที จนเมื่อย้ายกิ่งที่แข็งแรงกว่าได้ หัวใจของเธอจึงเต้นแรงเสียยิ่งกว่าตอนถูกลากไปโรงพักเสียอีก เพราะคราวนี้ ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครช่วย และหากพลาดตกลงไปก็อาจหมายถึงการจบชีวิต หรือไม่ก็ทำกระดูกตัวเองหักให้คนอื่นสมน้ำหน้า
เมื่อระเบียงไร้แสงไฟของเขาใกล้เข้ามา และเหลืออีกไม่กี่คืบเท่านั้น...
กร๊อบ!
เสียงที่เกิดขึ้นทำให้หัวใจของปลายฟ้าหล่นวูบ เธอสูดหายใจเข้าอีกครั้งแล้วรวบรวมสติที่กำลังเตลิดให้กลับมาอีกครั้ง จากนั้นโน้มตัวพุ่งไปข้างหน้า ข้ามช่วงว่างที่เหลือ เอื้อมมือไปจับราวระเบียงเย็นเฉียบแล้วปล่อยตัวเองลงจากกิ่งไม้ให้ร่างห้อยร่องแร่งก่อนกัดฟันลากตัวเองขึ้นด้วยแขนสั่นระริกจนเหมือนจะหมดแรง
แต่แล้วในที่สุด... เธอก็ถีบขาและดันตัวขึ้นมาพ้นขอบระเบียงแล้ววางเท้าลงบนพื้นไม้ระเบียงได้สำเร็จ
ร่างบางล้มลงนั่งหอบหายใจเฮือกใหญ่บนพื้นไม้ระเบียงของห้องหมายเลข 222 ที่แสนมืดสนิท ขาของเธอก็ยังสั่นระรัวเหมือนยังไม่เชื่อว่าตัวเองข้ามมาได้จริง แม้จะแปลกใจกับความรู้สึกสากคล้ายมีเม็ดทรายใต้ฝ่าเท้าก็ตาม
ปลายฟ้าใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมเต็มขมับ แม้จะยังหอบเหนื่อยแต่สายตาก็มีประกายแห่งความมุ่งมั่น
ปลายฟ้าคลานเข้าไปใกล้กับประตูกระจก จากนั้นทดลองเลื่อนดูและเมื่อเห็นว่ามันเปิดได้ เธอก็ลอบยิ้มในใจ
แหววปลดล็อกให้เธอตามที่ตกลงกัน เพราะสิทธิ์ตามหน้าที่ที่หัวหน้าแม่บ้านถือครองคีย์การ์ดของห้องพัก และดูเหมือนว่าชายหนุ่มเจ้าของห้องยังไม่อนุญาตให้แม่บ้านคนไหนเข้าห้องในช่วงที่ไม่อาจไว้ใจใครได้ ปลายฟ้าจึงวางแผนไว้ล่วงหน้ากับแหววแล้ว โดยที่ลียงหาโอกาสให้เขตต์กลับมาพักที่ห้องแทนที่จะเป็นเรือยอชต์
แต่... โอกาสที่บอกนั้นคือการดึงพิมพ์ลดาเข้ามาอยู่ในแผน หากด้วยเหตุผลของผู้หญิงคนนั้นแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่บ่ายเบี่ยง ซึ่งเป็นอะไรที่ทำให้ปลายฟ้ารู้สึกเจ็บลึกในใจ
พอความคิดฟุ้งซ่านแล่นเข้าหัว เธอก็สะบัดมันออก จากนั้นแทรกตัวผ่านประตูเข้าไปก่อนกดล็อกตามเดิมเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มเจ้าของห้องจับสังเกตได้
ภายในห้องหมายเลข 222 เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง กลิ่นอายคุ้นเคยของเจ้าของห้องยังคงลอยอบอวล กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกลิ่นเกลือทะเลและหนังจากเฟอร์นิเจอร์ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นส่ำ
นักเขียนสาวพยายามกวาดตามองไปรอบ แต่ความสลัวทำให้ทุกอย่างพร่ามัว เธอจึงค่อย ๆ ก้าวขาไปทีละก้าว ร่างกายเกร็งจนไหล่แข็งราวกับถูกพันธนาการ
ทันใดนั้น…
เสียง กริ๊ก ของลูกบิดประตูก็ดังขึ้น
ปลายฟ้าชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมาจากอก
เขากลับมาแล้ว!
เธอรีบหันซ้ายหันขวา มองหาที่ซ่อนอย่างร้อนรน ก่อนตัดสินใจพุ่งตัวไปหลังม่านเนื้อหนาทึบข้างประตูระเบียงทันที
เสียงประตูถูกผลักเข้ามา ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นในทุกย่างก้าว กระแสอากาศเปลี่ยนทันทีเมื่อร่างสูงใหญ่เข้ามาครอบครองห้องของตน
แล้ววินาทีถัดมา แสงไฟเหลืองนวลก็สว่างพรึ่บไปทั่วห้อง รวมไปถึงไฟระเบียงที่ส่องสว่างไปทั้งบริเวณจนเห็นกิ่งตะแบกที่โน้มเอียงลงมาชัดเจน
ผู้บุกรุกสาวจึงลอบมองผ่านช่องว่างเล็กๆ ของผ้าม่าน เห็นร่างสูงอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มตัวเก่งเดินเข้ามาพลางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กยีผมที่เปียกชื้น จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้าก่อนล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์วางบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา
ปลายฟ้าจ้องเขาแทบไม่กะพริบตา หัวใจของเธอก็เต้นรัวแรงจนกลัวว่ามันจะส่งเสียงไปถึงหูของเขา
แต่แล้ว… เมื่อเขตต์ขยับลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปทางระเบียงแล้วผลักม่านออก ปลายฟ้าก็อุทานในใจ ภาวนาของอย่าให้เขาจับได้
ทว่าสายตาของเขาไม่ได้หันซ้ายหันขวาอย่างจับผิดอะไร แต่ทอดมองไปยังบางสิ่งที่เธอไม่รู้ว่าเขามองอะไรตรงระเบียง หรือว่าจะเป็นเบอร์เบินซึ่งถ้าเป็นมันแล้วละก็คงจบเห่กัน เพราะจมูกเจ้าแมวน้อยไวพอที่จะรู้ว่าเธออยู่ในนี้
แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นอีกครั้งตามด้วยความมืดที่เกิดฉับพลันของไฟส่องระเบียง ปลายฟ้าไม่รู้เหตุผลและไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร ทว่าเมื่อได้ยินฝีเท้าย้อนกลับมาเธอก็เกือบหยุดหายใจ
พลันนั้น เสียงกริ่งห้องก็ดังแทรกขึ้นมาดึงตัวชายหนุ่มให้หันหลังกลับแล้วเดินไปยังประตู
“คุณพิมพ์”
ชื่อที่ชายหนุ่มเปล่งออกมากระตุกหัวใจคนที่แอบซ่อนตัวอยู่
