โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ใบหน้าของเขาฉาบด้วยความวิตก แล้วรวบข้อมือที่กำลังกำแน่นของเธอไว้
เธอกำลังอยู่ใต้ร่างชายอีกคน ใต้กายแกร่งร้อนผ่าวของเขา น้ำตาหยดเงียบอาบสองแก้ม ไม่ใช่เพราะความสุขสม แต่เพราะความสับสน ความเจ็บปวดที่ย้อนกลับมาอย่างป่าเถื่อน
‘จำไว้อีกปลาย กูเป็นผัวคนแรกของมึง!’
เสียงในอดีตยังดังก้องในหัว น้ำเสียงที่เคยกระชากร่างเธอเข้าเหวตมแห่งความชัง ทว่าทันทีที่ริมฝีปากอุ่น แนบลงบนเปลือกตาของเธอเบา ๆ
“ปลายฟ้า...”
เขาเรียกชื่อเธออีกครั้งเสียงแผ่วเบา แล้วเลื่อนมือมาประคองแก้มเธอ พลางสบตาเธอนิ่ง
“คุณเข้...ได้โปรด...หยุดเถอะ...”
“แต่ร่างกายคุณ…บอกผมว่าไม่อยากให้ผมหยุด”
“ได้...โปรด...” เสียงสั่นสะท้านของเธอหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นระริก
“แล้วผมก็หยุดไม่ได้แล้วปลายฟ้า...ผมหยุดไม่ได้แล้ว...”
นิ้วแกร่งเชยคางมนให้รับจูบแนบแน่น แล้วสอดลิ้นเข้าสู่โพรงปากฉ่ำ กวาดทุกความหวาน แล้วก็กวาดทุกความคิดให้ออกจากหัวเธอ จนนิ้วแกร่งสอดใส่เข้าสู่โพรงสาว ปลายฟ้าก็สะดุ้งเฮือก เกร็งตัวต่อต้าน
"อย่าฝืน” เสียงเข้มกระซิบที่ข้างหู แล้วชอนไชนิ้วลึกเข้าสู่ความฉ่ำชื้น
“คะ...คุณเข้...” เธอพยายามดันเขาออก แต่ยิ่งพยายามก็เหมือนยิ่งเร่งให้เขาสอดลึกล้ำ พอฝืนขยับขาหนี แต่ก็ทนความรวดร้าวที่ข้อเท้าไม่ไหว
“คุณไม่ได้กลัว... ปลายฟ้า คุณกำลังต้องการ ต้องการมากด้วย”
หญิงสาวส่ายหน้าไหว อยากปฏิเสธคำกล่าวหา “อย่า... ปล่อย...ปล่อยฉัน...พอแล้ว...ฮึก”
เขาหัวเราะในลำคอ เพิ่มจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้ว จากสองนิ้วเป็นสามนิ้ว ควงส่ายช่องทางรักจนเธอหลั่งธารหล่อลื่นชุ่มโชก “คุณเก่งมากจริง ๆ ปลายฟ้า แสดงได้สมบทบาทมาก คราวนี้ถึงตาผมบ้าง”
นิ้วแกร่งถอยจากโพรงฉ่ำ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาใยดีต่อคำอ้อนวอน ใช้มือแข็งแรงทั้งสองตรึงต้นขาของเธอไว้แน่น แล้วดึงรั้งสะโพกงามงอนให้เข้าไปหา แนบเนื้อกับความแข็งขืนใหญ่โตที่ถูกปลดเปลื้องออกจากอาภรณ์
“อา....”
เขาครางเสียงต่ำประสานเสียงครางหวีดหวิวของหญิงสาว เมื่อไถปลายหัวเห็ดบานใหญ่ของลำกล้ามเนื้อแข็งชูชันบนกลีบเบ่งบาน เนิบนาบในช่วงแรกคล้ายหยอกล้อ แต่หนักหน่วงยามลากผ่านสู่ปากโพรงสวาทที่มีธารลื่นไหลหลั่งจนเปียกแฉะชุ่มโชกเหมือนถูกน้ำฝนชโลม
“ได้...โปรด”
เธอทั้งสยิวซ่านและสับสน ท่อนเอ็นหมุนวนอยู่อย่างนั้นราวกับกำลังบดบี้ตัวเขาเองกับกายเธอ ทั้งที่เขาก็ทรมาน คิ้วเข้มขมวดมุ่นขบกรามแน่น ส่งเสียงคำราม แล้วโยกสะโพกดันตัวเองล่วงล้ำเข้ามาสัมผัสเธอให้ลึกขึ้น ที่ไม่ใช่แค่เพียงกาย แต่เหมือนล่วงล้ำเข้าไปถึงหัวใจเธอทีละนิด ด้วยกล้ามเนื้อใหญ่โตที่ร้อนราวกับแห่งเหล็กเผาไฟ
“อ๊า...”
เสียงครวญครางดังจากร่างสั่นระริก ราวกับถูกเขาฉีกร่างให้ออกจากกัน เกิดความปวดหน่วงหนึบแล่นจากกลางกายสาว รวดร้าวทุกจังหวะที่เขาแทรกตัวผ่านช่องทางแคบเล็ก
“คุณต่างหาก...ที่ควรโปรดผม...” เสียงของเขาแหบพร่าด้วยแรงปรารถนา ลมหายใจขาดช่วง สันกรามกระตุกแน่นขณะดันตัวเองเข้าหาเธออย่างยากลำบาก “โปรดให้ผม...เข้าไปในตัวคุณ...ปลายฟ้า...”
“เจ็บ...ฉันเจ็บ...” น้ำเสียงของเธอสะอื้นพร่าความแนบชิดทำให้ร่างบางเบียดชิดกับไอร้อนที่รุกล้ำเข้ามาทีละน้อย
แต่ร่างแกร่งยังไม่หยุด เขาบีบต้นขาของเธอแน่นขึ้น คล้ายจะย้ำว่าไม่มีทางถอย แล้วเคลื่อนมือแทรกใต้ข้อพับเข่า โอบรับเรียวขาทั้งสองไว้ก่อนจะโน้มตัวลง เงามืดบดบังเหนือใบหน้าเธอ ดวงตาสีนิลของเขาเร่าร้อนราวกับจะกลืนกินเธอด้วยไฟปรารถนาอันหยาบกร้าน
“ผมก็เจ็บ...แต่เจ็บที่ใจ”
สิ้นคำ ท่อนลำเขื่องก็พุ่งชำแรกเข้าสู่โพรงนุ่มฉ่ำอย่างรวดเร็วและรุนแรงในคราวเดียวจนเกิดเสียงกระแทกเนื้อดังสอดประสานกับเสียงครืนครางของฟ้าคำรามประสานกับเสียงครางต่ำอย่างพึงใจของชายหนุ่ม แต่กายเธอกลับสั่นสะท้าน ความเจ็บแล่นพล่านจนน้ำตาไหลริน
“อ๊ะ...”
ปลายฟ้าสะดุ้งเฮือกตัวโยนอีกครั้ง เมื่อร่างสูงใหญ่โน้มลงบดเบียดเธอไว้ใต้กาย ราวกับจะตอกย้ำว่าไม่มีอะไรในโลกนี้จะพรากเธอไปจากเขาได้อีก
“อา...”
เชาส่งเสียงครางพึงใจ เมื่อสะโพกสอบแข็งแรงขยับเคลื่อนในจังหวะกระแทกที่โหมหนักขึ้นทุกขณะ
“คุณเข้...”
หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ จังหวะการเต้นของมันสอดรับไปกับเสียงเนื้อที่ขยับเข้าปะทะกัน ร่างบางหอบหายใจถี่ เรี่ยวแรงที่เคยมีสูญหาย ได้แต่ปรือตามองรอยสักบนแผ่นอกแกร่ง สัมผัสความเย็นวูบวาบของจี้ที่ขยับไล้เลียเนินอก ยินเสียงของลมกระโชกแรงสะบัดม่านจนปลิวว่อน ฝนกระหน่ำซัดกระจกเหมือนโลกกำลังสั่นไหว
“อา...ซี้ด...”
ใบหน้าหล่อเหลาอาบด้วยความเสียวซ่านอย่างสุดแสน ราวชายที่เพิ่งหลุดจากพันธนาการแสนยาวนาน และปล่อยทุกสิ่งลงในค่ำคืนที่พายุถาโถม
“ปลายฟ้า...”
เขาครางชื่อเธอเสียงแหบพร่า มองเธอด้วยดวงตาสีนิลที่ถูกกลืนด้วยเงามืดแห่งราคะ แล้วเบียดกายแกร่งเข้าแนบมากขึ้น สอดกล้ามเนื้อตึงขึงที่อัดแนบแน่นด้วยแรงปรารถนา อัดสะโพกสอบกระแทกเธอแน่นหนักทุกจังหวะสอดใส่
“คุณเข้...ฉัน...”
อีกครั้งที่เขาไม่อนุญาตให้เธอเอ่ยคำ เรียวปากหยักปิดกลีบปากอิ่มด้วยจูบจ้อนแรงเจือรสขมของเหล้าที่ยังติดบนปลายลิ้น แล้วขยับกายเข้าออกด้วยแรงกระทั้นแบบไม่ออมมือ จังหวะถาโถมแนบแน่นราวกับจะหลอมร่างเธอให้เป็นส่วนหนึ่งเดียวกับเขา สร้างความกระสันปนแสบเสียวให้หญิงสาวส่งเสียงครางในลำคออย่างห้ามไม่อยู่
“คุณเป็นคนของผม...ปลายฟ้า...เป็นคนของผม”
มือหนาสอดใต้แผ่นหลังบางแล้งช้อนขึ้น จากนั้นแตะริมฝีปากลงแนบบนยอดอกอิ่มที่กระเพื่อมด้วยแรงหอบ แล้วครอบครองมันด้วยริมฝีปากและลิ้นร้อนอย่างหิวกระหาย ความดิบเถื่อนของเขาแผ่ซ่านไปทั่วผิวกายของเธอ ดั่งเปลวไฟที่ลามเลียทุกอณู
เขาทำเธอเหมือนถูกกลืนหายไปกับแรงอารมณ์นั้น ราวกับร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอ แต่ความปวดหนึบเกิดแค่กับเธอหรือเปล่า เขากำลังทรมานเหมือนเธอไหม เพราะในตอนนี้ท้องน้อยของปลายฟ้านั้นปั่นป่วน เหมือนมีพายุลูกใหญ่หมุนวน ทุกครั้งที่เขากดสะโพก คือทุกครั้งที่เขาชำแรกเข้าสุดลำ ทุกคราที่มือหนาสอดเข้าใต้บั้นเอว คือทุกคราที่เขายกร่างเธอขึ้นแล้วกระแทกแก่นกายอวบใหญ่เข้าใส่
ลมด้านหนอกยังพัดแรงราวทะเลคลั่ง คลื่นโหมกระหน่ำซัดฝั่งดังสะท้อนอยู่ในห้องจนลำเรือโยกไหว ภายนอกนั่นคือพายุร้าย แต่ภายในคือไฟรักที่กำลังเผาเธอทั้งเป็น ใบหน้าของเขาเปียกชื้น ทั้งจากเหงื่อ และละอองฝนที่ปลิวเข้ามาทางประตูเรือที่เปิดอ้า สายฟ้าฟาดลงอีกครั้ง แสงวาบสว่างกระทบกล้ามอกแน่นที่กระเพื่อมด้วยแรงหอบ
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสะท้อนก้องไปทั่ว ร่างบางสะท้านทุกครั้งที่เขาสอดแทรกเข้าออกในจังหวะที่ก้ำกึ่งระหว่างความบ้าคลั่งกับความลุ่มหลง มันกลับปนเปกับความร้อนวาบที่แผ่ซ่านจากจุดเชื่อมต่อลึกสุดของเธอด้วยแรงอารมณ์
“คุณเป็นคนของผม”
ร่างกายปลายฟ้าสะดุ้งไหว เมื่อเขาเอ่ยประโยคอีกครั้ง แล้วเร่งจังหวะกระแทกเร็วขึ้น แรงขึ้น ลึกขึ้นในองศาที่ทำให้ร่างบางเกร็งเร่าด้วยความเสียว จนปลายฟ้าสะท้านซ่านไปทั่วสรรพางค์ ทุกสัมผัสของเขาตอกย้ำความเป็นเจ้าของและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ไม่มีสิ่งใดจะหยุดยั้งได้ แม้กระทั่งฟ้าร้องหรือคลื่นทะเล
ชั่วขณะนั้น สมองของปลายฟ้าขาวโพลน หูของเธออื้ออึง ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกนอกจากเสียงกระเส่าของเขา มองไม่เห็นอะไรอีกนอกจากเขา ราวกับเข้าสู่โลกใหม่ โลกที่ชายผู้หนึ่งกำลังหลอมรวม ความเจ็บ ความบ้า ความคลั่ง ทั้งหมดถูกเทท่วมลงมาที่เธอคนเดียว
ปลายฟ้าไม่ผลักไสเขาออกอีกแล้ว เธอเพียงหลับตาลง จำนนต่อความลึกล้ำของอารมณ์ที่พาเธอล่องไปในวังวนที่ไม่มีชื่อเรียก ความรู้สึกที่ทั้งหวานล้ำและทรมาน มันอัดแน่นอยู่ในความดิบเถื่อนที่แปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาอย่างปฏิเสธไม่ได้
และถ้าหากว่า ณ ขณะนี้คือโลกใหม่ โลกที่เธอไม่เคยแปดเปื้อนมือชายใด...เธอจะเสพสมได้อย่างสุขสมใจหรือไม่
“คุณเข้...อา”
เธอหลุดเสียงครางอย่างสุขสมด้วยแรงสะท้าน ร่างบิดเกร็ง ความอิ่มเอมถาโถมเข้ามาอย่างไม่คาดฝัน แปลบปลาบ วูบวาบ ร้อนรุ่มลามลึกจนหายใจติดขัด น้ำตาที่หลั่งไหลนี้มาจากความเจ็บ ความรู้สึก และความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็ม
วินาทีนั้น เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ร่างกายเป็นของใคร หรือหัวใจอยู่ตรงไหน มีเพียงชายผู้หนึ่งที่โหมแรงรักเข้ามาราวกับจะทำลายเธอให้แตกสลาย แล้วหลอมรวมกันใหม่ให้กลายเป็นของเขา...โดยสมบูรณ์
หญิงสาวแอ่นร่างหวีดร้อง ก่อนร่างแกร่งอัดสะโพกสอบเข้ามาสุดแรง ชำแรกแก่นกายเข้าลึกราวกับต้องการตอกตรึงเธอไว้ในห้วงวินาทีสุดท้ายของความเร่าร้อนปลดปล่อยสายธารร้อนไหลทะลักสู่กายสาว จากนั้นเปล่งเสียงคำรามคล้ายสัตว์ร้ายที่หลุดพ้นจากพันธนาการที่เคยผูกมัดมานานแสนนาน
ปลายฟ้าหอบสะท้าน ร่างทั้งร่างสั่นไหวจากแรงสั่นกระตุกของชายหนุ่ม ลมหายใจเขาร้อนจัดแตะต้นคอเธอ และยังค้างนิ่งในตัวเธอขณะที่ก้มลงมอบจุมพิตละมุนประทับลงบนพวงแก้มเหมือนต้องการซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวล
แต่แล้ว ริมฝีปากหยักก็หยุดชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาสีดำนุ่มละมุนชั่วครู่ก่อนจะนิ่งงัน แล้วแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเหมือนแผ่นน้ำแข็งสีดำในคืนฝนตกกระหน่ำ
“ร้องไห้ทำไม หรือเป็นส่วนหนึ่งของการแสดง” เสียงของเขาเบากว่าเสียงพายุ แต่กลับกรีดลึกยิ่งกว่า
“จริง ๆ แล้ว คุณควรครางชื่อกรินทร์นะ... ครางชื่อเขาตอนที่ผมอยู่ในตัวคุณ ตอนที่ผมพังทลายในตัวคุณ บางทีคุณอาจรู้สึกถึงการร่วมรักมากกว่านี้ เต็มใจมากกว่านี้ แล้วก็ได้เป็นตัวของตัวเองมากกว่านี้”
สิ้นคำพูดบาดหัวใจ ร่างสูงก็คว้าเสื้อผ้าแล้วก้าวออกไปนอกลำเรือโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมองมา
น้ำตาของปลายฟ้าไหลลงข้างแก้มอย่างเงียบงัน แต่ก็ดีแล้วที่ให้เขาเข้าใจผิด เพราะหากเขารู้ความจริงตอนนี้ ทุกอย่างจะพัง ทั้งเขา ทั้งแผน ทั้งความหวังเดียวที่ยังพอเหลืออยู่ในมือเธอ
เขาต้องเข้าใจว่าเธอไม่ได้รู้สึก ต้องเชื่อว่าเธอไม่เต็มใจ และต้องเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง ทว่าปลายฟ้าตระหนักได้ว่า บางอย่างภายในจิตใจของเธอได้เปลี่ยนไปแล้วในวินาทีที่หลวมรวมวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกับเขา
