โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ผู้แต่ง
ณ มหรรณพ
เรื่องย่อ
เมื่อนิตยสารสารคดีที่ ปลายฟ้า เป็นนักเขียนประจำปิดตัว ทำให้ปลายผ้าต้องหันเหจากการเขียนแนววิชาการ ไปต้องเลี่ยนแนวไปเป็นนักเขียนนิยาย เพื่อหาเงินเลี้ยงดู แม่และน้องสาว โดยเฉพาะแม่ของเธอต้องรับการผ่าตัดตาในสิ้นปี ปลายฟ้าจึงเขียนนิยายรัก แล้วนำไปให้ กรินทร์ คนรักเก่าที่เป็นซีอีโอของสำหนักพิมพ์อักษรารัญจวนช่วยพิจารณา แต่กรินทร์ไม่ให้ผ่านเพราะแนวเรื่องไม่ตรงกันแนวของอักษรารัญจวนที่เน้นขายแนวนิยายอิโรติก
แต่เพราะกรินทร์ยังมีใจให้ปลายฟ้า ด้วยความรักที่หลงเหลือ จึงให้ปลายฟ้าเขียนนิยายอิโรติกโดยที่มีเขาเป็นพระเอก และเธอเป็นนางเอก แลกกับเงินค่าจ้างที่เขาจะจ่ายให้เธอเป็นรายเดือนแต่ปลายฟ้ามีปมกับเรื่องเซกส์เพราะเคยถูก เปลว พ่อเลี้ยงล่วงละเมิดในวัยเด็กและมักมีอาการทางประสาทกำเริบหากถูกกระตุ้น ทว่าด้วยเงินที่กรินทร์เสนอให้ จึงทำให้ปลายฟ้าตอบรับงาน แต่เพราะกลัวว่าจะเขียนให้ถึงตอนจบไม่ได้ ปลายฟ้าจึงตั้งใจหางานเสริม และเธอก็ได้งานแม่บ้านรีสอร์ตที่มีชื่อว่า Beyond The Horizon โดยบังเอิญจากแม่บ้านคนเก่าที่ลาออกกระทันหัน
ที่รีสอร์ตนี้ ปลายฟ้าต้องทำงานเป็นแม่บ้านประจำโซนวิลล่าการ์เด้น โดยมี แหวว หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนคุมงาน เธอมีหน้าที่ดูแลทำความสะอาดและอำนวยความสะดวกให้แขกประจำโซน ซึ่งหนึ่งในแขกที่เธอต้องดูและคือ เข้ เจ้าของห้องหมายเลข 222 ที่เขาแอบเลี้ยงแมวโดยมีแค่เธอและเขาเท่านั้นที่รู้ นอกจากแหววแล้ว ปลายฟ้าได้เจอ ชิด บาร์เทนเดอร์ที่คอยสอนงานในห้องอาหารให้เธอ
ด้วยงานแม่บ้านนี้เองที่ปลายฟ้าจะยึดไว้เป็นอาชีพเสริมจนกว่าเธอจะเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์จบ แต่มีเหตุเกิดขึ้นกับปลายฟ้าคือเธอเหยียบหางแมวที่คุณเข้เลี้ยงไว้ที่ริมสระน้ำ จนทำให้เธอตกสระ แต่เข้ก็ช่วยเธอไว้ได้ทัน ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้เข้รู้ว่าเธอต้องรับงานเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์ แต่เธอไม่มีประสบการณ์เรื่องบนเตียง(แบบคู่รัก) เข้เลยเสนอว่าถ้าปลายฟ้ามาเป็นเพื่อนคุยให้เขา เขาจะเล่าประสบการณ์บนเตียงให้ฟัง ข้อตกลงแรกระหว่างปลายฟ้าและเข้จึงเริ่มขึ้น
แต่ปลายฟ้าไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะกลายเป็นผู้เล่นคนหนึ่งในเกมล่าหาคำตอบของปริศนาฆาตกรรมในรีสอร์ทแห่งนี้
เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียงบอกเวลาตีห้า ตัวเลขสีแดงสว่างกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับเตือนให้รู้ว่าเวลาผ่านไปทีละวินาที ฟ้าด้านนอกหลังม่านหนาสีเทาคงกำลังทอแสงอ่อนจาง ชาวเมืองมากมายอาจลุกจากที่นอนเพื่อเริ่มต้นวันใหม่หลังจากหลับใหลเต็มอิ่ม แต่สำหรับเธอ คืนนี้กลับกลายเป็นคืนที่ยาวนานไม่สิ้นสุด
เสียงตะโกนแหลมเล็กของยามวัยพ่อยังก้องสะท้อนในหู ภาพกรินทร์ที่เกรี้ยวกราดสาดความโกรธใส่ทุกคนต่อว่าด่าทอเธอ และสุดท้าย ชายหนุ่มที่ไม่ควรปรากฏตัว กลับยืนนิ่งมองเธอด้วยดวงตาปวดร้าวและสับสน
“ปลาย ถ้าปลายตื่นแล้ว พี่คิดว่าถึงเวลาที่เราต้องคุยกัน”
กรินทร์ส่งเสียงบอกเธอจากหลังประตู ตั้งแต่เขาพาเธอมาพักที่คอนโดของเขาชั่วคราว โดยสละเตียงนอนให้ทั้งที่เธอไม่ได้หลับตาเลยแม้เพียงนาทีเดียว กรินทร์เองก็คงไม่ได้นอนเช่นกัน
ปลายฟ้าลงจากเตียง แล้วไปเปิดประตูรับเขา และทันทีที่เห็นหน้า กรินทร์ก็ไม่ยอมให้เวลาสูญเปล่า
“บอกความจริงพี่มาได้แล้วว่า ปลายต้องมีเหตุผลมากกว่านั้นที่ไปหยิบยาแผงนั้นมากิน”
ความจริงที่เขาต้องการรู้คงมีแค่เรื่องนั้น สวนทางกับความจริงที่เธอปิดบังไว้ ที่มีมากกว่านั้น แต่ถ้าหากเขารู้ว่าการจัดเวลาของการไปเยือนเธอที่รีสอร์ต ถูกวางให้ตรงกันกับวันที่เขตต์ต้องปรากฏตัวเกิดจากความตั้งใจแล้วละก็ เขาจะคิดอย่างไร
“เมื่อวาน ที่พี่รินทร์พูดกับคุณเขตต์ว่ามีรีสอร์ตทีไหนสักแห่งเกิดคดีฆาตกรรม...”
ดวงตาของกรินทร์มีไฟปะทุอยู่ภายใน “คดีฆาตกรรมที่มีไอ้ผู้ถือหุ้นที่ชื่อเขตต์นั้นเป็นผู้ต้องสงสัยใช่ไหม พี่รู้จากแพรวพลอยแล้ว และก็รู้ด้วยว่าปลายหายตัวไปกับมัน”
แบบนี้ เธอก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความอีกต่อไป “ปลายกำลังหาความจริง...ว่าใครคือคนร้ายกันแน่”
“จนตัวเองกลายเป็นคนร้ายอีกคนไปด้วยอย่างนั้นน่ะหรือ!”
ปลายฟ้าทำแค่เพียงมองเขาด้วยแววตายอมจำนน เพราะทุกคำพูดคงไม่มีความหมายอีกต่อไป
“พี่ไม่อยากรู้เหตุผลว่าปลายทำไปทำไม แต่พี่อยากรู้ว่า...ทำเพื่อใคร”
คำถามต่อมาเป็นเหมือนคมมีดที่แทงเข้ามาในใจ “ทำเพื่อความยุติธรรมของใครก็ตามที่ตกเป็นเหยื่อ...”
กรินทร์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา “โดยที่เกือบจะพาตัวเองไปเป็นเหยื่อของคนร้าย!”
“เขาอาจเป็นได้ทั้งเหยื่อ...และคนร้าย”
สิ้นคำของนักเขียนสาว ก็คล้ายว่าบรรยากาศในห้องเหมือนถูกแช่แข็ง ต่างฝ่ายต่างระบายลมหายใจหนักอึ้ง มีมวลความกดดันไหลผ่านระหว่างกัน
“เล่าทุกอย่างให้หมด ทุกอย่างที่เกี่ยวกับสิ่งที่ปลายทำและรวมถึงความสัมพันธ์ของปลายกับมัน”
เหมือนก้อนหินกดทับอยู่ที่อก ต่อให้ถ่ายถอนลมหายใจก็ไม่อาจยกความหนักอึ้งออกจากอกได้นอกจากเผยทุกอย่างที่กรินทร์ต้องการรู้
หลังหมดสิ้นทุกคำถาม ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้หนักหน่วงกว่าเดิม กรินทร์ถอนหายใจออกราวกับต้องการระบายความหนึกอึ้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม
“พี่จะช่วยทำให้เรื่องบ้าบอที่ไม่เกี่ยวกับปลายเลยจบเร็วขึ้น รวมถึงการยื่นคำร้องไม่ให้ปลายถูกดำเนินคดี แต่พี่มีเงื่อนไข”
“เงื่อนไข...อะไรคะ”
“พี่ให้เวลาปลายแค่สามเดือน ในสามเดือนนี้ปลายยังต้องเขียนนิยายจนจบ รวมไปถึงต้นฉบับที่จะใช้ส่งโครงการด้วย” ความจริงจังฉายชัดในแววตาคม “และหลังจากนั้น ปลายต้องยุติความสัมพันธ์กับมันในทุกรูปแบบทันทีนับจากวินาทีนี้ ส่วนตอนจบของคดี ไม่ว่ามันจะลงเอยแบบไหนก็ตาม เมื่อทุกอย่างจบแล้ว ปลายจะออกจากรีสอร์ตนั่นแล้วไม่กลับไปเหยียบอีกเลย”
ถ้าการยอมรับเงื่อนไขของเขาคือการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่า หญิงสาวจึงเอ่ยตอบโดยไม่ลังเล
“ตกลงค่ะ”
เธอหวังว่าความช่วยเหลือผู้กว้างขวางจะใช้สื่อที่เป็นดั่งอาวุธร้าย ทำให้ใครเกิดหรือตายในสังคมก็ได้ ดังที่เห็นคดีความมากมายที่มีสื่อมวลชนเป็นตัวเร่ง กระบวนการค้นหาความจริงก็ดูเหมือนจะไวเหลือเชื่อ
แต่สามเดือนต่อจากนี้ เธอต้องเป็นนักเขียนนิยายอิโรติกและนักสืบค้นความลับในปริศนาของคดี แต่เธอจะมีหน้ากลับไปรีสอร์ตได้อย่างไรในเมื่อสร้างเรื่องใหญ่โตไว้ขนาดนั้น
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ปลายฟ้าหยิบมือถือขึ้นมามองหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย เธอลองกดรับสายและกรอกเสียงทักทายลงไปพร้อมความสงสัย
“สวัสดีค่ะ”
“นี่ฉันเอง... ลียง”
แทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าเป็นเสียงเขา ปลายฟ้ารีบถามอย่างซ่อนความกังวลไว้ไม่อยู่ “คุณ...มีอะไรหรือคะ”
“มีแน่ และถ้าเธอไม่มาเจอฉันที่รีสอร์ตภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ฉันผู้เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นที่มีสัดส่วนมากที่สุด ไม่มีทางยอมความปล่อยเธอเหมือนแพรวพลอย!”