โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
พอความคิดฟุ้งซ่านแล่นเข้าหัว เธอก็สะบัดมันออกจากนั้นแทรกตัวผ่านประตูเข้าไปก่อนกดล็อกตามเดิมเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มเจ้าของห้องจับสังเกตได้
ภายในห้องหมายเลข 222 เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง กลิ่นอายคุ้นเคยของเจ้าของห้องยังคงลอยอบอวล กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกลิ่นเกลือทะเลและหนังจากเฟอร์นิเจอร์ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นส่ำ
นักเขียนสาวพยายามกวาดตามองไปรอบ แต่ความสลัวทำให้ทุกอย่างพร่ามัว เธอจึงค่อย ๆ ก้าวขาไปทีละก้าว ร่างกายเกร็งจนไหล่แข็งราวกับถูกพันธนาการ
ทันใดนั้น…
เสียง กริ๊ก ของลูกบิดประตูก็ดังขึ้น
ปลายฟ้าชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมาจากอก
เขากลับมาแล้ว!
เธอรีบหันซ้ายหันขวา มองหาที่ซ่อนอย่างร้อนรน ก่อนตัดสินใจพุ่งตัวไปหลังม่านเนื้อหนาทึบข้างประตูระเบียงทันที
เสียงประตูถูกผลักเข้ามา ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นในทุกย่างก้าว กระแสอากาศเปลี่ยนทันทีเมื่อร่างสูงใหญ่เข้ามาครอบครองห้องของตน
แล้ววินาทีถัดมา แสงไฟเหลืองนวลก็สว่างพรึ่บไปทั่วห้อง รวมไปถึงไฟระเบียงที่ส่องสว่างไปทั้งบริเวณจนเห็นกิ่งตะแบกที่โน้มเอียงลงมาชัดเจน
ผู้บุกรุกสาวจึงลอบมองผ่านช่องว่างเล็กๆ ของผ้าม่าน เห็นร่างสูงอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มตัวเก่งเดินเข้ามาพลางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กยีผมที่เปียกชื้น จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้าก่อนล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์วางบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา
ปลายฟ้าจ้องเขาแทบไม่กะพริบตา หัวใจของเธอก็เต้นรัวแรงจนกลัวว่ามันจะส่งเสียงไปถึงหูของเขา
แต่แล้ว… เมื่อเขตต์ขยับลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปทางระเบียงแล้วผลักม่านออก ปลายฟ้าก็อุทานในใจ ภาวนาของอย่าให้เขาจับได้
ทว่าสายตาของเขาไม่ได้หันซ้ายหันขวาอย่างจับผิดอะไร แต่ทอดมองไปยังบางสิ่งที่เธอไม่รู้ว่าเขามองอะไรตรงระเบียง หรือว่าจะเป็นเบอร์เบินซึ่งถ้าเป็นมันแล้วละก็คงจบเห่กัน เพราะจมูกเจ้าแมวน้อยไวพอที่จะรู้ว่าเธออยู่ในนี้
แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นอีกครั้งตามด้วยความมืดที่เกิดฉับพลันของไฟส่องระเบียง ปลายฟ้าไม่รู้เหตุผลและไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร ทว่าเมื่อได้ยินฝีเท้าย้อนกลับมาเธอก็เกือบหยุดหายใจ
พลันนั้น เสียงกริ่งห้องก็ดังแทรกขึ้นมาดึงตัวชายหนุ่มให้หันหลังกลับแล้วเดินไปยังประตู
“คุณพิมพ์”
ชื่อที่ชายหนุ่มเปล่งออกมากระตุกหัวใจคนที่แอบซ่อนตัวอยู่
พิมพ์ลดา... ที่ว่ากันว่าเป็นผู้หญิงคนใหม่ของคุณเข้...ชิดเคยบอกเธอแบบนั้น
พิมพ์ลดา...ผู้หญิงที่เหมาะกับเขาในทุกทาง...
“เมื่อกี้ฉันไปคุยธุระกับคุณแพรวพลอยมา เขาพูดถึงเรือยอชต์ของ Beyond The Horizon เขาบอกว่ามันอยู่ในโครงการปีหน้าของคุณด้วย”
“เอ่อ... ครับ”
“ทำไมคุณไม่เล่าเรื่องนี้ให้พิมพ์ฟังบ้างเลยล่ะคะ”
จากมุมที่ปลายฟ้าแอบอยู่นั้นมองเห็นเพียงแค่ร่างสูงของเขาเท่านั้น แต่พอสิ้นคำพูดของหญิงสาวก็ตามมาด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาในห้อง หมายความว่าระหว่างที่พิมพ์ลดาอยู่ เธอก็ไม่สามารถทำตามแผนได้อย่างนั้นหรือ
“คือ... ผมคิดว่ารอให้ใกล้วันเปิดตัวแล้วค่อยประกาศให้คนนอกรู้”
“สุดท้ายแล้ว...คุณก็ยังเห็นพิมพ์เป็นคนนอกอยู่ดี”
“ผมไม่ได้ตั้งใจทำคุณรู้สึกไม่ดี...แต่”
จู่ ๆ เสียงของเขาก็เงียบหายไป แล้วมีเสียงของหญิงสาวดังแทนที่
“ไม่เป็นไรเลยค่ะ ถึงพิมพ์ยังเป็นคนนอกในสายตาคุณ แต่พิมพ์ก็เต็มที่กับงานที่จะทำกับคุณเสมอ เรื่องโรงบ่มตอนที่คุยกับคุณพ่อวันนั้น พิมพ์ก็เอาไปเสนอในที่ประชุมบริษัทเพื่อเตรียมวางแผนการตลาดให้แล้วค่ะ”
“พิมพ์... ผมกับลียงโชคดีที่ได้คุณมาร่วมงาน ถ้ามีอะไรที่ให้ผมกับลียงช่วยละก็ยินดี”
“ถ้างั้น... ก็ขอให้ฉันเข้าไปดื่มอะไรในห้องคุณได้ไหมคะ แล้วคุยถึงโครงการบริการล่องเรือยอชต์ปีหน้ากัน”
คำถามของหญิงสาวทำให้ลมหายใจปลายฟ้าติดขัดรอลุ้นกับคำตอบที่กำลังจะออกจากปากของชายหนุ่ม เธอภาวนาขอให้เขาปฏิเสธ หาไม่แล้วคงไม่มีโอกาสทำแผนสำเร็จ ใช่สิ เธอห่วงเรื่องแผนไม่สำเร็จ ไม่ได้รู้สึกหึงหวงอะไรทั้งนั้น ปลายฟ้าบอกตัวเองในใจแต่ก็ห้ามความรู้สึกร้อนในอกไม่ได้
“ได้สิครับ”
ทว่าคำตอบสวนทางกับความคาดหวัง ปลายฟ้าจึงกัดริมฝีปากอย่างขัดใจ
“แล้วผม...อยากแก้ตัวอีกสักครั้งหลังจากคืนนั้น... หวังว่าคุณจะให้โอกาสผม”
แต่คำพูดต่อมาของเขตต์หลังเสียงประตูปิดดัง ทำให้ทุกเสียงให้หัวของปลายฟ้าเงียบงัน
พิมพ์ลดาส่งเสียงหัวเราะพลางเดินเข้ามาหยุดยืนหน้าโซฟา ในมุมที่ปลายฟ้ามองเห็นหญิงสาวในชุดเดรสคอปาดสีขาว ขนาดพอดีรูปร่างอ้อนแอ้นอรชร
“พิมพ์ไม่เข้าใจหรอกค่ะ จะให้พิมพ์ให้โอกาสคุณยังไง จะใช่แบบนี้หรือเปล่า...” สิ้นประโยค เจ้าหล่อนก็วาดวงแขนโอบรอบคอชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า
ปลายฟ้าได้ยินเสียงถอนหายใจยาวเหยียดจากตัวของชายหนุ่ม เธอไม่รู้ว่าเขามองอีกฝ่ายด้วยดวงตาแบบไหน แต่พอเห็นแขนเรียวทั้งสองข้างโอบรอบคอของเขา ก็ทำเอาเธอรู้สึกมือไม้สั่นขึ้นมา
“ผมเพิ่งว่ายน้ำในทะเลมา ขอชอบอาบน้ำให้สบายตัวก่อนเริ่มอะไร ๆ ... ได้หรือเปล่า”
“แล้วถ้าพิมพ์ตอบว่า...ไม่ได้ล่ะคะ”
หญิงสาวหลังม่านได้ยินประโยคนั้นแล้วพยายามสะกดกลั้นความร้อนรุ่มที่เกิดกลางอกให้สงบ
“ถ้างั้น... พิมพ์จะอาบน้ำด้วยกันกับผมไหม”
คนที่แอบฟังกัดริมฝีปากแน่น มือที่เคยกำแน่นข้างลำตัวก็เผลอขยุ้มผ้าม่านอย่างลืมตัว
“ที่คุณพูดมาไม่ทราบว่าชวนให้พิมพ์อาบน้ำกับคุณจริงหรือแค่แกล้งหยอกเพื่อท้าทายคะ”
เขตต์หัวเราะในลำคอ “ผมไม่รู้ว่าคุณอยากได้ยินคำตอบไหน”
จากนั้นก็ใช้มือคลายวงแขนของหญิงสาวออกจากลำคอของตัวเอง แล้วหมุนตัวเดินมาเลือกเปิดเครื่องเล่นแผ่นเสียงให้ห้องกังวานไปด้วยท่วงทำนองของบทเพลงบลูส์ ก่อนเคลื่อนตัวไปหยิบขวดเหล้าบรั่นดีลงจากชั้นเก็บแล้วเปิดรินใส่แก้วใส
“แต่ไม่ว่าจะเป็นคำตอบไหน ผมก็ยอมรับในทุกคำตอบ”
เขตต์บอกพลางยื่นแก้วบรั่นดีให้หญิงสาวตรงหน้าที่มองเขาด้วยดวงตาแห่งความท้าทายแต่แล้วหล่อนก็หัวเราะเบา ๆ รับแก้วขึ้นแตะริมฝีปากเพียงน้อย ก่อนเอียงคอมองเขาแล้วเอ่ยว่า
“คำตอบของพิมพ์… อยู่ในห้องน้ำค่ะ ถ้าอยากรู้จริงก็ตามเข้ามา”
ว่าแล้วก็หมุนตัวเดินห่างออกไป ปล่อยกลิ่นหอมอวลติดอยู่ในอากาศ เสียงส้นสูงกระทบพื้นเป็นจังหวะจนกระทั่งบานประตูห้องน้ำปิดลง
เสียงเพลงบลูส์กลายเป็นเสียงเดียวที่เข้าปกคลุมห้อง และเป็นเสียงเดียวที่ช่วยกลบเสียงหัวใจเต้นของปลายฟ้า เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นกลับเคลื่อนเข้ามาใกล้จนหยุดในระยะห่างจากเธอเพียงแค่คืบ
และในวินาทีนั้น คล้ายว่าหัวของปลายฟ้าหยุดเต้นเมื่อมีสัมผัสบางอย่างกระทบผ่านม่านหนามาแตะที่ศีรษะของเธอ กระนั้นปลายฟ้าก็ยังพยายามทำตัวให้นิ่งไม่ไหวติงแม้จะรู้ในใจลึกๆ ว่า ชายหนุ่มรับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอ
ฉับพลันสัมผัสอ่อนโยนที่ศีรษะก็แปรเปลี่ยนเป็นผืนม่านทั้งสองและขวาของปลายฟ้ายวบลงราวกับผู้ชายหลังม่านโน้มกายเข้ามาใกล้จนผืนผ้าแทบจะไม่อาจกั้นระหว่างกัน ด้วยแขนทั้งสองข้างของเขาที่ยกขึ้นค้ำกระจกไว้ ทำให้ร่างของปลายฟ้าถูกขังอยู่ตรงกลางราวกับนกในกรง
“ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมว่าถ้าจะโดดมาเล่นเกมนี้ก็ระวังตัวให้ดี”
ราวกับวงแขนขยับแคบลงจนปลายฟ้ารู้สึกต้องทำตัวให้ลีบเล็ก เป็นพันธนาการอันหนาวเหน็บ ในทุกเสี้ยววินาทีที่เขาโน้มกายเข้ามา ม่านโปร่งพลิ้วเบาเหมือนจะยอมแพ้ต่อแรงกดทับนั้น และในความมืดสลัว เธอแทบสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างกาย
“อยากทำอะไรก็ให้รีบทำซะ”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยใกล้ราวกับเธอสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นที่แทรกผ่านใยผ้า มันทั้งหนักแน่นและแฝงแรงกดดันที่แปลกประหลาดระหว่างคำเตือนกับคำอนุญาต
“แต่อย่าให้ผมเห็นตำตาว่าคุณทรยศผมจริง ๆ เพราะมันเจ็บ”
“เขตต์คะ”
พลันนั้น เสียงหวานของพิมพ์ลดาดังลอดมาจากห้องน้ำ “เขตต์… คุณทำอะไรอยู่ตรงนั้น”
ในวินาทีนั้น ม่านโปร่งที่ถูกกดตรึงด้วยสองแขนของชายหนุ่มค่อยๆ คลายออก แรงกดทับที่เหมือนกรงขังก็จางหายไปพร้อมกับเงาร่างสูงที่ถอนแขนกลับ
“ผมกำลังคิดว่าพอแก้ตัวกับคุณแล้ว อยากชวนคุณมาชมจันทร์คืนนี้ มันสวยมากทีเดียว”
หญิงสาวหัวเราะคิก “ฉันเกรงว่าคุณต้องแก้ตัวกับฉันถึงเช้าจนไม่ได้ออกไปชมจันทร์”
“ถ้างั้นก็น่าเสียดายหน่อย... แต่คงไม่ถึงขนาดทำให้ผมเสียใจที่ได้แก้ตัวกับคุณ”
สิ้นประโยคของเขา เสียงก้าวเท้าก็ห่างออกไปตามด้วยเสียงปิดประตูห้องน้ำ ครานั้นดวงตาของปลายฟ้าจึงพร่ามัว น้ำตาคลอเหมือนถูกพรากลมหายใจออกจากอก ทิ้งไว้เพียงช่องว่างที่หนาวเย็นและเจ็บร้าวเกินบรรยาย
แต่ไม่มีเวลาให้เธอจมกับความรู้สึกนั้นนานนัก เพราะภารกิจยังรออยู่ ปลายฟ้ากัดฟันแน่น ข่มเสียงสะอื้นในลำคอ แล้วค่อย ๆ ก้าวออกจากมุมมืด แล้วจับจ้องมองไปยังโต๊ะกระจกหน้าโซฟาด้วยดวงตาแดงก่ำ จนเจอเป้าหมายของเธอมีเพียงหนึ่งเดียว
คีย์การ์ดของเขาที่นอนนิ่งสงบในกระเป๋าเงินใบนั้น
ไม่ว่าหัวใจจะสั่นไหวเพียงใด แต่ปลายฟ้ารู้ดีว่าหากไม่ทำตอนนี้ทุกอย่างจะพังทลาย ไม่ใช่แค่หัวใจของเธอ แต่เป็นชีวิตของเขตต์ด้วยเช่นกัน ฉะนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเธอ ปลายฟ้าก็อยากให้เขามีคืนที่ได้ชมจันทร์แสนสวยงามกับพิมพ์ลดาหรือกับผู้หญิงคนอื่นใดที่ไม่ใช่เธอก็ตาม
