โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ไฟจากตึกสูงและสปอตไลท์ของป้ายโฆษณาเริ่มทำหน้าที่สร้างความสว่างแก่เมืองหลวงแทนดวงอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าแล้ว ทว่ากรินทร์ไม่คิดสนใจโมงยามที่เคลื่อนคล้อยผ่านไป แล้วให้หน้าจอโน้ตบุ๊คเป็นเพียงแสงสว่างหนึ่งเดียวของห้องทำงาน เพียงเพราะอยากใช้ดำดิ่งลึกลงไปในบทนำของปลายฟ้า
“ตัวอย่างนิยายเล่มนั้นทำให้ปลายจินตนาการได้ขนาดนี้เลยหรือ”
ชายหนุ่มรำพึงด้วยความสงสัย เพราะหญิงสาวคนที่เคยถูกเพื่อนร่วมรุ่นตั้งฉายาว่าแม่ชี กลับถ่ายทอดอารมณ์กลัดมันของตัวละครออกมาเหมือนคนอ่านได้เข้าไปอยู่ร่วมเหตุการณ์
คงไม่ใช่แค่เหตุผลชื่อตัวเอกที่ถูกตั้งโจทย์ให้เป็นเขาและเธอแน่ แต่ด้วยท่วงท่าลีลาการร่วมรักนั้น เธอเขียนออกมาได้เห็นภาพอย่างกับเป็นผู้ช่ำชอง
“หรือพี่ยังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอ...”
ความใคร่รู้ไม่อาจแก้ไขได้ด้วยการตั้งคำถามให้ตัวเอง เขาจึงต่อสายโทรศัพท์ไปหาเธอเมื่อคืนเพื่อขอไปพบเจอ แต่เธอดันบอกเขาว่ากำลังเป็นหวัด ใจอยากจะเชื่อที่เธอพูดหรอก แต่เสียงร้องไห้ที่ดังเล็ดลอดโทรศัพท์ผ่านมาถึงเขานั้น เป็นเสียงร้องไห้ของปลายฟ้าแน่นอน
เขาจำเสียงร้องไห้ของเธอได้ แล้วก็จำเสียงครางแสนหวานในเสี้ยวนาทีนั้นของเธอได้เช่นกัน เรือนร่างนุ่มหอมของปลายฟ้าในครานั้นไม่เคยเลือนหายไปจากใจ
“พี่รินทร์คะ!”
โดยไม่รู้ตัวล่วงหน้า แขกไม่ได้รับเชิญก็พุ่งเข้ามา
“องุ่น! ทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้ามา มารยาทมันเป็นของหายากสำหรับเธอหรือไง!”
เธอเบะปากใส่แล้วเดินนวยนาดเข้ามาหา “มารยาทน่ะมี แต่เลือกใช้กับบางคนค่ะ”
กรินทร์ทำเสียงจิ๊บ “มีธุระอะไรก็รีบว่ามา พี่มีงานอื่นต้องทำ”
“พี่จะมีงานอื่นอะไรก็ตาม แต่งานแรกของพี่คือต้องรีบไปพบพ่อขององุ่นเดี๋ยวนี้เลย พ่อจะคุยกับพี่เรื่องการปรับแผนกู้วิกฤต องุ่นชงกาแฟให้พ่อนั่งจิบรออยู่ที่ห้องประชุม หาคำตอบให้พ่อดี ๆ ล่ะ ไม่งั้นล่ะก็ พี่รินทร์ซวยของแท้แน่ องุ่นคอนเฟิร์ม”
กรินทร์ได้ยินแล้วถอนหายใจอย่างหัวเสีย กวาดตามองหาแฟ้มผลประกอบการ และแผนการตลาดที่เพิ่งประชุมสรุปไปวันก่อน จากนั้นก็เร่งขาเดินไปทางประตูโดยยังไม่ได้ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ถูกหญิงสาวในชุดนิสิตรัดรูปทรงองค์เอวจนเห็นความเต่งตึงเคลื่อนตัวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า
“ขวางทำไม” ด้วยความสูงของเธอที่แม้จะเสริมด้วยส้นสูงแล้วแต่ก็ยังเตี้ยกว่า จนเขาต้องก้มหน้ามองด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย
องุ่นเหยียดยิ้มใส่ “แค่จะบอกว่าทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย ตอนเข้าไปก็ส่งยิ้มหวานให้พ่อด้วยนะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวพี่จะชวดเงินทุนที่พ่อองุ่นจะเติมให้นะ”
เงินที่จะเติมให้! หัวคิ้วของกรินทร์ขยับเข้าหากัน มองอีกฝ่ายด้วยแววตาสงสัย แต่คำตอบที่เขาควรได้ต้องมาจากพ่อของยายเด็กไร้มารยาทคนนี้เท่านั้น
“ยังไม่รีบไปอีก ถ้าชวดเงินบริจาคของพ่อ อักษรารัญจวนจะกลายเป็นบ้านพักคนชราอนาถาที่มีแต่คนหัวเก่ารุ่นแก่ ๆ เอานะคะ” ริมฝีปากฉาบสีแดงใสจีบปากจีบคอพูดได้อย่างน่าหมั่นไส้
ยายเด็กปากร้ายเอ๊ย สักวันเถอะ เขาจะจับตีก้นให้แดง!
นอกจากใต้ต้นก้ามปูริมหาด เก้าอี้ไม้เก่าที่ตั้งอยู่ใต้ต้นตะแบกใหญ่ ไม่ไกลจากวิลล่าโซนการ์เด้น ก็กลายเป็นมุมโปรดอีกแห่งของปลายฟ้า สำหรับใช้เวลาหลังมื้อเย็นพักผ่อนไปพร้อมกับการร่างนิยายบทต่อไป
แต่ตอนที่เธอกำลังไล่เลียงตัวอักษรในหัวนั้น ก็มีสายเรียกเข้าดังจากโทรศัพท์ พอเห็นว่าเป็นหมายเลขของพุดซ้อนก็ย่นคิ้วสงสัย เพราะพุดซ้อนจะโทร. หาเธอแค่เฉพาะตอนดึก
“ว่าไงพุดซ้อน”
“นี่แม่เองปลาย” ทว่าคนพูดสายคือนางขวัญใจ “เมื่อคืนแม่ฝันถึงปลาย ฝันร้ายมากเลย”
“ฝันร้ายยังไงหรือแม่”
อีกฝ่ายระบายลมหายใจเสียงดังฟังชัด “แม่ฝันว่าปลายร้องไห้ ร้องจนน้ำตาเป็นเลือด แม่ใจคอไม่ดีเลยลูก ถ้าลางานได้ ปลายไปเข้าวัดทำบุญรดน้ำมนต์ด้วยนะ”
เสียงของมารดาสั่นเครือขนาดนั้น เธอคงไม่กล้าปฏิเสธ “แล้วปลายจะหาเวลาไปจ้ะ”
“ต้องไปจริง ๆ นะลูก”
“จ้ะ ปลายรับปาก” เธอตอบเสียงมั่นเหมาะ แล้วหาเรื่องคุยใหม่ให้แม่ออกจากความรู้สึกหดหู่ “ถ้าปลายลางานได้ ปลายจะกลับบ้านพาแม่ไปทำบุญด้วยกันดีมั้ย ปลายคิดถึงขนมจีนน้ำพริกของแม่ กินที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่ากินของแม่”
“ปลายอยากกินเท่าไหร่ก็ได้ แม่จะทำไว้รอ”
“เอาดอกไม้ทอดด้วยนะแม่”
“จะมาเมื่อไหร่ก็บอก แม่จะไปเหมาดอกไม้ทั้งตลาดมาทอดให้เลย”
น้ำเสียงอขงแม่ดีขึ้นมาก บทสนทนาเรื่องอาหารการกิน และขอบชอบของเธอทำให้แม่ช่วยได้ทุกครั้ง แต่นั่นก็ยังไม่ทำให้ปลายฟ้าวางใจ “
งั้นปลายขอคุยกับพุดหน่อย พุดจะได้รู้ตัวล่วงหน้าว่าอาจได้ซ้อมกินดอกไม้ทอดของแม่ก่อนปลายกลับ”
คนเป็นแม่หัวเราะถูกใจ แล้วสลับสายให้เธอได้สนทนากับน้องสาว ทว่าน้ำเสียงของพุดซ้อนก็ไม่สดใสเท่าที่ควรจะเป็น
“วันก่อนฉันเห็นไอ้ เปลว มันเดินป้วนเปี้ยนแถวหน้าตลาดที่ฉันกับแม่ไปขายขนมจีน ฉันยังไม่กล้าบอกแม่ กลัวแม่จะจิตตก”
คำพูดเสียงกระซิบของพุดซ้อนทำให้ลมหายใจของปลายฟ้าขาดช่วง ราวกับมีเงามืดที่มองไม่เห็นบีบรัดคอเธอไว้ทันที ซึ่งแม่ของเธอต้องจิตตกแน่นอน แค่ฝันร้ายยังกระวนกระวายใจขนาดนั้น
“ถ้าแม่ผ่าตาเสร็จกับเราจ่ายหนี้ทุกอย่างหมดแล้ว ฉันจะหาที่อยู่ใหม่ให้พวกเรา”
“แม่ไม่ยอมย้ายไปไหนหรอกพี่ปลาย”
ปลายฟ้ารู้เหตุผลดี ทาวน์เฮาส์หลังเล็กที่พวกเธออาศัยอยู่ ไม่ได้เป็นแค่ที่พักอาศัย แต่มันคือความภูมิใจของแม่ ผู้ทำงานหนักมาตลอดชีวิตเพื่อให้ลูกได้มีที่หลับที่นอน เป็นสิ่งที่แม่พูดถึงเสมอด้วยแววตาเปี่ยมศักดิ์ศรี
“มาหลบกินข้าวที่นี่เอง ฉันเดินตามหาเสียให้ทั่ว”
เสียงพูดที่ดังแทรกอากาศ ทำให้ปลายฟ้าลอบถอนหายใจ แล้วเหลือบตาไปมองคนที่ยืนเท้าเอวจ้องมาด้วยสายตาคาดโทษ ทำราวกับเธอเป็นต้นเหตุของทุกปัญหาในโลกใบนี้
“พี่วางก่อนนะ แล้วค่อยคุยกัน” ปลายฟ้าบอกแล้ววางสาย “คุณแหววมีอะไรหรือคะ”
“คุณเข้เขาสั่งให้เธอเอาวอดก้ากับโซดาไปเสิร์ฟ” หัวหน้าแม่บ้านพูดธุระแล้วทำปากเชิดใส่
“รับทราบค่ะ แต่นี่ยังอยู่ในช่วงเวลาพักเบรก ถ้าถึงเวลาเริ่มงานแล้วปลายจะรีบทำทันที”
“เชอะ” แหววเหยียดปาก “ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาก็ไม่ได้ใช้งานแม่บ้านประจำโซนบ่อยนักหรอกนะ แต่เดี๋ยวนี้ทำไมถึงเรียกเธอถี่ยิบขนาดนี้ก็ไม่รู้”
“มันแปลกหรือคะ”
“แปลกหรือเปล่าก็ไม่รู้สิ แต่ฉันเองก็สงสัยว่าทำไมเขาติดใจงานบริการของเธอนัก ระวังตัวไว้เถอะ ถ้าเธอทำเรื่องที่ทำให้รีสอร์ตเสื่อมเสียหรือทำผิดกฎข้อไหนละก็ ฉันมีสิทธิ์ไล่เธอออกทันที”
“ปลายไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คุณแหววคิดนะคะ” ปลายฟ้าพยายามกดเสียงพูดตอบกลับให้เรียบนิ่ง แอบไขว้นิ้วในใจเรื่องกฎเกี่ยวกับงานเสริม
“หญิงชายอยู่ในที่ลับตา อะไรก็เกิดขึ้นได้ไม่ใช่หรือไง”
คำพูดเหน็บแนมทำให้ปลายฟ้าไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีกต่อไป “ปลายขอไปเอาเครื่องดื่มเสิร์ฟให้คุณเข้เลยละกันค่ะ”
เธอบอกแล้วลุกขึ้นโค้งศีรษะเชิงขอตัว โดยกดความขุ่นเคืองไว้ด้วยคำว่า ‘อดทนเพื่อเงิน’ ยิ่งรู้จากพุดซ้อนว่าไอ้เปลวออกจากคุกมาเพ่นพ่านแถวบ้านด้วยแล้ว ปลายฟ้ายิ่งต้องเร่งสปีดการหาเงินให้มากขึ้นไปอีก
นักเขียนสาวในร่างแม่บ้านรีสอร์ตมุ่งหน้าสู่ห้องอาหารริมทะเลที่เริ่มมีแขกมาใช้บริการอาหารเย็น แม้จำนวนแขกจะไม่มาก แต่จำนวนบริกรนั้นน้อยลงจนให้บริการไม่ทั่วถึง ชิดเองก็กำลังง่วนอยู่กับการตระเตรียมงานหลังเคาน์เตอร์บาร์เพียงคนเดียว
“ปลายมารับออเดอร์ของคุณเข้ค่ะ”
ชิดหันขวับมามองแวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวไปหยิบวอดก้ากับโซดาออกจากลังที่เตรียมไว้
“ผู้ช่วยคนใหม่ล่ะคะ” เธอถามถึงบาร์เทนเดอร์ฝึกหัดที่รีสอร์ตรับเข้ามาสองสามวันก่อน
“โดนคุณแพรวพลอยไล่ออกไปแล้ว”
อีกแล้วหรือ? ปลายฟ้าเริ่มสงสัยการเปลี่ยนพนักงานบ่อยในระดับไม่ปกติของที่นี่ หากไม่ทำผิดกฎอย่างที่แหววชอบยกมาขู่ ก็มีแค่เหตุผลที่ชิดบอกคือ ‘โดนคุณแพรวพลอยไล่ออก’
ราวกับหญิงสาวผู้นั้นมีสิทธิ์ขาดในการให้ใครอยู่หรือใครไป แม้แต่ระดับผู้จัดการรีสอร์ตก็เปลี่ยนหน้าเร็วจนพนักงานจำชื่อแทบไม่ได้ และก็ไม่รู้ว่าคุณแพรวพลอยคนนั้นรู้ถึงการมีตัวตนของเธอหรือไม่ แต่ถ้าประเมินจากวันก่อนที่ช่วยชิดไปหยิบเหล้าในคลังเก็บเหล้าละก็ คล้ายว่ารุ่นพี่หนุ่มคนนี้ไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าเธอกำลังอยู่ในนั้น
“จัดครบแล้ว”
สิ้นคำบอกของชิด ปลายฟ้าก็พยักหน้ายิ้ม แล้วสอดแขนยกถาดที่มีเครื่องดื่มตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่ม แต่ในตอนที่กำลังจะเดินออกจากเคาน์เตอร์บาร์ ชิดก็เรียกเธอแล้วเดินออกมาพร้อมแก้วทรงสูงหนึ่งใบในมือ
“พี่หยิบแก้วผิดใบ วอดก้าต้องใช้แก้วทรงสูงแบบนี้”
เพราะข้อผิดพลาดนี้เป็นเรื่องน่าประหลาดใจสำหรับบาร์เทนเดอร์มืออาชีพ ปลายฟ้าจึงเอียงคอมองด้วยความสงสัย จากนั้นรุ่นพี่หนุ่มก็ขยับเท้าเดินเข้ามาใกล้ วางแก้วลงบนถาดพร้อมกับเอ่ยเสียงกระซิบว่า
“ถ้าได้เห็นหรือได้ยินอะไรในคลังเหล้าวันนั้น ก็ให้ลืม ๆ ไปซะ”
หญิงสาวทำแค่ยืนนิ่งงันไร้คำพูดโต้ตอบ ส่วนชิดก็หมุนตัวเดินกลับไปทำหน้าที่หลังเคาน์เตอร์บาร์ ส่งเสียงพูดคุยกับบริกรที่เข้ามาส่งออเดอร์ด้วยท่าทีปกติ แต่สำหรับปลายฟ้า ที่นี่เคยมีอะไรไม่ปกติเกิดขึ้นแน่นอน
