โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ห้องทำงานของกรินทร์ตกอยู่ในความเงียบงัน และคงมีเพียงเสียงลมหายใจที่ไม่สม่ำเสมอของเขาเป็นสิ่งเดียวที่ขับเคลื่อนเวลา แม้ทิวทัศน์ตึกสูงนอกหน้าต่างนั้นจะค่อย ๆ ถูกกลืนด้วยแสงสนธยา แต่ก็ไม่อาจเบี่ยงเบนความคิดที่วนเวียนไม่หยุดในหัวเขาได้เลย
ปลายฟ้าไม่ได้กลับเข้าห้องที่รีสอร์ตในคืนก่อน แถมในเช้าวันต่อมาเธอทำเหมือนบ่ายเบี่ยงที่จะมาพบเขาในมื้ออาหารเช้า ด้วยการอ้างว่าเจ้านายอีกคนมีงานด่วนให้ช่วยเหลือ
กรินทร์แค่นยิ้มสมเพชตัวเอง แต่ลึกลงไปในใจ เขาก็ไม่อาจสลัดภาพที่เธอหลบตาเขาทุกครั้งยามพูดถึงเหตุการณ์ร้ายในอดีต
‘เคยถูกข่มขืน’
คำคำนั้นยังก้องอยู่ในหู เหมือนเปิดเครื่องบันทึกเสียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่เคยบอกเขา ไม่มีแต่จะส่งสัญญาณใด ๆ หรือไม่ก็เป็นเขาเองที่หน้ามืดตามัว มองไม่เห็นร่องรอยบางอย่างในท่าที่หวาดกลัวของเธอ ยิ่งคิดถึงคืนอัปยศที่เขาพยายามขืนให้เธอกลายเป็นของตนคืนนั้น ที่ความโกรธเข้าครอบงำจิตใจจนคิดไปว่าเธอไม่รัก ทั้งที่ความจริงแล้วเธอพยายามเอาชีวิตรอดจากความกลัวที่ฝังรากลึกในจิตใจต่างหาก
“กรินทร์?” เสียงหนึ่งดังมาจากประตู เมื่อเงยมองก็เห็นวาดฟ้าก้าวขาเข้ามา
“ฉันเคาะประตูหลายครั้งแล้ว คุณไม่ขาน แต่เลขาบอกว่าคุณอยู่ในห้องก็เลยเข้ามา”
วาดฟ้าปรากฏกายด้วยชุดเดรสสีดำเป็นปกติ แต่ในวันนี้มีสีหน้าและแววตาหม่นลงกว่าวันสุดท้ายที่พบกัน
“วันนี้ฉันมาคุยกับองุ่นเรื่องที่จะให้เธอช่วยหาสถานที่จัดงาน แล้วก็แวะมาส่งการ์ดเชิญงานแต่งให้คุณ” วาดฟ้าคลี่ยิ้มพลางวางซองใส่การ์ดงานแต่งงานสีชมพูตรงหน้าเขา แล้วเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์
“ไปไหว้วานยายเด็กแก่นนั่น ไม่กลัวได้จัดงานในสถานที่แปลก ๆ หรือไง”
วาดฟ้าคลี้ยิ้มที่พอทำให้หน้าสดใสขึ้นมาได้บ้าง “ไม่เอาน่า ยอมรับเถอะว่าความคิดขององุ่นเรื่องฟื้นวิกฤตอักษรารัญจวนก็กำลังไปได้สวย”
“คุณจะไม่พูดแบบนั้นจนกว่าจะได้ยินไอเดียไอ้จ้อนพรีเมียมจากพระเอกนิยายของเจ้าหล่อน” เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เห็นคนฟังทำหน้าไม่เห็นด้วยหรอก แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้เห็นดวงตาเป็นประกายจากวาดฟ้า ยิ่งเธอพูดประโยคต่อมาที่ทำให้เขาถึงกับพ่นลมหายใจแรงว่า
“ฉันเห็นไอ้จ้อนปลอมของภูมินทร์แล้วล่ะ”
“นั่นปะไร ยายเด็กแสบ!”
“แล้วก็ได้เห็นแบบจำลองของเคนแล้วด้วย”
“อะไรนะ!” ที่วาดฟ้าบอกมาคือพระรองไม่ใช่หรือไง “เคน ทำไมมีของเคนด้วย!” จริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นของใคร มันก็ไม่ควรมีเลยต่างหาก
วาดฟ้าไหวไหล่เบา ๆ “คุณไม่ได้อ่านคอมเมนท์เลยใช่ไหม มีนักอ่านที่เป็นทีมเคนเยอะมากเลยนะ นับ ๆ ดูเกือบจะมากกว่าทีมภูมินทร์ด้วยซ้ำ”
สันกรามของเขากระตุก รู้สึกเดือดดาลอยู่ในอกอย่างประหลาด แต่จะเป็นเพราะเหตุใดเล่าถ้าไม่ใช่เดิมทีไอ้พระเอกเวรซาดิสม์นั่นเคยเป็นเขา ส่วนลัลลาบาย นางเอกที่เหมือนจะชื่นชอบการเป็นมาโคซิสม์เคยเป็นร่างทรงปลอม ๆ ของปลายฟ้าในโลกนิยายที่เขาสั่งให้เธอสร้างขึ้นมา
ส่วนไอ้เคนนั่น มันควรเป็นแค่ตุ๊กตาที่ปลายฟ้าปั้นขึ้นมาเป็นตัวกระตุ้นให้ภูมินทร์หึงหวงไม่ใช่หรือ มันก็ไม่ได้มีบทเด่นอะไรขนาดนั้นนี่ แต่กรินทร์ก็ห้ามความสงสัยไม่อยู่ เขารีบเปิดโน้ตบุ๊คแล้วเข้าหน้าแพลทฟอร์มนิยายออนไลน์ของอักษรารัญจวนทันที
***
ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ
[ตั้งแต่เช้าแล้วที่ลัลลาบายเข้าออกห้องน้ำเพื่อโก่งคออาเจียน สองสามวันที่ผ่านมาเธอมีอาการไม่อยากอาหาร และรู้สึกพะอืดพะอมตลอดเวลา
ประจำเดือนขาดไปหลายวันแล้ว ลัลลาบายคิดอย่างกังวลใจ แม้จะพยายามปัดต้นเหตุให้เป็นเรื่องของความเครียดและวิตกจริตในตอนที่ต้องปรนนิบัติภูมินทร์ แต่ลัลลาบายรู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่ เพราะยาคุมกำเนิดที่เขาโยนใส่หน้าเธอหมดไปหลายวันแล้วต่างหาก แล้วถ้าไม่ได้ป้าหวี แม่บ้านของภูมินทร์พามาพบแพทย์ เธอก็คงนอนหมดแรงอยู่ในห้องที่เขาใช้เป็นห้องจองจำ
“คุณมินทร์ใกล้จะถึงแล้วค่ะ สั่งให้คุณบายรอที่ล็อบบี้โรงพยาบาล แล้วคุณเขาจะมารับคุณบายเอง”
“แล้วป้าล่ะคะ” ลัลลาบายแสดงความเป็นห่วง “มาด้วยกันกับบาย ก็น่าจะกลับด้วยกัน”
“ไม่ล่ะค่ะ ปล่อยให้คุณสองคนได้ปรับความเข้าใจกัน ป้าไม่อยากเป็นก้าง แล้วคุณมินทร์แกต้องดีใจแน่ ๆ ที่จะได้เป็นพ่อคนแล้ว ทีนี้คุณมินทร์จะได้กลับมาดีกับคุณบายเหมือนเดิม”
“ถ้าเขาจะเป็นภูมินทร์คนเดิม นั่นคือเขาต้องรักบายจากใจจริง ไม่ใช่เพราะเด็กในท้อง”
หวีถอนลมหายใจ “ทำอะไรก็คิดถึงอีกชีวิตในท้องด้วยนะคะคุณบาย” พูดด้วยน้ำเสียงห่วงใยพลางลูบหัวหญิงสาวอย่างเอ็นดูก่อนขึ้นรถแท็กซี่ที่เข้ามาจอดเพื่อรับส่งผู้ใช้บริการโรงพยาบาล
ลัลลาบายมองตามรถแท็กซี่จนลับตาแล้วจะเดินกลับไปนั่งรอชายหนุ่มที่ประกาศว่าเขาคือเจ้าชีวิตของเธอ ทว่าในทันทีที่เธอหมุนตัว คนที่ปรากฏกายตรงหน้าก็ทำให้แทบหยุดหายใจ
“เคน...”
เขาส่งสัญญาณให้เธอตามไปขึ้นรถ ลัลลาบายลังเลใจในตอนแรก แต่หากเธอไม่ปฏิบัติตามแล้วภูมินทร์มาพบทนายหนุ่มที่นี่เข้าล่ะก็ เธอไม่แน่ใจว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เพราะภูมินทร์ที่เธอรักนั้นค่อย ๆ อันตรธานจมหายไปในหลุมลึกแห่งความแค้น แต่มันก็เป็นความแค้นที่เธอก่อให้เขาเอง เป็นเธอเองที่เปลี่ยนสุภาพบุรุษผู้แสนอ่อนโยนให้กลายเป็นปีศาจร้าย ลัลลาบายสำนึกผิดในใจตลอดมา และขอใช้ความรักที่เธอมีชำระหนี้แค้นให้หมดไปจากใจเขา
“ผลการตรวจสอบกล้องวงจรปิด พบว่ามีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขี่ตามอรัญญาออกจากคอนโดไอ้ภูมินทร์ แล้วก่อนที่อรัญญาจะขับชนรถบรรทุกที่พุ่งออกจากซอย เจ้าหน้าที่สังเกตเห็นว่าคนขับมอเตอร์ไซค์คันนั้นมีท่าทางคล้ายใช้วิทยุสื่อสาร”
“วางแผนฆาตกรรม...” ลัลลาบายรำพึง แล้วยิงคำถามต่อ “แล้วทางตำรวจตามตัวมอเตอร์ไซค์คันนั้นเจอหรือยัง”
เคนส่ายหน้า “เจอ แต่เป็นศพไปแล้ว”
“อะไรนะ!”
“บาย... ฉันว่าเธออย่าไปยุ่งกับคนพวกนี้เลยดีกว่า พวกเขาจะทำอะไรก็ได้ ขนาดหลักฐานเท็จยังทำปลอมขึ้นมาได้ ถ้าฉันไม่รู้แผนการก่อน ก็คงยอมแพ้ไม่รับทำคดีให้มันแล้ว” เคนหยุดพูดแล้วคว้ามือเธอไปกอบกุม “ไปอยู่แคนาดากับฉันเถอะ ถึงเธอจะผิดสัญญากับฉัน แต่ฉันก็ยังรอเธออยู่นะบาย”
ลัลลาบายเม้มเรียวปาก เข้าใจดีว่าทำให้ชายผู้นี้ช้ำใจ แค่เพราะอยากแก้แค้นจึงยืมมือเขาเข้ามาช่วยเหลือ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ภูมินทร์ก็ทำให้หัวใจของเธอไขว้เขว
“ฉัน... ฉันท้องลูกของเขา”
“อะไรนะ!” เคนขบกรามแน่น “เธอยอมท้องกับมัน...”
ลัลลาบายเม้มริมฝีปาก แล้วทำเพียงพยักหน้าให้อีกฝ่าย เพราะไม่อาจตอบเต็มปากว่า...เธอยอม
“ทำไมกันบาย ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้ เราสองคนเคยคุยกันว่าจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นอย่างที่เธอเคยใฝ่ฝันมาตลอด ขอแค่ได้แก้แค้นไอ้คนที่มันทรยศรักสำเร็จ เราก็จะได้กลับไปสร้างฝันของเธอ”
“ฉันรู้เคน ฉันจำได้...” ลัลลาบายกล้ำกลืนน้ำตา “แต่ความฝันนั้นมันคง...เป็นไปไม่ได้แล้ว ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่สามารถสร้างครอบครัวที่อบอุ่นกับเธอได้อีกแล้ว...เคน”
เคนตกอยู่ในหลุมแห่งความเงียบงันที่เธอเป็นคนผลักเขาให้ตกลงไป ดวงตาคู่นั้นที่มองมาก็รวดร้าวจนลัลลาบายรู้สึกเจ็บไปถึงหัวใจ แต่เธอไม่อาจให้ความหวังหรือเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีก ในเมื่อมีอีกชีวิตที่กำลังเกิดมา เป็นพยานของความแค้นที่กลายเป็นความรัก
“ทั้งที่ฉันทำเพื่อเธอมากขนาดนี้... แล้วมันต่างอะไรกับที่มันทำกับเธอ”
ความขมขื่นฉายชัดในดวงตาของคน ลัลลาบายได้แต่เม้มปากแน่น เช่นกันที่เธอไม่อาจตอบคำถามนั้นได้ มีเพียงน้ำตาที่ร่วงลงมาเงียบๆ แทนคำพูดใด ๆ ที่ติดอยู่ในลำคอ
“ตอนนั้นเธอเจ็บแค่ไหน ฉันก็เจ็บเท่ากัน...” เคนวางมืออุ่นแนบแก้มเธอเบา ๆ “แต่ฉันมั่นใจอยู่ลึก ๆ ว่า เธอยังมีฉันอยู่ในซอกหลืบของหัวใจ”
สิ้นประโยค เขาก็แนบประทับเรียวปากบนกลีบปากอิ่มอย่างแผ่วเบา เขาจูบเธอ... ไม่ใช่จูบของการครอบครอง แต่เป็นจูบที่เหมือนจะยืนยันกับหัวใจตัวเองว่าเขายังรักเธออยู่
“เคน... หยุดเถอะ”
หญิงสาวเอ่ยคำทัดทาน ทว่าเจ้าของริมฝีปากหยักกลับไม่ทำตามที่ร้องขอ ยังคงมอบจูบล้ำลึกและโหยหาราวกับนักเดินทางรอนแรมกลางทะเลทรายพบน้ำบ่อใหญ่ แต่ก็มิได้สวาปามดื่มน้ำอย่างหื่นกระหาย
“ฉันคิดถึงเธอมาตลอด”
เสียงทุ้มต่ำของเขาเหมือนเสียงดนตรี จูบแสนละเมียดละไมก็เหมือนท่วงทำนองของบทเพลงชวนฝัน จนลัลลาบายเผลอหลับตา ตอบสนองจูบนั้นด้วยหัวใจที่ถูกปลดเปลื้องจากโซ่ตรวนชั่วขณะ กลิ่นกายของเคนไม่ใช่กลิ่นของความครอบงำ แต่เป็นกลิ่นของความคุ้นเคย สัมผัสของเคนไม่ใช่การจองจำ แต่เป็นการปลอบประโลม
แต่มันไม่ถูกต้องเลยที่เธอยังรู้สึกแบบนี้กับเขา เธอควรจะขัดขืน ผลักไสไล่ส่ง ทว่าหัวใจดวงน้อยยังจำได้ว่าครั้งหนึ่งเธอเคยปลอดภัยในอ้อมแขนนี้ แต่แล้วในขณะเดียวกัน ความผิดก็แทรกซึมเข้ามาในหัวใจแทบจะทันที เป็นความผิดต่อลูกน้อยที่อยู่ในท้อง ความผิดต่อตัวเอง และความผิดที่มีต่อภูมินทร์
“เคน...” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ ด้วยลมหายใจที่สั่นเครือ ขณะที่กำเสื้อเชิ้ตเขาไว้แน่น
เขาผละออกช้า ๆ สบตาเธอเหมือนจะถาม ว่า... เธอยังรักเขาอยู่ไหม
โครม!
ทว่าในวินาทีนั้นเอง มีไม้กอล์ฟฟาดลงบนกระจกหน้ารถอย่างแรงจนกระจกแตกร้าวเป็นใยแมงมุมในพริบตา
“พี่มินทร์!”
เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อเห็นใบหน้าอาบด้วยโทสะของภูมินทร์พร้อมกับไม้กอล์ฟในมือ
“หลอกว่าป่วย แต่แอบมาเล่นชู้อยู่นี่เอง!”
เคนคำรามอย่างเคืองขุ่นแล้วตัดสินใจปลดล็อกประตูออกไป “มึงนั่นแหละที่เป็นชู้ บายเลิกกับมึงแล้วมาคบกับกูตั้งนานแล้ว ที่กลับมาไทยเพราะอยากแก้แค้นมึง!”
“มึงก็สมรู้ร่วมคิดกันด้วยไง” ภูมินทร์กระตุกยิ้ม วาดไม้กอล์ฟขึ้นพาดบ่า “อ้อ ต้องบอกว่าร่วมสมสู่ด้วยถึงจะถูก”
“ไอ้เลวบัดซบ!” เคนสบถอย่างเหลืออด แต่คงยังไม่กล้าเข้าไปซัด เพราะอีกฝ่ายมีอาวุธพร้อมฟาดฟัน “งั้นกูจะบอกให้เอาบุญ บายเขาขอถอนตัวจากแผนนี้ตั้งแต่มึงจับเขาไปกักขังหน่วงเหนี่ยว แต่ตัวการที่แท้จริงยังลอยนวลอยู่!”
หัวคิ้วเข้มของภูมินทร์ขมวดมุ่น “มึงอย่าหลอกกูเป็นครั้งที่สอง!”
“กูไม่ได้หลอก มึงจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็แล้วแต่มึง!” เคนลั่นเสียงใส่ แล้วหันไปทางลัลลาบายที่ลงมายืนมองคนทั้งสองเกรี้ยวกราดใส่กันด้วยวาจา “บายเลือกเอาแล้วกันว่าจะอยู่กับไอ้งั่งนี่ต่อ หรือกลับไปแคนาดากับฉัน”
ระหว่างทางเลือกที่เธอไม่เคยอยากเป็นผู้เลือกนั้นบีบคั้นจิตใจลัลลาบายจนเจ็บปวด หากแต่ความเจ็บปวดนี้ไม่เพียงเกิดแก่เธอ มันเกิดขึ้นในหัวใจของพวกเราทั้งสามคน แล้วเธอจะต้องเป็นคนแก้ไข ลัลลาบายจึงก้าวขาเดินไปยืนก้มหน้าหลังภูมินทร์ที่ส่งยิ้มเย้ยให้กับเคนอย่างผู้มีชัย
“ถ้านั่นเป็นการตัดสินใจของเธอ ฉันก็จะยอมรับ แต่ฉันรอเธอได้เสมอนะลัลลาบาย แล้วก็จะรอตลอดไป”
ทนายหนุ่มฝากคำพูดเสียงรวดร้าวหัวใจแล้วเดินกลับไปขึ้นรถของตน ก่อนขับแล่นฉิวออกไปด้วยความเร็วทิ้งหญิงสาวไว้กับความน่ากลัวของปีศาจที่หันหน้ามาส่งสายตาข้นแค้นปนสับสน
“กลับบ้านเดี๋ยวนี้” สั่งเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง
ลัลลาบายจึงรีบก้าวขาตามให้ทัน แต่เขาไม่เอ่ยวาจาใด ๆ เลยตลอดทาง สร้างความประหวั่นพรั่นพรึงให้หัวใจดวงน้อยที่เต้นไม่เป็นส่ำ กระทั่งถึงบ้านภูมินทร์ก็ฉุดลากแขนเธอลงจากรถอย่างไม่ปรานีแล้วพาเธอไปเหวี่ยงทิ้งบนเตียง
“ที่ไอ้เคนมันพูด มันหมายถึงใคร”
“บาย... บายบอกไม่ได้” ลัลลาบายกล้ำกลืนคำตอบ เพราะหากพูดไป ก็เกรงว่าทนายหนุ่มอาจเดือดร้อนถึงชีวิต
“บอกไม่ได้” ภูมินทร์กระตุกยิ้ม “งั้นบอกมาว่าเธอจะเลือกอยู่กับไอ้งั่งคนนี้ หรือเลือกไปกับมัน”
“บายขออยู่กับพี่มินทร์” ลัลลาบายตอบเสียงสั่น น้ำตาที่หยุดไปแล้วหลั่งไหลอีกครั้ง
“งั้นก็บอกมาว่าไอ้คนนั้นมันเป็นใคร!”
ภูมินทร์ตะโกนลั่นจนหญิงสาวสะดุ้งตกใจ “ถ้าบายบอกไปแล้ว บายกลัวว่าเคนจะได้รับอันตราย”
“อ้อ เป็นห่วงมันนักใช่มั้ย” ภูมินทร์เหยียดมองหญิงสาว “ใช่สิ ฉันมันแค่ชู้ แต่ชู้คนนี้คงขย่มเธอได้ถึงใจ เธอถึงเลือกอยู่กับฉันใช่มั้ยล่ะ” พูดแล้วย่างสามขุมเข้ามา มองด้วยแววตาดุดัน
“ในเมื่อเลือกอยู่กับชู้แล้ว ก็มาสมสู่กับฉันให้สมใจอยาก”
“อย่า อย่าค่ะพี่มินทร์ บาย... บายท้อง” เธอประนมมือร้องขอ ที่เคยคิดว่าจะไม่บอก ก็เกรงว่าความรุนแรงที่เขาใช้ย่ำยีอาจส่งผลร้ายต่ออีกชีวิตที่กำลังเติบโต
“ท้องกับใคร” ภูมินทร์ยิ้มเยาะ “ฉันไม่รับเป็นพ่อใครหรอกนะ โดยเฉพาะเด็กที่เกิดจากผู้หญิงร่านอย่างเธอ”
พอสิ้นคำ เขาก็ผลักเธอให้ล้มหงายแล้วตามมาขึ้นคร่อม ฉีกทึ้งเชิ้ตจนกระดุมขาด กระตุกบราเซียร์ลูกไม้เผยปทุมถันคู่ยั่วเย้าดวงตา ไม่สนใจเสียงร่ำไห้ร้องขอความปรานี
“ได้โปรด พี่มินทร์ อย่าทำบายเลย”
“ฉันไม่อยากได้ยินเสียงร้องไห้ ลัลลาบาย” เขากัดฟันพูด “เธอมันแพศยา หลอกใช้ผู้ชายไปทั่ว แล้วที่อ้างว่าท้อง ก็คงคิดว่าฉันจะใจอ่อนใช่ไหม คนอย่างเธอจะท้องกับใครได้ นอกจากไอ้ตุ๊กตายางที่เธอควบมันทุกคืนก่อนนอน”
“พี่มินทร์...”
ภูมินทร์หัวเราะเย้ยหยัน “ฉันติดกล้องวงจรปิดดูพฤติกรรมของเธอทุกคืน เห็นไอ้ตุ๊กตานั่นมันพาเธอไต่สวรรค์ น่าอายนักที่เธอกลายเป็นคนขาดเซกส์ไม่ได้ คืนไหนฉันไม่เข้ามา เธอก็ไปเสพสมกับไอ้พลาสติกแทน อนาถที่สุด ไหนบอกมาสิว่าไอ้จ้อนพลาสติกมันถึงใจเธอแค่ไหน”
ลัลลาบายสะอื้นไห้ เขาจะทำร้ายจิตใจเธอไปถึงไหนกัน “จะเป็นยังไง เขาก็ให้ความสุขกับฉันอย่างที่ฉันต้องการ ฉันกอดเขา ลูบคลำเขา และอยากให้เขามีชีวิตจริงๆ เป็นคนที่มีชีวิตจิตใจ ไม่ใช่ปีศาจร้ายเหมือนอย่างพี่”
“หุบปาก!”
ภูมินทร์ทนฟังไม่ได้ เขารูดกางเกงชั้นในของเธอออก ยกปลีขาขึ้นแล้วชำแรกลำลึงค์รุนแรงให้ลึกสุดใจในคราวเดียว แม้หญิงสาวครวญครางทั้งน้ำตา แต่ชายหนุ่มถูกโทสะครอบงำมองไม่เห็นความรักที่ลัลลาบายพยายามส่องแสงริบหรี่ส่องทางให้
ทว่าเสียงร้องกระสันที่ควรได้ยินกลับเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องทรมาน ภูมินทร์จึงหยุดชะงัก จับจ้องดวงตาค้างแข็งของลัลลาบาย และที่ใต้ร่องสวาทนั้น มีเลือดสีแดงชาดไหลรินออกมา
“ลัลลาบาย!”]
***
