โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ห่างจาก Beyond The Horizon ไปหลายกิโลเมตร มีโรงแรมที่ทำธุรกิจอู่ต่อเรือร่วมไปด้วย และเป็นสถานที่ที่ซึ่งเขตต์แวะมาเยือนบ่อยที่สุด เพราะเขาได้ทอดสมอเรือยอชต์ลำใหญ่สำหรับใช้เป็นบ้านพักหลังที่สองไว้ที่นี่ โดยที่สักวันหนึ่ง เขาจะพามันแล่นไปจนถึงท้องทะเลหน้าโค้งหาดทรายของรีสอร์ต
ภายในลำเรือ นอกจากส่วนบังคับการ ก็มีห้องนอนและห้องน้ำแยกทางปีกซ้ายและปีกขวา อีกทั้งยังมีโถงกลางสำหรับนั่งพักที่ได้รับการตกแต่งอย่างเรียบร้อยสะอาดตาแต่ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ทว่าในวันนี้ กลับมีความตึงเครียดจากบทสนทนาของชายสามคนลอยอบอวลในอากาศ
ลียงนั่งอยู่บนโซฟาไม้ฝั่งตรงข้ามมองเขาด้วยสายตาเคร่งขรึม ตั้งแต่เท้าแต่แผ่นดินไทย ก็ส่งข้อความตามตัวเขาให้มาพบทันที ส่วนวีรชัยที่นั่งอยู่ฝั่งเดียวกับเขา ก็กำลังพลิกอ่านเอกสารอย่างตั้งอกตั้งใจคล้ายแยกตัวเองออกจากความกดดันในบรรยากาศ
“มึงกำลังทำอะไร”
ลียง เจ้าของคำถามเสียงขรึมนั่งในระยะห่างจากเขามากถึงครึ่งช่วงตัว แต่แววตาที่มองมากลับสร้างความรู้สึกคล้ายว่า เขากำลังถูกกระชากคอเสื้อเข้าไปเค้นถาม
“ก็แค่ล่อเหยื่อ” เขตต์ตอบกลับเสียงเรียบโดยไม่หวั่นต่ออารมณ์โมโหของอีกฝ่าย
“ก็แค่ล่อเหยื่องั้นหรือ” อีกฝ่ายแค่นหัวเราะ “เดาได้เลยว่าตอนกูโทร.ไป มึงก็คงกำลังจะ ‘ล่อ’ เหยื่ออยู่ใช่ไหม”
เขตต์ทิ้งความเงียบให้เป็นคำตอบ และนั่นก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนพอให้ลียงตบเข่าฉาด ตามด้วยการสาดความว่ากล่าว
“ไอ้ก็แค่ล่อเหยื่อของมึง กำลังดึงผีร้ายกลับมาสร้างความวอดวายทั้งคดีแล้วก็วิลล่าของกูด้วย ทั้งกูทั้งคุณวีรชัยก็เตือนแล้วไม่ใช่หรือไงว่าให้เก็บตัว!”
“แต่มึงก็คิดเหมือนกูใช่ไหมว่ายิ่งกูเคลื่อนไหวมากเท่าไหร่ ผีร้ายมันก็ยิ่งแผลงฤทธิ์มากขึ้นเท่านั้น” เขาประสานสายตาสู้กับลียง “จะปราบผีร้ายตัวนี้ได้ ก็ต้องหาทางให้มันเผยตัวออกมาไม่ใช่หรือ”
“ไอ้เข้” ลียงพ่นลมหายใจแรง แล้วชี้นิ้วไปทางวีรชัยที่นั่งก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารราวกับไม่ได้ยินเสียงวิวาท “แต่งานนี้เราต้องใช้หมอความปราบ ไม่ใช่หมอผี!”
พอถูกอ้างถึง หมอความของลียงก็เงยหน้าขึ้นพลางขยับแว่นตากรอบหนาสีดำเล็กน้อย “คนของผมบอกว่าทางตำรวจแกะรอยได้แล้วว่าคุณบังอรซ่อนตัวอยู่ที่ไหน แต่เราจะเข้าถึงตัวได้หรือเปล่าก็เป็นอีกเรื่อง”
ลียงทำเสียงจิ๊บอย่างหงุดหงิด “เท่ากับว่าตอนนี้ คดียังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรมาก” ”
“นั่นก็ต้องรอให้ตำรวจได้ตัวคุณบังอรมาสอบปากคำครับ อาจมีทั้งหลักฐานกับพยานประกอบกัน แล้วจะทำให้คำการของคุณเขตต์ในชั้นศาลมีน้ำหนักพอฟัดพอเหวี่ยงกับฝ่ายตรงข้ามครับ”
คำตอบต่อมาของวีรชัยสร้างความเครียดให้เขตต์ไม่แพ้กัน เหตุเพราะฝ่ายตรงข้ามมีอิทธิพลมากมายนัก แพรวพลอยเป็นถึงลูกสาวของอดีตข้าราชการระดับสูงที่ล่วงลับไปแล้ว ส่วนเสี่ยปองก็เป็นพ่อค้าวางอำนาจไปทั่วภาคตะวันออก แล้วก็กำลังเข้าชิงตำแหน่งนักการเมืองท้องถิ่นสมัยนี้
แต่ต่อให้ใหญ่คับฟ้า เขากับวีรชัยก็เคยลากคนที่ทำให้เขาสูญเสียพ่อแม่เข้าไปนอนในคุกมาแล้ว และนั่นเองที่เป็นเหตุให้เขากับแพรวพลอยแตกหักกันอย่างไม่อาจประสานรอยร้าว
“ถ้ามึงแพ้คดี กูจะขายหุ้นให้พวกบ้านั่น แล้วกลับไปรอมึงที่นิวยอร์ก อย่างน้อยเราก็ยังเหลือที่นั่นอยู่” ลียงกล่าวเหมือนหมดหวัง
“ไม่ กูไม่ให้มึงขายหุ้นให้พวกนั้น” แต่เขตต์ยังไม่หมดหวัง “กูจะซื้อหุ้นจากแพรวพลอยและเสี่ยคืนทั้งหมด กูจะเอาของของกูคืน”
“แค่หาทางชนะคดียังยาก มึงจะไปซื้อหุ้นเขาคืนได้ยังไง”
“ก็ด้วยการล่อเหยื่อที่กูทำอยู่นี่ไง”
“ด้วยยายปลายฟ้านั่นน่ะหรือ” ลียงแค่นหัวเราะ “คงถูกมึงแดกทั้งตัวก่อนที่แผนจะสำเร็จ ตัวล่อน่าอร่อยขนาดนั้น”
เขตต์ถอนหายใจทิ้ง รินเหล้าเติมใส่แก้วแทนการตอบโต้ในเรื่องที่เขาไม่รู้สึกอยากค้าน
“ยังไงขอให้ฝั่งเราตามตัวแม่บ้านคนเก่าให้เจอก่อนที่จะถูกใครเก็บก็แล้วกัน” เขตต์เปลี่ยนบทสนทนาให้กลับมาที่คดี มิเช่นนั้นแล้ว เขาคงถูกลียงซักถามเรื่องปลายฟ้ายิ่งกว่าถูกตำรวจสอบปากคำ
“ยังไงผมจะติดตามความคืบหน้ากับตำรวจให้สม่ำเสมอ รวมถึงเร่งให้พวกเขาหาหลักฐานแวดล้อมอื่น ๆ ด้วย”
วีรชัยพูดพลางยื่นเอกสารภาพถ่ายหลักฐานที่พอหามาได้ หนึ่งในนั้นคือภาพขวดเหล้าปลายปากฉลาม และป้ายคล้องคอขวดเหล้าที่มีคำว่า ‘เขตต์’ เขียนไว้ด้วยลายมือของเขาเอง เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ชี้ว่าเหล้าในขวดนั้นมีไดอะซีแพมผสมอยู่
“แล้วเรื่องเหล้าอีกขวดที่เหลืออยู่ มึงจะทำยังไงกับมัน ถ้ามันเป็นหลักฐานอีกชิ้นที่มึงมั่นใจล่ะก็ ทำไมไม่ย้ายไปเก็บรวมกับส่วนที่ยังบ่มในภาชนะที่โรงบ่มล่ะ” ลียงเห็นภาพก็คงนึกขึ้นได้ “เก็บไว้ในคลังแบบนั้น ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย ถึงแม้ตอนนี้จะมีแค่คีย์การ์ดของมึงที่เปิดได้ก็ตาม”
“ผมคิดว่าถึงทางตำรวจจะตรวจสอบแล้วว่าในเหล้า ‘น้ำตาล’ ไม่มีไดอะซีแพมผสมแล้วคืนคุณเขตต์มาก็ตามที แต่ถ้ามองอีกแง่ การที่คุณเขตต์ยังเก็บไว้ในที่ที่สามารถเห็นได้ ก็เท่ากับคุณเขตต์กำลังแสดงความบริสุทธิ์ใจด้วยนะครับ”
เขตต์คลี่ยิ้มพยักหน้าให้ทนายความคนเก่ง “นั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่ผมมีจุดประสงค์อะไรบางอย่าง และต้องการให้ใครก็ตามได้รู้ว่าถึงแม้สิ่งที่พวกมันทำกับน้ำตาลจะหลุดรอดสายตาผมไปได้ แต่กับเหล้าที่ผมบ่มเองกับมือ ไม่มีทางรอดจากประสาทสัมผัสของผมเด็ดขาด”
ลียงและวีรชัยมองหน้ากันไปมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังสงสัยในสิ่งที่เขาพูดมากแค่ไหน แต่ยังหรอก เขายังไม่บอกตอนนี้ แล้วรอให้พวกที่ซ่อนอยู่ในความมืดแสดงความฉิบหายของตัวเองออกมา เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จะได้พูดทุกอย่างแทนน้ำตาล ว่าที่เจ้าสาวที่กลายเป็นของคนอื่นก่อนพิธีวิวาห์
“แล้วคุณเขตต์มีอะไรสงสัย หรืออยากได้หลักฐานเกี่ยวกับอะไรเพิ่มเติมไหมครับ”
เขตต์ยกแก้วเหล้าเสมอริมฝีปากใช้ความคิดใคร่ครวญ “ถ้าหาได้... ผมอยากได้หลักฐานที่บอกให้รู้ว่าทำไมน้ำตาลถึงท้องกับเสี่ย”
“Shit!” ลียงสบถเสียงดันลั่นลำเรือ “ถ้าหาหลักฐานไม่ได้ มึงก็รอให้น้ำตาลฟื้นมาบอกมึงแล้วกันว่าทำไมเขาถึงนอกใจมึง แต่ถามใจตัวเองให้ดีก่อนเถอะว่าอยากให้เขาฟื้นขึ้นมาหรือเปล่า”
“กูอยากให้น้ำตาลฟื้น!” เขตต์ตวัดตาขุ่นใส่
“ให้เขาฟื้นเอาขวดปากฉลามเฉือนคอมึงแก้มือวันนั้นน่ะหรือ!”
“ให้เขาฟื้นขึ้นมาพูดอะไรก็ตามที่ทำให้กูกระจ่างถึงเหตุผลที่ทำให้เขาท้องกับเสี่ย ว่าเป็นเพราะกูเลือกไปทำงานที่นิวยอร์กจนทำให้เขาปันใจไปให้เสี่ยจริงอย่างที่คุณแหววพูดกรอกใส่หูกูหรือเปล่า”
เขตต์เอ่ยพลางวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะ แล้วกำมือข้างที่มีรอยแผลเป็น ราวกับอยากตอกย้ำถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น
“วันเกิดเหตุ... น้ำตาลพูดกับกูว่า ไม่เคยอยากเป็นของคนอื่น...”
“ไม่เคยอยากเป็นของคนอื่น” วีรชัยทวนคำพูดแล้วทำท่าครุ่นคิด “ผมจะลองหาข้อมูลส่วนนี้เพิ่ม”
“มีอะไรน่าสงสัยหรือคุณวีรชัย” ลียงส่งคำถาม
“โปรไฟล์ของเสี่ยปองที่ผมได้มาก็ใช่ย่อย...”
“หมายความว่าไง ใช่ย่อยเรื่องอะไร” เชฟหนุ่มย่นหัวคิ้ว
“ก็เรื่องเสือผู้หญิงน่ะครับ...”
เขตต์สบตากับวีรชัยทันที แต่ด้วยหลักฐานทางฝั่งเขานั้นมีเพียงน้อยนิด อีกทั้งยังหาพยานในเหตุการณ์ไม่ได้ ซึ่งก็กลายเป็นโจทย์ยากสำหรับวีรชัยเหมือนกัน ดังนั้นเขตต์ต้องหาหนทางด้วยตัวเองนอกเหนือจากการเป็นเป้านิ่งให้แพรวพลอยราดโคลนตมใส่โดยไม่สู้กลับ
“จากคำพูดของคุณแหวว เสี่ยกับน้ำตาลไปมาหาสู่กันช่วงที่คุณเขตต์ไปนิวยอร์ก แล้วทั้งคู่น่าจะใกล้ชิดกันช่วงที่คุณแหววยุ่งอยู่กับก่อสร้างร้านขนมให้คุณน้ำตาล” วีรชัยลำดับเรื่องราว
“ซึ่งใช้เงินที่คุณแหววไปกู้เสี่ยปอง...”
เขตต์เสริมข้อมูลที่พวกเขาก็รู้กันดี และเป็นเรื่องที่ทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจ คุณแหววพยายามกีดกันความรักของเขากับน้ำตาล จนหาทางดึงน้ำตาลออกจากชีวิตเขาด้วยการให้เธอออกจากรีสอร์ตไปเปิดร้านขนมของตัวเอง เพียงเพราะไม่คิดว่าคนที่เคยเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยอย่างเขาจะรักลูกสาวของตนจริง แต่ไม่ควรเลยที่จะไปยุ่งกับเสี่ยปองที่ทำธุรกิจเงินกู้นอกระบบ
“ผมจะให้คนของผมสะกิดตำรวจเรื่องนี้ ถึงแม้สุดท้ายแล้วมันจะไม่เกี่ยวกันก็ตาม แต่ทุกคำพูดจากเหยื่อถือเป็นข้อมูลสำคัญ” วีรชัยบอกแล้วรวบรวมเอกสารเหมือนอยากออกไปพิสูจน์ความจริงเสียเอง “อ้อ ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้คุณเขตต์ออกจากรีสอร์ตมาอยู่ในเรือสักพัก เพราะผมคิดว่าอาจมีคนคอยจับตาดูคุณเขตต์อยู่”
“พูดง่าย ๆ ก็คืออย่าให้ใครรู้ความเคลื่อนไหวของผมใช่ไหมครับ”
วีรชัยพยักหน้า “หรือถ้าจำเป็นต้องไปรีสอร์ต ก็อย่าให้ใครรู้ว่าคุณเขตต์ไปที่นั่น” แล้วตอกย้ำด้วยแววตาของร้องจากทนายความที่กำลังหาทางให้เขาชนะคดี
หลังจากการประชุมร่วมกัน ลียงก็มุ่งหน้ากลับรีสอร์ตเพื่อสะสางงานในฐานะเชฟใหญ่ของ Beyond The Horizon ส่วนเขา...
...มายืนมองอดีตคนรักที่กลายเป็นเจ้าหญิงนิทราข้างเตียงผู้ป่วยด้วยหัวใจเจ็บช้ำ เมื่อเห็นท่อต่าง ๆ มากมายระโยงระยางจากเครื่องมือเชื่อมติดกับร่างผอมแกร็นของน้ำตาล หากหน้าอกของเธอไม่มีการกระเพื่อมเพราะเครื่องช่วยหายใจแล้ว เธอในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากตุ๊กตา
‘นั่นยาอะไร...’
ภาพความทรงจำเลือนรางวูบวาบผุดขึ้นมาในหัวบางครั้ง เขารู้ว่านั่นเป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยถามครั้งแรกกับน้ำตาลตอนที่เห็นยาเม็ดสีฟ้าอ่อนที่อยู่บนพื้นตรงปลายเท้าของเธอ
“ผมอยากให้คุณฟื้นนะน้ำตาล อยากให้คุณฟื้นมาดูว่าผมจะทำให้เรื่องฉิบหายนี่จบได้ยังไง หรือไม่ก็...อาจเป็นผมเองที่ฉิบหายเอง”
