โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เสื้อผ้าหน้าผมของเธอดูดีแล้วใช่ไหม มีอะไรเปื้อนกระโปรงหรือเปล่า ลิปสติกล่ะ เลอะขอบปากจนน่าเกลียดแล้วหรือยัง ทุกคำถามวนอยู่ในหัวปลายฟ้าตั้งแต่ก้าวขาเดินไปยังห้องทำงานของซีอีโอหนุ่ม และทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ชายหนุ่มผู้มอบชีวิตที่สองให้ก็เอ่ยเสียงทักทายจากเก้าอี้ประจำตำแหน่ง
“มาเร็วดีนี่”
กรินทร์ดูเปล่งประกายตามแบบชายหนุ่มมาดดีเช่นเคย แต่ภายในห้องทำงานกลับอึมครึมเพราะดวงอาทิตย์ยามบ่ายซ่อนตัวอยู่หลังเมฆฝนสีเทาก้อนใหญ่
“นั่งพักให้หายเหนื่อยก่อนสิ” เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผายมือไปทางโซฟาแล้วเดินถือหนังสือเล่มหนาติดมือมานั่งด้วยกัน
“อยากดื่มชาหรือกาแฟก่อนไหม”
“ไม่เป็นค่ะ ขอบคุณมาก” ปลายฟ้าคลี่ยิ้มตอบ
“แล้วนั่นมือไปโดนอะไรมา”
“เอ่อ...” คนถูกถามยิ้มเจื่อนแล้วเฉไฉหาเหตุผลตอบคนที่ย่นคิ้วมอง “ปลายซุ่มซ่ามทำมีดบาดมือตัวเองนิดหน่อย”
แต่หัวคิ้วของเขายังชนกัน “ติดปลาสเตอร์แผ่นใหญ่ขนาดนั้นไม่น่านิดหน่อย”
หญิงสาวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แล้วรีบรวบรัดถามถึงธุระสำคัญของวันนี้ดีกว่าให้เขามาใส่ใจกับเรื่องที่เกิดกับเธอ
“ปลายพร้อมฟังเงื่อนไขสัญญาเป็นนักเขียนประจำของอักษรารัญจวนแล้วค่ะ พี่รินทร์บอกมาได้เลย ถ้าไม่ติดอะไร ปลายยินดีเซ็นสัญญาวันนี้เลย” เธอเอ่ยพลางพลางหยิบสมุดกับปากกาออกจากกระเป๋า
“มันก็ไม่ได้มีอะไรมากมายขนาดที่ปลายต้องจดใส่สมุด” แต่เขาบอกแล้วยื่นนิยายเล่มหนาที่ถือไว้มาให้ปลายฟ้า “ปลายเคยอ่านงานของนักเขียนคนนี้ไหม”
ดวงตากลมโตจึงจับจ้องไปยังหน้าปกนิยายที่เป็นภาพเดียวกันกับภาพแขวนผนังหลังโต๊ะทำงานของเขา
“พี่รินทร์น่าจะรู้ว่า ก่อนปลายจะมาตกลงเขียนตามใบสั่งของพี่ ปลายไม่อ่านงานอิโรติกเลย”
กรินทร์หัวเราะในลำคอ “ไม่อ่านงานอิโรติกแต่เขียนเซกส์ซีนได้ดีขนาดนั้น ประสบการณ์การเขียนชีวิตสัตว์หรือการผสมพันธุ์พืชแบบไหนกัน ที่ช่วยให้ปลายสร้างท่วงท่าลีลาในบทรักร้อนฉ่าได้ ปลายมีเคล็ดลับอะไรที่พี่ไม่เคยรู้หรือไง”
ไม่มีเคล็ดลับอะไรที่ไหนหรอก มีแต่ดีลลับที่ได้มาจากเรื่องเล่าของชายหนุ่มที่ทำท่าทางประกอบทุกท่วงท่ารักต่างหาก
“แต่ปลายเคยเห็นนามปากกาวาดฟ้าบนชั้นนิยายขายดีในร้านหนังสืออยู่บ่อย ๆ ว่าแต่พี่รินทร์ถามทำไมคะ”
“ปลายจะได้เป็นนักเขียนประจำของอักษรารัญจวน แต่ในฐานะ...นักเขียนเงาของวาดฟ้า”
คำว่านักเขียนเงาดังก้องในหัวของหญิงสาว และคล้ายมีอะไรบางอย่างกระทุ้งหน้าอกของเธอให้เจ็บปวดจากภายใน “พี่รินทร์...จะให้ปลายเป็นนักเขียนเงา... ของวาดฟ้า...”
“โดยใช้นิยายเรื่องที่เรากำลังจะสร้างขึ้นมาด้วยกัน” กรินทร์ต่อประโยคให้จบ
พลันนั้น เกิดเสียงสายฝนสาดซัดกระทบกระจกดังสลับกับเสียงฟ้าคำราม ที่กระหึ่มกึกก้องดังเข้ามาจนถึงทุกห้องหัวใจของปลายฟ้า
“ละ... แล้วชื่อตัวละคร...”
“พี่เปลี่ยนชื่อกรินทร์เป็นภูมินทร์ ส่วนปลายฟ้า พี่เปลี่ยนเป็นลัลลาบาย”
เขาเพิ่งใช้ประโยคว่า ‘นิยายที่เรากำลังสร้างขึ้นมาด้วยกัน’ แต่กลับเปลี่ยนชื่อตัวละครโดยไม่ถามความเห็นของเธอ!
มือที่ถือสมุดและปากกาสั่นหงึกหงักราวกับกล้ามเนื้ออ่อนแรงกะทันหัน แต่กรินทร์ก็ยื่นมือมากอบกุมมือของเธอแน่น
“พี่รับประกันว่าถึงแม้ปลายจะเป็นนักเขียนเงา แต่งานเขียนของปลายจะถูกดันให้ขึ้นท้อปชาร์ตนิยายขายดีเหมือนวาดฟ้า แค่ตอบพี่ว่า... ปลายตกลง”
ปลายฟ้าทอดตาไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย แต่ในเมื่อโชคชะตาฟ้าลิขิตให้ชีวิตเธอออกมาเป็นแบบนี้ เธอจะมีทางเลือกอะไรได้อีก ในเมื่อการเขียนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว
“ตกลงค่ะ”
ชายหนุ่มคลี่ยิ้ม แล้วบีบมือเธอแน่นขึ้น “ปลายจะไม่ผิดหวัง... พี่สัญญาว่า...”
“ขอเอกสารสัญญาได้ไหมคะ ปลายจะเซ็นชื่อเลย” ปลายฟ้าไม่รอให้เขาพูดจบ เธอชักมือตัวเองกลับ แล้วเรียกหาหนังสือสัญญา
“พี่จะส่งให้วันหลัง เพราะเราต้องทำสัญญากันสามฝ่าย ปลายฟ้า อักษรารัญจวน และวาดฟ้า”
“ได้ค่ะ ถ้างั้นเราก็คุยกันจบแล้ว” เธอกล่าวแล้วลุกขึ้นโค้งศีรษะขอตัว
“อย่าลืมส่งที่อยู่มาให้พี่ด้วย”
ปลายฟ้าชะงักเล็กน้อย ตั้งแต่คบหากันจนเลิกรากันไป เธอไม่เคยบอกเขาถึงที่อยู่อาศัย ไม่เคยพาไปพบแม่ และไม่เคยแม้แต่จะให้เขาไปส่งที่บ้าน
“มันต้องใช้ระบุในเอกสารสัญญา”
เหตุผลนั้นหนักแน่นพอที่จะกดศีรษะเธอให้พยักหน้ารับ
เมื่อเงื่อนไขสัญญามีแค่ขอให้เธอตกลง ก็เปล่าประโยชน์ที่จะอยู่ต่อ ปลายฟ้าบอกลาเขาแล้วพาร่างกายที่แบกหัวอันว่างเปล่าออกจากห้อง แต่ในตอนที่เธอเข้าสู่ตัวลิฟต์และกำลังปิดประตูนั้น ก็มีหญิงสาวในชุดนิสิตพุ่งเข้ามาทันก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิด
“พี่ชื่อปลายฟ้าใช่ไหมคะ”
“เอ๊ะ...” คำถามจากคนที่ไม่เคยเห็นหน้าสร้างความงุนงงให้ปลายฟ้า “ใช่...ค่ะ”
“หนูชื่อองุ่นค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก”
ฝ่ามือขาวเนียนกับปลายเล็บเคลือบสีส้มสดใสยื่นเข้ามาขอทำความรู้จักแบบไม่ให้เธอตั้งรับทัน ปลายฟ้าจึงยื่นมือไปกระชับกับมือนุ่มที่เขย่ามือของเธอขึ้นลงเหมือนเด็กน้อย
“อ้อ นี่นามบัตรขององุ่นค่ะ”
ตามด้วยนามบัตรสีส้มคาดดำบอกชื่อแซ่ของนิสิตสาว ถัดลงมาระบุชื่อแอคเคาน์ทางช่องทางสตรีมมิ่งออนไลน์และสื่อโซเชียลอื่น ๆ
“องุ่นเป็นบล็อกเกอร์สายรีวิวกับท่องเที่ยว ฝากกดติดตาม กดไลก์ และซับสไครบ์ด้วยนะคะ” แล้วเธอก็คลี่ยิ้มกว้างเผยฟันขาวพร้อมกับทำนิ้วมินิฮาร์ทส่งมาให้
“ซีอีโอหญิงคนแรกที่อายุน้อยที่สุดของอักษรารัญจวน” ปลายฟ้าอ่านบรรทัดต่อมาที่เขียนเองด้วยลายมือแบบเด็กผู้หญิง
“ซึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าท่านแล้วตอนนี้” องุ่นผายสองมือไล่จากศีรษะไปจรดเอวคอดกิ่ว “เราต้องเขียนไว้กระตุ้นความตั้งใจของตัวเอง ฝรั่งเขาเรียกว่าการมานิเฟสต์”
ปลายฟ้ามึนงงไปชั่วขณะ ด้วยไม่รู้จุดประสงค์ของหญิงสาววัยอุดมศึกษา “มีธุระอะไรกับพี่หรือคะ”
“อ้อ นั่นสิ” พอถูกถามก็คงนึกธุระของตัวเองได้ “องุ่นอยากมาทำความรู้จัก แล้วก็ยินดีต้อนรับนักเขียนดาวรุ่งดวงใหม่ของอักษรารัญจวน ถ้ามีข้อมูลงานเขียนอะไรที่อยากได้ ก็ถามองุ่นได้เลย องุ่นมีฟุตเทจสัมภาษณ์คนหลากอาชีพเยอะแยะ”
จากนั้นก็เอียงตัวมาป้องปากเอ่ยเสียงกระซิบ “โดยเฉพาะอาชีพหนุ่มบาร์โฮสต์ องุ่นมีในรายชื่อหนุ่มหล่อ ๆ เพียบจนเลือกไม่ถูกเลยค่ะ ถ้าพี่อยากเขียนอะไรที่เกี่ยวกับบาร์โฮสต์ ปรึกษาองุ่นได้เลย”
“เอ่อ...” นักเขียนสาวก็ยังไม่เข้าใจเรื่องที่เธอคนนี้พูดอยู่ดี
“ต้นฉบับใกล้เสร็จเมื่อไหร่บอกองุ่นด้วยนะคะ องุ่นจะได้เตรียมทำข้อมูลรีวิวนามปากกาของพี่ปลายออกทางช่องขององุ่น”
“นามปากกาของพี่”
“ใช่ค่ะ” องุ่นพยักหน้า “ใช้นามปากกาว่าปลายฟ้าเลยก็ดีนะคะ เหมือนนักเขียนฝรั่งที่ใช้ชื่อจริงของตัวเอง”
คิ้วของปลายฟ้าขมวดมุ่น “ใช้ได้หรือ”
“ใช้ได้สิคะ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ถึงชื่อปลายฟ้าจะสวนทางกับบทเซกส์แซ่บ ๆ ที่พี่เขียนก็เถอะ”
“แต่... แต่พี่เป็น... แค่นักเขียนเงา” เธอตอบตะกุกตะกัก แต่แล้วปลายฟ้าก็ยกสองมือขึ้นป้องปาก มองอีกฝ่ายด้วยดวงตาเบิกกว้าง “เอ๊ะ นะ... น้อง... อะ...อ่านนิยาย... เรื่องนั้น... ละ...แล้ว”
“เอ่อ... ใช่ค่ะ อ่านจนถึงบทล่าสุดที่พี่ส่งให้พี่รินทร์เลยล่ะ” ตอบเธอแล้วเปิดโทรศัพท์หันหน้าจอมาให้ดูเป็นการยืนยัน
“แค่บทนำก็ทำเอาซี้ดปาก ถึงขนาดต้องวิ่งไปหา Bourbon chocolate มากินให้ฟินบ้าง” พูดจบก็ขมวดคิ้วใส่ “แต่เอ๊ะ เมื่อกี้พี่บอกว่าเป็นนักเขียนเงาหรือองุ่นหูฝาดไปเองคะ”
เจ้าหล่อนอาจหูฝาด แต่เธอโกรธจนลมออกหู เขาให้คนอื่นอ่านนิยายของเธอ นิยายที่ใช้ชื่อเขาและเธอเป็นตัวละคร นิยายที่เขาและเธอร่วมรักกันผ่านตัวอักษร เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง แล้วยังเรียกเธอให้มาเป็นนักเขียนเงาของคนอื่นอีก!
ปลายฟ้าโมโหจัดจนจิ้มปุ่มให้ลิฟต์ทำงานรัว ๆ แต่ลิฟต์ก็เคลื่อนตัวช้าจนเธอเกรงว่าจะระเบิดอารมณ์โกรธที่ไม่อาจกักเก็บไว้ได้ พอประตูลิฟต์เปิดก็พุ่งตัวผ่านฝูงชนแล้ววิ่งออกจากอาคารสูงฝ่าสายฝนเย็นเฉียบที่ไม่ทำให้เธอใจเย็นลงเลยแม้แต่นิดเดียว
จนกลับถึงบ้าน ห่าฝนก็ยังตกกระหน่ำไม่หยุด ปลายฟ้าเดินโซซัดโซเซผลักประตูบ้านเข้าไปแต่แล้วก็ตกใจเมื่อพุดซ้อนกับแม่ยืนต้อนรับพร้อมกับพูดว่า
“ปลายฟ้า นักเขียนชื่อดังมาแล้ว!” จากนั้นก็ปรบมือแล้วช่วยกันดันเธอในลงนั่งบนเสื่อที่มีอาหารวางมากมาย
“มา ๆ แม่ทำกับข้าวหลายอย่างฉลองให้ปลายโดยเฉพาะ กินเยอะ ๆ จะได้มีแรงเขียนนิยายสนุก ๆ”
“แม่...” น้ำตาของเธอเริ่มเอ่อรื้นตามขอบ
“นี่ฉันบอกลูกค้าทุกคนเลยนะว่าพี่สาวฉันเป็นนักเขียน มีแต่คนบอกว่าจะรออุดหนุนนิยายของพี่”
“พุด...”
“แล้วถ้าเกิดนิยายของพี่ปลายขายดังเปรี้ยงปร้าง จนไปเข้าตาผู้จัดละครละก็ หูย พี่ปลายก็จะกลายเป็นนักเขียนใหญ่ที่มีแต่ดาราชื่อดังอยากเล่นละครที่สร้างจากนิยายของพี่”
โธ่เอ๋ย... ปลายฟ้าครวญในใจ เห็นใบหน้าเปี่ยมสุขของทั้งคู่แล้ว เธอจะบอกพวกเขาได้หรือว่าเธอเป็นได้แค่เงาให้ตัวจริง แล้วจะมีดาราชื่อดังคนไหนหรือที่อยากแก้ผ้าแก้ผ่อนหน้ากล้องเพื่อเล่นละครจากนิยายอิโรติกของเธอกัน
“เดี๋ยวฉันจ่ายค่าอาหารวันนี้ให้แม่นะ น่าจะหมดไปหลายตังค์ ขายขนมจีนตั้งกี่วันกว่าจะได้”
“ไม่ต้อง ๆ งานนี้อีพุดเลี้ยงพี่เอง” พุดซ้อนตบหน้าอกตัวเองป้าบ ๆ “เพราะอีกหน่อยอีพุดคนนี้อาจได้ตามพี่ปลายไปกองถ่าย”
“จะตามพี่เขาไปทำไมฮึพุด” แม่ขวัญพูดกลั้วเสียงหัวเราะ
“เอ๊า ก็ตามไปเสนอขายดิลิเวอรี่ขนมจีนแม่ขวัญไง หรือจะเป็นข้าวกล่องเลี้ยงทีมงานถ่ายทำ เผลอ ๆ มีดาราเอาไปรีวิว ขนมจีนแม่ก็จะขายดีจนตำน้ำพริกให้ครกพังไปเลย”
“เออ ความคิดดี พี่ปลายเขาจะได้ไม่เหนื่อยหาตังค์คนเดียว” แม่ของเธอเห็นด้วย “ทีนี้ปลายก็จะได้สบายเสียทีเนาะ ไม่ลำบากแล้วเนาะ แม่ดีใจแล้วก็ภูมิใจจริง ๆ” จากนั้นน้ำตาคนเป็นแม่ก็ไหลริน “พุดก็ด้วย ลูกเอ๊ย ไม่ใช่แม่ลูกกันแท้ ๆ แต่ดีทุกอย่าง แม่นอนตายตาหลับแล้วมีลูกดี ๆ อย่างปลายกับพุด”
“แม่...” ปลายฟ้าน้ำตาอาบแก้มแล้วโผเข้ากอดมารดาแน่น เธอบอกพวกเขาไม่ได้ เธอพูดความจริงไม่ได้หรอก
แม่ของเธอพยายามแค่ไหนกว่าจะเลี้ยงดูเธอจนเติบใหญ่ แล้วเธอจะข้ามอุปสรรคที่กั้นขวางทางเดินชีวิตมานานไม่ได้เชียวหรือ เธอเคยสัญญากับตัวเองว่าจะทำให้ทั้งสองหัวเราะเสียงดัง ๆ จะให้ทั้งคู่มีความสุขให้มากขึ้น
ไม่มีเวลาให้เธอมานั่งอมทุกข์กับชีวิตต่ำตมอีกแล้ว นักเขียนอย่างเธอต้องสู้ ไม่ว่าจะเขียนอะไร หรือเขียนให้ใคร เธอก็ต้องทำให้ได้!
