โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
[คุณยังอยู่ดีมีสุขหรือเปล่า]
นี่เขาจะโทรมาถามสารทุกข์สุกดิบอะไรตอนนี้!
“ใครโทรมาหรือปลายฟ้า”
“เอ่อ... รูมเซอร์วิสค่ะ” เธอตอบพลางแอบทำนิ้วไขว้กัน ในขณะที่ได้ยินเสียงหัวเราะจากปลายสาย “เขาโทรมาถามว่าใกล้ลาสต์ออเดอร์แล้ว จะสั่งอะไรไหม”
[ลาสต์ออเดอร์?] เจ้าของห้องหมายเลข 222 ได้ยินก็พูดกลั้วเสียงหัวเราะ [ถ้างั้นผมขอแนะนำเครื่องดื่มเป็นเฟรนช์คอนเนคชัน รับรองว่าคืนนี้ของคุณกับเขาจะร้อนแรงจนไฟไหม้เตียงเลยล่ะ]
ปลายฟ้าฉุนขึ้นมาอย่างประหลาด “ถ้าอย่างนั้นจัดมาให้สองที่ค่ะ จะได้มาเติมไฟพวกเราให้พลุ่งพล่านทั้งคืน”
[รับออเดอร์ครับคุณผู้หญิง แต่คุณผู้หญิงต้องมารับเครื่องดื่มที่ห้องของผมเท่านั้นนะ]
อะไรของเขา! “ถ้างั้นฉันไม่เอาแล้วค่ะ”
[หรือไม่ก็ให้ผมไปเสิร์ฟถึงห้อง]
ตานี่!!!
“มีอะไรหรือเปล่าปลาย” กรินทร์ย่นคิ้ว แล้วเดินมาหยุดมองใกล้ ๆ
“ไม่มีอะไรค่ะ” หญิงสาวพยาบามตอบเสียงเรียบ “พี่รินทร์จะอาบน้ำก่อนไหมคะ ระหว่างรอปลายไปเอาค้อกเทลที่รูมเซอร์ซิสเขามาให้”
“ทำไมต้องไปเอา เขาไม่มาเสิร์ฟที่ห้องหรือไง”
“ปลายจะกลับไปอาบน้ำที่ห้องพักแล้วเปลี่ยนชุดนอนมาค้างกับพี่รินทร์ด้วยไงคะ” เธอคลี่ยิ้มบอก ในขณะฟังเสียงผิวปาก ตามมาด้วยคำพูดแซวที่ลอยมาตามสายโทรศัพท์ว่า
[ชุดไหนดีล่ะ ผมจะได้จัดไว้ให้ เอาเป็นชุดเสื้อยืดมีรูตรงจั๊กกะแร้กับกางเกงขายาวผูกเชือกทรงลุงของคุณดีไหม]
“ก็ได้...พี่จะอาบน้ำรอ” กรินทร์ไหวไหล่ แล้วหันหลังเดินไปคว้าชุดคลุมออกจากตู้เสื้อผ้า
[เอ... หรือเป็นชุดนี้ ยกทรงสีขาวเก็บเต้าคัพซีของคุณจนมิดกับกางเกงในสีขาวลายแมวเก่าๆ เฮ้ นี่คุณมีบราลูกไม้ด้วยหรือ โคตรเซ็กซี่ ไว้ใส่ให้ผมดูบ้างสิ]
แย่แล้ว! เขากำลังรื้อเสื้อผ้าของเธอในตู้อยู่อย่างนั้นหรือ!
ฉับ!!!
ปลายฟ้ากระแทกโทรศัพท์ลงที่วาง ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะแสบหูหรือเปล่า แล้วรอจนกรินทร์คล้อยหลังหายเข้าห้องน้ำไป จากนั้นก็เดินออกจากห้องพกพาความขุ่นข้องหมองใจติดตัวไปแตะคีย์การ์ดห้องหมายเลข 222 ที่กลายเป็นเพื่อนบ้านเรือนเคืองสุดป่วน แล้วผลักประตูเข้าไปพบชายหนุ่มที่ยืนกอดอกส่งยิ้มรอ
“ถึงแม้ว่ามันจะเป็นตู้เสื้อผ้าของคุณ แต่คุณไม่มีสิทธิ์รื้อเสื้อผ้าของฉัน!”
ปลายฟ้าพูดเสียงแข็ง แล้วเดินผ่านเขาเข้าไป แต่ยังไม่ทันพ้นอาณาเขตของวงแขนกว้าง ร่างบางก็ถูกรวบเอวแน่นจนคีย์การ์ดที่ถืออยู่หล่นตกพื้น
“จะทำอะไรน่ะ! คุณขะ...อุ๊บ”
แต่คำต่อว่าพลันถูกกลืนหายเมื่อริมฝีปากหยักประกบลงมาอย่างแนบแน่น ในชั่วขณะนั้น โลกทั้งใบก็พลันเงียบงัน เหลือเพียงเสียงลมหายใจและหัวใจที่เต้นแรงของปลายฟ้า
จูบรสขมนุ่มเคล้ากลิ่นเหล้าอมาเร็ตโต้แสนคุ้นเคยนี้ไม่ได้เพียงแค่สัมผัสผิวเผิน หากแต่ลึกซึ้งและเร่าร้อนอย่างรู้ใจ ปลายลิ้นหนาก็เกี่ยวกระหวัดราวกับต้องการดูดกลืนทุกถ้อยคำต่อต้านให้หายไป เหลือไว้เพียงไออุ่นและแรงปรารถนาที่แผดเผาหัวใจของหญิงสาวให้อ้อมกอด
“เวลคัมคิส” พอลิ้มรสจนพอใจก็ผละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า แล้วกระซิบเสียงแผ่วแต่เต็มแน่นด้วยแรงอารมณ์ข้างใบหู
ใบหน้าของปลายฟ้าร้อนผ่าว เธอรีบเบือนหน้าหนีดวงตาหยาดเยิ้มพราวระยับ แล้วผลักอกเขาก่อนดันตัวเองให้ออกห่าง
นักเขียนสาวรีบมุ่งตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า ทำเป็นเมินชุดนอนตัวเก่าหรือชุดชั้นในที่เขาถือวิสาสะรื้อออกมาวางบนเตียงโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วหยิบกระเป๋าเสื้อขึ้นจากพื้นตู้ จากนั้นรูดซิปแล้วล้วงมือสอดเข้าไปในช่องลับ เมื่อสัมผัสได้ถึงแผงยาแก้ปวดของแพรวพลอยเธอก็เบาใจ แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินใกล้เข้ามา เธอก็วางกระเป๋าลง แล้วหันไปแสร้งเอ่ยถาม
“ไหนล่ะคะ เฟรนช์คอนเนคชันของคุณ”
ทว่าอาการหัวใจสั่นจากเวลคัมคิสยังไม่ทุเลา เขาก็เข้ามาสวมกอดเธออีกครั้ง ทำตัวอย่างกับเป็นแม่เหล็กคนละขั้ว
“ก็ให้กินไปแล้วกับจูบเมื่อกี้ไง แต่ผมบริการแค่คุณคนเดียวนะ” เขาเอ่ยเสียงแผ่วแล้วกดจูบลงบนซอกคอ
“คุณเข้... อย่าทำแบบนี้ คุณก็รู้แล้วไม่ใช่หรือว่าพี่รินทร์อยู่ที่นี่...” ต่อให้แสร้งทำเป็นไม่สะทกสะท้านแต่หัวใจของเธอกำลังเต้นโครมคราม
“เขาอยู่ที่นี่แล้วผมทำแบบนี้กับคุณไม่ได้หรือไง”
ปลายฟ้าแน่นอกคล้ายจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ความรู้สึกขุ่นมัวแล่นพล่านอย่างไม่อาจควบคุมได้ เพราะคำถามของเขามันเหมือนชนวนจุดไฟในอกให้ลุกโชน
เธอกำลังโกรธ... โกรธเขาอย่างนั้นหรือ... ไม่สิ เธอกำลังโกรธตัวเองมากกว่าที่รู้สึกผิดแม้ไม่ได้ทำอะไรผิด ทั้งที่เขาตั้งคำถามด้วยประโยคธรรมดา ๆ แต่สามารถสั่นสะเทือนโลกภายในใจของเธอได้รุนแรง
“พี่รินทร์เขา... มาขอโอกาสแก้ตัวกับฉันใหม่...”
พลันนั้นรอยยิ้มบางบนใบหน้าหล่อเหลาก็จางหาย แต่ปลายฟ้ารู้สึกได้ถึงแรงอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นในอากาศเหมือนพายุที่ยังไม่โหมทว่าเริ่มแผ่พลังความน่ากลัวออกมา
“พระเอกในนิยายของคุณอยากเป็นพระเอกในชีวิตจริงแล้วสินะ”
“อาจจะเป็นแบบนั้น” ปลายฟ้าสัมผัสถึงอันตรายบางอย่างที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่ม
“แล้วดีลของเราล่ะ”
นักเขียนนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนให้คำตอบเขาว่า “ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงพี่รินทร์...”
“ถ้างั้น...ผมก็ยังทำอย่างว่ากับคุณได้สินะ”
เขตต์กระซิบกระซาบคำพูดกลิ่นเหล้าแอลมอนด์กระทบปลายจมูกของปลายฟ้า แล้วช้อนร่างบางขึ้นอุ้มเข้าห้องนอน ก่อนวางบนเตียงแล้วตามเข้ามาคร่อมเธอด้วยกายแกร่งที่เต็มแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นทันที
“ดะ...เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน”
คำห้ามปรามไม่เป็นผล เรียวปากหยักประทับแนบดูดกลืนทุกคำพูดจากริมปากอิ่ม แล้วขบเม้มอย่างกระหายราวกับนักเดินทางกลางทะเลยทรายเจอแอ่งน้ำ ดื่มด่ำล้ำลึกจนหากเขาไม่ผละริมฝีปากร้อนออก เธอก็คงลืมหายใจ
“ที่หลอกล่อให้ฉันมาก็เพื่อทำแบบนี้หรือคะ” หญิงสาวส่งเสียงทัดทาน
เขาแค่นยิ้ม แล้วมองเธอในแบบที่ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบ ใช้นิ้วแกร่งเชยคางมนให้สบประสานสายตา
“คุณออกไปไหนกับผู้หญิงคนนั้น”
เขาคงหมายถึงแพรวพลอย ทั้งที่ไม่เห็นตัวเขาอยู่แถวลานจอดรถหรือล็อบบี้ แต่เขาเห็นเธออยู่กับแพรวพลอยได้อย่างไร คำถามนี้ทำให้ปลายฟ้าขนลุก มองเขาด้วยความรู้สึกประหลาดใจปนหวาดหวั่น
“บอกผมมา My Brave lady คุณออกไปไหนกับผู้หญิงคนนั้น” ดวงตาของเขากร้าวขึ้นจนหน้ากลัว
แต่ในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังลังเลหาคำตอบ ก็มีเสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นกะทันหัน แทรกกลางความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบฟังเสียงลมหายใจของกันและกัน
“คุณเขตต์ อยู่ในห้องหรือเปล่าครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” ตามมาด้วยเสียงตะโกนของยามวัยพ่อ คนที่เขาบอกว่าไว้ใจที่สุดคนนั้นดังจากนอกห้อง
ชายหนุ่มสบถเสียงเบาราวกับถูกขัดใจ แล้วผละตัวจากร่างนุ่มเดินออกจากห้องนอน ปลายฟ้าจึงได้โอกาสดันตัวเองลุกจากเตียง ในขณะที่ฟังเสียงแขกไม่ได้รับเชิญสนทนากับเขา
“ลูกน้องของเสี่ยปองครับ มันมาวางอำนาจในห้องอาหาร มันเมาแล้วหาเรื่องเด็กเสิร์ฟ คุณลียงจัดการคนเดียวไม่ไหว กลัวว่าพวกมันจะอาละวาดใส่ลูกค้าครับ”
“ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
ปลายฟ้าได้ยินเสียงเข้มของเขาตอบกลับตามด้วยเสียงปิดประตู ความเงียบจึงกลับมาสู่ห้องพักห้องนี้อีกครั้ง แต่หัวใจของเธอก็ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ความวิตกแล่นพล่านไปทั้งร่าง เมื่อคิดว่าหากเขาทำอย่างที่แพรวพลอยพูดจริง เธอก็อาจกลายเป็นน้ำตาลคนต่อไป
ทว่า ตราบที่ปริศนายังไม่ถูก ไม่ว่าใครที่เกี่ยงข้องก็ล้วนเป็นผู้ต้องสงสัย และเธอต้องหาคำตอบให้ได้!
