โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
***
ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ
[อริสากับอรัญญาเป็นฝาแฝดกัน แต่นิสัยแตกต่างกันมาก ในขณะที่อริสาแฝดผู้พี่มีนิสัยเด็ดเดี่ยวมั่นใจในตัวเองสูง อรัญญาแฝดผู้น้องกลับหัวอ่อน และขาดความมั่นใจมาแต่เด็ก จะเป็นเพราะโรคประสาทอ่อน ๆ ที่ติดตัวเธอมาแต่วัยเด็กหรือจะด้วยเพราะอะไร เขาก็มิอาจล่วงรู้ได้ ทว่าข้อมูลน่าสนใจที่ภูมินทร์ได้มาคือ อริสากับอรัญญาไม่ได้เป็นทายาทที่แท้จริงของตระกูลไชยชาญ
‘เมียของเสี่ยอาทิตย์แกเป็นมะเร็งปากมดลูกต้องตัดมดลูกทิ้งก็เลยมีลูกไม่ได้ ทั้งคู่เลยรับอุปการะฝาแฝดสองพี่น้องมาเป็นลูกบุญธรรม ที่เสี่ยไม่เลือกเด็กผู้ชายเพราะถูกใจความฉลาดมีไหวพริบของอริสา ส่วนคนน้องถึงจะไม่ได้เก่งการเรียนแต่นิสัยออดอ้อนน่ารัก เสี่ยก็เลยหลง’
ข้อมูลสำคัญที่ได้จากนักสืบรับจ้างทำให้ภูมินทร์ฉุกคิดถึงหลานชายคนแรกของตระกูลไชยชาญที่ไม่มีบุญได้เกิดมาลืมตาดูโลก แล้วก็เป็นเชื้อไขของเขาที่เกิดจากการทำกิฟท์เพื่อให้ชีวิตครอบครัวสมบูรณ์ตามความเชื่อของแม่ของเขาที่เป็นหัวเรือในโครงการรวมธุรกิจเพื่อความอยู่รอดของสองบริษัท
ภูมินทร์สืบค้นข้อมูลธุรกิจของตระกูลไชยชาญอย่างละเอียด แล้วพบว่านอกจากกิจการนำเข้าส่งออกที่อริสาทำหน้าที่เป็นรองประธาน ก็ยังมีกิจการแปรรูปอาหาร กิจการฟาร์มสเตย์กระจายตัวในทุกภูมิภาค ซึ่งถ้าหากไม่เกิดเหตุ กิจการเหล่านั้นจะต้องตกเป็นมรดกของทายาทรุ่นต่อไป
จากคุณสมบัตินี้ ถ้าอริสามีครอบครัวและให้กำเนิดบุตร มรดกก็จะถูกแบ่งตามกฎหมาย แต่แฝดผู้พี่ไม่มีทีท่าจะรักชายใดขนาดที่หล่อนอยากตบแต่งเป็นฝั่งเป็นฝา
“คุณมินทร์คะ คุณลัลลาบายตื่นแล้วค่ะ” เสียงป้าหวี แม่บ้านคนเก่าคนแก่เรียกเขาออกจากภวังค์
“ป้าหวีช่วยหาอะไรให้บายกินก่อน แล้วฝากบอกบายว่าคืนนี้ผมจะเข้าไปหา”
“คุณมินทร์จะเข้าไปทำอะไรคะ ถ้าจะไปรังแกคุณบาย คราวนี้ป้าขอตั้งป้อมสู้กับคุณมินทร์บ้างแล้ว”
ชายหนุ่มคลี่ยิ้ม “ผมจะเข้าไปกอดเมีย หอมแก้มเมียก่อนนอน ป้าหวีอยากเข้าไปดูมั้ยล่ะครับ”
หญิงสูงวัยยกมือทาบอก “อุ๊ย คุณมินทร์นี่ล่ะก็ อย่าให้รู้เชียวว่าแกล้งคุณบาย”
เขาได้แต่ยิ้ม ไม่พูดอะไรแล้วเดินออกจากตรงนั้น เพื่อต่อสายหาคนสำคัญที่หวังเขาหวังให้ยอมมอบความช่วยเหลืออีกครั้ง
“เคน ฉันจะเชื่อแกสักครั้ง บอกฉันมาทีว่าตัวการที่ทำให้ชีวิตของฉันบรรลัยคือใคร” ชายหนุ่มพูดธุระทันทีที่เจ้าของหมายเลขรับสาย
“แกหมดโอกาสไปแล้ว แต่ถ้าแกอยากให้ฉันช่วย ต้องรับปากว่าจะคืนบายให้ฉัน”
เงื่อนไขที่ถูกยื่นเสนอทำให้เขาแทบขว้างโทรศัพท์ทิ้ง แต่ถ้าปัญหาชีวิตยังคาราคาซังโดยที่ไม่รู้ว่าตัวการที่แท้จริงเป็นใคร ลัลลาบายก็อาจตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน
“ได้... ฉันจะคืนลัลลาบายให้แก”]
***
ทันทีที่ปิดหน้าจอโน้ตบุ๊คหลังจากส่งตอนล่าสุดไปให้กรินทร์ผ่านอีเมล กรินทร์ก็ส่งข้อความมาทันที แต่ไม่ใช่เรื่องนิยายตอนใหม่ หากเป็นการบอกให้เธอแก้ไขบทบาทของเคน
ปลายฟ้าถอนหายใจเบา ๆ การเขียนตามใบสั่งก็ไม่ต่างกับถูกจับมือเขียน แม้กรินทร์บอกว่าวาดฟ้าให้เธอเลือกตอนจบได้ แต่ถ้าไม่วางเส้นที่จะนำสู่ตอนจบอย่างสอดคล้องกันไปละก็ เหมือนคดีที่จับคนร้ายผิดตัวด้วยการถูกปรักปรำโดยไม่สนใจหลักฐานข้อเท็จจริง
ความคิดนั้นกระตุกหัวใจปลายฟ้า ไม่ใช่เรื่องปริศนาในนิยาย แต่เป็นลำดับภาพเหตุการณ์หลั่งไหลเข้ามาในหัว ตั้งแต่ภาพของแม่บ้านคนเก่ากับไดอะซีแพมในกระเป๋าผ้ากันเปื้อน บทสนาทนาแปลก ๆ ของคนที่นี่ แผงยาแก้ปวดแพรวพลอย ไดอะซีแพมปริศนา ทั้งหมดนั้นมันผูกโยงกันอย่างไรกับความโหดร้ายที่เกิดขึ้นกับน้ำตาล
‘เขาทำให้น้ำตาลอยู่ในสภาพนั้น’
คำพูดของแพรวพลอยทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวหนักหน่วง ดวงตาแข็งกร้าวของเขาที่คาดคั้นคำตอบในหลายคืนก่อนก็ทำให้เธอพรั่นพรึง ชายหนุ่มที่เธอใช้เวลาร่วมกับเขาก่อนนอนเกือบทุกคืนคือผู้ต้องสงสัยที่กำลังขึ้นศาลไต่สวนอย่างนั้นหรือ
แต่คำพิพากษาจะเป็นอย่างไร ก็ล้วนแต่ขึ้นอยู่กับพยานหลักฐาน และหลักฐานที่เกี่ยวข้องก็บังเอิญมาอยู่ในมือเธอ กระนั้นพยานวัตถุอย่างเดียวอาจไม่หนักแน่นพอ
ปลายฟ้าเปิดสมุดโน้ตแล้วจดบันทึกความทรงจำลงไปก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนลาง เพราะอย่างน้อย หนึ่งในนี้อาจกลายเป็นพยานปากสำคัญ
เริ่มจากวันที่พบแม่บ้านคนเก่า ปลายฟ้าเขียนลักษณะท่าทาง สีหน้ารวมไปถึงเล็บสั้นกุดแหว่งวิ่นของคนที่มีนิสัยวิตกจริต
จากนั้นวาดรูปลักษณะยาไดอะซีแพมแผงแรกที่เธอพบ ลงรายละเอียดการแกะยาแก้ปวดของแพรวพลอย รวมไปถึงตอนที่พบไดอะซีแพมที่ไร้รอยแกะในห้องนี้ และใส่ปริศนาชิ้นส่วนสุดท้ายที่ปลายฟ้ากาดอกจันเอาไว้ นั่นคือป้ายชื่อคล้องขวดเหล้า ‘น้ำตาล’
หมากสำคัญมีเท่านี้ แต่ผู้เล่นที่รายล้อมรอบตัวผู้ต้องสงสัยหนุ่มมีเยอะเหลือเกิน เธอเรียงลำดับรายชื่อแล้วมองมันอย่างครุ่นคิด
แม่บ้านคนเก่า กัดเล็บจนเก็บกุด -> รอยแกะยาคมกริบ?
คุณแหวว หัวหน้าแม่บ้านสุดเฮี๊ยบ -> แม่ของเหยื่อ
ลุงยาม หันไปทีไรก็เห็นว่ามองอยู่ -> คุณเข้เชื่อใจ ->ไว้ใจได้?
ชิด บาร์เทนเดอร์ที่คุณเข้สอนงาน -> รู้อะไรบางอย่าง?
แพรวพลอย -> คู่กรณี
เสี่ยปอง -> มีปัญหากับแพรวพลอย
หญิงสาวมองรายชื่อเหล่านั้นอย่างครุ่นคิด จากนั้นวงกลมหนึ่งในกลุ่มผู้เล่นที่มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกี่ยวพันกับไดอะซีแพมในตู้เสบียง
ถ้าสังเกตจากพฤติกรรมของคนคนนี้ในช่วงสองสามอาทิตย์ที่ผ่านมา ปลายฟ้าก็มั่นใจว่าเธอเดินทางออกจากรีสอร์ตในเวลานี้ ไม่ต้องคิดอะไรให้มากมายจนเสียเวลา ถ้าเดาผิดก็แค่เริ่มใหม่
นักเขียนสาวจับรถสองแถวประจำทางที่ถนนใหญ่หน้าทางเข้ารีสอร์ต ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง ก็มาถึงที่หมาย จึงเดินลุยสายฝนที่เริ่มโปรยปรายตรงเข้าสู่โรงพยาบาลขนาดเล็กริมถนนสายรองในอำเภอ กระทั่งมาหยุดยืนหน้าห้องผู้ป่วยที่คุ้มเสี่ยงที่จะมา
ในห้องนั้น ไฟเพดานส่องสว่างเพียงแสงสลัวเลือนราง มีเสียงเครื่องช่วยหายใจดังเป็นจังหวะเนิบนาบ ส่วนแหวว บุคคลที่เธอใจชื้นเมื่อได้เห็นว่าอยู่ที่นี่จริงก็กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงของน้ำตาล ซบใบหน้าโรยวัยลงบนมือแห้งเหี่ยวไร้ชีวิตของลูกสาว บ่าทั้งสองของคนเป็นแม่ก็สั่นสะท้านท่ามกลางความเงียบงัน
ภาพตรงหน้าทำให้ปลายฟ้ามองเห็นเงาของนางขวัญใจและเธอทับซ้อนกันในอดีต การร่ำไห้จนไร้เสียง ความเจ็บปวดจนไม่หลงเหลือตัวตน และความสับสนของการมีชีวิตต่อไปอย่างทรมานหรือจบชีวิตตัวเองเพื่อตัดปัญหา ทุกความรู้สึกครานั้นที่แบกรับมานานแสนนาน บัดนี้มันกลับมาทับถมหัวใจเธออีกครั้ง
วินาทีนั้น ปลายฟ้ารตระหนักว่าการมายืนที่นี่มีความหมายสำคัญมากกว่าซ้ำเติมความเจ็บช้ำของตัวเองด้วยเหตุการณ์ที่เกิดซ้ำกับผู้อื่น เธอจึงรวบรวมกำลังใจเท่าที่มี แล้วเปิดประตูก้าวขาเข้าไป ซึ่งในทันทีที่เปิดประตูสะท้อนในห้อง แหววก็เงยหน้าขึ้นมองเธอดวงตาแดงก่ำ
“เธอมาทำอะไรที่นี่” ไม่มีคำต้อนรับ ไม่มีคำถามที่จริงใจ มีเพียงระยะห่างที่ถูกขีดเส้นไว้อย่างเฉียบขาดกลางห้อง
ปลายฟ้ายังไม่ก้าวขาเข้าไปใกล้ แต่ระยะห่างราวสามช่วงก้าวก็ทำให้เธอเห็นร่างซูบซีดของเหยื่อความต่ำทรามบนเตียง ทั้งที่เธอคนนั้นเคยเป็นหญิงสาวใบหน้าคมหวานที่ปลายฟ้าเห็นจากภาพถ่ายที่ค้นข้อมูลได้จากอินเทอเนต แต่บัดนี้หากไร้เครื่องช่วยหายใจที่สอดเข้าสู่ร่างกายเพื่อพยุงลมหายใจแล้ว น้ำตาลก็ไม่ต่างจากกิ่งไม้แห้งตาย
“หนูมาค้นหาความจริงค่ะ”
“ยายบ้า!” หัวหน้าแม่บ้านเค้นเสียงลอดไรฟัน “พูดอะไรไร้สาระ ออกไปซะ!”
แต่ขาบางยังหยัดยืนแล้วสบประสานสายตากับหญิงวัยแม่แน่วนิ่ง เพื่อเสาะหาความอ่อนแอในหน่วยตาชื้นแฉะที่คงผ่านการร้องไห้มานับร้อยนับพันครั้ง
“มันอาจดูไร้สาระ แต่หนูมาเพื่อค้นหาความจริง...” ปลายฟ้าสอดมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบถุงซิปที่ภายในใส่แผงยาที่เธอพบในห้องเขตต์ออกมา จากนั้นวางลงบนเตียงข้างมือเหี่ยวแห้งไร้ชีวิตของน้ำตาล “...เป็นความจริงที่ใครบางคนหาทางบอกให้หนูรู้”
แหววเบิกตากว้าง เพ่งมองมาที่ไดอะซีแพม “เธอรู้เห็นอะไรหรือไง!”
ถ้าแหววไม่ได้เป็นนักแสดงระดับเทพ ท่าทีตื่นตระหนกนั้นบอกปลายฟ้าว่าแหววอาจไม่ใช่คนที่นำไดอะซีแพมแผงนี้ไปวางไว้ในห้อง ซึ่งนั่นสร้างเครื่องหมายคำถามอันโตให้เธอ
“รู้หรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ... แต่มั่นใจว่ามีคนอยากให้หนูเห็นสิ่งนี้” น้ำเสียงของปลายฟ้าราบเรียบ เธอไม่ชอบเล่นเกมกดดัน แต่นี่ไม่ใช่เรื่องของความชอบ มันคือความจำเป็น
หัวหน้าแม่บ้านสูดลมหายใจเข้า แล้วเบือนหน้ามองฝ่ามือผอมบางหนังติดกระดูกของบุตรสาว จากนั้นก็เอ่ยเสียงเข้มว่า
“ออกไปซะ ออกไปจากที่นี่ ถ้าจะให้ดีออกไปจากรีสอร์ตเลย ไปเร็วได้ยิ่งดี”
“ไม่ค่ะ หนูไม่ไปไหนจนกว่าจะได้คำตอบ มีคนจงใจเอามันไปวางไว้ให้หนูหรือไม่ก็คุณเข้เห็นแน่นอน ไม่ว่าจะด้วยเหตุอยากปั่นหัวเขา หรืออยากให้หนูตามหาอะไรก็ตามที”
“จะด้วยเหตุผลอะไร เธอก็ไม่ควรมายุ่งถ้าไม่อยากเดือดร้อน!”
“หากมีใครที่เดือดร้อน... ก็น่าจะมีแค่คนร้ายตัวจริง...”
ปลายฟ้าเว้นช่วงให้ความคิดของแหววทำงาน ให้เสียงเครื่องช่วยหายใจดังเป็นจังหวะ และให้ตัวเธอเองมั่นใจมากขึ้นที่จะเอ่ยต่ออีกว่า
“คุณแหววเคยบอกให้หนูระวังนมสีขาวบริสุทธิ์ หนูก็อยากรู้ว่านมที่มีคนหยิบยื่นให้หนูดื่ม มันบริสุทธิ์จริงไหม”
แววตาของแหววเปลี่ยนไปเล็กน้อย ปลายฟ้ารู้ทันทีว่าเธอกำลังลากเบ็ดได้แล้ว “มีคนบอกฉันว่าวันก่อนเธอมาโรงพยาบาลกับคุณแพรวพลอย แต่ตอนนี้เธอกลับยังนอนในห้องของคุณเข้ เธออยู่ข้างใครกันแน่”
“ถ้าจะให้ตอบว่าหนูอยู่ข้างใครละก็...” ปลายฟ้าพูดเสียงเบาแต่มั่นคง “หนูอยู่ข้างน้ำตาลค่ะ”
“พะ...พูดอะไรของเธอ เธอไม่รู้จักลูกสาวของฉันเลยด้วยซ้ำ”
“ก็จริง...หนูไม่รู้จักน้ำตาล แต่หนูรู้ดีว่าเวลาที่ใครบางคนพังจากข้างในแล้วไม่มีใครเข้าใจ มันเป็นยังไง” เสียงของปลายฟ้าเบาจนเหมือนจะหล่นหายไปกับเสียงฝนที่สาดกระทบหน้าต่าง “หนูเคยถูกพ่อเลี้ยงข่มขืน... เขามอมยาแล้วข่มขืนตอนที่หนูยังไม่มีแรงแม้แต่จะร้องขอความช่วยเหลือเลยด้วยซ้ำ”
เกิดความเงียบงันในห้องอีกครั้ง แต่เสียงลมหายใจยังดังสะท้อนระหว่างเธอและแหวว
