โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ไวเท่าใจคิด เขตต์โยนใบเช็คสต๊อกทิ้ง คว้ามอเตอร์ไซค์ของร้านแล้วบึ่งไปยังโรงแรมนั้นทันที พอไปถึงก็เดินดุ่ม ๆ เข้าไปยังล็อบบี้ เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์มองคล้ายพวกนักเลงเดินไปเดินมาแถวนั้นสองสามคน แต่เขาไม่สนใจแล้วตรงเข้าไปถามพนักงานแผนกต้อนรับพยายามอธิบายลักษณะของแพรวพลอย แต่พนักงานทำหน้าลำบากใจคล้ายกำลังอมก้อนขมในปาก ก่อนมองไปยังด้านหลังของเขา
“เขตต์”
เสียงนั้นทำให้เขตต์หันขวับทันที
“แพรว” ชายหนุ่มรีบไปดึงข้อมือบางให้ออกห่างจากผู้ชายที่ดูมีอายุมากกว่าเขา สวมเสื้อปลดกระดุมสองเม็ดโชว์สร้อมทองเส้นโต และเมื่อได้เห็นเขตต์ก็รู้ว่าเขากำลังประจันหน้ากับใคร
เสี่ยปอง อดีตพ่อค้าที่ค่อยๆ ขยับตัวไปเป็นผู้มีอิทธิพลและกำลังหาฐานเสียงสร้างอำนาจจากพวกข้าราชการมือไม่สะอาดหรือชาวบ้านที่ไม่ประสีประสา
“เขามอมเหล้าแล้วทำมิดีมิร้ายแพรวใช่ไหม”
“มึงพูดแบบนี้กูเสียหาย!” เสี่ยปองแยกเขี้ยวใส่แล้วจะเข้ามาหมายคว้าแพรวพลอยไป แต่เขาดันหญิงสาวให้หลบด้านหลัง
“แพรวคอแข็ง กินเหล้ากับกูได้ยันเช้า ถ้าไม่ดีกรีสูงจริงไม่มีทางเมา!”
เสี่ยปองแค่นหัวเราะ “ถ้าที่แดกไปเป็นเหล้าอย่างเดียวนะ กูก็จะเชื่อ”
“มึงหมายความว่าไง มึงใส่ยาให้แพรวหรือไง!” เขตต์ลั่นเสียง พลางสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของผู้ชายสองสามคนที่ค่อยๆ เดินล้อมตัวเขากับแพรวพลอย
“กูก็ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่ใส่ แต่ที่รู้คือถ้ามึงไม่ปล่อยแพรวพลอย ก็อย่าหาว่ากูไม่เตือน”
“มึงไม่ได้อยากได้แพรวจริง มึงนั่นแหละที่ปล่อย”
เสี่ยปองหัวเราะลั่นล็อบบี้ “อยากได้ไม่อยากได้ไม่รู้ แต่แม่นี่ขย่มกูเหมือนอยากได้กูเสียเต็มประดาอย่างที่มึงเห็นนั่นแหละ”
พลั่ก!
หมัดลุ่นๆ จากเขตต์เสยเข้าที่สันกรามของคนพูดอย่างจัง และนั่นเท่ากับเป็นเสียงลั่นระฆังสงคราม เขาเพียงคนเดียวไม่อาจต่อกรกับสังเวียนสี่รุมหนึ่ง ถึงอีกฝ่ายจะสะบักสะบอมแล้วเขาก็ปากแตกตาปูด แต่ก็ไม่อาจรั้งแพรวพลอยให้อยู่กับตัว เหตุผลคือแพรวพลอยเลือกที่เดินไปกับเสี่ยปอง ไม่แม้แต่จะหันมามอง
เขตต์จูงมอเตอร์ไซค์แบกร่างระบมไปตามถนน ในหัวก็ยังคิดวนอยู่กับคำถาม ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาไร้ความรู้สึกของแพรวพลอยในตอนที่เห็นถูกรุมคืออะไรกัน ราวกับเธอไม่ได้เป็นเธอที่เขารู้จัก
หวอ! หวอ! หวอ!
รถดับเพลิง รถพยาบาล และรถตำรวจวิ่งผ่านเขาไป สร้างเสียงไซเรนดังตลอดช่วง กลบเสียงความคิดในหัวให้หันไปมองรอบตัว ได้ยินเสียงใครบางตะโกนบอกข่าวไฟไหม้ เบื้องหน้าหลังกลุ่มอาคารพาณิชย์มีแสงสีแดงฉาน เปลวเพลิงไหว และควันไฟลอยพวยพุ่งเหมือนภูเขาไฟปะทุเถ้า
ไฟไหม้ ไฟไหม้ ไฟไหม้ร้านล่องนาวา!
ไฟไหม้ร้านล่องนาวา...
ล่องนาวา!
ร้านของเขา พ่อแม่ของเขา!
เขตต์ปล่อยรถมอเตอร์ไซค์ทิ้งไว้ตรงริมถนน วิ่งไม่คิดชีวิตด้วยหัวใจสั่นรัว เสียงร้อง เสียงตะโกน เสียงความวุ่นวาย ผู้คนหนีตาย เจ้าหน้าที่วิ่งกันวุ่น พนักงานร้านกรีดร้อง แต่เขาไม่เห็นพ่อกับแม่
“ลุงแก้ว!” เขาส่งเสียงเรียกหนึ่งในพนักงานร้านที่กำลังยืนถือขวดเหล้า ล่องนาวา ด้วยท่าทางลนลานห่างจากแผงกั้นห้ามเข้า “พ่อกับแม่ผมล่ะ อยู่ไหน!”
“คะ...คุณท่าน คุณท่าน...”
เสียงพูดของพนักงานรุ่นลุงสั่น น้ำตาคลออยู่ตามขอบตา ชี้ปลายนิ้วไปทางกองเพลิง
“พ่อ! แม่!”
ร่างทั้งร่างของเขตต์สั่นสะท้าน หัวใจเหมือนหลุดออกไปจากอกแล้ว เขาก้าวกระโจนหมายจะวิ่งเข้าไปในกองเพลิง
“พ่อ! แม่!”
ต้องช่วย ต้องช่วยพ่อกับแม่ออกมา เขตต์คิดแค่นั้น ทว่าเขาไม่ได้ทำใจหมาย เขตต์ถูกเจ้าหน้าที่ดับเพลิงมากถึงสามนายรั้งตัวออกมา ต่อให้ตะโกนร้อง หรือดิ้นแค่ไหนภาพกองเพลิงตรงหน้าก็ไกลออกไปทุกที จนสุดท้ายหลงเหลือเพลิงเถ้าถ่านสีดำ
ความเจ็บปวดที่ถูกตีจากโดยไม่รู้ล่วงหน้าสร้างบาดแผลให้ทั้งหายและหัวใจ แต่เขตต์ไม่คาดคิดเลยว่าชะตาชีวิตของเขาดำดิ่งราวตกเหวนรกเมื่อในคืนเดียวกัน บ้านที่เป็นร้านอาหารอันเป็นรากฐานชีวิตของครอบครัวถูกเพลิงเผาไหม้วอดวาย และพ่อแม่อันเป็นรากฐานแห่งจิตใจก็ดับสลายในกองเพลิง
เขาสูญสิ้นพ่อแม่ สูญสิ้นกิจการของครอบครัว สูญสิ้นบ้านที่เกิดและเติบโต งานศพของพ่อแม่จัดอย่างเรียบง่ายด้วยความช่วยเหลือของลูกน้องที่รักและภักดี หนึ่งในนั้นมีลุงแก้วที่เร่ร่อนมาจากต่างจังหวัดแล้วเข้ามาของานทำ
แขกร่วมงานมีทั้งลูกค้าประจำ ร้านค้าใกล้เคียง ห้างร้านที่ซื้อขายเป็นประจำ ญาติพี่น้องของพ่อและแม่สองสามคน ลียง แต่ไร้เงาของแพรวพลอยที่กำลังเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวของเสี่ยปอง
ส่วนเขา...นักศึกษามหาวิทยาลัยปีสี่ผู้สูญสิ้นทุกอย่าง โดดเดี่ยว หมดสิ้นหนทางเหมือนเดินเรือไร้เข็มทิศ...
ความทรงจำครั้งเก่าไหลมาราวกับน้ำป่าหลากทุกครั้งที่เขากลับมาทำบุญกระดูกพ่อกับแม่วันครบรอบที่ทั้งคู่จากไป การสูญเสียครั้งใหญ่ที่เขาอยากย้อนเวลากลับไปแก้ไข หากตอนนั้นเขาอยู่กับพ่อแม่ แทนการไปทวงคืนความรักที่ไม่มีตั้งแต่ หากเขาได้อยู่ตรงนั้น เขาก็อาจช่วยพ่อกับแม่ออกมาได้ เพราะความรู้สึกผิดนี้เองที่ทำให้เขาต้องกลับมากราบขอโทษบุพการีทั้งสองผ่านรูปเล็กๆ ต่อให้ตรงกับสำคัญอย่างวันแถลงการณ์เปิดตัวรีสอร์ตในอดีต เขาก็เลือกกลับมาพ่อแม่ แทนการไปยืนตีหน้านิ่งหน้าสื่อมวลชนเคียงข้างกับคนสองคนที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะกลับมาเจอกันอีก
“แล้วผมจะมาหาใหม่นะครับ”
เขตต์รำพึงเสียงเบา พลางยกมือจับจี้เขี้ยวที่ร้อยคู่กับพระที่ได้มจากแม่ของปลายฟ้า เขาทอดตาอาลัยอาวรณ์รูปถ่ายของบุคคลอันเป็นที่รักทั้งสอง แล้วหมุนตัวไปขึ้นรถกลับรีสอร์ต เพื่อวางแผนสู้คดีในนัดครั้งต่อไปกับลียงและวีรชัย ส่วนนัดนี้เขตต์เป็นผู้กำชัย ศาลยอมรับพิจารณาหลักฐานที่วีรชัยส่งยื่นไปใหม่ ทางเจ้าหนี้ตำรวจก็ทำงานกันเต็มที่ อย่างน้อยกระบวนการยุติธรรมก็พร้อมรับการยืนยันความบริสุทธิ์ของเขา ซึ่งคุ้มค่ากับการอดทนให้ทุกอย่างแน่ใจและเปิดเผยเมื่อพร้อม และคำตอบของปริศนาจะค่อยๆ คลี่คลายออกมา
เขตต์เอารถจอดในลานจอดรถของล็อบบี้ เขาไม่จำเป็นต้องหลบๆ ซ่อนอีกต่อไป แล้วก็ไร้เงาของลุงแก้วที่เคยเข้ามาทักทาย ชายหนุ่มก้าวขามุ่งหน้าเข้าสู่ล็อบบี้ โดยมีเลขานุการเข้ามาส่งรายงานให้ พนักงานต้อนรับก็ส่งเสียงทักทาย ไล่ไปถึงเหล่าแม่บ้านที่เริ่มเอ่ยคำว่าสวัสดี
เขตต์แค่นยิ้มกับตัวเอง คนเรานี่ก็แปลก หลายที่เคยทำเป็นเมินกลับให้ความสนใจเขาหลังจากแพรวพลอยถูกตั้งข้อสงสัยเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง
“มีจองแพคเกจจัดงานแต่งมาค่ะ คืนวันที่ยี่สิบสี่ธันวา”
คริสต์มาสอีฟ...อย่างนั้นหรือ “แขกจองห้องพักด้วยหรือเปล่า”
“สองคืนสามวันค่ะ”
“เตรียมของขวัญในคืนพิเศษให้แขก เป็นสปาร์คคลิ่งไวน์” ชายหนุ่มเอ่ยพลางเลิกคิ้วมองชื่อของคู่บ่าวสาว และหมายเหตุสำคัญ
“เอ่อ...” เลขานุการของเขาทำหน้าลำบากใจ “ฝ่ายเจ้าสาวอาจมาพักในสภาพติดเตียง...หรืออาจมาแบบ...เอ่อ...แค่รูปถ่าย”
เขตต์กะพริบตาปริบๆ ถอนลมหายใจยาวแล้วบอกไปว่า “ต้อนรับให้ดีที่สุดเท่าที่พวกเราจะทำได้ ให้คู่บ่าวสาวไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหนมีช่วงเวลาประทับใจไม่รู้ลืม”
จากนั้นก็เดินห่างออกโดยยังคิดเรื่องการจัดงานแต่งสำหรับคู่รัก ทว่าในตอนที่เขากำลังใกล้ถึงหน้าห้องพัก ความขุ่นใจก็ผุดขึ้นทันทีที่เห็นปลายฟ้าก้าวขาเดินออกประตูทางเข้าวิลล่า
“คุณปลาย” มือหนาเข้ารวบข้อมือบาง ส่งคำถามเสียงเข้มอย่างไม่ซ่อนเร้นความรู้สึก
“ฉัน...ฉันแค่อยากออกมาสูดอากาศข้างนอก...บ้าง”
“แล้วอากาศในห้องมันไม่พอให้คุณสูดหรือไง”
“...”
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก หลับตาต่ำแล้วเหลือบมองมามือหนาที่ครอบครองข้อมือบาง เขตต์จึงปล่อยมือออก แล้วสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงด้วยรู้ว่าเขาไม่อาจแตะต้องตัวเธอได้อย่างที่เคยดีลร่วมกัน เพราะความสัมพันธ์เปลี่ยนรูปไป จากนายบ่าวไปเป็นเพื่อนคุย จากเพื่อนคุยไปเป็นเพื่อนทางกาย และการเพื่อนทางกาย ก็กลายเป็นอะไรที่เขามิอาจนิยามได้ ไม่ใช่ศัตรูเพราะเขาไม่ได้เกลียดเธอขนาดจัดไปอยู่ในพวกนั้น แล้วก็ไม่ใช่...คนรัก เพราะเขาไม่เคยอยากรู้ความรู้สึกตัวเอง...ไม่เคยอยากรู้และไม่คิดหาคำตอบ
แต่ไม่ว่าจะอยู่กันในรูปแบบใด เขาก็อยากให้ปลายฟ้าอยู่ใกล้ๆ ตัว
“กลับเข้าห้อง ผมคุยกับลียงเสร็จแล้วจะยกข้าวมาให้กิน”
“ฉันไม่หิว”
“คุณต้องกิน”
เขาได้ยินเสียงถอนหายใจบางเบา จากนั้นหญิงสาวก็หันหลังกลับเข้าไปในวิลล่าหมายเลข 222 เหมือนว่าง่าย แต่เขาสัมผัสได้ถึงการต่อต้านในแววตาคู่โศก ปลายฟ้าดื้อเงียบ เป็นนิสัยอย่างหนึ่งของเธอที่เขาเริ่มเรียนรู้จากการพักอยู่ในห้องเดียวมาตลอดสามสัปดาห์นับตั้งแต่เธอออกจากโรงพยาบาลลหลังฟื้นฟูดีจากอาการเครียดจนสลบในคืนดินเนอร์สุดพิเศษคืนนั้น
“พรุ่งนี้เช้า ผมกับวีรชัยจะพาคุณไปพบแพทย์”
“ฉันไม่ได้เป็นอะไร”
“การตรวจวินิจฉัยเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการ คุณต้องขึ้นเป็นพยานให้ผมจึงต้องยืนยันว่าคุณไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ”
ร่างบางยืนนิ่งเพียงชั่วขณะก่อนก้าวขาเดินต่อ พร้อมกับเบอร์เบินที่กระโดดผลุงออกจากพงหญ้าแถวนั้น แล้วกระโจนวิ่งนำหน้าปลายฟ้าขึ้นบันไดก่อนแล้ว
เขตต์ยืนอยู่อย่างนั้นจนมั่นใจว่าได้ยินเสียงประตู และสัญญาณจากกล้องวงจรปิดที่เขาติดตั้งเองบนเพดานเหนือประตูส่งสัญญาณเข้าโทรศัพท์มือถือ จากนั้นก็มุ่งหน้าสู่ห้องอาหารซึ่งลียงและวีรชัยรออยู่ที่โต๊ะในมุมส่วนตัวไร้ผู้คนก่อนแล้ว
“ตอนนี้ศาลเอนเอียงมาทางเราเพราะหลักฐานใหม่ที่ส่งไปพร้อมกับผลนิติวิทยาศาสตร์เพิ่ม แต่ที่เราต้องทำต่อจากนี้คือหาคำตอบว่าใครกันที่เป็นคนสลับเหล้าในขวดเหล้าน้ำตาล แล้วทำไปเพื่ออะไร”
วีรชัยเข้าเรื่องหลังจากเอ่ยทักทายตามนิสัยของคนที่ไม่พูดพล่ามทำเพลง
“จะเพื่ออะไรไม่รู้ แต่ผลคือทำให้มึงไม่เมายา เหมือนว่าไอ้คนคนนี้มันกำลังช่วยมึงลับหลัง” ลียงเสริม
“คุณเขตต์พอคิดว่าเป็นใครได้บ้างครับ”
ต้องคนที่รู้ว่าเขาบ่มเหล้าไว้อีกแห่ง ถ้าไม่ใช่น้ำตาลก็ต้องเป็น... “คุณแหวว น้ำตาลอาจเล่าให้คุณแหววฟัง”
“คุณแหววน่ะหรือ...” ลียงเปล่งคำถามเสียงสูง “เขาจะเปลี่ยนเหล้าได้ยังไง ในเมื่อวันเกิดเหตุเขาก็ออกไปดูงานก่อสร้างร้านขนมให้น้ำตาล”
“หรือว่ามันถูกถ่ายเปลี่ยนก่อนวันนั้น” วีรชัยให้ข้อสังเกต
“ถ้าเป็นอย่างนั้น แล้วคุณแหววเปิดตู้สมบัติมึงได้ยังไงในเมื่อคีย์การ์ดที่เปิดได้มีแค่ของมึง”
“ส่วนคนที่คุณเขตต์จะอนุญาตให้เอาคีย์การ์ดใบนั้นไปใช้ก็มีแค่คุณบังอร แม่บ้านคนเก่า”
ความคิดมาถึงทางตัน ทั้งสามก็ถอนหายใจออกมาโดยไม่ได้นัดพร้อมกัน แล้วต่างคนก็จมอยู่ในความคิดของตัวเอง เขตต์เองก็เช่นกัน เขาย้อนนึกถึงวันที่คุณแหววขอให้เขาไปส่งที่โรงพยาบาลในคืนที่ปลายฟ้าถูกจับฐานขโมยกุญแจและบุกรุกห้องพักแม่บ้าน
‘ความรักทำให้คนเห็นแก่ตัวและไม่เชื่อใจคนอื่น คุณเคยคิดไหมว่าบางครั้งคนเราก็เห็นแก่ตัวเพราะรัก รักจนไม่อาจปล่อยมือจากสิ่งที่รัก’
ประโยคแรกของหัวหน้าแม่บ้านที่เอ่ยออกมาแบบไม่มีไม่มีขลุ่ยหลังจากที่นั่งจ้องน้ำตาลบนเตียงทำให้เขาเอี้ยวหน้าหันไปมอง เห็นร่องรอยความเศร้าที่เขาแทบไม่เคยแสดงให้เขาเห็นบนใบหน้า
‘นั่นก็อาจถูก แต่สำหรับผม การปล่อยมือต่างหากคือความรัก’
แล้วนั่นก็คือคำตอบของเขาต่อจากนั้น ก่อนปล่อยให้ทั้งห้องมีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจของน้ำตาลดังเป็นจังหวะ
ใช่แล้ว...การปล่อยมือต่างหากคือความรัก ปล่อยทั้งคนที่เคยรัก และปล่อยให้ตัวเองได้พบความรัก เพราะการยื้อยึดมันไม่ต่างจากกุญแจมือที่กักขังความรู้สึกและหัวใจอิสระของตัวเองเลย
ในตอนที่เขาตัดใจปล่อยมือจากน้ำตาล ไม่ใช่เพราะไม่รัก แต่ยิ่งฝืนก็ยิ่งทำให้เธอทุกข์ใจ หากชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่เขามีไม่เข้ากันกับภาพที่เธอวาดฝัน ภาพนั้นก็จะมีช่องโหว่ หากแต่ช่องโหว่นั้นอาจมีชิ้นส่วนของใครอื่นมาเติมเต็มในเวลาที่เหมาะสม
ทว่าน้ำตาลกลับรื้อทำลายภาพทั้งหมด ทุกชิ้นส่วนที่เธอสะสมมาในวัยเยาว์ ในสาว วัยทำงาน เธอไม่รู้เลยว่าเธอสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตน แล้วมองหาคนมาเติมเต็มตลอดเวลา
“ลุงแก้วถูกควบคุมตัวอยู่ คาดว่าอีกไม่นานทางตำรวจน่าจะได้ปากคำอะไรบ้าง” วีรชัยพูดไล่ความเงียบ “พยานปากสำคัญอยู่ในการควบคุมตัวของตำรวจก็ทำให้เราวางใจว่าจะไม่ถูกตัดตอนเสียก่อน”
“คุณวีรชัยพูดแบบนี้ ก็เลยทำให้คิดว่าถ้าคุณแหววแอบสลับถ่ายเทเหล้าเพื่อช่วยไอ้เข้หรือจะอะไรก็ตาม คุณแหววอาจถูกตัดตอนได้เหมือนกัน” ลียงเอ่ยประเด็นน่าคิด
“ชิดก็ด้วย...” เขตต์บวกเข้าไปอีกคน
“หึ” จู่ๆ ลียงก็แค่นหัวเราะ “ส่วนยายลูกแมวนั่นก็ถูกมึงควบคุมตัวอยู่ ก็หวังว่ามึงจะไม่ทำตัวเป็นภัยต่อเขาเสียเอง ไม่งั้นถ้าคดีนี้จบ มึงก็เตรียมถูกไอ้เจ้ากรินทร์นั่นฟ้องฐานกักขังหน่วงเหนี่ยวปลายฟ้า”
“แต่ระหว่างที่คดียังไม่จบ ผมคิดว่าคุณเขตต์เองก็ต้องระวังตัว เพราะถ้าเกิดมีการตัดตอนพยานจริง คุณเขตต์ก็อาจกลายเป็นเป้าไปด้วย ถึงจะเก็บคุณปลายฟ้าไว้ใกล้ตัวเพื่อเดินแผนล่อเหยื่อต่อก็ตามทีเถอะครับ”
มันก็ถูกของทั้งคู่ แต่แผนนี้มันก็เกิดขึ้นเพราะลียงเอาสมุดโน้ตของปลายฟ้ามาให้เขาดู สมุดที่เธอเขียนบันทึกตั้งแต่คำพูดที่ใช้ในนิยาย เรื่องเล่าบนเตียงของเขา ข้อมูลสิ่งละอันพันละน้อยที่ทำให้หัวใจของเขาเต้น และรวมไปถึงปริศนาพยานวัตถุและบุคคลที่เธอริทำตัวเป็นนักสืบ
การซ้อนแผนของเธอจึงเริ่มขึ้นในคืนที่ลียงส่งข้อความหาปลายฟ้า ซึ่งทำให้เขาคิดว่าตัวเองคาดการณ์ถูกแล้วที่แอบสลับคีย์การ์ดของตนกับของปลายฟ้าในคืนนั้นบนเรือยอชต์
ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดคือเรื่องจริง ปลายฟ้าเก็บคีย์การ์ดใบนั้นอยู่กับตัวมาตลอดจนเธอสลับคืนด้วยตัวเอง
เขตต์คลี่ยิ้มออกมาในตอนที่เขาเข้าไปจับเธอตอนจังหวะไฟฟ้ากลับมาสว่างในคลังเหล้า ใบหน้าตื่นตระหนกของเธอนั้นช่างเหมือนลูกแมวหลงทางที่ถูกจับได้ว่ากำลังขโมยปลาย่าง
“คุณแหววยังไม่แสดงท่าทีอะไรมาก ส่วนชิด ก็รอดูว่าจะมีความเคลื่อนไหว เพราะตอนนี้เราทำได้แค่สงสัย”
ถึงจะเกือบจับได้แบบคาหนังคาเขาตอนนั้น แต่ก็ยังเป็นได้แค่ผู้ต้องสงสัย ความสงสัยแรกคือใครส่งชิดลอบเข้าห้องเขา ซึ่งการที่ชิดรู้ว่าปลายฟ้าไม่อยู่ห้องนั้น ความเป็นไปได้แรกคืออาจเป็นลุงแก้วที่คอยส่งสัญญาณ ส่วนความสงสัยที่สองคือชิดเข้าไปทำอะไรในห้องเขา
แต่หลังจากที่เขาติดตั้งกล้องวงจรปิดเองทั้งเพดานเหนือระเบียงและเหนือประตูเข้าห้อง ก็เพิ่มความวางใจไปได้ระดับหนึ่ง ถึงมันจะเป็นการละเมิดข้อกำหนดความเป็นส่วนตัวของผู้เข้าพักที่เขาเป็นคนตั้งเองตั้งแต่สร้างรีสอร์ตว่าจะติดกล้องวงจรปิดแค่จุดที่เป็นส่วนรวม แต่เมื่อพ้นประตูทางเข้าวิลล่าไปแล้ว ถือเป็นพื้นที่ส่วนตัวของผู้เข้าพัก
“แล้วเรื่องพี่บังอร คืบหน้าไปถึงไหนแล้วครับ” เขตต์วกกลับไปถามเรื่องพยานอีกคนที่กลายเป็นศพไปแล้ว
“ตำรวจตามรอยเส้นทางการกู้หนี้ยืมสินของคุณบังอรจนไปเจอปลายทางว่าคุณบังอรเป็นลูกหนี้ของเสี่ยปอง แล้วตอนนี้กำลังรวบรวมหลักฐานพิสูจน์ว่าเป็นการฆ่าล้างหนี้จริงหรือเปล่า”
“ถึงผมจะไม่ได้รู้จักเสี่ยปองอะไรขนาดนั้น แต่...ผมคิดว่าถ้าเสี่ยปองฆ่าล้างหนี้จริง ก็ไม่น่าทำอะไรแบบโจ๋งครึ่มแบบนั้น” เขตต์เสนอความคิดในแบบของตัวเอง เพราะหากเป็นแบบนั้นจริง เสี่ยปองคงไม่รอดคุกมาจนถึงทุกวันนี้
“เบื้องต้นเสี่ยให้การปฏิเสธอยู่ครับ แล้วดูเหมือนจะเป็นการปฏิเสธเสียงแข็งเสียด้วยสิ” วีรชัยเล่าตามข้อมูลที่ได้ยินมา
“ก็ต้องเป็นแบบนั้น เรื่องดันมาฉาวตอนกำลังทำคะแนนเสียง ต้องขอบคุณสื่อพวกนั้นที่เข้ามาจังหวะดีทีเดียว โชคเข้าข้างเราอย่างกับฟ้าประทาน”
ลียงพูดพลางทำหน้าสะใจที่รู้ว่าเสี่ยปองกำลังเนื้อเต้นแค่ไหนที่เงินที่ลงทุนซื้อเสียงไปอาจสูญ แต่ลียงไม่รู้ว่าไม่ได้เป็นเพราะประทาน แต่เป็นปลายฟ้าต่างหากที่ประทานมาให้เขา
กรินทร์บอกเขาว่าเธอขอร้องกรินทร์อดีตคนรักของเธอให้ส่งทีมนักข่าวเข้าไปตอแยเสี่ย แรกเริ่มเดิมก็เพื่อกระตุ้นคดีความของเขาเท่านั้น โดยมีข้อแลกเปลี่ยนกับเจ้านั่นคือการยุติความสัมพันธ์กับเขาทุกรูปแบบภายในสามเดือน และเป็นสามเดือนที่เขาต้องรีบจัดการข้อครหาให้เสร็จสิ้น และเป็นสามเดือนที่เขาได้มีเธออยู่ใกล้ตัวก่อนปล่อยมือจากเธอ
แต่แค่คิดว่าจะปล่อยมือ ก็รู้สึกโหวงหน้าอกขึ้นมาอย่างประหลาด ราวกับเขาดึงชิ้นจิ๊กซอชิ้นสำคัญออกจากภาพชีวิตของตัวเอง เป็นแผลใหม่ที่เจ็บยิ่งแผลเก่ามากมายนัก
เจ็บปวดดังคำสาปของน้ำตาล...
เขาจะไม่สมหวังกับผู้หญิงคนใดเลย...
เนื้อเรื่องเริ่มลงลึกสู่การโต้แย้งในชั้นศาล แต่คดีความยังต้องการหลักฐานที่เป็นตัวชี้วัดความบริสุทธิ์ เขตต์ลงมือฆ่านำ้ตาลจริงไหม แล้วใครกันที่อยู่เบื้องหลังทุกความเคลื่อนไหว ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ
ปล ไรท์ของแจ้งข่าวการพิมพ์นิยายรูปเล่มเรื่อง พิมพ์ครั้งที่ 3
1 ลมห่วงรัก
2 กลพยาบาท จันทร์ซ่อนเงา
3 My Rose เดิมพันรักมัดใจยัยกุหลาบ
รอบนี้พิมพ์จำนวนเยอะหน่อย และจะว่างขายในร้านหนังสือชั้นนำ หากโปรเจก์เป็นรูปเป็นร่าง ไรท์จะมาแจ้งอัพเดทค่ะ ใครยังไม่เคยอ่านทั้ง 3 เรื่อง กดอ่านตัวอย่างได้เลยทั้งใน Plotteller หรือใน MEB
