โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนนี้ใบหน้าของเธอคงแดงเป็นลูกตำลึงสุก ใบหน้าของเขาเองก็แดงไม่แพ้กัน แต่ความกระอักกระอ่วนที่เกิดขึ้นกลับช่วยลดช่องว่างระหว่างกันได้อย่างประหลาด
“ถ้าคุณมีอารมณ์ แสดงว่า... ฉันเขียนได้ดีใช่ไหมคะ” ปลายฟ้าอายปากเหลือเกินที่ถามไป
“กรินทร์บอกคุณว่าไงล่ะ” แต่เขาดันย้อนถามเธอเสียอย่างนั้น
“เขาบอกว่า... มันดีมาก”
“ผมไม่เถียง”
เขาใช้นิ้วขยี้ปลายจมูกอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปหยิบแก้วมาหนึ่งใบ แล้วเปิดฝาแล้วรินเหล้า ‘ล่องนาวา’ เติมใส่แก้ว
“ถ้าอย่างนั้น ผมขอฉลองความสำเร็จให้คุณปลายฟ้า นักเขียนอิโรติกล่วงหน้าด้วยเหล้าที่พ่อผมบ่มไว้ดื่มในวันที่ทำความฝันสำเร็จ”
ปลายฟ้าชะงักไปชั่วอึดใจ ในเมื่อพ่อของเขาบ่มเหล้าขวดนี้เพื่อวันแห่งความสำเร็จ แต่...
“ต่อให้เขาไม่เคยได้ดื่มมัน แต่ผมว่าเขาต้องอยากร่วมยินดีกับคุณเหมือนกัน”
ราวกับถูกอ่านใจ ชายหนุ่มจึงคว้ามือของเธอให้รับแก้วไว้ แล้วชนแก้วของตัวเองกับแก้วของเธอเบา ๆ
ปลายฟ้าคลี่ยิ้มน้อยๆ ค่อยจิบเหล้าที่สร้างสรรค์จากคนที่มีความฝันเพื่อคนที่รักเช่นเดียวกับเธอ แต่ต่างกันตรงที่เธอกลับรู้สึกถึงแรงต้านในสิ่งที่ทำ
“จริง ๆ แล้ว...ฉันไม่ได้อยากเขียนอิโรติก...”
คำพูดของเธอทำให้มือหนาที่กำลังยกแก้วเหล้าเสมอปากชะงัก “แต่... คุณเขียนได้ดีขนาดนั้น”
ปลายฟ้าเม้มริมฝีปาก แล้วก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันบนตัก “ฉันเคยบอกคุณแล้วว่าแค่เอาคำมาเรียงกันให้เกิดฉากนั้นอย่างที่นักเขียนอิโรติกคนอื่นทำ โดยใช้... ประสบการณ์ของคุณ” แล้วช้อนตามองเขาอีกครั้ง “แต่... ฉันไม่เคยเข้าถึงเรื่องราวที่เขียนเลย”
“เพราะอะไร”
“ฉันคิดว่ามาจากการที่ฉันกลัว... ฉันกลัวการมีเซกส์”
เขาจ้องหน้าเธอนิ่งเหมือนคอมพิวเตอรำกลังประมวลผล แต่แล้วก็เม้มริมฝีปากพยักหน้าเข้าใจ “มิน่าล่ะ คุณถึงได้หน้าซีดเป็นไก่ต้มตอนฟังผมเล่าเรื่องบนเตียง”
“คุณสังเกตเห็นด้วยหรือคะ...”
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเบา แล้วย้ายที่นั่งจากบนโซฟา ลงมานั่งข้างเธอบนพื้น “แล้วตอนที่เขาทำกับคุณ เขาไม่สังเกตเลยหรือไง”
เธอไม่รู้ว่ากรินทร์เห็นอะไร แต่พอรู้ตัวอีกที ก็คว้าเสื้อผ้าวิ่งออกจากห้อง ทิ้งกรินทร์ให้อยู่กับความไม่เข้าใจ
แต่ปลายฟ้าก็ไม่ได้คาดหวังความเข้าใจ เพราะกลัวว่าถ้าหากเขารู้ สายตาของเขาที่ใช้มองเธอจะเปลี่ยนไป กลายเป็นสายตาแห่งความเวทนาที่ฉีกกระชากแผลร้ายให้ลึกยิ่งกว่าเดิม
ทว่าความเงียบที่ปลายฟ้าปล่อยให้ไหลผ่านในห้องตอนนี้ คงทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าเธอไม่อยากพูดถึง เขาจึงรินเหล้าเติมใส่ให้แล้วเอ่ยว่า
“คุณกลัวเซกส์ แต่ต้องเผชิญหน้ากับมัน ถ้างั้นผมขอสรรเสริญคุณด้วยเหล้าแก้วนี้” จากนั้นก็ยกแก้วของตัวเองขึ้นสูง พร้อมกับเอ่ยออกมาว่า
“To my brave lady”
Brave lady อย่างนั้นหรือ ปลายฟ้าหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า เธอเป็นหญิงผู้กล้าหาญที่ไหนกัน อย่างมากก็แค่คนคนหนึ่งที่ทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่รักมีความสุข
เหตุนั้นเองที่เธอยื่นข้อเสนอดีลใหม่กับเขา ก็เพื่อสร้างผลงานนิยายอิโรติกให้ดีที่สุด ถึงแม้การเข้าถึงประสบการณ์จริงเรื่องนี้จะเป็นคนละเรื่องกับการเดินป่าเพื่อหาข้อมูลชีวิตในธรรมชาติก็เถอะ แต่ถ้าชะตาชีวิตกำหนดมาแบบนี้ ยิ่งเกลียดยิ่งกลัวเรื่องเพศแค่ไหนก็ยิ่งเจอ ฉะนั้นสู้เผชิญหน้ากับมันไปเลย
“กล้าหาญหรือเปล่าไม่รู้... แต่ฉันอยากรู้ว่า... คุณจะเผชิญมันเป็นเพื่อนฉันหรือเปล่า”
สิ้นประโยคเสียงสั่น ปลายฟ้าก็หลุบตาลงมองเหล้าในแก้ว แต่ฉับพลันนั้น แก้วเหล้าของเธอก็ถูกคว้าไปจากมือ แล้วแทนที่ด้วยสัมผัสอุ่นของฝ่ามือหนาที่เข้ามาสอดประสานกับนิ้วเรียวทั้งห้าของเธอ
“แล้วคุณ... อยากพิสูจน์ความกล้ากับผมตอนนี้ไหม”
หัวใจเธอเต้นแรงเมื่อระยะห่างระหว่างกันหดสั้นลง กลิ่นอ่อน ๆ ของเหล้าและอุ่นไอจากร่างเขาก็เริ่มแผ่ซ่านเข้ามาห้อมล้อมรอบกาย กระทั่งริมฝีปากหยักอยู่ห่างจากเธอเพียงลมหายใจจาง ๆ
“คุณตอบช้า แต่ผมจะถือว่า... คุณตกลง”
โดยไม่รอให้เธอทันได้ตั้งตัว วงแขนแกร่งก็โอบรอบเอวบางแล้วดึงเธอเข้าไปแนบชิดก่อนกดริมฝีปากหยักประทับบนกลีบปากอิ่ม
สัมผัสนั้นนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดอันยากจะต้านทาน ลมหายใจอุ่นของเขาเคล้ากลิ่นแอลกอฮอล์ผสมรสชาติของเครมบรูเลเคลือบอยู่บนปลายลิ้น หอมละมุนแบบขนมหวาน แต่แฝงด้วยรสขมร้อนจาง ๆ ที่ซึมลึกลงไปในอกของปลายฟ้าอย่างแช่มช้า
“อืม...”
ปลายฟ้าครางแผ่วเบา เมื่อจุมพิตที่เริ่มต้นอย่างอ่อนโยนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นเรียกร้อง นิ้วแกร่งไล้ไปตามแนวแผ่นหลังบาง ในขณะที่มือบางก็เผลอยกขึ้นทาบอกกว้างราวกับต้องการหลักยึดท่ามกลางแรงโน้มถ่วงที่เปลี่ยนไป
แต่แล้วเธอก็ผละหน้าออกเล็กน้อย เพราะหัวใจที่เต้นแรงจนได้ยินชัดในอกตนเองบอกว่ามีสิ่งประหลาดกว่าความใกล้ชิดเกิดขึ้นกับเธอ มันคือความมึนที่แล่นขึ้นหัว คล้ายโลกรอบตัวหมุนแกว่งเบา ๆ
“ฉัน...รู้สึกมึนแปลก ๆ” ปลายฟ้าเอ่ยเหมือนถามตัวเอง
เขตต์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนยิ้มที่มุมปากคล้ายรู้อยู่ก่อนแล้ว “กินขนมหวานก่อนดื่มเหล้า ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ หรอกนะ”
หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่น “เครมบรูเล่ทำให้เมาหรือคะ”
เขาโน้มหน้าเข้ามาหาเล็กน้อย ขณะที่ใช้สองมืออุ่นโอบแก้มนวล “น้ำตาลที่อยู่ในของหวานจะไปเพิ่มการดูดซึมแอลกอฮอล์ให้เข้าสู่กระแสเลือดเร็วขึ้น แล้วคุณก็อาจเป็นคนคออ่อนด้วย”
เธอเป็นคนคออ่อนน่ะ มันแน่อยู่แล้ว แต่จูบที่ตามมาทันทีหลังสิ้นประโยค ทำให้เนื้อตัวเธออ่อนยวบจนไร้แรงต้านลิ้นร้อนที่หมุนวนราวกับเกลียวคลื่นแสนเร่าร้อน และโอบล้อมจนไม่เหลือพื้นที่ให้หนีไปไหน
กระทั่งเขาผละริมฝีปากออก ปลายฟ้าจึงได้โอกาสหายใจ ทว่าความลุ่มลึกของดวงตาสีนิลก็เหมือนดูดเธอให้จมลึกในวังวนวาบหวาม
“ผมคิดว่า...” เสียงกระซิบกระซาบดันแผ่วเบา ร่างบางถูกดันลงให้แผ่นหลังแนบกับผืนพรม “แค่จูบอาจไม่พอวัดความกล้า...”
“...”
หญิงสาวใต้อาณัติกระพริบตาปริบ ๆ เธอกำลังประมวลควาหมายในหัว แต่แล้วสมองของก็ขาวโพลนกะทันหัน เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวก้มลงประกบและเริ่มบดเบียดอีกครั้ง
“อืม...”
ปลายฟ้ากลั้นเสียงครางไม่อยู่ ไม่รู้ว่าจะโฟกัสตรงไหนก่อน ระหว่างลิ้นร้อนซอกซอนละเมียดชิมเธอด้วยจังหวะเชื่องช้าแต่แนบแน่น มือหนาที่สอดเข้าใต้แผ่นหลัง หรือความรู้สึกซาบซ่านกึ่งกลางกายยามร่างแกร่งกดหน้าขาเข้าแนบแน่นเรือนกายบอบบาง
“ให้ผมทำมากกว่านี้ได้ไหม...”
คำขอเสียงแหบพร่าที่สลับจูบแสนดูดดื่มไม่ปล่อยช่องว่างให้เธอส่งเสียงตอบ ราวกับอยากบอกโดยนัยว่าเขาอยากได้ยินคำตอบว่า ‘ได้’
แต่แล้วในตอนนั้น จิตใต้สำนึกของปลายฟ้าก็ส่งสัญญาณเตือนตอนที่ปลายนิ้วแกร่งเลื้อยลงต่ำแล้วหยุดอยู่กับที่ ในตำแหน่งที่เขาเองก็ชะงัก แล้วมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
สัณชาติญานของปลายฟ้าบอกให้เธอรีบคว้ามือของเขาออกทันที แต่นั่นกลับยิ่งเพิ่มประกายความสงสัยให้กับดวงตาสีนิลมากขึ้นเป็นทวี แต่ระหว่างที่ดวงตาสองคู่กำลังจดจ้องกันในความเงียบงัน พลันนั้นก็เกิดเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น
หวออออ!!! หวอออออ!!!
ชายหนุ่มรีบพรวดลุกขึ้นยืนอย่างว่องไว แล้ววิ่งไปเปิดผ้าม่าน
“Damn it!”
เขาสบถเสียงดังทันที เมื่อเห็นเปลวเพลิงสีแดงฉานกำลังโหมกระหน่ำเผาวิลล่าฝั่งตรงข้ามหลังที่เขาใช้พักอาศัยแทนการพักห้องนี้ และสะเก็ดไฟก็กำลังถูกพัดกระพือกระจายไปทุกทิศทาง
“เราต้องรีบออกจากที่นี่!”
เขาวิ่งกลับมาดึงประฟ้าให้ลุกขึ้นยืน จากนั้นพาเธอออกจากห้องพักลงบันได แล้วออกจากวิลล่าเพื่อไปส่งเธอที่ถนนสายหลัก
“วิ่งไปรวมกับคนอื่นที่ลานรวมพลหน้ารีสอร์ต!”
แต่แทนที่เขาจะไปด้วยกัน กลับแยกตัววิ่งย้อนไปทางต้นเพลิง ใจสั่งให้ปลายฟ้าวิ่งตาม แต่ต้องฝ่าเหล่าแขกและพนักงานที่วิ่งหนีไฟกันจ้าละหวั่น เปลวไฟสีส้มแดงก็เริ่มพวยพุ่งขึ้นสูงมาจากวิลล่าฝั่งตรงข้าม เห็นเป็นควันหนาทะมึนที่ก่อตัวขึ้นจนบดบังทัศนวิสัย
เสียงหวีดร้องดังจากทั่วทิศ เสียงความโกลาหลดังจากรอบข้าง และเสียงแตกเปรี๊ยะของไม้กับกระจกแตกดังไปทั่ว แต่เธอก็ยังแทรกตัววิ่งสวนทางเหล่าคนหนีตายจนกระแทกกับแขกชาวยุโรปตัวหนาแล้วล้มลงก้นจ้ำเบ้ากับพื้น ทว่าไม่มีใครสนใจเธอ พวกเขาต่างตั้งหน้าวิ่งให้รอดพ้นจากเปลวเพลิง ปลายฟ้าจึงต้องรีบกระถดตัวถอยไปชิดพุ่มไม้ข้างทาง
“เดี๋ยวก็โดนเหยียบตายหรอก!”
ชิดที่วิ่งมาจากห้องอาหาร เข้ามาฉุดแขนปลายฟ้าให้ลุกขึ้น
“พี่ชิด คุณเข้วิ่งไปทางวิลล่าที่ไฟไหม้! ฉันต้องไปตามเขา!”
“เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะน่ะ!”
“แต่ตรงนั้นมันอันตราย!”
“เขายอมเสี่ยงเพื่อที่นี่อยู่แล้ว! ที่นี่เป็นชีวิตของเขา!”
