โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“เสี่ยปอง ศักดิ์มณีจันทร์” พัวพันข่าวฉาวชู้สาว-ซื้อเสียง
เสี่ยใหญ่เมืองจันทร์ถูกกระแสข่าวฉาวโหมกระหน่ำ ทั้งปมชู้สาวกับคนใกล้ชิด และกระแสซื้อเสียงที่สั่นคลอนความน่าเชื่อถือของทีมเลือกตั้ง ยิ่งกว่านั้นยังมีเงื่อนโยงถึงการเสียชีวิตปริศนาของลูกหนี้ และคดีฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลายจึงถูกจับตา
ปลายฟ้าวางหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นที่หยิบมาจากล็อบบี้ลงบนโต๊ะข้างเตียงชายหาด พาดหัวข่าวตัวโตวันนี้สร้างเสียงซุบซิบในหมู่พนักงานรีสอร์ตเป็นวงกว้าง แต่จะกระทบต่อภาพลักษณ์ของรีสอร์ตด้วยหรือไม่นั้น ปลายฟ้ามิอาจหยั่งรู้ แต่ถ้ายังเห็นนักท่องเที่ยวชาวยุโรปเดินตามชายหาด หรือคุณหนูตัวน้อยหลายคนกำลังก่อประสาททรายอยู่ละก็ มนต์ขลังความงามของทะเลตอนนี้ดึงหัวใจของผู้คนให้สถิตอยู่แค่ช่วงเวลาของการพักผ่อนหย่อนใจ
แต่อากาศยามเย็นของรีสอร์ตชายทะเลวันนี้ก็ดีจนน่าแปลกใจ ฟ้าสีแดงฉานใสกระจ่างไร้เมฆ ที่ปลายขอบฟ้าไกลมีดวงดาวทอประกายเจิดจรัส คลื่นลมก็สงบเงียบราวกับเทพแห่งท้องทะเลกำลังหลับใหล ทว่าท่ามกลางในสายลมโชยเอื่อยที่พัดผ่านท้องมหาสมุทรมาจุมพิตที่ปลายจมูกของปลายฟ้านั้นกลับมีกลิ่นดินชื้นเจือจาง
เป็นความปิดปกติที่ซ่อนเร้นในความปกติ เช่นเดียวกันกับปลายฟ้าที่ต้องเสแสร้งทำตามแผนโดยไม่มีความรู้สึกใด ๆ เจือเป็นในหัวใจ ด้วยหวังว่าหน้ากากที่เธอสวมใส่จะเป็นเกราะกำบังอะไรก็ตามที่จะนำความเดือดร้อนไปให้เขา
“เตรียมถอนเงินไว้นะพุด พี่สะสางงานเสร็จแล้วจะพาแม่ไปผ่าตาด้วยตัวเอง”
“เรื่องถอนเงินไว้ใกล้ ๆ ดีกว่า เก็บเงินก้อนไว้ในบ้าน ฉันกลัวว่าไอ้เปลวอาจย่องเข้ามาลักไป”
พุดซ้อนคัดค้านความคิด ซึ่งปลายฟ้าก็เห็นด้วยกับน้องสาวพ่อ ตั้งแต่คืนนั้นที่ไอ้ชาติชั่วเข้ามาคุกคามถึงในบ้าน ก็ไม่มีใครเห็นมันอีกเลยในละแวกนั้น ต่างก็เดากันว่าหลบหนีเจ้าหนี้ที่ตามเก็บล้างหนี้อยู่ หรือไม่ก็หายไปพี้ยาแล้วนอนตายที่ไหนสักแห่ง แต่มันจะเป็นตายร้ายไม่ดีอย่างไร ปลายฟ้าไม่คิดสนใจ ขอแค่ระหว่างนี้จนไปถึงวันผ่าตาของมารดา ไม่มีเหตุร้ายใดเกิดขึ้นกับครอบครัวเธอเป็นพอ แต่นั่นรวมถึงเธอด้วยเหมือนกัน
“พี่ขอสายแม่หน่อยสิ” อย่างน้อย วันนี้ก็ขอให้ได้ยินเสียงแม้ให้พอชื่นใจ
“ปลาย หนูจะกลับเมื่อไหร่ล่ะลูก” คำถามแรกของนางขวัญใจคือการได้เห็นหน้าลูกสาวคนโต
“อาจจะเป็นปลายอาทิตย์หน้าจ้ะ”
“เหรอ แล้วคุณเข้จะมาด้วยไหม ชวนเขามาด้วยสิ แม่จะทำกับข้าวให้สุดฝีมือเลย”
“เอ่อ... ช่วงนี้คุณเข้ค่อนข้างยุ่ง เขาไม่น่าสะดวกไป” เธอไม่ได้โป้ปดแต่อย่างใด แต่ไม่ได้บอกเหตุผลสุดท้ายคือเขาอาจไม่ต้องการเห็นหน้าเธออีกต่อไปเมื่อแผนการคืนนี้สำเร็จ
“อ้าวเหรอ” น้ำเสียงแม่เจือความผิดหวังเล็กน้อย “ถ้างั้นก็ฝากความคิดถึงไปให้เขาด้วยนะ บอกเขาว่าพระที่แม่ให้ไปก็ให้พกติดตัวตลอด”
“...จ้ะ ปลายจะบอกให้” แต่ครั้งนี้เธอขอไขว้นิ้วไว้ข้างหลัง
“งั้นแม่ก็ไม่มีอะไรแล้วนะลูก ดูแลตัวเองให้ดีนะ อย่าเจ็บอย่าป่วยนะลูก ฝนตก ๆ ก็เลี่ยง ๆ หน่อย กินให้ดีนอนให้พอ... แค่นี้ล่ะนะ...” คำพูดถูกเว้นวรรคช่วงหนึ่งลมหายใจ แม่ของเธอก็วางสายยังไม่ทันให้เธออะไรต่อ ทว่าปลายฟ้ารู้สึกว่าเธอได้ยินเสียงสะอื้นของแม่หลบซ่อนที่ปลายคำ
เสียงเพลงดังแว่วมาจากห้องอาหารริมทะเล บอกเธอว่าอีกไม่นานห้องอาหารจะเริ่มให้บริการดินเนอร์รสเลิศแก่แขกเหรื่อทั้งหลาย แล้วก็อีกไม่นานเข่นกันที่แผนการที่วางไว้จะต้องเริ่มหากสัญญาณถูกส่งมา และเธอมีหน้าที่สำคัญที่ต้องชิงหมากตัวสุดท้าย
“ปลาย”
เสียงทุ้มดังดึงปลายฟ้าที่นั่งจ้องดวงตะวันลับฟ้าให้หันกลับไปมองชายหนุ่ม ผู้ที่เข้ามาอยู่ในแผนการของเธอโดยที่เขาไม่รู้ตัว
“พี่เข้าไปเก็บกระเป๋าในห้องแล้วไม่เห็นปลาย ก็เลยออกมาเดินหาดู”
“ขอโทษที่ไม่ได้อยู่รับพี่รินทร์ค่ะ” ปลายฟ้าเอ่ยด้วยความรู้ผิดอย่างใจจริง แล้วพยักพเยิดไปทางหนังสือพิมพ์ “แล้วก็ขอบคุณเรื่องข่าวด้วย”
“เรื่องเล็ก” กรินทร์หย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ชายหาดตัวข้างเคียง แล้วจ้องหน้าเธอนิ่งจนปลายฟ้าอดถามไม่ได้
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกแผ่วเบา ทำหน้าราวกับกำลังพูดเรื่องเป็นเรื่องตาย “เรื่องการรักษาของปลาย พี่ติดต่อคุณหมอไว้แล้ว รอแค่ให้ปลายพร้อม”
“ก็จนกว่าปลายจะจัดการอะไรที่นี่เสร็จ กับแม่ฟื้นตัวดีแล้วหลังจากผ่าตัดตา”
“แค่นั้นใช่ไหมที่พี่ต้องรอ”
“...” ดวงตากลมของปลายฟ้าเบิกกว้างเล็กน้อย
“อย่าลืมที่เราตกลงกัน ปลายต้องยุติความสัมพันธ์กับหมอนั่นทุกทางทันทีเมื่อสิ้นสุดคดี”
ไม่ต้องรอให้สิ้นสุดคดี เพราะในตอนนี้เขาคนนั้นกับเธอก็เหมือนไร้ซึ่งความสัมพันธ์กันอยู่แล้ว แต่จะเรียกว่าความสัมพันธ์ก็ไม่ถูกนัก ในเมื่อดีลสุดท้ายที่ทำร่วมกันก็เพื่อผลประโยชน์ของเธอล้วน ๆ เป็นผลประโยชน์ที่เธอตักตวงจากเขาจนเต็มอิ่มในคืนสุดท้ายที่เธอพูดได้อย่างไม่ละอายแก่ใจอีกต่อไปเธอต้องการร่วมรักอย่างอิ่มเอม เขาทำให้เธอค้นหาความต้องการของตัวเองจนเจอ และรู้ว่าเธอก็กำซาบสุขได้หากปลดปล่อยมันออกมา
ทว่าปลายฟ้าไม่รู้เลยว่า หากไม่ใช่เขาแล้วเธอจะยังลิ้มรสการร่วมรักได้โดยไม่มีภาพจำร้ายติดตามหลอกหลอนหรือไม่ รู้เพียงว่าหากคิดถึงเขาคราวใด สัมผัสซาบซ่านและบทรักของเขาก็จะเคลื่อนเข้ามาครอบครองทุกความคิดของเธอ
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณคือคุณกรินทร์ใช่ไหมคะ”
เสียงหวานใสที่แทรกขึ้นไม่ใช่เสียงของใครอื่น แต่เป็นเสียงของพิมพ์ลดา หากแต่ปลายฟ้าประหลาดใจเล็กน้อยที่ซีอีโอบริษัทเอเจนซี่สาวคนนี้เข้ามาแนะนำตัวเองโดยปราศจากเงาของแพรวพลอย
‘ระหว่างที่เธอทำตามแผน คนที่จะดึงกรินทร์ให้นั่งติดกับที่คือพิมพ์ลดา’
แพรวพลอยบอกกับเธอแค่นั้น ส่วนเธอก็มีหน้าที่ทำเกมที่ถูกกำหนด
“สวัสดีครับ ใช่ครับผมคือกรินทร์” ชายหนุ่มลุกขึ้นต้อนรับ แล้วหยิบนามบัตรออกจากกระเป๋าใส่นามบัตรแนะนำตัวเองอย่างคล่องแคล่ว
“วันก่อน ผมอยากเข้าไปแนะนำตัวเองกับคุณพิมพ์แล้วก็ท่านรัฐมนตรี แต่เห็นว่าเป็นงานเลี้ยงแบบส่วนตัวเลยไม่กล้าเข้าไป เกรงว่าจะเสียมารยาท”
พิมพ์ลดาส่งหัวเราะเบา ๆ “ไม่เสียมารยาทอะไรหรอกค่ะ คุณพ่อกับพิมพ์ค่อนข้างเป็นกันเอง เข้าไปทักทายได้ตลอด แต่ก็ถือว่าดินเนอร์ที่คุณแพรวพลอยจัดครั้งนี้เป็นการทำความรู้จักอย่างเป็นทางการ แบบเห็นกันซึ่ง ๆ หน้า ไม่ต้องแอบมองกันลับหลังแล้วกันนะคะ”
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ปลายรู้สึกถึงการเน้นเสียงแบบชัดถ้อยชัดคำตรงคำว่า ‘ลับหลัง’
‘แต่ถ้าแม่คนหัวสูงนั่นจะมองเธอเหยียด ก็ไม่ต้องแปลกใจเพราะฉันบอกเจ้าหล่อนไปว่าเธอคบหาอยู่กับกรินทร์แล้วก็แอบกินกับคุณเข้ลับหลัง’
คำพูดของแพรวพลอยลอยเข้ามาในความคิดของปลายฟ้า
คิ้วของกรินทร์เลิกขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน แต่ก็เปลี่ยนกลับมาเป็นยิ้มรวดเร็วในแบบนักการตลาด “ไม่แน่ใจว่าคุณพิมพ์รู้จักปลายฟ้าหรือยัง”
เขาเอ่ยถึงเธอพร้อมกับผายมือมาเชิงบอกให้เธอลุกขึ้น ปลายฟ้าจึงต้องลุกจากเก้าอี้ชายหาดอย่างเสียไม่ได้
“สวัสดีค่ะ ฉันปลายฟ้าค่ะ” พร้อมกับแนะนำตัวอย่างเสียไม่ได้เช่นกัน
“เธอเป็นผู้ช่วยของคุณแพรวพลอยใช่ไหม” อีกฝ่ายส่งยิ้มราวกับรู้จักเธอดีอยู่ ทว่าในดวงตานั้นกลับว่างเปล่า
“ใช่ค่ะ” นี่ก็ไม่ได้โกหก เพราะตอนนี้เธอทำหน้าที่ตามคำสั่งของแพรวพลอย
“แต่ก็เป็นอีกไม่นานครับ เพราะผมจะดึงปลายฟ้ากลับไปทำงานกับผมแล้ว” กรินทร์แทรกบทสนทนาที่ปลายฟ้าเองก็รู้สึกขอบคุณ แล้วถ้าจะให้ดี ก็อยากเริ่มเข้าสู่แผนการโดยไว ซึ่งผู้ตัดริบบิ้นนั้นก็กำลังย่างเท้าเข้ามา
เชฟหนุ่มลูกครึ่งเจ้าของรูปหน้าคมคายและผมสีอ่อนมองเธอด้วยดวงตาสีน้ำตาลเพียงชั่ววินาที ก่อนเปล่งเสียงเรียนเชิญแขกวีไอพีของดินเนอร์คืนนี้
“โต๊ะอาหารพร้อมแล้วครับทุกท่าน แต่ถ้ายังไม่รู้สึกก็สามารถพูดคุยกันบนชายหาดที่ขึ้นชื่อว่างามที่สุดในแถบนี้ไปก่อน แต่จะดีกว่าหากทุกท่านไปร่วมโต๊ะเพื่อพูดคุยกันพร้อมกับรับประทานอาหารที่ผมรังสรรค์ให้เป็นพิเศษแค่เฉพาะคืนนี้ และเฉพาะแขกพิเศษสี่ท่านเท่านั้น”
ปลายฟ้าไม่รู้หรอกว่าลียงเตรียมอะไรไว้เติมเต็มท้องให้แขกพิเศษ แต่เธอรู่แค่ว่าต้องออกจากโต๊ะอาหารก่อนเมื่อของหวานมาเสิร์ฟ
“สี่คนหรือครับ ผมคิดว่าน่าจะมีห้าหรือหกรวมคุณที่เป็นเชฟใหญ่”
ลียงคลี่ยิ้มส่ายหน้า “แขกพิเศษของผมหมายถึงคุณพิมพ์ลดา คุณกรินทร์ แพรวพลอย และเธอ...” ลียงหันมาทางเธอ “ปลายฟ้า”
“อ้าว แล้วเขตต์ละคะ” พิมพ์ลดาก็สงสัยไม่แพ้กัน “เห็นเขตต์บอกกับพิมพ์ว่าจะมาเทคแคร์พิมพ์ด้วยตัวเอง
“เข้มันมาแน่ครับ คิดว่าเสร็จธุระแล้วจะตามมา ส่วนแพรวพลอยก็กำลังมาถึงแล้ว”
“จริง ๆ ผมคาดหวังว่าจะได้เจอผู้ถือหุ้นทั้งสี่คนแบบพร้อมหน้าพร้อมตา เพื่อจะเสนอแผนการซื้อโฆษณาผ่านแพลทฟอร์มให้ทุกท่านฟังทีเดียว” กรินทร์ทำท่าเสียอกเสียดาย แต่ปลายฟ้ารู้อยู่แล้วว่าผู้ถือหุ้นที่ไม่สามารถปรากฏตัวคืนนี้ได้คือเสี่ยปอง
หลังจากที่กรินทร์เล่าให้ฟังว่าลูกน้องของเสี่ยปองพลาดท่าเสียทีแผนยั่วโทสะของนักข่าวสายการเมื่อท้องถิ่นที่เตรียมตัวสวมใส่เสื้อกันกระสุนไว้ แม้จะลั่นกระสุนจากระยะไกล แต่ก็ไม่พ้นความสามารถของตำรวจที่ตามจนพบคนร้ายพร้อมอาวุธ
ซึ่งผลลัพธ์ของแผนนี้จะส่งผลให้อีกแผนลุล่วงไปด้วยดี ทั้งไร้เงาของเสี่ยและลิ่วล้อที่อาจเพ่นพ่านจนเกะกะแผนการ และทั้งเบี่ยงเบนที่มาที่ไปของการจัดส่งกองทัพนักข่าวรับจ้างเหล่านั้น และทั้งการปลุกความสนใจของคนในสังคมให้ช่วยจับตาความเคลื่อนไหวของคดีที่อาจถูกกลบฝังเพราะอำนาจลับ
“เป็นที่รู้กันว่าเสี่ยปองมาร่วมดินเนอร์ไม่ได้ ส่วนผมกับเข้นั้นก็ถือว่าเป็นผู้ถือหุ้นที่ไม่ได้แค่ลงเงิน แต่ลงแรงและเสียเหงื่อทุกหยาดหยดไปกับการบริหารงาน จึงไม่จัดตัวเองเป็นแขกวีไอพีและขอเป็นผู้ให้บริการแทน”
น้ำเสียงของลียงฟังดูหยิ่งยโส แต่ปลายฟ้าเข้าใจเหตุผลที่หลบซ่อนภายใต้น้ำเสียงนั้น แล้วก็เข้าใจด้วยว่าทำไมเขาถึงแสดงกิริยาหยาบกระด้างกับเธอ
“หมายความว่าคุณจะไม่ร่วมโต๊ะกับพวกเราหรือคะ” พิมพ์ลดายังคลางแคลงใจ
“แค่มีเข้ร่วมโต๊ะกับพวกคุณก็เหมือนได้รับบริการจากบริกรมือดีที่สุดของเราแล้ว ส่วนเรื่องอาหารมอบหมายให้ผมทำหน้าที่นั้นให้เต็มที่ดีกว่า”
ลียงกล่าวพร้อมกับก้าวเท้าถอยหลัง จากนั้นก็ประกาศว่า “ถ้าทุกท่านพร้อม ฟูลคอร์สดินเนอร์คืนนี้ที่ผมกับเข้ช่วยกันออกแบบในชื่อว่า Secret Unveiled และมันจะเริ่มเสิร์ฟจานแรกในอีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป แน่ละว่าทั้งพิมพ์ลดาและกรินทร์ต้องเดินตามไปราวกับถูกบังคับทว่านักเขียนที่รั้งท้ายแถวกลับลอบขำในใจ
‘เผยโฉมหน้าแห่งความลับ’ อย่างนั้นหรือ ช่างเป็นชื่อดินเนอร์ที่ตั้งได้อย่างเหมาะเจาะพอดีอะไรแบบนี้
แม้ว่าหน้าที่สำคัญจะสร้างความหวั่นวิตกให้ปลายฟ้า แต่ก็ยังแอบมีความตื่นเต้นใคร่รู้ถึงเมนูอาหารและเครื่องดื่มที่มีเขตต์ร่วมดีไซน์
โต๊ะอาหารถูกจัดบนชั้นสองของห้องอาหาร เป็นโต๊ะเดียวเดี่ยว ๆ ทรงกลมกลางห้อง มันถูกปูด้วยผ้าสีขาวสะอาด มีดอกกุหลาบสีดำจัดช่อเป็นทรงพุ่มประดับ ณ ใจกลาง รอบโต๊ะห้อมล้อมด้วยเชิงเทียนในเสาครอบแก้ว มองคล้ายเป็นพิธีกรรมของลัทธิบางอย่าง
แพรวพลอยมาถึงแล้ว และเธอกำลังนั่งนิ่งเป็นหุ่น แต่ทันทีที่พวกเธอก้าวเข้าไป รอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตาก็ปรากฏบนใบหน้าราวกับตุ๊กตาถูกกดปุ่ม
พิมพ์ลดาเลือกเก้าอี้ตัวที่เห็นวิววทะเลชัดเต็มตา กรินทร์ขยับเก้าอี้ให้เธอนั่งฝั่งตรงข้ามแพรวพลอย ส่วนเขาเองก็นั่งตัวที่ติดกับเธอฝั่งขวา แล้ววางมือบนพนักเหมือนอยากแสดงอาณาเขตที่เป็นเจ้าของ
“เสียดายที่องุ่นมาด้วยไม่ได้ ไม่งั้นคงส่งเสียงกรี๊ดจนรีสอร์ตแตกเพราะเซ็ตอาหารที่รีสอร์ตจัดให้” ชายหนุ่มคนเดียวในโต๊ะเอ่ยกับแพรวพลอยพลางหยิบแผ่นพับอธิบายลำดับการเสิร์ฟของอาหาร
“นั่นสิคะ” แพรวพลอยยกยิ้มที่มุมปาก “อย่างกับโต๊ะเลี้ยงอาหารผีในคืนฮาโลวีน”
อาจจะเป็นแบบนั้น ถ้าไม่นับผ้าปูโต๊ะแล้ว ทุกอย่างที่ถูกนำมาจัดวางล้วนเป็นสีดำ แม้แต่แก้วไวน์ก็ยังคงเป็นดำใส แต่สำหรับปลายฟ้า เธอนึกถึงสีขนของเบอร์เบิน แมวน้อยที่ตัวไม่น้อยตัวนั้น ตอนนี้มันกำลังไล่จับนกหรือแมลงอยู่แถวไหนในรีสอร์ตกันนะ
ป๊อบ!
เสียงเปิดจุกค็อกแชมเปญที่ดังจากเบื้องหลังทำให้ปลายฟ้าที่กำลังใจลอยสะดุ้ง เหลียวหลังไปมองพร้อมกับเจ้าของแขนที่วาดวางบนพนักคล้ายกอดเธอก็หันขวับไปมองต้นเสียง
ผู้ก่อการสร้างความตกใจยืนถือขวดสปาร์คกลิ้งไวน์ด้วยใบหน้าเรียบตึงยิ่งกว่าผ้าปูเตียงที่ถูกรีดอย่างประณีตของรีสอร์ต
“สปาร์คกลิ้งไวน์ Brut เข้ากับจานแรกที่เราจะเสิร์ฟ” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือความละมุนตรงข้ามกับความแข็งกร้าวของลียง ที่เดินมาพร้อมกับบริกรผู้ช่วยและจานอาหารในมือสี่จาน
“จานแรกชื่อว่าคำทักทายจากเงา เป็นอาหารเรียกน้ำย่อย เสิร์ฟด้วยหอยนางรมสด กินคู่กับเจลลี่แชมเปญและคาเวียร์”
ก่อนกลับไปทำหน้าที่ในครัวต่อ เชฟใหญ่เอ่ยพร้อมกับส่งสัญญาณให้บริกรวางอาหารไว้ตรงหน้าของแขกทั้งสามและอีกหนึ่งจานข้างพิมพ์ลดา หญิงสาวที่เขตต์บรรจงรินสปาร์คกลิ้งไวน์แก้วให้เป็นคนแรก ตามด้วยกรินทร์ แพรวพลอย และสุดท้ายคือเธอ
ในลุคดำทั้งชุดตั้งแต่หัวจรดเท้าทำให้เขาดูดีเสียจนพิมพ์ลดามองตามทุกย่างก้าวด้วยดวงตาชื่นชมก่อนส่งยิ้มให้อย่างพึงใจเมื่อชายหนุ่มในเป้าหมายหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ข้างตน
“น่าทานมากเลยค่ะเขตต์” คงมีเพียงพิมพ์ลดาเท่านั้นที่มีสีหน้าสดใส “พิมพ์ชอบคอนเซปต์ที่คุณทำจังค่ะ แบบนี้แหละพิมพ์ถึงมั่นใจว่า Beyond The Horizon จะเป็นหมุดหมายของนักท่องเที่ยวทั้งหลาย แล้วถ้าบวกกับการได้เข้าร่วมโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวชายฝั่งตะวันออกที่พ่อพิมพ์เป็นหัวเรือด้วยแล้ว รับรองได้เลยว่าพอจบโครงการ ยอดจองที่นี่ต้องพุ่งแน่ ๆ”
“อย่าเพิ่งรีบสรุปจนกว่าจะได้ทานเมนูสุดท้ายเลยครับ แต่ผมก็มั่นใจว่าจะเป็นเมนูสุดท้ายที่น่าประทับใจ” ดวงตาสีนิลคู่นั้นมีประกายวูบไหว ไม่ใช่ประกายของความยินดีปรีด์เปรมที่ได้รับชม แต่เป็นประกายของคนที่มีแผนบางอย่างในใจ เป็นประกายแบบเดียวกันกับที่เธอเห็นในวันที่ดีลกันครั้งแรก
‘เข้มันก็แค่ใช้เธอเป็นตัวล่อ อย่าสำคัญตัวผิดไปล่ะ’
ปลายฟ้าจำได้ว่ารสชาติของเครมบลูเรถ้วยแรกที่เธอให้ลียงสอนทำมันขมเพียงใด เหตุเพราะเธอทำหน้าน้ำตาลไหม้เกินไป แต่ความขมในปากก็ไม่เท่ากับความขมในใจเมื่อลียงพูดประโยคนั้นกับเธอหลังจากไล่ลูกศิษย์ที่ไม่ได้เรื่องกลับห้องก่อนฝนจะตกลงห่าใหญ่
แต่ตัวล่อตัวนี้ก็ทำงานได้ผลเกินคาดเสียด้วยสิ
“ขำอะไรอยู่หรือปลาย”
เพราะถูกกรินทร์เอ่ยทัก ปลายฟ้าถึงได้รู้ตัวว่าเผลอเอาความคิดฟุ้งซ่านมาใส่หัว “จริงสิคะ ได้ยินองุ่นเล่าถึงโครงการที่คุณแพรวพลอยพูดอยู่เหมือนกัน องุ่นบอกว่าพี่รินทร์ก็จะส่งนักเขียนในสังกัดอักษรารัญจวนเข้าร่วมด้วย”
“อย่างนั้นหรือคะ” พิมพ์ลดาส่งเสียงถามด้วยแววตาประหลาดใจ “จุดประสงค์ของโครงการนี้คือเพื่อให้นักท่องเที่ยวต่างประเทศรู้จักสถานที่ท่องเที่ยวตามแนวชาดหาดตะวันตกผ่านซอฟท์พาวเวอร์ แต่เท่าที่พิมพ์รู้ อักษรารัญจวนเป็นสำนักพิมพ์ที่เน้นขาย...เอ่อ...นิยายอย่างว่า...”
“เรากำลังรีแบรนด์” กรินทร์โต้กลับทันที “เปิดตลาดใหม่ สนับสนุนนักเขียนที่มีผลงานทุกแนว แล้วเลือกผลงานที่มีปัจจัยเหมาะสมสำหรับการนำไปต่อยอดเป็นซีรีส์”
“ว้าว” พิมพ์ลดาอุทาน แต่ดูไม่ได้รู้สึกตกใจขนาดนั้น “มิน่าล่ะ ตอนที่คุณแพรวพลอยบอกว่าจะซื้อโฆษณาของอักษรารัญจวน พิมพ์ก็ยังแอบสงสัยในใจว่ายอดจองห้องต่ำขนาดลดระดับจากบูติกรีสอร์ตไปเป็นโรงแรมม่านรูดหรือไงกันนะ”
ปลายฟ้าได้ยินเสียงลมหายใจของกรินทร์ดัง แต่ด้วยความที่เขาเป็นตัวแทนของสำนักพิมพ์จึงต้องรักษามารยาทไว้ แต่ตัวเธอก็รู้สึกขัดหูขัดใจอยู่ไม่น้อย แม้บางส่วนจะเป็นเรื่องจริง แต่ก็ไม่ควรใช้คำว่า ‘ม่านรูด’ กับที่นี่
“แต่ว่า...”
ปลายฟ้ากำลังเอ่ยโต้เถียง แต่แววตาเข้มของแพรวพลอยที่เพ่งมองมาสกัดกั้นคำพูดเธอไว้ ปลายฟ้าจึงทำได้แค่เก็บกลั้นความขุ่นไว้
“แต่ในฐานะผู้ก่อตั้ง ผมว่าถ้าจะให้ที่นี่เป็นสถานที่สร้างความทรงจำบนเตียงดี ๆ ให้กับคู่รักหรือคู่ขาสักคู่ ผมก็ยินดีนะ” ทว่าคนที่ควรโกรธมากที่สุดกลับพูดออกมาหน้าตาเฉยพร้อมกับรินสปาร์คกลิ้งไวน์เติมแก้วของตัวเอง “อ้อ พวกคุณอาจรู้กันแล้วว่าหอยนางรมถูกยกให้เป็นอาหารกระตุ้นอารมณ์ ถึงยังไม่มีงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ฟันธงอย่างชัดเจน แต่ก็อุดมไปด้วยสารอาหารที่เกี่ยวข้องกับระบบสืบพันธุ์”
“หึ” แพรวพลอยที่เงียบมานานส่งเสียงหัวเราะในลำคอ “บริหารงานโดยเพลย์บอยพ่อพันธุ์อย่างเธอด้วยแล้ว อีกหน่อยที่นี่คงเป็นฟาร์มเพาะมนุษย์สินะ แต่ฉันเกรงว่าพันธุ์ที่เพาะได้ที่นี่ส่วนมากจะเป็นพันธุ์เจ้าชู้พันธุ์เดียวกับเธอ”
เขตต์ไหวไหล่ “อย่างนั้นก็ดี แต่ต้องถามแม่พันธุ์ของฉันด้วย” แก้วไวน์ของพิมพ์ลดาถูกรินเติมพร้อมด้วยคำพูดน้ำเสียงนุ่มว่า “รสชาติหอยนางรมเป็นยังไงบ้างพิมพ์ อร่อยถูกปากหรือเปล่า”
“รสดีมากเลยค่ะ สดเหมือนเพิ่งจับมาจากทะเลเลย แต่คุณก็ลองทานด้วยตัวเองสิคะ”
“ผมรู้อยู่แล้วล่ะว่ารสชาติเป็นยังไง กินครั้งแรกยังติดใจถึงตอนนี้ ทั้งนุ่ม น้ำก็ชุ่มฉ่ำหวานเต็มปาก”
ปลายฟ้าอยากลุกจากโต๊ะตอนนี้เสียเหลือเกิน อีกนานแค่ไหนกว่าสัญญาณเริ่มแผนจะดัง แต่จะรู้ว่าเวลานั้นจะมาถึง ก็ต่อเมื่อจานสุดท้ายของมื้อนี้ต้องถูกวางตรงหน้า
แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น จากที่สองชื่อก้าวแรกแห่งกลลวงที่เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยเช่นกัน ปรุงด้วยตับห่านกับซอสเบอร์รี่ และมันมีชื่อเมนูว่า ‘ก้าวแรกแห่งกลลวง’ ตามมาด้วย ซุปเห็ดทรัฟเฟิล ที่ถูกเรียกนามว่า ‘ความจริงที่เดือดพล่าน’ ทั้งสองจานนั้นชายหนุ่มผู้เขี่ยวชาญสุราก็รินเครื่องดื่มที่เข้ากับรสชาติอาหารแตกต่างกันไปให้แขกทุกคนที่ดูเหมือนว่าจะพึงใจกับทั้งอาหารและบริการ เว้นแต่ปลายฟ้าที่เธอไม่อาจแตะของมึนเมาด้วยหน้าที่สำคัญรออยู่
กระทั่งมาถึงจานหลักที่เป็นเนื้อวากิวย่างเสิร์ฟพร้อมซอสไวน์แดงและมันบดที่ถูกใช้ชื่อเมนูว่า ‘เผยหน้ากาก’
ส่วนเครื่องดื่มนั้นหาใช่ไวน์แดงอย่างที่ทุกคนคาดไว้ หากเป็นของเหลวไร้สีในขวดแก้วใส แต่ความประหลาดไม่ได้อยู่ที่เนื้อใน หากเป็นป้ายที่คล้องคอขวดนั้น
‘เขตต์’
ไม่ใช่แค่ปลายฟ้าที่จ้องป้ายชื่อเหล้าไม่วางตา หากแพรวพลอยเองก็เก็บความสงสัยไม่อยู่ จนแสดงออกทางสีหน้า ขณะที่สายตาของคนอื่น ๆ แทบไม่อยู่ในการรับรู้ของเธอแล้ว และดูเหมือนว่าเขตต์เองก็ตั้งใจจะให้ดวงตาสีนิลเข้มสบประสานกับเธออย่างจงใจ
“สำหรับจานหลักจานนี้ ที่ลียงคงแนะนำพวกคุณไว้แล้วก่อนที่เขาจะกลับไปเตรียมอีกสองเมนูสุดท้าย” เขตต์เอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย พลางใช้ลวดงัดเปิดฝาขวดเหล้า แบบเดียวกับที่เคยใช้กับเหล้า ‘น้ำตาล’ ในตู้เก็บสมบัติ
เสียงโลหะเสียดสีกับจุกแก้วดัง ป๊อก แทรกความเงียบในบรรยากาศ
“เหล้านั่น... ทำไม!”
แพรวพลอยคือคนแรกที่ไม่อาจเก็บคำถามไว้ได้อีก เธอพรวดลุกขึ้นยืน จ้องเขม็งมองหน้าชายหนุ่มด้วยดวงตาเค้นความจริง ขุ่นข้องปนประหลาดใจ และไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นที่ตั้งข้อสงสัย ปลายฟ้าเองก็ยังมองเหล้าขวดนั้นไม่วางตา
มัน…มันไม่ได้แตกในวันที่เกิดเหตุไปแล้วหรอกหรือ?
สวัสดีค่ะนักอ่าน ไรท์กลับมาอัพเร็วกว่ากำหนด แล้วกฌอัพกันตอนยาวๆ อ่านได้จุใจเลย
ปีใหม่ปีนี้ ไรท์ก็ขอฝากตัวและผลงานเช่นเคยค่ะ หากถูกใจฝากกดรีวิวแรือแชร์เพื่อให้ผลงานของไรท์เป็นที่รู้จักมากขึ้น ช่วยเติมกำลังใจให้ไรท์ต่อไปได้
สำหรับเรื่องราวเข้าสู่แผนการสำคัญ มาติดตามกันนะคะว่าปลายฟ้าจะทำสำเร็จหรือไม่ แล้วงานดินเนอร์เปิดหน้ากากนี้ จะมีใครถูกกระชากโฉมหน้าหรือคนร้ายตัวจิงยังคงหัวเราะเยาะในใจ มาติดตามดันต่อไปตอนต่อไปนะคะ
