โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โศกนาฏกรรมความรักมักตามมาด้วยความเกลียดชัง เป็นความเกลียดชังที่เกิดจากความผิดหวัง ปลายฟ้ารู้ดีแก่ใจ แม้นว่าจุดจบนั้นจะไม่มีตัวละครตัวใดตาย แต่ความสูญเสียก็พรากหัวใจจากไปได้ ตัวละครรู้สึกเช่นไร คนอ่านก็คงไม่ต่างกัน
คอมเมนท์มากมายจึงเอนเอียงไปทางโศกเศร้าเคล้าคำด่า ทว่าคำวิพากษ์คงไม่รุนแรงเป็นไฟไหม้ป่าเท่านี้หากข่าวเรื่องอักษรารัญจวนใช้นักเขียนเงาแทนวาดฟ้าเพื่อหวังผลฟื้นฟูยอดขาย ความโกลาหลที่เกิดขึ้นควรทำให้ปลายฟ้าเห็นความร้อนรนของกรินทร์ ทว่าผู้บริหารของอักษรารัญจวนคนนี้ไม่ได้ดูตระหนก เรียกว่าเย็นเป็นน้ำแข็งเสียด้วยซ้ำ หรือว่านี่คือปฏิกิริยาตอบสนองรูปแบบหนึ่งของเขากัน
“เรายังได้ร่วมโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวทะเลชายฝั่งตะวันออกอยู่หรือเปล่าคะ” เรื่องถูกนักอ่านแหกอกก็ส่วนหนึ่ง ปัญหาที่ปะทุคู่กันก็น่าเป็นห่วงสำหรับเขามิใช่หรือ
“ผลยังไม่ออกอย่างเป็นทางการ” กรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่มีความเป็นไปได้สูง”
“แล้ว...องุ่นเป็นยังไงบ้างคะ” ปลายฟ้ารู้ว่าองุ่นคาดหวังกับงานนี้มากที่สุดกว่าใคร
“แม่นั่นก็ไม่ยอมแพ้ จนกว่าจะรู้ผลชัดเจน แต่พวกเราก็คิดหาแผนสองไว้แล้ว”
“แผนสอง?”
กรินทร์คลี่ยิ้มบาง แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ ปัดปอยผมม้าที่เริ่มยาวปรกหน้าผากของเธอออกไม่ให้บดบังดวงตา “ปลายไม่ต้องกังวลอะไรเรื่องนี้หรอกนะ สิ่งที่ปลายต้องทำคือพักผ่อน ที่ผ่านมาปลายก็เหนื่อยมาพอแล้ว”
ถึงจะถูกพูดแบบนั้น แต่ปลายฟ้าก็อดกังวลไม่ได้ ก่อนอื่นใดคือการผ่าตัดตาของแม่ และหนี้ที่ต้องชดใช้ให้หมด เธอนอนพักในโรงพยาบาลมานานเกินไปแล้ว หากไม่ได้ขยับตัวทำอะไร ปลายฟ้าก็รู้สึกเหมือนชีวิตไร้คุณค่า เธอเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร
“แต่ถ้าทนอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ ก็เอานี่ไปอ่าน” คิ้วที่ขมวดเป็นปมของเธอคงทำให้เขาใจอ่อน หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางบนโซฟาในห้องผู้ป่วยมาส่งให้ “ข้อมูลคดีเก่าการเผาร้านล่องนาวา แล้วก็...ความคืบหน้าของคดี Beyond The Horizon”
ได้ยินแล้วปลายฟ้าก็เปิดซองเอกสารทันที ข้อมูลของล่องนาวาเป็นสิ่งที่เธอขอร้องจากเขาในคืนเปิดตัวโครงการ แต่ก็เกิดเรื่องร้ายกับเธอเสียก่อนจะได้อ่าน มันบ้าบอมากที่เธอคิดว่าหากตัวการที่ติดกล้องแอบถ่ายรู้ว่าสัญญาณขาดหายเพราะเธอดึงมันออกมา เธออาจไม่ปลอดภัย แต่ปรากฏว่าอีกฝ่ายรู้ตัวแทบจะทันที อาจเป็นเพราะพอสัญญาณขาดหาย ก็คงมีการแจ้งเตือนให้รู้ และนั่นเลยเป็นเหตุให้มีรถตู้ปริศนาวิ่งไล่ล่าพวกเธอรถขององุ่นเสียหลักพุ่งลงหนองข้างทาง
กระนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจทางหลวงก็เข้ามาช่วยได้ทัน ถึงจะจับตัวพวกมันไม่ได้ แต่ก็มีภาพจากกล้องวงจรปิดมากมายพอให้ตามไปถึงตัวคนบงการได้ในไม่ช้า
ทว่า ที่เคยคิดว่าการออกจากรีสอร์ตให้ไวที่สุดเพื่อนำส่งหลักฐานสำคัญก่อนที่ภัยจะมาถึงตัวจนไม่สามารถช่วยเขตต์พ้นจากคดี ก็กลายเป็นการหนีเสือปะจระเข้ไปได้ แผลที่ได้จากไอ้เปลวครั้งนี้ลึกและใหญ่กว่าครั้งนั้นมากนัก การเยียวยาจึงจำเป็นต้องใช้เวลา และระหว่างที่เธอยังเป็นผู้ป่วยวิกฤต ก็ไม่รู้ความเป็นไปของชายหนุ่มคนนั้นกับรีสอร์ตของเขาเลย
“พี่แนะนำให้อ่านข้อมูลคดีล่องนาวาก่อน” กรินทร์วางมือหนาทาบบนฝ่ามือปลายฟ้า “เพราะคดี Beyond The Horizon มันไม่ได้จบลงด้วยดี”
ไม่ได้จบลงด้วยดี?!? หมายความว่ายังไงกัน!
“พี่จะให้ปลายใช้เวลาอ่าน...เงียบ ๆ” กรินทร์บอกเธอแล้วก้าวขาออกไป แล้วปล่อยให้ปลายฟ้าเผชิญกับสิ่งที่อยู่ในซองเอกสาร
ย่างสดเจ้าของร้านอาหารชื่อดังเมืองจันทร์
ปึกเอกสารที่กำลังสั่น ไม่ได้เกิดจากอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี แต่เกิดจากหัวใจที่สั่นไหวเมื่อเห็นภาพข่าวของหนังสือพิมพ์ ถึงจะเป็นขาวดำ แต่ความโศกสลดก็สะท้อนออกมาราวกับเธอเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ ปลายฟ้ารีบหลับตาแล้วควบคุมลมหายใจเข้าออก แล้วพลิกหน้าถัดไป
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เธอเห็นคือบทความพิเศษของนักข่าวสายสืบสวน
รายงานพิเศษ: ปิดฉากเพลิงมรณะ "ล่องนาวา" เมื่อหนี้สินและรอยร้าวในครอบครัว เปลี่ยน 'ไพลิน' ให้กลายเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการฆาตกรรม
จากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเพลิงไหม้ร้านล่องนาวาที่ไม่เพียงแต่พรากทรัพย์สินไปจนหมดสิ้น แต่ยังทิ้งร่องรอยความสูญเสียถึงชีวิตไว้ในกองเถ้าถ่าน หลายคนอาจมองว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุไฟฟ้าลัดวงจรในคลังสุรา แต่เบื้องหลังกำแพงศาลจังหวัดจันทบุรี ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกลับถูกเปิดเผยออกมาว่า นี่คือการ จ้างวานวางเพลิง ที่ถูกวางแผนมาอย่างเป็นระบบ โดยมีมูลเหตุจูงใจจากความแค้นส่วนตัว
ปมหนี้สินรุมเร้า: จุดเริ่มต้นของแผนร้าย
จากการสืบเสาะข้อมูลในชั้นศาล พบว่าจำเลยในคดีนี้คือ นางไพลิน ซึ่งกำลังเผชิญกับมรสุมชีวิตอย่างหนัก เธอมีภาระหนี้สินจำนวนมากและประสบปัญหาทางการเงินอย่างรุนแรง แต่สภาวะหลังพิงฝาเช่นนีไม่ใช่แรงจูงใจสำคัญที่ทำให้เธอตัดสินใจก้าวเข้าสู่เส้นทางอาชญากรรม แต่กลับเป็นความขัดแย้งส่วนตัวระหว่างเธอกับเจ้าของร้านล่องนาวา
โดยทางนายอดิศร ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ผู้เป็นสามีของนางไพลินให้การว่า แม้เขาและนางไพลินจะเคยมีปากเสียงรุนแรงกับนายนาวาจากเหตุผลที่นายนาวาอนุญาตให้ทั้งคู่มาใช่บริการให้ร้านอาหารล่องนาวา และกล่าวหาทั้งคู่ว่าเป็นพวกฉ้อฉลโกงกินเงินภาษีประชาชน แต่นายอดิศรก็ไม่คิดตอบโต้ และบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ส่วนการที่นางไพลินกระทำการจ้างวานวางเพลิงนั้น ตนไม่มีส่วนรู้เห็นทั้งสิ้น ยอมรับว่าตนก็มีหนี้สินมหาศาลที่ไม่รู้ว่าจะชดใช้หมดหรือไม่
หลักฐานชิ้นสำคัญ: 'แหวน' ที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุ
แม้จะไม่มีพยานบุคคลเห็นวินาทีที่นางไพลินจุดไฟด้วยตัวเอง แต่ทีมสืบสวนและศาลกลับพบพยานวัตถุชิ้นสำคัญที่ดิ้นไม่หลุด นั่นคือแหวนไพลินที่มีเจียระไนแบบพิเศษสลักชื่อของนางไพลิน ซึ่งถูกพบตกอยู่ในบริเวณที่เกิดเหตุภายหลังเพลิงสงบ
หลักฐานชิ้นนี้เมื่อนำมาประกอบกับพฤติการณ์ก่อนเกิดเหตุ ที่พบว่ามีการติดต่อกับบุคคลภายนอกเพื่อเตรียมการบางอย่างต่อทรัพย์สินดังกล่าว ทำให้ภาพเหตุการณ์เริ่มชัดเจนขึ้น ศาลวินิจฉัยว่าแม้เธอจะไม่ได้ลงมือเอง แต่พฤติการณ์การเตรียมการและการติดต่อประสานงาน ชี้ชัดว่าเธอทำหน้าที่เป็นผู้ใช้หรือผู้สนับสนุนซึ่งต้องรับโทษเสมือนเป็นตัวการ
นางไพลินพยายามต่อสู้คดีด้วยการปฏิเสธ แต่ศาลมองว่าการวางเพลิงโดยสภาพย่อมก่อให้เกิดอันตรายร้ายแรงต่อชีวิตและทรัพย์สิน ผู้กระทำย่อมเล็งเห็นผลได้อยู่แล้วว่าอาจมีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์นี้ การกระทำของเธอจึงถือว่ามี “เจตนา” อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
บทสรุปแห่งกรรม: 20 ปีในเรือนจำ
ด้วยพยานหลักฐานของโจทก์ที่มีน้ำหนักแน่นหนาและสอดคล้องกันเป็นลำดับต่อเนื่อง จนปราศจากข้อสงสัยตามสมควร ศาลจังหวัดจันทบุรีจึงมีคำพิพากษาให้ นางไพลิน มีความผิดฐานวางเพลิงเผาทรัพย์เป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย
บทลงโทษจำคุก 20 ปี คือราคาที่เธอต้องจ่ายให้กับความขัดแย้งจนลุกลามจนกลายเป็นเปลวเพลิงที่เผาผลาญชีวิตผู้อื่นและอนาคตของครอบครัวตัวเอง
โดย: ทีมข่าวสืบสวน
ปลายฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเอกสารชุดนี้ยังมีหน้าสุดท้าย
ปิดตำนานข้าราชการชั้นผู้ใหญ่เมืองจันทร์
เจ้าหน้าที่ตำรวจได้รับแจ้งจาก นางบังอร หญิงรับใช้ในบ้านพบนายอดิศร แก้วเรืองรัตน์ผูกคอตายใต้ต้นไม้ใหญ่ในบ้านของตัวเองพร้อมจดหมายลา ในความพรรณนาถึงความอัปยศอดสูในความล้มเหลวของตัวเองและครอบครัว
ปลายฟ้าวางเอกสารชุดนั้นลงบนตักเหมือนหมดแรง โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในอดีตอาจจบและสิ้นสุดลงตามกรรมของผู้กระทำ แต่ผลของมันล่ะ ยังคงอยู่ในใจของคนที่เหลืออยู่หรือไม่
แพรวพลอย...หญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยสมบูรณ์แบบไม่ได้มีพื้นเพชีวิตที่สมบูรณ์แบบเลย ทั้งที่ผ่านมาและตอนนี้
ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูเรียกสายตาจากเอกสารชุดที่สองให้หันไปทางชายฉกรรจที่สวมเครื่องแบบตำรวจสองนาย พวกเขาทำความเคารพเธอก่อนเอ่ยว่า
“ผมมาขอสอบปากคำคุณปลายฟ้า เนื่องจากมีชื่อคุณเป็นชื่อสุดท้ายในรายชื่อสายเรียกเข้าของผู้ตาย”
“ผู้ตาย?”
“คุณแหวว หัวหน้าแม่บ้านของรีสอร์ต Beyond The Horizon ครับ”
มือของเธอสั่นอีกครั้ง อย่างรุนแรง
-------------------------------------------------------------------------------------------------
“งานศพคู่ก่อนคริสต์มาฟอีฟไม่กี่วันหรือนี่”
ลียงรำพึงเสียงเศร้า ขณะที่เขตต์ยังขณะทอดตามองไปยังรูปถ่ายหน้าศพของผู้หญิงสองคน หนึ่งคือน้ำตาล อดีตว่าที่เจ้าสาว และอีกหนึ่งคืออดีตว่าที่แม่ยาย
เขตต์ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะต้องเป็นเจ้าภาพจัดงานศพให้ใครอื่นนอกจากพ่อกับแม่ของเขาเอง ทำไมคนรอบข้างเขาถึงต้องจากไปทีละคนกัน แม้คุณแหววจะไม่ชอบหน้าเขาก็ตาม แต่เขาก็เห็นเธอเป็นญาติผู้ใหญ่ต่างสายเลือดที่เหลืออยู่
หลังจากคุณแหววให้ปากคำอีกครั้งจากการขยายผลเพื่อจับคนร้ายตัวจริง คุณแหววก็ใช้เวลาอยู่กับน้ำตาลโดยไม่อนุญาตให้คนอื่นนอกจากบุคลากรทางแพทย์เข้าไปยุ่งเกี่ยว กระทั่งวินาทีสุดท้าย เขตต์เป็นคนเดียวที่ถูกเรียกให้เข้าไปร่วมส่งน้ำตาลผู้จากไปพร้อมเสียงสัญญาณชีพสุดท้าย
จากนั้นไม่กี่วัน คุณแหววก็ถูกพรากลมหายใจไปด้วยน้ำมือใครบางคนก่อนพิธีเผาศพของน้ำตาล การจากไปอย่างกะทันหันของคุณแหวว ทำให้ขาดคนรับผิดชอบพิธีการ เขตต์ก็ไม่รอช้า ขอรับผิดชอบจัดงานศพในนามของรีสอร์ต
“เบาะแสล่าสุดนอกจากที่เป็นข้อมูลการใช้โทรศัพท์ เจ้าหน้าที่สืบสวนไม่ได้ตรวจสอบข้อมูลการโทรเข้าโทรออกในโทรศัพท์ของคุณแหวว แต่ยังค้นเบาะแสประวัติการเดินทางจากแอปพลิเคชันนำทางด้วย เบาะแสที่น่าตกใจคือ คุณแหววเคยไปโรงบ่มเหล้าของคุณเขตต์ในช่วงก่อนที่จะเกิดเหตุร้ายกับคุณน้ำตาลไม่กี่วันล่วงหน้า”
“ผมไม่เคยบอกคุณแหววว่าโรงบ่มเหล้าอยู่ไหนก็จริง แต่เหตุผลที่คุณแหววดั้นด้นไปถึงที่นั่นก็เพื่อเอาเหล้ามาสับเปลี่ยนสินะ” ลียงออกความเห็น
“ก็เป็นไปได้ครับ ถึงจะชี้ชัดไม่ได้ว่าคุณแหววเข้าไปเอาเหล้าจากในคลังด้วยตัวเองหรือเปล่า แต่ที่น่าสงสัยคือร่องรอยการเปิดถังบ่ม นอกจากลายนิ้วมือของคุณเขตต์แล้ว ก็ยังมีลายนิ้วมือของคนอื่นที่ไม่ใช่คุณแหววด้วย”
วีรชัยหรี่เสียงลงเมื่อมีพนักงานรีสอร์ตคนอื่นที่มาร่วมพิธีเผา ส่วนสายตาของทนายความคนเก่าจับจ้องไปยังบาร์เทนเดอร์ที่อาสาเสิร์ฟน้ำให้กับผู้มาร่วมงาน
เขตต์ครุ่นคิดตามขณะมองไปทางชิดที่เสิร์ฟเครื่องดื่มพลางมองซ้ายทีขวาทีเหมือนระแวงระวังภัย บางที...พวกเขาอาจทำงานร่วมกัน คนหนึ่งดูต้นทาง อีกคนปฏิบัติการ เหมือนอย่างลุงแก้วกับพี่บังอรทำ
“ชิดอาจรู้ว่าทำไมวิลล่าของมึงถึงไฟไหม้” เขตต์เอ่ยออกมาหลังจากความคิดตกตะกอน “หลายครั้ง...ชิดให้ปลายฟ้ามาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กูทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สั่ง เหมือนกับพยายามบอกอะไรกูสักอย่าง”
ครั้งแรก Sweet Drunkard ครั้งที่สอง Bloody Mary และครั้งที่สาม Amaretto Vanilla โดยเฉพาะครั้งที่สาม เป็นวันเดียวกันกับที่วิลล่าของลียงถูกวางเพลิง และทุกครั้งคือตอนที่เขาอยู่กับปลายฟ้า
Sweet Drunkard...Bloody Mary...Amaretto Vanilla...
“เข้ ดูนั่น”
แรงกระทุ้งเบา ๆ ที่ต้นแขนขัดจังหวะการใช้ความคิด แต่ภาพที่เขาเห็นทำให้หัวใจเขาเต้นแรง
ปลายฟ้าปรากฏตัวไม่ห่างจากตำแหน่งที่เขานั่ง ใบหน้าซีดเซียว รูปร่างผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่นั้นฉาบแววโศกมากกว่าที่เคยเป็น แต่เขาอยากเห็นเธอใกล้กว่านี้ ชัดกว่านี้ ให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยและฟื้นตัวดีจากความชั่วร้ายของเดรัจฉานในคืนนั้น
แต่ก็ทำได้แค่ในความคิด เพราะข้างกายปลายฟ้ามีคนที่ดูแลเธอได้ดีกว่าเขามากนัก ในทางกลับกัน หลังจากคณะกรรมการผู้จัดงานประกาศถอนอักษรารัญจวนจากโครงการอย่างเป็นทางการ กรินทร์เองก็ต้องการกำลังใจจากปลายฟ้าไม่ใช่หรือ
ผลการตัดสินออกมาแล้ว อักษรารัญจวนถูกถอนออกจากโครงการ ช่างประจวบเหมาะเหมือนมีคนกำกับบทที่ข่าวนั้นถูกประโคมขึ้นในวันเดียวกับวันเปิดตัวโครงการ ส่วนเขา พอได้ยินเรื่องนั้น ก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดเท่าไรนัก ก็เพราะนิยายทุกตอนที่ปลายฟ้าเล่าให้ฟัง มันคือเนื้อหาเดียวกันกับนิยายภายใต้ผลงานนามปากกาวาดฟ้า ในสายตาคนอื่น มันอาจเหมือนเป็นการหลอกลวง แต่สำหรับเขา ตัวอักษรทุกตัวของปลายฟ้า มันสะท้อนความจริงที่แอบซ่อนอยู่ในนั้น
แต่ผลกระทบของข่าวการใช้นักเขียนเงารั่วไหล ก็ทำให้รู้ว่าอักษรารัญจวนอาจมีหนอนบ่อนไส้ ไม่ต่างจาก Beyond The Horizon และในเมื่อตกชะตากรรมเหมือนกัน ก็ถูกแล้วที่จะล่องเรือลำเดียวกันมิใช่หรือ
แต่แล้ว จู่ ๆ ก็เกิดอาการเจ็บแปลบปลาบไปทั่วอก ในตอนที่เห็นเธอถูกประคองในวงแขนของชายอื่นให้ยืนขึ้นหลังจากทำความเคารพศพ ทั้งสีหน้าและท่าทางการแตะมือตรงหน้าท้องบอกเขาว่าบาดแผลของเธอยังไม่ดีขึ้นเลย
“ดูเหมือนนักข่าวจะยังเล่นงานเสี่ยไม่ปล่อย” วีรชัยเอียงศีรษะเข้ามาส่งเสียงพูดใกล้ ๆ “แล้วจากที่เสี่ยให้การในศาลว่าไม่เคยได้รับเงินคืนจากคุณบังอร ก็ยิ่งทำให้นักข่าวสนใจขุดคุ้ยมากขึ้นไปอีก แต่ก็ไม่ลึกเท่ากับรายชื่อลูกหนี้ที่เจ้าหน้าที่หน่วยสืบสวนได้มานั่น ผมว่าอนาคตการเป็นนักการเมืองท้องถิ่นเสี่ยน่าจะลำบาก”
“หึ อย่าแต่เป็นนักการเมืองท้องถิ่นเลย แค่ยืนในสังคมยังลำบาก ต้องลากไส้ออกมาให้หมด ไอ้พวกระยำ นอกจากจะเข้ามาเปิดห้องทำบ่อนแล้ว ยังได้ลูกค้าเป็นพนักงานรีสอร์ตอีก” น้ำเสียงของเชฟหนุ่มอัดแน่นไปด้วยความขุ่นเคืองแบบไม่ปิดบัง
เขตต์ถอนลมหายใจแล้วลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกจากตรงนั้น ทิ้งความสงสัยไว้ในดวงตาของคนทั้งสอง แต่เขตต์ไม่อยากอธิบายอะไร การขอความสงบให้ตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องต้องให้ใครมาอนุญาต ชายหนุ่มพาตัวเองห่างจากศาลาประกอบพิธี ผ่านหน้าเมรุที่อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เขาต้องเป็นผู้วางดอกไม้จันทน์เป็นคนแรก
ดอกไม้จันทน์อย่างนั้นหรือ... ร่างสูงหยุดขาชะงัก
บ้าจริง เขาน่าพกดอกไม้สดสวย ๆ มาสักช่อ น้ำตาลต้องจะชอบมากกว่าดอกไม้จันทน์แน่นอน
“คุณเข้ครับ”
เขตต์หันไปทางชิด เจ้าของเสียงที่ได้ยินจนคุ้นหู แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นกลับสร้างกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางเขากับบาร์เทนเดอร์ที่เขาพร่ำสอนจนมีวิชาติดตัว แต่สิ่งที่ชิดถืออยู่ในถุงพลาสติกใสสร้างความสงสัยให้เขามากกว่าการถูกเรียก
“นั่น...อะไร” แม้จะมองด้วยตาก็รู้ว่าคือเหล้า แถมยังเป็นเหล้าที่บรรจุขวดและใช้ป้ายชื่อแบบเดียวกับเหล้า ‘เขตต์’ และเหล้า ‘น้ำตาล’
“เหล้าที่คุณเขตต์บ่ม หนึ่งขวดคือเหล้าที่คุณเขตต์กรอกจากถังบ่ม ส่วนอีกขวดคือ...” ชิดยื่นถุงเหล้าทั้งสองมาให้เขา “เหล้าขวดถูกสลับ”
เหล้าขวดที่ถูกสับถ่าย...เขตต์จ้องเขม็งไปที่ป้ายเหล้าที่เขียนด้วยลายมือขยุกขยิกของชิดอ่านได้ว่า...น้ำตาล
“พร้อมที่จะพูดทุกอย่างแล้วใช่ไหม” เขตต์พูดเสียงต่ำ
“ตั้งแต่ต้นจนจบเลยครับ” น้ำเสียงของชิดสั่นเครือ
“ถ้างั้นก็ตามฉันไปหาวีรชัย”
“รอก่อนได้ไหมครับ”
คำพูดนั้นทำให้เขตต์เลิกคิ้ว “รออะไร”
“ผมเอาเหล้าจากถังบ่มกรอกใส่ขวดมาด้วย ตอนนี้เก็บไว้อยู่บนรถตู้ของรีสอร์ต ขอโทษที่ทำโดยพลการ แต่ผมคิดเอาเองว่า ดวงวิญญาณของน้ำตาลน่าจะต้องการดื่มเหล้าที่คุณเขตต์ตั้งใจบ่มให้ ถึงมันจะไม่ได้เป็นงานก็ตาม”
จะมีโอกาสใดเหมาะสมไปกว่านี่อีกเล่า ในเมื่อไม่อาจร่วมฉลองในงานร่วมคู่ แต่ก็ได้ฉลองในงานลาจาก มันคงเป็นการดีที่จะเขาจะดื่มให้หญิงสาวที่เขาเคยรักมากจนเปลี่ยนเพลย์บอยให้ไปเป็นผู้ชายที่ยอมมอบหัวใจดวงเดียวให้
“ไปเอามาสิ ฉันจะรอที่หน้าเมรุ”
“ผมจะไปขอกุญแจรถกับคนขับ คุณเขตต์ไปรอผมที่รถตู้ได้ไหม จอดอยู่ใต้ต้นไทรนั่น อ้อ แล้วก็เหล้าสองขวดนั้น ผมจะเอาไปให้คุณวีรชัยเก็บไว้ ถือว่าเป็นหลักฐานที่ผมส่งมอบในฐานะพยาน”
เขตต์ชั่งน้ำหนักในหัว หากเขาเป็นคนมอบให้เอง ก็อาจจะทำให้มองได้ว่าสร้างหลักฐานขึ้นมา ข้อเสนอของชิดจึงดูสมเหตุสมผลกว่า ชายหนุ่มจึงยื่นถุงเหล้าคืน แล้วเดินไปยังรถตู้ของรีสอร์ตที่จอดอยู่เพียงคันเดียวใต้เงาของร่มไทร
ชายหนุ่มยืนสงบนิ่งในท่าล้วงมือสองข้างสอดเข้ากระเป๋ากางเกง แล้วมองไปทางเมรุที่ประดับประดาด้วยแก้วหลากสี มันสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายส่งประกายระยิบระยับ เข็มนาฬิกาบอกเขาว่ามีเวลาดื่มร่วมกับวิญญาณของน้ำตาลได้สักแก้วสองแก้วก่อนส่งร่างเธอขึ้นสวรรค์พร้อมกับมารดา เป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาได้ทำให้เธอ
เสียงข้อความเข้าดังจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง เขตต์ออกมาดู เป็นชิดที่ส่งข้อความมา แต่ข้อความที่ว่าก็คือรูปถ่ายของ...มาการิต้า
สวบ! เสียงกิ่งไม้หักดังจากดังด้านหลัง แต่ยังไม่ทันได้หันไปมอง ความเย็นเยียบของโลหะก็แตะเข้าที่ต้นคอ
“เชื่อใจคนง่ายเหมือนเดิมสินะ”
“แพรวพลอย” เขตต์ขบกรามแน่นเอ่ยชื่อของคนที่เขาเคยเชื่อใจมากที่สุดคนหนึ่งในอดีต “คิดจะทำอะไร”
“ก็แค่อยากชวนเธอไปเดทด้วยกันสักหน่อย เดทบนเรือยอชต์ลำนั้น อย่างที่เธอชวนปลายฟ้าหรือพิมพ์ลดาไปด้วย”
“เสียใจที่ฉันขอปฏิเสธ เพราะฉันต้องส่งน้ำตาลเป็นครั้งสุดท้าย”
“ระหว่างส่งคนที่ตายไปแล้ว กับให้ฉันส่งอีกคนไปตาย อยากได้แบบไหนก็เลือกเอา”
“เธอพูดเรื่องอะไร”
“ยายปลายฟ้าจะได้เป็นศพที่สามที่เธอกับนายกรินทร์นั่นต้องแย่งกันเป็นเจ้าภาพงานไงล่ะ”
เมื่อนักเขียนสาวถูกดึงมาเป็นข้อต่อรอง เขตต์ก็หายใจไม่ทั่วท้อง เขาพยายามเอี้ยวหน้าไปทางศาลา เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นตรงนั้น แต่ในองศาที่หันไป เห็นเพียงชิดที่กำลังก้มหัวโค้งขณะส่งหลักฐานให้วีรชัย
“คนเยอะขนาดนี้ เธอทำไม่ได้หรอก”
แพรวพลอยแค่นหัวเราะ “เธอไม่ได้มีอำนาจในรีสอร์ตคนเดียวสักหน่อย”
“แพรว เธอกลายเป็นผู้ต้องสงสัยไปแล้ว จะมีพนักงานคนไหนทำตามคำสั่งเธออีก”
“พวกเขาไม่ได้ทำตามคำสั่ง แต่ทำตามเงิน พอฉันบอกจะใช้หนี้พนันเสี่ยทั้งหมดให้ แค่นี้ก็ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้”
เขตต์ขบกรามแน่น การลากไส้ที่ลียงพูดนั้น คงลากออกมาจนหมดพุงเชียวละ “แต่เธอก็ไม่ได้ใช้หนี้ให้พวกเขาจริง ๆ แล้วจะฆ่าพวกเขาเมื่อหมดประโยชน์เหมือนอย่างที่ทำกับพี่บังอรสินะ แสดงว่าที่เสี่ยให้การในศาลก็คือความจริง เธอเอาเสี่ยมารับกรรมการถูกซัดทอด”
“เรื่องนั้น ก็รอวันที่ฉันขึ้นให้การในศาลก็แล้วกัน แต่ไอ้เสี่ยปองมันสมควรจะรับกรรมที่มันทำกับพ่อแม่ฉันตั้งนานแล้ว!”
“ไม่ว่าเธอจะแก้แค้นเสี่ย หรือแก้แค้นฉันให้พ่อแม่ของเธอ มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับน้ำตาล ปลายฟ้าแล้วก็คนอื่นไม่ใช่หรือไง”
“กับเสี่ยปองนั่น ฉันทำเพื่อพ่อแม่ แต่กับเธอมันต่างกัน”
เสียงประกาศเริ่มแห่ศพวนรอบเมรุดังมาจากในศาล อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าก็ลียงหรือเจ้าหน้าที่วัดก็คงโทรศัพท์ตามตัวเขา
“อย่างน้อยก็ขอให้ฉันได้ดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายเป็นการบอกลาน้ำตาลบ้าง” เขตต์พยายามประวิงเวลา
“ถ้างั้นก็บอกลาปลายฟ้าด้วยเหล้าแก้วนั้นไปด้วยเลยเป็นไง”
การต่อรองไม่เป็นผล แถมหลังคอเขายังถูกกระแทกด้วยโลกปลายเย็นที่จากสัมผัสของมันบอกว่าคือลำปืน หากแพรวพลอยเหนี่ยวไกละก็ คงไม่ได้ทั้งบอกลาน้ำตาลหรือปลายฟ้า แม้แต่จะฝากฝัง Beyond The Horizon กับลียงก็คงหมดหวัง
“ขึ้นรถตู้” คำสั่งเสียงเย็นเยียบตอกย้ำด้วยการกระแทกปลายกระบอกปืน แต่ครั้งที่มันถูกเคลื่อนขึ้นไปที่หัว “เดี๋ยวนี้!”
ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา ถ้ายินยอมไปกับเธอ แต่ที่ผ่านมา เขาก็ฟาดฟันกับเธอเรื่องคดีมาตลอด จนถึงวันที่ได้คำพิพากษายกฟ้องและมีชีวิตอิสระพ้นจากข้อกล่าวหา แต่หากการตัดสินใจครั้งนี้จะทำให้ปลายฟ้าหรือใครอื่นปลอดภัยอย่างถาวรละก็ เขาจะยินยอมถูกชำระความแค้น
“ล่องเรือใช่ไหม ที่เธอต้องการ”
***
ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ ตอนอวสาน แบบที่ 2
ทางเลือกของภูมินทร์ ฝากรัก
เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวคำรามต่ำอยู่บนรันเวย์ ลมกลางคืนพัดแรงจนกลิ่นน้ำมันเชื้อเพลิงกระแทกจมูก ภูมินทร์รีบรุดไปยังที่กบดานของอริสาตามการแจ้งของเคน ในขณะเดียวกัน เขาก็ส่งข้าวไปทางเจ้าหน้าที่ตำรวจให้ช่วยประสานงานนำกำลังพลเข้าปฏิบัติหน้าที่
แม้ตามจริงแล้ว เขาควรรอฟังข่าวอยู่ในโรงแรม แต่ลัลลาบายกำลังอยู่ในอันตราย จะให้เขาไม่ทำอะไรเลย หัวใจมันก็ร้อนรนและสั่งให้เขาหารถเช่าแล้วมุ่งหน้าไปช่วยเธอ
ในบ้านเช่าร้างห่างจากชุมชน ตรงจุดนี้เองที่เคนแจ้งพิกัด หากเจ้าทนายความนั่นคงความสัตย์ได้จามจรรยาบรรณวิชาชีพ และไม่ได้หลอกให้เขามาตาย ละก็ ในนั้นต้องมีลัลลาบายอยู่
ปัง!
เสียงปืนดังลั่นจากในห้องเช่าทำให้เหล่านกกากระพือปีกบิน
เกิดอะไรขึ้นในนั้นกัน ความวิตกและห่วงในหัวหญิงสาวคนรักผลักดันให้เขาภูมินทร์วิ่งตรงพุ่งเข้าใส่ประตู ทว่ามันถูกล็อกจากด้านใน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจตะโกน
“บาย! บาย! อยู่ในนั้นหรือเปล่า ตอบพี่ด้วย!”
ทว่าไร้เสียงตอบกลับ ซ้ำร้ายยังเงียบจนน่าประหลาด เสียงปืนดังมาจากข้างในไม่ผิดแน่ เขาเดินวนรอบบ้านอย่างร้อนใจ เจอบานเกล็ดของกระจกที่ด้านหลัง ไม่ว่าอย่างไร ต้องรู้ให้ได้ว่าลัลลาบายอยู่ข้างในหรือไม่
เขาทุบกระจกครั้งแรก กระจกแค่สั่น…ไม่แตก
“บ้าเอ๊ย!”
มือเปล่ากระแทกซ้ำจนเลือดซึม แต่เหมือนได้ยินเสียงจากด้านใน
ภูมินทร์ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้ววิ่งกลับไปที่รถเช่า เขาเปิดท้ายรถแรงจนฝาเกือบกระแทกกลับ
มือกวาดหาอะไรสักอย่าง จนปลายนิ้วชนกับเหล็กเย็นจัด
แม่แรง!
เขาคว้ามันขึ้นแล้ววิ่งกลับไปที่หน้าต่างจากนั้นก็เหวี่ยงแขนกระแทกแม่แรงใส่บานเกล็ดอย่างไม่คิดชีวิต
เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!
เสียงกระจกแตกกระจายดังสนั่น จนเศษแก้วปลิวกระแทกแขนเขา กระทั่งเกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่
“บาย!”
“พะ...พี่มินทร์ อย่า อย่าเข้ามา”
ภูมินทร์ไม่ได้ยินเสียงห้าม แต่ต่อให้ได้ยิน เขาก็จะเข้าไปช่วยหญิงสาวผู้เป็นที่รักออกมา ความคิดนั้นทำให้ภูมินทร์ไม่เอะใจ ลืมเรื่องเสียงไปเสียสนิท เขามุดเข้าไปทั้งที่ขอบกระจกยังคม มันบาดผิวจนเกิดรอยแผล แต่เขาไม่รู้สึกอะไรแล้ว
กระทั่งเท้าของเขาแตะลงบนพื้น ก็จะพุ่งเข้าไปหาลัลลาบายที่ถูกมัดมือมัดเท้านอนเหยียดยาวกับพื้นตรงริมห้อง ส่วนอีกฟากนั้น มีร่างของเคนกึ่งนอนกึ่งนั่ง มือข้างหนึ่งกุมท้องที่มีเลือดข้นคลั่กไหลรินออกมา
“บาย!” แต่ชายหนุ่มความสนใจไปยังเจ้าของหัวใจดวงเดียวของเขา
คลิก!
ทันใดนั้น เสียงเหนี่ยวไกปืนก็ดังจากด้านหลัง
“แหม ๆ ไม่คิดว่ายิงปืนนัดเดียวจะได้นกถึงสามตัว”
“อริสา” ภูมินทร์คำราม
“ว่าไงล่ะ พ่อน้องเขย จริงๆ แล้วถ้าแกฉลาดสักหน่อย ก็คงไม่ปล่อยให้อรัญญาตกเป็นเหยื่อของแผนการ รวมทั้งตัวแกเองด้วย แต่ทั้งแกแล้วก็อรัญญาก็โง่พอกัน แบบนี้แล้วฉันจะปล่อยให้กิจการของพ่อฉันล่มสลายไปต่อหน้าต่อตาก็คงเป็นไปไม่ได้”
“แกฆ่าน้องสาวตัวเองต่างหาก แล้วก็โยนความผิดให้ฉัน ทุกอย่างมันเป็นเพราะความโลภของแก!”
“แล้วแกจะภูมินทร์ ถ้าแกไม่โลภอยากได้เงินไปอุดรูรั่วของกิจการน้ำเมาของแก แกคงไม่ทิ้งนังบายเพื่อไปแต่งงานกับอรัญญาที่มีปัญหาทางจิตหรอก ใช่ไหม กล้าพูดไหมล่ะ พูดต่อหน้ายายนั่น!”
ภูมินทร์ชะงักงันทันที เขารักบาย รักอย่างแท้จริง แต่ที่อริสาพูดมาก็เป็นเหมือนกระสุนที่ยิงตรงตำแหน่งหัวใจได้ตรงเป้า เขาเคยคิดว่าหากลัลลาบายไม่กลับมา เขาก็คงใช้ชีวิตต่อไปในฐานะสามีที่แต่งเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น แล้วก็ไม่คิดจะหาทางตามตัวลัลลาบายกลับมา
“พูดไม่ออกสินะ” อริสาหัวเราะเยาะราวกับเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายของเกมนี้
ไม่สิ เกมยังไม่จบ และถ้าหากใครจะต้องไม่เป็นยายบ้าที่กำลังถือปืนตรงนั้น ภูมินทร์พยายามตั้งสติ คิดหาวิธีการพาลัลลาบายออกจากที่นี่ให้ได้ พลันนั้น อริสาก็เบี่ยงปลายปืนไปทางอีกทาง
“โดนยิงเข้าที่ท้อง แกยังไม่ยอมตายง่ายๆ!”
ทนายความคนทรยศ และหนามยอกหัวใจของเขาคงกำลังพาร่างโชกเลือดเข้าไปใกล้ลัลลาบาย แต่ยังไม่ทันได้ถึงตัวเธอดี อริสาก็เห็นเสียก่อน ตอนนั้นความคิดแรกที่แล่นผ่านหัวทำให้ภูมินทร์ปาแม่แรงที่ยังอยู่ในมือใส่อริสา
“โอ๊ย!”
ความหนักและแข็งของแม่แรงพุ่งตรงใส่วายร้ายสาวที่ยกแขนขึ้นป้องกัน จังหวะนั้นเอง ภูมินทร์ก็กระโจนเข้าไปอริสาจนล้มหงายไปด้วยกัน จากนั้นเข้าไปตามคร่อม แล้วจับข้อมือกระแทกกับพื้นหลายทีจนปืนหลุดออกจากมืออริสา ทว่าแทนที่เขาจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ กลับเสียท่าให้ด้วยกรงเล็บแหลมคมที่พุ่งเข้าจิกดวงตา
“อ๊าก!” ความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเข้าเล่นงาน ดวงตาข้างนั้นดับวูบ แสบร้อนเหมือนถูกไฟเผา
กระนั้น ภูมินทร์ก็ยังกัดฟันแล้วลั่นเสียงตะโกนว่า
“ไอ้เคน พาบายออกจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!”
แล้วพยายามฉกฉวยคว้าปืน ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างก็ฉวยคว้าข้อมือของอริสาไว้
“เร็วสิวะ พาบายหนีไป หนีไปให้ไกล ๆ!”
“ไม่ บายทิ้งพี่มินทร์ไว้ไม่ได้!”
“บาย ไปเร็ว!” เสียงของเคนยังดังจากด้านหลังสลับเสียงร้องของลัลลาบาย
“ไม่ เราต้องช่วยพี่มินทร์ เราทำได้ เราต้องช่วยพี่มินทร์!”
“ให้พี่ทำในสิ่งที่ถูกต้องกับบายสักครั้ง!” ภูมินทร์ลั่นเสียง สันกรามของเขาขบกันแน่น ฝืนห้ามความเจ็บปวดรวดร้าวทั้งจากดวงตาข้างที่มองไม่เห็นแสงใดแล้ว และจากหัวใจที่ไม่มีอะไรเยียวยาได้นอกจากเห็นลัลลาบายปลอดภัย
ภูมินทร์ไม่มีโอกาสกลับไปมองด้านหลัง แต่เสียงกรีดร้องร่ำไห้ของบายตามมาด้วยเสียงเลื่อนกลอนประตูนั้นก็ทำให้เขามั่นใจว่าเคนได้ทำตามที่เขาขอ
ภูมินทร์คว้ากระบอกปืนมาได้ แต่ในตอนที่เขาต้องเอื้อมสุดแขนนั้น กลับเป็นการเปิดช่องให้อริสาคว้าคอเขาและบีบจนแน่น
“อึก”
ภูมินทร์พยายามดิ้นรน แต่ปลายเล็บแหลมราวมีดก็จิกลึกจนเหมือนมันเฉือนผ่านผิวหนัง แต่อีกนิดเดียว อีกนิดเขาก็เหนี่ยวไกปืนได้ แค่อีกนิดเดียว บ้าชะมัด เขากำลังหมดลมหายใจ ภูมินทร์พยายามอ้าปากหวังสูดเอาอากาศเข้าไป ทว่าแรงบีบของผู้หญิงคลั่งมีมากเกินกว่าที่เขาจินตนาการ
เฉาะ!
ใบหน้าของอริสาถูกของแข็งแรงแทกอย่างจัง เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นพุ่งเข้าใส่หน้าของเขา
เฉาะ!
แกครั้งที่แม่แรงเหล็กถูกทุ่ม ครั้งนี้เล็งที่กลางหน้าผากอย่างจัง กระทั่งหญิงสาวหยุดนิ่ง มีเลือดอาบท่วมใบหน้า
แคร้ง!
เคนโยนแม่แรงทิ้ง พร้อมกับเสียงไซเรนของตำรวจดังแว่วใกล้เข้ามา
“แก...”
“ถึงฉันจะว่าความให้แกชนะไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากขึ้นเป็นพยานให้การว่าแกตายยังไง เหมือนกันกับแก ขอให้ฉันได้ทำสิ่งที่ถูกต้องสำหรับลัลลาบายบ้าง”
ด้านหลัง ห่างออกไปที่ประตู คนรักของเขาทรุดนั่งมองมาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา
เจ้าหน้าที่ตำรวจรุดเข้ามาควบคุมสถานการณ์ พวกเขาต่างให้ปากคำตรงหันสนเสร็จสิ้น คดีของอรัญญาจบลงด้วยความบริสุทธิ์ของเขา ส่วนอริสาที่ถูกเคนทุบหน้าจนผิดรูปก็ถูกดำเนินคดีฐานพยายามฆ่า ส่วนเคนสามารถสู้คดีกลับด้วยการอ้างกรณีภาวะฉุกเฉินเพื่อช่วยชีวิตเขา
ถึงจะไม่มีใครเป็นอะไรนอกจากตัวการ แต่ภูมินทร์ก็รู้ว่าพวกเขาทั้งสามต่างมีบาดแผลลึกในหัวใจ และอาจเป็นเขาคนเดียวที่สาหัสสากรรจ์เพราะความรู้สึกผิดมันกรีดลึกจนไม่อยากรักษาได้เพราะคำพูดของอริสา
มึงมันเลว คนเลวอย่างมึงไม่ควรได้นางฟ้าเช่นเธอมาเป็นเมียบำเรอ คนเห็นแก่ตัวเช่นเขาไม่ควรคู่กับลัลลาลาย แม้ชะตาหรือความต้องการแก้แค้นจะพาเธอกลับมา แทนที่เขาจะใช้โอกาสนั้นรักและทะนุถนอมเธอ เขากลับกลายเป็นเดรัจฉานเฝ้าแต่ทำร้ายเธอทุกวันทุกคืน
หลังจากลัลลาบายคลอด ภูมินทร์ก็ตัดสินใจครั้งสำคัญ ถึงมันจะทำให้ชีวิตเขาต่อจากนี้เดียวดายแค่ไหนก็ตาม นั่นคือการไม่รับเป็นพ่อ
ตามสัญญาลูกผู้ชาย ฉัน...คืนบายให้แก” ภูมินทร์เอ่ยกับเคนด้วยความรู้สึกกล้ำกลืนที่สนามบินก่อนเดินทางกลับแคนนาดาไปกับผู้หญิงของเขา
เคนแค่นหัวเราะ “สุดท้ายแล้ว แกก็เลือกทำร้ายบายเหมือนเดิม แต่เอาเถอะ ถ้าแกเลือกแล้ว ก็ขอให้ยอมรับผลของการเลือกนั้นตลอดไป แล้วแกมีอะไรจะฝากบอกบายเป็นครั้งสุดท้ายหรือเปล่า”
ภูมินทร์ส่ายหน้าเบา ๆ “ฉันไม่มีอะไรต้องบอกบายแล้ว แต่ขอให้แกดูแลบายให้ดี ดีกว่าฉัน ดีที่สุดอย่างที่ฉันไม่เคยได้มีโอกาสมอบให้บาย...”
และจากนี้ต่อไป เขาจะอยู่ต่อไปด้วยชีวิตที่ไร้หัวใจ ด้วยความรักที่ฝากไว้ในหัวใจของลัลลาบาย
***
ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ เราจะพบกันอีก 7 ครั้ง ซึ่งครั้งที่ 7 คือตอนจบที่เป็นบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด
ตั้งแต่ตอนแรก จนถึงตอนนี้ และไปจนถึงตอนจบ หากมีข้อผิดพลาด ไรท์ขออภัยไว้ตรงนี้ด้วยค่ะ โดยทุกความผิดพลาดจะถูกแก้ไขในตอนที่ออกอีบุ๊กแล้ว
ขอบคุณอีกครั้งค่ะ
