โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
Karin : พี่จะรออ่านบทนำของเรา
เสียงข้อความเข้าดังติดต่อกันสามครั้งจากโทรศัพท์ของปลายฟ้า ครั้งแรกคือรูปสลิปหลักฐานการโอนเงิน ครั้งที่สองคือข้อความจากกรินทร์ และครั้งสามคือการแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคาร
Plaifah : ขอบคุณสำหรับค่าตอนล่วงหน้าค่ะ
และข้อความตอบกลับจากเธอเป็นเสมือนลงนามปิดท้ายสัญญานักเขียนนิยายอิโรติกรับจ้าง
นักเขียนสาวตกอับรีบเปิดแอปพลิเคชันของธนาคาร จัดการโอนเงินเข้าบัญชีของ พุดซ้อน ผู้เป็นน้องสาว แล้วรีบโทรศัพท์ไปบอกข่าวดี รอสัญญาณดังไม่กี่ครั้งพุดซ้อนก็รับสาย
“ว่าไงพี่ปลาย นิยายผ่านไหม”
น้ำเสียงกระตือรือร้นของพุดซ้อนทำให้คนที่ไม่ได้เตรียมคำตอบมาเกิดอาการอึกอัก แต่ก็กลั้นใจบอกไปด้วยความรู้สึกผิดว่า
“ผ่าน…”
“กรี๊ดดด แม่! นิยายของพี่ปลายผ่าน!” น้องสาวของเธอหวีดร้องด้วยความดีใจแล้วตะโกนเรียก นางขวัญใจ ผู้เป็นมารดาของทั้งสอง “แม่กำลังอาบน้ำอยู่ รอแป๊บนึงนะพี่ปลาย”
“ไม่เป็นไร แค่จะโทรมาบอกว่าให้เอาเงินที่โอนไปให้เมื่อกี้ ไปจ่ายดอกเจ้าหนี้วันนี้เลยนะ เขาจะได้ไม่มาด่าหน้าบ้าน ส่วนที่เหลือก็เก็บสะสมไว้เป็นเงินค่าผ่าตัดตาของแม่ตอนสิ้นปี” ปลายฟ้ากำชับน้องสาวขณะก้าวขาเดินไปตามทางเท้าขรุขระของกรุงเทพมหานครที่อากาศร้อนอบอ้าว
“แล้วพี่ปลายจะกลับบ้านเลยไหม ฉันจะได้เตรียมทำกับข้าวฉลองกัน”
“พี่ว่าจะเดินหางานต่ออีกสักหน่อย”
“อ้าว หางานอะไรล่ะพี่ ก็เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าสำนักพิมพ์รับนิยายพี่แล้วไม่ใช่หรือ”
“เอ่อ…” คนเป็นพี่ถอนหายใจ ไม่รู้ว่าจะบอกน้องสาวอย่างไร แต่ก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องให้พุดซ้อนรู้ทุกอย่าง “เขาให้ปรับพล็อตน่ะ พี่ก็เลยกลัวเขียนไม่จบ”
“เขาให้ปรับพล็อตยังไงล่ะ เรื่องลิงสื่อรักที่พี่เขียนมันยังเจ๋งไม่พอหรือ”
“เอาน่ะ มีรายได้สองทางก็ดีกว่าไม่ใช่หรือ”
“งั้นฉันจะหารายได้เพิ่มด้วย มีตลาดโต้รุ่งเปิดใหม่ห่างจากที่เดิมออกไปอีกสองสามป้ายรถเมล์ ฉันคิดว่าพอขายที่เดิมจนตลาดวายแล้ว จะเข็นไปขายขนมจีนในตลาดโต้รุ่งนั่น”
“ไม่ต้องหรอก ขายเวลาปกติก็พอ แค่อย่าไปกู้หนี้ใครเขาอีก เรื่องเงินพี่จัดการได้”
“รับทราบจ้า งั้นเย็นนี้ฉันให้พี่ลองกินขนมจีนน้ำพริกฝีมือฉันด้วยดีกว่า แล้วเป็นกรรมการให้ทีว่าระหว่างของฉันกับแม่ ใครทำอร่อยกว่ากัน”
พุดซ้อนมักชอบให้เป็นกรรมการตัดสินรสชาติอาหารเสมอ หลายเมนูแม่ก็ชนะขาดลอย แต่หลายเมนู พุดซ้อนทำได้ดีกว่า พอนึกถึงช่วงเวลาตอนนั้นที่ทั้งแม่และพุดซ้อนพยายามเอาใจเธอเพื่อเรียกคะแนนก็หลุดยิ้มออกมา
“พี่ต้องวางแล้วล่ะ แบตใกล้จะหมดแล้ว”
“โอเคจ้า”
บอกลาเสร็จสรรพ ปลายฟ้าก็วางสายแล้วสอดโทรศัพท์ลงกระเป๋าสะพาย จากนั้นสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ทำใจยอมรับว่าต่อจากนี้ต้องสู้กับสิ่งที่จะตามมาให้ได้ เพราะการตัดสินใจครั้งนี้คือการพาตัวเองกลับเข้าไปใกล้หุบเหวของความทรงจำเลวร้าย แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ปลายฟ้าจะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ในเมื่อเส้นทางนี้ให้สิ่งที่เธอต้องการได้ นั่นก็คือ...เงิน
‘พี่จะจ่ายให้ปลายเป็นรายเดือน คิดเสียว่าเป็นแรงจูงใจ แต่มีข้อแม้ว่าพี่อ่านแล้วต้องรู้สึกเหมือนพี่ได้ขึ้นเตียงกับปลาย แม้มันจะไม่ได้เกิดขึ้นจริง’
‘แต่ปลายไม่แน่ใจว่าจะเขียนจบหรือเปล่า ปลายไม่ขอรับเงินดีกว่า’
‘อย่าถือทิฐิถ้ายังไม่มีจะกิน ปลายฟ้า’
เธอไม่ได้ถือทิฐิหรือด้อยค่านิยายอิโรติก แต่แค่นึกภาพเนื้อหนังมังสาเสียดสีกัน ก็ทำเอามือสั่นใจสั่น เกิดปฏิกิริยาปิดกั้นทุกความรู้สึก แล้วภาพอดีตร้ายที่อยากลืมแต่ไม่เคยทำได้ก็กลับจะฉายซ้ำให้ทุกข์ทรมาน กรินทร์ไม่ผิดเลยที่เคยตราหน้าเธอว่าเป็นกามตายด้าน
ต่อให้พบแพทย์เพื่อรับการบำบัดและควบคุมอาการได้บ้าง แต่อาการก็ไม่หายขาด บวกกับความต้องการใช้เงินมากขึ้น ปลายฟ้าจึงตัดสินใจยุติการรักษาของตนเพื่อเอาค่าใช้จ่ายส่วนนี้ไปเป็นค่าผ่าตัดตาของมารดา ทว่าลำพังแค่งานเขียนอย่างเดียวคงไม่พอจุนเจือสามชีวิต เธอต้องหางานประจำที่ให้รายได้สม่ำเสมอ หาไม่แล้วคงดูแลปากท้องของแม่และน้องรวมถึงตัวเองไม่ได้
ทว่าท้องที่ส่งเสียงดังโครกครากตอนนี้ก็เป็นสิ่งเร้าจากธรรมชาติที่ห้ามไว้ไม่อยู่ ร้านก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ด้านหลังป้ายรถประจำทางก็เป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับเงินที่เหลือในกระเป๋าสตางค์
“เส้นเล็กน้ำตกเนื้อค่ะ”
หญิงสาวเดินเข้าไปสั่งเมนูโปรดกับแม่ค้าที่กำลังลวกเส้นมือเป็นระวิง จากนั้นเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับหญิงวัยกลางคนที่ง่วนอยู่กับการใช้นิ้วจิ้มโทรศัพท์ของตนมากกว่าจะสนใจรายการข่าวภาคเที่ยงที่กำลังออกอากาศในทีวี
[ตามจับพ่อใจบาปกระทำชำเราลูกในไส้]
ทันทีที่ผู้ประกาศอ่านหัวข้อข่าว มือของปลายฟ้าที่จับเหยือกรินน้ำอยู่ก็เกิดอาการอ่อนแรง น้ำที่เติมจึงล้นแก้วไหลนองพื้นโต๊ะ ทำเอาคุณป้าร่วมโต๊ะตกใจละสายตาจากโทรศัพท์แล้วจ้องมอง ปลายฟ้าก็รีบผงกหัว พึมพำคำขอโทษแล้วฉีกกระดาษชำระเช็ดทันที
[เจ้าตัวยอมรับว่าเมายา ส่วนแม่เด็กให้การว่าไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะไปทำงานต่างจังหวัด จนกลับมาถึงเห็นว่าร่างกายของลูกเปลี่ยนไป ถามจนได้รู้ความจริง ยืนยันจะเอาสามีตัวเองเข้าคุกให้ได้]
“ฮึก”
แต่แล้วอาการคลื่นไส้ก็เริ่มกำเริบ ปลายฟ้าจึงยกมือปิดปากแน่น แล้วกลืนน้ำย่อยที่ตีขึ้นจากลำคอให้ไหลกลับลงไป จากนั้นก็ดื่มน้ำตามเข้าไปอึกใหญ่
“คุณป้าคะ หนูขอ...”
แล้วพอจะบอกแม่ค้าว่าขอเปลี่ยนเป็นห่อกลับบ้านด้วยเกรงว่าจะสำรอกออกมาสร้างความแตกตื่น แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะคุณป้าแกเดินถือชามมาพร้อมกับการก่นด่าคนเป็นข่าว
“ชาติชั่วจริง ๆ แม่เด็กก็เถอะ น่าจะรู้ว่าผัวเล่นยาแล้วยังกล้าปล่อยให้อยู่กับเด็ก!” น้ำเสียงกระฟัดกระเฟียดมาพร้อมการกระแทกก๋วยเตี๋ยวเนื้อชามโตบนโต๊ะจนน้ำซุปกระฉอก “ไม่ใช่ว่ารู้เห็นด้วยหรือไง พอเป็นข่าวก็เลยกลัวจะโดนจับจนตัวสั่น อีเวร!”
พอเห็นใบหน้าบึ้งตึงเหมือนโกรธใครมานานแรมปี ปลายฟ้าก็หดมือเก็บเข้าที่ด้วยเกรงว่าจะถูกด่าตามไปด้วย จากนั้นก็หยิบตะเกียบสาวเส้นเล็กขึ้นกัดทีละนิด
[พบหนูน้อยอีกราย ถูกพ่อใจร้ายทารุณกรรมจี้ตามร่างกายด้วยบุหรี่ ชาวบ้านทนเวทนาไม่ได้แจ้งตำรวจให้มาจับ]
รายการข่าวมักเอาเนื้อหาคล้ายกันมาเสนอติด ๆ เพื่อขยี้หัวใจผู้ชม แต่สำหรับปลายฟ้า แค่ข่าวเดียวก็เกินจะทน เส้นเล็กที่เพิ่งกลืนลงไปจึงจุกแน่นที่ลำคอจนอยากจะขย้อนออกมา แต่ถ้าต้องเลือกระหว่างยกมือปิดหูเพื่อไม่ให้ได้ยินพิธีกรเล่าข่าว กับปิดปากเพื่อกั้นก๋วยเตี๋ยวที่เพิ่งกลืนลงไป เธอขอเลือกอย่างหลัง
“นี่เธอไหวหรือเปล่าเนี่ย” ผู้ร่วมโต๊ะเห็นผิดสังเกตจึงเงยหน้าจากจอโทรศัพท์แล้วย่นคิ้วถาม
“หนูหิวมาก ก็เลยรีบกินไปหน่อย”
ขืนบอกไปว่ากำลังจะอ้วก มีหวังโดนตะเพิดออกจากร้าน โชคดีที่มีสายเรียกเข้าดังจากโทรศัพท์ของคุณป้าร่วมโต๊ะดึงความสนใจไป ปลายฟ้าได้โอกาสวางตะเกียบแล้วยกมือทั้งสองปิดปากก่อนแข็งใจกลืนทุกอย่างกลับลงคอ
“คะ...คือว่า...ฉันขอลาออกวันนี้เลยจ้ะ ผัวฉันมันบอกให้กลับบ้านด่วน มันขายที่นาได้ แล้วชวนฉันกับลูกไปเปิดร้านอาหารตามสั่ง ฉันพูดจริง ไม่ได้โกหก ฉันแจ้งลาออกกับคุณ แพรวพลอย ไว้แล้วด้วย”
บทสนทนาของหญิงสูงวัยเข้าหูปลายฟ้าในขณะที่แม่ค้าด่าคนในข่าวแล้วกดรีโมทเปลี่ยนช่องไปดูละครยุคเก่าที่เอามาฉายซ้ำ
“ฉันรู้ ๆ แต่หัวหน้าช่วยเข้าใจฉันหน่อยได้ไหม ถ้าฉันไม่กลับไป มันขู่ว่าจะหาแม่ใหม่ให้ลูก หัวหน้าหาคนอื่นมาทำงานแทนฉันได้ แต่ฉันไม่อยากให้ผัวหาคนอื่นมาแทนฉัน”
หญิงสาวร่วมโต๊ะได้ยินก็หูผึ่ง แต่เมื่อคุณป้าตวัดตามองมา เธอก็หลุบตาต่ำแล้วทำเป็นคีบก๋วยเตี๋ยวเคี้ยวหมุบหมับ
“อะไรนะ เขาจะเพิ่มเงินพิเศษให้ฉันอีกเดือนละสองพัน!” สิ้นประโยคนั้น ริมฝีปากผู้พูดเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนยกมือขึ้นไล่กัดเล็บทั้งห้านิ้วจนเป็นรอยแหว่งเหมือนหนูแทะ “สะ...สองพันจริง ๆ หรือ”
คุณป้าทำหน้าเหมือนลังเลใจ แต่แล้วก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ “มะ...ไม่ดีกว่า ให้คุณเขาว่าไปเพิ่มให้คนใหม่เถอะ งานนี้ฉันไม่รับทำแล้ว”
ปลายฟ้ารู้ว่าไม่ควรแอบฟังคนอื่นสนทนา แต่เงื่อนไขรายได้ที่ถูกเอ่ยออกมาอาจช่วยให้แม่และน้องมีทุนขายขนมจีนเพิ่มโดยไม่ต้องรอฟ้ารอฝนจากการปั่นนิยายของเธอ ลำบากขึ้นมาอีกนิดหรืออีกเท่าไหร่ก็ตาม หากทำให้ครอบครัวใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวันได้ละก็ ทำไมต้องลังเล
“ให้หนูไปแทนค่ะ”
“อะไรของแก แกจะไปแทนที่เมียผัวฉันหรือ เดี๋ยวแม่ตบ!”
“เปล่าค่ะเปล่า หนูหมายถึงจะไปทำงานแทนคุณป้า” เธอรีบขยายความก่อนจะถูกเข้าใจผิดไปกันใหญ่
อีกฝ่ายมองเธอตั้งแต่บนลงล่างแล้วถามเสียงสูง “ทำได้หรือ งานไม่สบายนะ”
“งานอะไรหนูก็ทำ หนักแค่ไหนหนูก็สู้ ว่าแต่เป็นงานอะไรคะ”
“งานแม่บ้านทำความสะอาดของรีสอร์ต ทำได้หรือเปล่า”
หญิงสาวทำตาโต เพิ่งรู้ว่างานแม่บ้านรีสอร์ตรายได้ดีขนาดนี้ “ทำได้ค่ะ ตอนเรียน หนูถูกเพื่อนทิ้งให้ทำเวรคนเดียวประจำ แต่หนูก็ทำจนห้องเรียนเอี่ยมอ่อง พื้นเป็นมันขนาดครูเกือบลื่นล้มหัวฟาดเลยค่ะ”
คุณป้าหรี่ตามองราวกับกำลังพิจารณา “เริ่มงานได้เมื่อไหร่”
“วันนี้เลยค่ะ”
“หัวหน้า ฉันหาคนแทนได้แล้ว เริ่มงานได้วันนี้เลย” พูดจบก็วางหู จากนั้นหยิบปากกากับกระดาษออกจากกระเป๋าแล้วเขียนบางอย่างลงไปก่อนส่งมาปลายฟ้าที่ยิ้มหน้าบาน เพราะช่างเป็นการสอบสัมภาษณ์งานที่สั้นกระชับและได้คำตอบไวที่สุดในชีวิต
“เธอนั่งรถทัวร์จากเอกมัยไปลงบางสะเหร่ แล้วให้วินมอเตอร์ไซค์แถวนั้นไปส่งหน้ารีสอร์ต บอกเขาว่าไปที่นี่” บอกเธอพลางยื่นกระดาษส่งมาให้ด้วยมือสะอาดสะอ้าน แต่เล็บทั้งห้ากลับแหว่งวิ่นจนน่ากลัว
“แล้วหนูต้องไปติดต่อใครคะ”
“คุณแหวว เขาเป็นหัวหน้าแม่บ้าน เธอไปหาเขาบอกว่าฉันส่งเธอมา”
จากนั้นเรียกแม่ค้าจ่ายเงินค่าก๋วยเตี๋ยวแล้วเดินออกจากโต๊ะ แต่ก้าวขาไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงักราวกับนึกอะไรได้ แล้วหมุนตัวเดินกลับมาหาอีกครั้ง
“รับถุงผ้านี้ไปด้วย ในนี้มีชุดฟอร์มเก่าของฉันอยู่ แล้วถ้าไม่อยากตกงานไว ใครให้ทำอะไรก็ทำไป ไม่ต้องไปถามให้วุ่นวาย”
พูดแล้ววางถุงผ้าสีขาวหม่นไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็รีบสับขาเดินออกไป โดยไม่รอให้เธอกล่าวคำขอบคุณ
ปลายฟ้าจึงหยิบกระเป๋าผ้ามาเปิด แล้วหยิบชุดเครื่องแบบแม่บ้านสีน้ำเงินเข้มออกมาดู เห็นลายปักเป็นตัวอักษรประดิษฐ์ในภาษาอังกฤษแสนประณีตว่า
Beyond The Horizon
เหนือเส้นขอบฟ้า...เธอแปลความหมายในใจ
