โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ไม่มีอะไรต้องกลัว ปลายฟ้า... ไม่มีอะไรต้องกลัวเลย
เธอท่องประโยคนั่นซ้ำ ๆ ในหัว แต่ก็ไม่ช่วยให้อาการสั่นเทาเบาบางลง และในทันทีที่เขาดันไหล่เธอให้นอนราบกับผ้าคลุมเตียงเนื้อเนียนในห้องพักหรูกลางมหานคร หัวใจของปลายฟ้าก็เต้นถี่ ทุกจังหวะเหมือนหน้าอกของเธอจะปริแตก
‘ยอมพี่เถอะ’
‘ปลายฟ้า...’
‘เป็นของพี่นะ...ที่รักของพี่’
คำพูดพวกนั้นมาจากปากของชายที่เธอรักสุดหัวใจ และนั่นคือเหตุผลที่เธอไม่ควรขัดขืน แล้วก็เป็นเหตุผลให้เธอพยายามสะกดกั้นความกลัว ปิดเปลือกตาเพื่อเปิดทางให้จูบแรกอันอุ่นนุ่ม ไล่ไปจนจูบที่สองอันแสนร้อนเร่า และตามมาด้วยจูบที่สาม...ซึ่งเต็มไปด้วยเปลวไฟ
แต่เมื่อกลีบปากอิ่มถูกขบเคี้ยวราวกับเป็นของหวาน ลิ้นของเขาก็ชำแรกเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต ฝ่ามือร้อนลูบไล้เข้าใต้เสื้อผ้าแล้วสัมผัสยอดอกของเธอ ราวกับเข้ามาถือสิทธิ์ในร่างกาย
‘สวยอะไรอย่างนี้... ปลายฟ้า’
‘สวยเหลือเกิน’
คำชื่นชมที่เคยทำให้หัวใจพองโตกลับกลายเป็นมีดคมกรีดหัวใจเมื่อมันมาพร้อมความเจ็บ ปลายนิ้วที่ควรอ่อนโยนกลับหยาบกระด้างบีบเค้นทรวงอกของเธอทำราวกับสิ่งของ หาใช่ส่วนหนึ่งของร่างกายและหัวใจไม่
มันเป็นเรื่องธรรมดา... เธอพยายามบอกตัวเอง แต่... มันเป็นเรื่องธรรมดาจริง ๆ หรือ... น้ำตาของเธอเอ่อล้นขอบ
‘มึงมันก็ร่านเหมือนแม่มึง อีปลายฟ้า!’
เสียงนั้น!!!
เสียงจากนรกที่ฝังแน่นในสมองเธอมาเนิ่นนาน เสียงที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี ก็ยังไล่ตามเธอทัน!
และแล้วภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวจากชายคนรักเป็นไอ้เดรจฉาน จากเสียงจูบกลายเป็นเสียงหัวเราะน่าคลื่นไส้
“อย่า! ไม่ ไม่!”
ปลายฟ้ากรีดร้องพยายามปัดป้องตัวเอง แต่ทุกครั้งที่ยกมือขึ้น ภาพใบหน้าก็พลันเปลี่ยน จากไอ้เปลว...เป็นกรินทร์ และจากกรินทร์เป็นเธอ ผู้มีใบหน้าเกี้ยวโกรธ มีมีดคัตเตอร์เปื้อนเลือดในมือ
‘ฆ่า... ฆ่ามัน!’
แต่เสี้ยววินาทีต่อมา ภาพตรงหน้าก็แปรเปลี่ยนไปเป็น...เขา...ชายผู้สวมจี้เขี้ยวกับรอยสักรูปกงจักรบนหน้าอกขวาคนนั้น
‘มองผม ปลายฟ้า มองหน้าผมให้ชัด’
ทว่าภาพในฝันกลับไม่หยุดเปลี่ยน เธอเห็นกรินทร์อีกครั้ง เขากำลังตรึงร่างเธอไว้กับเตียง จับปลีขาของเธอแยกออกกว้างแล้วกระแทกตัวเข้ามาอย่างรุนแรง
‘แฉะขนาดนี้ มึงก็มีอารมณ์นี่หว่า อย่ามาทำสำออยใส่กู!’
เขาพ่นคำพูดที่จุดไฟเผาทั้งหัวใจ ก่อนจะกลายเป็นไอ้เปลว พร้อมเสียงหัวเราะและแววตาเหี้ยมเกรียม
‘กรี๊ด!!! ออกไป!!!’
เธอกรีดร้องสุดเสียง แต่แล้ว...
‘กูจะฆ่ามึง...กูจะฆ่ามึง!’
เสียงของเธออีกคนก็ดังขึ้น
‘หายใจตามผม...สัมผัสหัวใจผม...หายใจไปพร้อมกัน’
ประกายแสงสะท้อนจากจี้เขี้ยวของเขากระทบดวงตาเธอ แล้วภาพสุดท้ายก็ปรากฎออกมา
กลายเป็นเธอ...เธออีกคนที่กำมืดในมือแน่น แล้วเงื้อขึ้นฟาดแหวกอากาศเกิดเสียงดัง
ฉับ!
พลันนั้น ดวงตากลมก็เบิกโพลง ปลายฟ้าพรวดลุกขึ้นนั่งแล้วรีบหันมองรอบกาย แต่เมื่อเห็นว่ายังอยู่ในห้องพักที่ได้รับการเอื้ออาทรจากชายหนุ่ม เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อบรรเทาอาการหัวใจเต้นแรงจนเจ็บร้าวไปทั่วอก
มันเป็นแค่ความฝัน...ปลายฟ้าบอกตัวเองซ้ำ ๆ จนอัตราการเต้นของหัวใจช้าลง
วินาทีนั้น มีเสียงกริ่งห้องดัง นักเขียนสาวสะดุ้งโหยง แล้วหันไปดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะข้างเตียง จึงได้รู้ว่าเธอตื่นสายจนไม่ทันอาบน้ำแปรงฟันก่อนที่หัวหน้าแม่บ้านจะยกถาดอาหารเช้ามาเสิร์ฟ
ปลายฟ้าจึงรีบลงจากเตียงเดินด้วยฝ่าเท้าที่แผลดีขึ้นมากแล้วหลังจากตัดไหม ออกจากห้องนอนไปเปิดประตูรับหญิงวัยแม่ที่ยกถาดอาหารเข้ามาพร้อมกับแววตาขุ่น
“ถ้าฉันกดกริ่งอีกครั้งแล้วเธอไม่มาเปิด ฉันจะเอาถาดอาหารกลับเลย!”
ปลายฟ้ารับฟังโดยไม่เถียง เพราะบริการที่ทำด้วยหน้าที่ ไม่ได้มาจากใจแบบนี้เธอเข้าใจได้ แล้วเธอก็ไม่ใช่แขกวีไอพี จะผิดตรงไหนหากได้รับคำพูดประชดประชันพ่วงมากับอาหารเช้าแบบอเมริกัน
“ขอบคุณคุณแหววมากค่ะ ตอนนี้แผลหลังตัดไหมดีขึ้นแล้ว เย็นนี้หนูกลับไปทำงานได้ตามเดิม รับรองว่าจะรักษาความสะอาดของห้องพักให้เนี้ยบกว่าดูแลตัวเอง”
หัวหน้าแม่บ้านเบะปากแล้วเชิดหน้าไปมองทางอื่น “กินข้าวแล้วก็กินยามื้อสุดท้ายเสียก่อนเถอะ”
เพราะอุบัติเหตุแก้วบาดฝ่าเท้าทำให้เธอทำงานไม่ได้ เขาเลยขอชดใช้ความผิดด้วยการมอบห้องพักแสนหรูหรานี้ให้เธอใช้พักฟื้น ซึ่งแผลฝ่าเท้าของเธอก็ดีขึ้นมาก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะคุณภาพของยาราคาแพง รวมไปถึงอาหารการกินที่ถูกจัดเสิร์ฟครบทุกมื้อตามคำสั่งของชายหนุ่มเจ้าของห้องที่ให้ไว้กับหัวหน้าแม่บ้านก่อนออกเดินทาง
“กินให้หมด อย่าให้เหลือเหมือนเมื่อวานล่ะ”
“เยอะขนาดนี้ หนูกินไม่หมดหรอกค่ะ”
อีกฝ่ายพ่นลมหายใจทิ้ง “งั้นกินเท่าที่กินได้ แต่ต้องกินนมแก้วนั้นให้หมด สงสัยจะเป็นนมจากวัววิเศษ เขาให้สั่งให้ฉันเฝ้าเธอกินด้วย”
“จริง ๆ แล้ว คุณแหววไม่ต้องทำตามคำสั่งคุณเข้ก็ได้ค่ะ หนูหาอะไรกินเองได้...”
“เธอไปบอกเขาเองแล้วกัน” แหววบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่น “กินนมเสียที ฉันจะได้เอาแก้วกลับเลย”
“วางไว้ก่อนได้ไหมคะ ช่วงนี้หนูรู้สึกพะอืดพะอมอยากอาเจียนบ่อย ๆ กลัวว่ากินรวดเดียวแล้วมันจะไหลออกจากกระเพาะจนหมด”
แหววได้ยินก็ยกมือทาบอก มองเธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง “นี่เธออย่าบอกนะว่าเธอกับคุณเข้...”
“ไม่ใช่นะคะ” ปลายฟ้ารีบปฏิเสธ “แค่... แค่โรคกระเพาะ...”
หัวหน้าแม่บ้านเป่าปาก “ใจหายหมด นึกว่าต้องปวดหัวกับเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงรีสอร์ตอีกแล้ว”
“ที่นี่เคยเกิดเรื่องอะไรหรือคะ” ปลายฟ้าถามกลับ
“อย่ารู้เลย ไม่ใช่เรื่องของเธอ!”
นักเขียนสาวไม่ได้เป็นพวกหัวหมอ แต่หากเป็นเรื่องของความปลอดภัย เธอก็ต้องระวังไว้ก่อนที่จะสายเกินไปเหมือนในอดีต
“ถ้าเกี่ยวกับความปลอดภัยของพนักงาน หนูคิดว่าหนูมีสิทธิ์ที่จะรับรู้”
สิ้นประโยคของปลายฟ้า แหววก็จ้องตาเธอเขม็งแล้วกำลังจะอ้าปากพูด แต่เสียงโทรศัพท์ของแหววดังขัดจังหวะ และดูเหมือนว่าสายเรียกเข้านั้นจะสำคัญมากกว่าพ่นคำว่ากล่าวใส่เธอ
“ค่ะ ๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้” แหววเอ่ยแค่นั้นแล้ววางสายก่อนจ้องหน้าปลายฟ้า
“เธอไม่ต้องรู้อะไรมาก แต่ให้รู้แค่ว่าระหว่างอยู่ที่นี่ต้องระวังตัว คนบางคนอาจแสร้งทำตัวเป็นนมสีขาวสะอาดมากประโยชน์ แต่ในความเป็นจริงอาจมีฤทธิ์ร้ายที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าแฝงอยู่ แค่หลงดื่มไปอึกเดียวก็ทำให้เจ็บจนตาย”
“ขอบคุณคุณแหววที่เตือน หนูไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ อยู่แล้วค่ะ”
“ไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ” แหววแค่นยิ้ม “แต่ก็ใจง่ายมานอนในห้องของเขาทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่คนในครอบครัวแบบนี้คืออะไร”
คำว่า ‘ใจง่าย’ ที่หลุดออกจากปากแหววเหมือนเข็มแหลมที่ทิ่มทะลุเข้ากลางอกคนฟัง
“ฉันจะเตือนเธอครั้งสุดท้าย ถ้าไม่อยากเดือดร้อน ก็อยู่ให้ห่างจากเพลย์บอยคนนี้”
คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย พยายามปะติดปะต่อความหมายจากถ้อยคำที่แหววเพิ่งเอ่ยออกมา ทว่าหัวหน้าแม่บ้านก็หันหลังเดินจากไปอย่างเร่งรีบ ทิ้งไว้เพียงความสงสัยที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ
ในชีวิตนี้ เธอไม่ไว้ใจให้ใครเข้าใกล้มากนัก ทั้งหญิงและชายที่เข้ามาทำความรู้จักก็เป็นเพียงแค่ความสัมพันธ์แบบผ่าน ๆ หัวหน้างานก็ไม่ต่างกัน ด้วยประตูที่เธอสร้างขึ้นมาปิดกั้นไม่ให้ใครทะลวงเข้ามาเห็นบาดแผลเน่าฟอนเฟะในใจ
แม้แต่กรินทร์ ที่เคยอยากเปิดเผยทุกอย่างให้เขาเห็น เปิดเผยทุกอณูเนื้อและแผลเป็น แต่อดีตร้ายกลับผุดพรายขึ้นมาหยุดยั้งขาที่เธอกำลังจะก้าวออกจากประตู
กระนั้นฟ้าก็หาเรื่องกลั่นแกล้ง จับเธอโยนไปมาในกงล้อของโชคชะตา พาให้เธอหมุนกลับไปหากรินทร์ แล้วก็พาให้เธอมาเจอชายหนุ่มเจ้าของห้องพักแห่งนี้ และเพียงเพื่ออยากรักษางานแม่บ้านรายได้ดีควบคู่ไปกับงานเขียนนิยาย ทำให้เธอต้องตัดสินใจรับดีล
เรื่องเล่าของเขาทำให้บทนำบทแรกผ่านฉลุย ส่วนบทที่หนึ่งก็ส่งไปแล้วเมื่ออาทิตย์ก่อน ป่านนี้กรินทร์ยังไม่ติดต่อกลับ แต่เธอก็ต้องตั้งหน้าตั้งตาเขียนบทต่อไปของนิยายที่ไม่อยากให้มีแค่ฉากร่วมรัก
‘หาเหล้าที่เข้ากับตัวคุณ...’
แรงบันดาลใจก่อเกิดจากคำพูดคำนั้น เหล้าที่มีรสชาติขมบาดคอยังสามารถแต่งเติมให้ออกรสหวานละมุนได้ แล้วทำไมเธอจะเติมรสชาติอื่นให้นิยายอิโรติกบ้างไม่ได้เล่า
หากแต่ ไม่ใช่แค่แรงบันดาลใจจากคำพูดนั้นเพียงอย่างเดียว เพราะในทุกเสี้ยวเวลาที่เธอยอมพาตัวเข้าไปใกล้ชิดชายหนุ่ม เป็นทุกเสี้ยวเวลาที่เธอหล่อหลอมความเป็นเขาเข้ามาในจิตใจโดยไม่ทันได้รู้ตัว และเรื่องนี้ทำให้ปลายฟ้ากังวล
เหตุเพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอฝันถึงคืนสุดท้ายกับกรินทร์ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นอดีตร้ายในความฝัน และไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นภาพวันนั้นของตัวเองจากความทรงจำ แต่เป็นครั้งแรกที่เธอฝันถึงชายอื่น
