โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
กรินทร์ไม่เคยรู้สึกกดดันอะไรเท่านี้มาก่อน ครั้นเห็นตัวเลขยอดซื้อนิยายออนไลน์ไตรมาสนี้ดิ่งลงเหมือนดวงตะวันลาลับฟ้า ก็อยากจะเบือนหน้าหนีวิกฤตที่อักษรารัญจวนกำลังเผชิญ
“หลังจากที่คุณวาดฟ้ามาพบคุณกรินทร์เมื่อเช้า เธอก็ส่งอีเมลมายืนยันเป็นทางการว่าไม่ขอเข้าร่วมกิจกรรมทายนามปากกากับเรา” เจ้าหน้าที่ฝ่ายประสานงานนักเขียนรายงานเรื่องสำคัญในที่ประชุม “แถมในเนื้อความจดหมาย ยังเขียนว่าเธอขอลาออกจากวงการนักเขียนนิยายอิโรติกถาวรด้วย แบบนี้ผมว่าอักษรารัญจวนลำบากแน่”
“ถ้าเราไม่มีคุณวาดฟ้าแล้ว...” ผู้จัดการฝ่ายการตลาดถอนหายใจเฮือกใหญ่ “กิจกรรมทายนามปากกาอาจไม่ได้รับความสนใจมากพอ แถมตอนนี้คู่แข่งที่เป็นเว็บนิยายออนไลน์จากต่างประเทศก็เริ่มเข้ามาตีตลาดกันหลายเจ้าแล้ว แข่งขันกันเองในไทยว่าดุเดือดแล้ว นี่ยังต้องแข่งกับต่างประเทศอีก”
“พอแข่งกันแบบนี้ นักเขียนที่ลงนิยายกับเราก็ตื่นตระหนก ลดราคานิยายของตัวเองลงไปอีก เลยทำให้เปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งการขายของเราก็น้อยลงไปด้วยค่ะ” ทีมบัญชีเปิดสไลด์ข้อมูลการเปลี่ยนแปลงราคาขายและการลดราคาถล่มทลายของเหล่านักเขียนด้วยกันเอง
“จากข้อมูลการขายผ่านเว็บไซต์ปีที่แล้ว ถึงเราจะจัดโปรลดแรงหน้าร้อน หน้าฝน หน้าหนาว ก็ไม่ได้ช่วยกระตุ้นผลประกอบการบริษัทเลย” ผู้จัดการฝ่ายการตลาดออกความเห็นอีกครั้ง
ทว่าชายหนุ่มผู้คุมบังเหียนใหญ่ยังคงวางตัวอยู่ในความเงียบ จนสร้างบรรยากาศตึงเครียดให้กับผู้ร่วมประชุมหนักกว่าเดิม
“หรือว่าเราควรเริ่มให้พนักงานเออร์ลีรีไทร์ เพราะ...” คราวนี้ผู้จัดการฝ่ายบุคคลขอส่งเสียงบ้าง แต่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดจังหวะ
“ก็ดีนะคะ เอาคนเก่า ๆ ออกบ้าง ลดขนาดองค์กร รีออแกนไนซ์” เจ้าของความเห็นน้ำเสียงกึ่งประชดเป็นของ องุ่น นิสิตสาวปีสี่ที่มีสิทธิ์ได้เข้ามาฟังการประชุมเพราะเป็นลูกสาวผู้ถือหุ้นใหญ่ แต่บรรดาศักดิ์ของเธอไม่เกี่ยวกับการกระทำไร้มารยาท กรินทร์ที่เก็บตัวในความเงียบพักใหญ่จึงต้องออกปากเตือน
“องุ่น เธอเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์การประชุมแทนคุณลุง ยังไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น” พอหญิงสาวทำท่าจะเถียง เขาก็ชิงพูดต่อ “แต่ถ้าอดไม่ได้ก็ให้มีมารยาท รอให้คนอื่นพูดให้จบก่อน”
คนถูกตำหนิต่อหน้าธารกำนัลทำท่าฮึดฮัดเล็กน้อย ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเห็นแล้วก็ลอบยิ้มที่มุมปาก จากนั้นก็กำลังจะอ้าปากพูดความเห็นของตนต่อ แต่ไม่ได้รับโอกาสนั้นอีกต่อไป
“แต่ผมไม่เห็นด้วยกับความเห็นของคุณ เราไม่มีนโยบายเออร์ลีรีไทร์ แค่พยุงบริษัทด้วยกำไรน้อยนิด แล้วยังต้องจ่ายเงินเดือนให้พนักงานทั้งอ่อนทั้งแก่แย่พอแล้ว จะเอาเงินที่ไหนจ่ายให้พวกคุณที่อยากเกษียณก่อนวัยกัน”
หลายคนได้ยินก็ทำหน้าสลด ส่วนหญิงสาวอ่อนวัยสุดกลับเบะปาก แล้วยกมือขึ้นเพื่อขอออกความเห็น ในทีแรกกรินทร์แสร้งทำเป็นไม่มอง แต่เธอดันลุกขึ้นยืนแล้วโบกแขนขึ้นลงเหมือนโบกรถแท็กซี่ ต่อให้เขาแกล้งมองไม่เห็นยังไงก็คงหยุดเจ้าหล่อนไม่ได้ และหากไม่ให้ยายเด็กดื้อคนนี้พูดอะไรสักอย่าง มีหวังเขาคงโดนป่วนจนจบการประชุม
“อยากพูดอะไรก็ว่ามา!”
รอยยิ้มแป้นแล้นผุดพรายบนใบหน้าของเธอ แล้วหยิบแท็บเล็ตเดินมาหยุดยืนข้างเก้าอี้ประธานในที่ประชุมเพื่อจะได้ยืนค้ำหัวเขา
“องุ่นขอเสนอกลยุทธ์การเพิ่มยอดขายดังนี้ค่ะ”
เสียงใสเอ่ยพลางเปิดแอปพลิเคชันสำหรับพรีเซ็นต์งาน จากนั้นกล่าวต่อด้วยวาจาฉะฉานราวกับเป็นนักการตลาดมืออาชีพว่า
“เราจะแยกกลุ่มเป้าหมายออกเป็นสองกลุ่มใหญ่ กลุ่มแรกคือนักเขียน กลุ่มที่สองคือนักอ่าน” องุ่นบอกพลางใช้นิ้วเรียวเลื่อนสไลด์ไปเรื่อย ๆ “ซึ่งเราจะหากิจกรรมส่งเสริมการขายที่ทำให้ทั้งนักเขียนและนักอ่านวินวินทั้งคู่”
“แล้วที่เราลดราคาอยู่ มันไม่วินวินตรงไหนคะน้ององุ่น นักเขียนก็ขายได้ นักอ่านก็ได้นิยายราคาถูก อ้อ จะมีไม่วินก็อักษรารัญจวนที่ส่วนแบ่งน้อยไงละคะ” หัวหน้าฝ่ายบัญชีขอถาม
“เราจะไม่ใช้กิจกรรมลดราคา แต่ใช้การเพิ่มมูลค่าให้นิยายแทนค่ะ” องุ่นตอบคำถามทันที
“เพิ่มมูลค่าให้นิยายยังไงครับ” ผู้จัดการฝ่ายการตลาดเริ่มสนใจ
“เราจะให้บริการสร้างสินค้าพรีเมียมตัวละครนิยายที่นักอ่านชื่นชอบ”
“แล้วมันต่างจากที่เหล่านักเขียนทำมือทำของแถมแจกตรงไหน” ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเลิกคิ้วถาม
“ก็แตกต่างที่สินค้าพรีเมียมของเราไงคะ” คำตอบขององุ่นทำให้ทั้งหมดในที่ประชุมมองหน้ากันอย่างงุนงง ส่วนกรินทร์ก็ยังจ้องเธอนิ่งราวกับดูเชิง
“แล้วยังไงล่ะคะ” เจ้าของคำถามเดิมเชิดหน้าถามต่อ พลางยกแก้วกาแฟที่เย็นชืดแล้วขึ้นดื่ม
“เอ๊า” องุ่นร้องเสียงสูง “เราคืออักษรารัญจวน สำนักพิมพ์ที่ยืนหนึ่งเรื่องนิยายอิโรติกไม่ใช่หรือคะ แล้วของพรีเมียมของเราจะเป็นอะไรได้ล่ะ”
หน้าตาแต่ละคนยังคงมีเครื่องหมายคำถามปรากฏ หญิงสาวจึงถอนหายใจ แล้วเลื่อนสไลด์ถัดไปพร้อมกับบอกว่า “ไอ้จ้อนเสมือนจริงมีขนปุกปุยที่ทำส่วนปลายพิมพ์สามมิติเป็นรูปหน้าพระเอก”
พรวด! กาแฟพุ่งออกจากปากสมาชิกในที่ประชุมกันระนาว
“นอกจากไอ้จ้อนพรีเมียมแล้ว อักษรารัญจวนยังควรออกเซกส์ทอยตามธีมของนิยายแต่ละเรื่อง” องุ่นบอกพลางไถนิ้วบนหน้าจอแท็บเลตต่อเพื่อแสดงสินค้าไอเดียแต่ละแบบให้เห็น “อย่างเช่น ตุ๊กตายางพระเอกจากสาปรักอสูรที่ไอ้จ้อนไซส์สมจริงเหมือนปลิ้นออกมาจากนิยาย นักอ่านจะได้จิ้นให้ฟินสุด ๆ หรือจะเป็นกรงเล็บมารขยุ้มบุปผาสุดสยิวจากเรื่องเกิดใหม่ทั้งทีดันได้สามีเป็นจอมมาร นักอ่านจะได้จินตนาการเป็นนางเอกแบบฟินไปด้วยอ่านนิยายไปด้วย แบบนี้เราก็ทำให้นักเขียนมีรายได้เพิ่มแบบวิน ๆ แล้วเราก็ยังจะ...”
“พอได้แล้ว!” กรินทร์ที่นั่งเงียบฟังมานานหมดความอดทน “พวกเราไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระพวกนี้!”
องุ่นแสนฉุนจัด ถูกขัดจังหวะยังไม่เท่าถูกพูดว่าไร้สาระ เธอวางแท็ปเลตลงบนโต๊ะแล้วยืนเท้าเอว “แล้วที่มานั่งถลุงเวลางาน จิบกาแฟ จ้องหน้ากันไปมาโดยหาทางออกกู้วิกฤตไม่ได้นี่ดูมีสาระมากเลยนะคะ”
“องุ่น ถึงจะเธอจะเป็นลูกสาวผู้ถือหุ้น ก็ใช่ว่าฉันจะยอมให้เธอพูดจาไม่มีมารยาทกับพวกเราทุกคน!”
“แล้วที่พี่รินทร์แทรกขึ้นมาทั้งที่องุ่นยังพูดไม่จบ นี่มีมารยาทม้ากมาก”
กรินทร์ขบกรามดังกรอด “หนึ่งนาที เธอมีเวลาแค่หนึ่งนาที!”
องุ่นสูดลมหายใจเข้าเพราะเริ่มหมดความอดทนแล้วเช่นกัน “เราจะจัดการประกวดพล็อต หาอะไรที่แปลกใหม่กว่านิยายอิโรติกแพทเทิร์นเดิม ๆ จากนั้นเราจะเอามาสร้างซีรีส์ออริจินัลของสำนักพิมพ์ขายผ่านสื่อสตรีมมิ่ง”
ความคิดของหญิงสาวถูกบางคนในห้องประชุมหัวเราะเป็นเสียงเดียวกัน ส่วนกรินทร์ส่ายหน้าอย่างระอา
“เราเป็นสำนักพิมพ์ ไม่ใช่โปรดักชันผลิตสื่อภาพยนตร์นะคะน้ององุ่น” ผู้จัดการฝ่ายบัญชีอยากเตือนความจำให้นิสิตสาว
“องุ่นกำลังจะจบนิเทศศาสตร์สาขาภาพยนตร์” เธอชี้ที่หน้าอกตัวเอง “แล้วก็เป็นยูทูบเบอร์สายรีวิวและท่องเที่ยวที่มีผู้ติดตามเป็นแสน”
ปัง!
กรินทร์ลุกขึ้นทุบโต๊ะอย่างแรงจนทุกคนสะดุ้ง “แค่มีผู้ติดตามหลักแสน จะเอาอะไรมาการันตีว่าทำซีรีย์ออกมาแล้วจะไม่เจ๊ง เมื่อกี้ไม่ได้ยินหรือไงว่าลำพังแค่มีเงินจ่ายเงินเดือนพนักงานก็ดีถมถื่น!”
“เราไม่ต้องกู้หรือลงทุนเองก็ได้นี่คะ เอาโปรเจกต์ไปเสนอขายนักลงทุนคนอื่นก็ได้”
“ใครเห็นด้วยกับความคิดนี้ยกมือขึ้น!” กรินทร์ตะเบ็งเสียงถาม
เงียบฉี่กันทั้งห้อง ส่วนคนที่เป็นคู่กรณีก็เริ่มเดือดจัด องุ่นปิดหน้าจอแท็บเล็ต เดินเข้าไปประจันหน้ากับผู้ชายที่ความสูงของเธอไม่เกินไปจากบ่ากว้าง
“ถ้าจะมีเออร์ลีรีไทร์จริง องุ่นขอโหวตให้พี่รินทร์สมัครเป็นคนแรก! เก้าอี้ประธานบริษัทไม่เหมาะกับพี่เลยสักนิด!”
พูดจบก็เหวี่ยงตัวกลับหลังหันเดินไปคว้ากระเป๋าขึ้นสะพายไหล่ แล้วผลักประตูเดินออกไป ทิ้งบรรยากาศคุกรุ่นไว้ในหัวจิตหัวใจของประธานกรรมการผู้จัดการใหญ่
“ปิดประชุม!”
สิ้นการลั่นเสียงของกรินทร์ ทุกคนก็กรูกันออกจากห้องเหมือนผึ้งบินออกจากรัง ปล่อยให้ชายหนุ่มทรุดตัวลงบนเก้าอี้ นั่งกุมขมับกับความร้ายกาจของบุตรสาวเจ้าของผู้ถือหุ้นใหญ่ที่เอาแต่ใจขึ้นทุกที
เขาใช้มือลูบหน้าทั้งสองอย่างเหนื่อยล้า แล้วกวาดตามองรางวัลเกียรติยศต่าง ๆ บนผนังห้องประชุมที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายความสำเร็จในอดีต เหล่านั้นล้วนเป็นนักเขียนขายดีผู้ทรงคุณค่าของสำนักพิมพ์ ตำนานยิ่งใหญ่ของอักษรารัญจวนที่รุ่นพ่อแม่ของเขาเป็นผู้สร้างขึ้นมา แต่มันกำลังจะพังพินาศในยุคดิจิทัลดิสรัปชันแล้วหรือ
เขาไม่วันปล่อยให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด!
