โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ผู้แต่ง
ณ มหรรณพ
เรื่องย่อ
เมื่อนิตยสารสารคดีที่ ปลายฟ้า เป็นนักเขียนประจำปิดตัว ทำให้ปลายผ้าต้องหันเหจากการเขียนแนววิชาการ ไปต้องเลี่ยนแนวไปเป็นนักเขียนนิยาย เพื่อหาเงินเลี้ยงดู แม่และน้องสาว โดยเฉพาะแม่ของเธอต้องรับการผ่าตัดตาในสิ้นปี ปลายฟ้าจึงเขียนนิยายรัก แล้วนำไปให้ กรินทร์ คนรักเก่าที่เป็นซีอีโอของสำหนักพิมพ์อักษรารัญจวนช่วยพิจารณา แต่กรินทร์ไม่ให้ผ่านเพราะแนวเรื่องไม่ตรงกันแนวของอักษรารัญจวนที่เน้นขายแนวนิยายอิโรติก
แต่เพราะกรินทร์ยังมีใจให้ปลายฟ้า ด้วยความรักที่หลงเหลือ จึงให้ปลายฟ้าเขียนนิยายอิโรติกโดยที่มีเขาเป็นพระเอก และเธอเป็นนางเอก แลกกับเงินค่าจ้างที่เขาจะจ่ายให้เธอเป็นรายเดือนแต่ปลายฟ้ามีปมกับเรื่องเซกส์เพราะเคยถูก เปลว พ่อเลี้ยงล่วงละเมิดในวัยเด็กและมักมีอาการทางประสาทกำเริบหากถูกกระตุ้น ทว่าด้วยเงินที่กรินทร์เสนอให้ จึงทำให้ปลายฟ้าตอบรับงาน แต่เพราะกลัวว่าจะเขียนให้ถึงตอนจบไม่ได้ ปลายฟ้าจึงตั้งใจหางานเสริม และเธอก็ได้งานแม่บ้านรีสอร์ตที่มีชื่อว่า Beyond The Horizon โดยบังเอิญจากแม่บ้านคนเก่าที่ลาออกกระทันหัน
ที่รีสอร์ตนี้ ปลายฟ้าต้องทำงานเป็นแม่บ้านประจำโซนวิลล่าการ์เด้น โดยมี แหวว หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนคุมงาน เธอมีหน้าที่ดูแลทำความสะอาดและอำนวยความสะดวกให้แขกประจำโซน ซึ่งหนึ่งในแขกที่เธอต้องดูและคือ เข้ เจ้าของห้องหมายเลข 222 ที่เขาแอบเลี้ยงแมวโดยมีแค่เธอและเขาเท่านั้นที่รู้ นอกจากแหววแล้ว ปลายฟ้าได้เจอ ชิด บาร์เทนเดอร์ที่คอยสอนงานในห้องอาหารให้เธอ
ด้วยงานแม่บ้านนี้เองที่ปลายฟ้าจะยึดไว้เป็นอาชีพเสริมจนกว่าเธอจะเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์จบ แต่มีเหตุเกิดขึ้นกับปลายฟ้าคือเธอเหยียบหางแมวที่คุณเข้เลี้ยงไว้ที่ริมสระน้ำ จนทำให้เธอตกสระ แต่เข้ก็ช่วยเธอไว้ได้ทัน ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้เข้รู้ว่าเธอต้องรับงานเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์ แต่เธอไม่มีประสบการณ์เรื่องบนเตียง(แบบคู่รัก) เข้เลยเสนอว่าถ้าปลายฟ้ามาเป็นเพื่อนคุยให้เขา เขาจะเล่าประสบการณ์บนเตียงให้ฟัง ข้อตกลงแรกระหว่างปลายฟ้าและเข้จึงเริ่มขึ้น
แต่ปลายฟ้าไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะกลายเป็นผู้เล่นคนหนึ่งในเกมล่าหาคำตอบของปริศนาฆาตกรรมในรีสอร์ทแห่งนี้
จากระเบียงหลังห้องพัก เบื้องหน้าของเธอที่เคยเป็นวิลล่าสองชั้นอันเรียบหรู บัดนี้หลงเหลือไว้เพียงความทรงจำ เพราะมันกลายเป็นซากตึกเคลือบเขม่าไฟสีดำ
ผ่านไปได้เกือบสัปดาห์ ความสูญเสียจากเปลวไฟก็ยังเหลือรอยแผลให้แก่รีสอร์ตมากมาย ทั้งพบซากศพนกฝูงใหญ่และสัตว์เล็กมากมายกลายเป็นเถ้าถ่าน ทั้งต้องชดเชยความเสียหายของทรัพย์สินแขกที่วอดวายไปในกองเพลิง อีกทั้งถูกยกเลิกการจองห้องล็อตใหญ่ในช่วงเทศกาลสร้างรายได้หลังหน้าพายุผ่านไป
เหล่านี้ล้วนแล้วแต่ลดขวัญและกำลังใจในการทำงานของพนักงานลงไปจนหลายคนลาออกโดยไม่บอกล่วงหน้า
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าปลายฟ้าจะละเลยหน้าที่แม่บ้านส่วนตัวของชายหนุ่มเหมือนคนอื่น เพียงแต่เขาไม่ได้กลับมาพำนักในรีสอร์ตเลย แม้ว่าเขาจะมาปรากฏตัวในที่เกิดเหตุพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายครั้ง แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้เข้ามาพูดคุยหรือเล่าอะไรให้เธอฟัง แต่สิ่งที่ปลายฟ้าต้องการฟังจากปากเขามากที่สุดคือฐานะตัวตนของเขา
‘เขายอมเสี่ยงเพื่อที่นี่อยู่แล้ว! ที่นี่เป็นชีวิตของเขา!’
คำกล่าวของชิดไม่เกินจริง แม้เพลิงสงบแล้วแต่ความทุกข์ร้อนในใจของชายหนุ่มยังคุกรุ่น และหากเธอไม่รู้จากชิดวันนั้น ก็คงไม่รู้ว่าคนที่เรียกขานว่าคุณเข้ แท้จริงแล้วเป็นคนคนเดียวกับ เขตต์ สมุทรกุมภีล์ หนึ่งในผู้ถือหุ้นผู้ร่วมก่อตั้ง Beyond The Horizon
เมี้ยว
เสียงของเจ้าขนปุยร้องเรียกเธอจากในห้อง ปลายฟ้าจึงเดินกลับเข้าไป เห็นดวงตากลมแป๋วของมันก็ให้ใจอ่อน ละจากความคิดคำนึงถึงเจ้านายหนุ่ม หันมาใส่ใจกับการลูบหัวเกาคางเบอร์เบินที่ครางครืดคราดในลำคออย่างพอใจ
“นี่ได้เวลากินขนมแล้วสินะ”
แม้เจ้านายของมันจะไม่อยู่ให้ดู แต่ปลายฟ้าก็ต้องดูแลลูกรักของเขาไม่ให้ขาดตกบกพร่อง เธอเดินไปเขย่งปลายเท้าเปิดฝาตู้แขวนผนัง หยิบโหลใส่ขนมแมวเลียออกมา แต่พอเห็นว่าโหลขนมแมวนั้นว่างเปล่า จึงเดินเข้าไปเปิดตู้เก็บเสบียงในห้องน้ำ แต่ก็ต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะปริมาณของขนมแมวเลียและอาหารเม็ดที่เหลืออยู่พอให้มันกินได้แค่มื้อเดียว
เธอไม่รู้ว่าเขาจะกลับเมื่อไร หรือจะสะสางธุระเรื่องเหตุเพลิงไหม้นานแค่ไหน ปลายฟ้าจึงตัดสินใจออกไปซื้อเสบียงของเบอร์เบินด้วยตัวเอง แต่ในตอนที่กำลังจะผลักประตุออกไปนั้น เสียงข้อความเข้าก็ดังรัว ๆ พอเปิดอ่านก็ความขุ่นมัวก็บังเกิดขึ้นในวันที่เพิ่งผ่านเรื่องราวยุ่งเหยิง
Karin : ลดความซับซ้อนของปมฆาตกรรม
Karin : ปรับคาแรคเตอร์ของภูมินทร์ให้เลวมากขึ้นกว่านี้
Karin : สร้างเหตุการณ์ให้ภูมินทร์เข้าใจผิด แล้วใช้การขืนบังคับ บีบคั้นจิตใจลัลลาบาย
Karin : ให้นักอ่านเกิดความรู้สึกเกลียดพระเอกช่วงกลางเรื่อง
Karin : ส่วนปลายเรื่อง ให้สร้างเหตุการณ์ให้พระเอกและนางเอกกลับมาเข้าใจกัน
เขาทำอย่างกับตั้งโจทย์ภาษาไทยที่ให้เธอเติมคำที่ถูกต้องในช่องว่าง ในขณะที่นิ้วเรียวจะขยับพิมพ์ตอบ ฝ่ายนั้นก็ส่งข้อความตามมาติด ๆ
Karin : พี่เอานิยายลงในเว็บอ่านนิยายออนไลน์ของสำนักพิมพ์แล้ว เราเริ่มกิจกรรมทายนามปากกานักเขียนเร็วกว่ากำหนด
อะไรนะ! เขาไม่คิดจะรอให้เธอเขียนจบก่อนหรือไงกัน!
Karin : นิยายที่ปลายเขียนมีนักอ่านกดเข้าชั้นเป็นอันดับที่หนึ่ง ยินดีด้วยนะ
น่ายินดีอย่างนั้นหรือ!
Plaifah : ยินดีในนามปากกาของคนอื่นน่ะสิคะ แล้วปลายก็ไม่มั่นใจจะเขียนจบหรือเปล่า
ปลายฟ้าพิมพ์กลับทันที
Karin : แสดงความเป็นมืออาชีพออกมาหน่อย เขียนทุกวันเดี๋ยวมันก็ไปได้เอง
เห็นข้อความตอบกลับแล้วก็พ่นลมหายใจแรง รู้ว่าการเขียนทุกวันคือวินัยของนักเขียนอาชีพ แต่อุปสรรคของเธอไม่ใช่การขาดวินัย
Karin : ส่งตอนใหม่มาให้พี่ทุกอาทิตย์ อย่าให้ขาด
นั่นสินะ! ก็เขาดันเอาเรื่องไปปล่อยเผยแพร่แล้วนี่ ก็ต้องการงานจากเธอทุกอาทิตย์เป็นธรรมดา
ทว่าในวินาทีนั้น นักเขียนสาวฉุกคิดได้ว่านี่คือโอกาสการต่อรอง แม้ในสัญญาจะระบุว่าแนวนิยายที่ว่าจ้างในฐานะนักเขียนเขาคืออิโรติก แต่ก็ไม่ได้บอกว่าต้องร้อยเปอร์เซ็นต์
Plaifah : ถ้าเดินตามเส้นเรื่องของปลาย ปลายรับรองว่ามีงานส่งให้ทุกอาทิตย์แน่นอน
พอกดส่งข้อความ เขาก็โทรศัพท์สายตรงเข้ามาทันที เห็นได้ชัดว่าเงื่อนไขข้อนี้มีอิทธิพลกับเขาแค่ไหน
“พี่คิดว่าเราคุยกันชัดเจนแล้ว”
“ใช่ค่ะ ชัดเจนแล้วว่าปลายต้องเขียนตามใบสั่ง แต่พี่รินทร์มาเปลี่ยนเงื่อนไขให้ปลายเป็นนักเขียนเงากลางคันแบบนี้ ปลายปรับพล็อตตามไม่ทัน”
“ก็พี่กำลังจะช่วยปรับอยู่นี่ไง” น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึม
“ทำไมเราไม่พบกันครึ่งทางล่ะคะ”
“ครึ่งทางยังไง” น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมในแบบที่ปลายฟ้ารู้ว่าเขาพยายามเก็บกลั้นอารมณ์โกรธ
“พี่รินทร์อยากได้บทรักบนเตียงตามแนวอิโรติก ปลายก็อยากได้ปมปริศนาฆาตกรรมแบบสืบสวน ฉะนั้นนิยายเรื่องนี้จะเป็นอิโรติกซัสเปนส์”
“พี่ไม่อยากให้นักอ่านคิดอะไรมากไปกว่าการจินตนาการว่าตัวเองเป็นพระเอกหรือนางเอกในนิยาย”
“พี่รินทร์ให้ปลายเป็นนักเขียนเงาของคุณวาดฟ้าไม่ใช่หรือคะ ทำไมไม่ลองถามเขาดูก่อน” นักเขียนสาวยังไม่ยอมแพ้ “บอกคุณวาดฟ้าว่า ปลายจะเป็นนักเขียนเงาให้เขาเต็มที่ แต่ขอเพิ่มรสชาติให้ลึกล้ำนิดหน่อยด้วยปริศนาฆาตกรรม เหมือนเวลาดื่มเหล้าที่ผสมไซรัปกับเครื่องเทศที่ร้อนแรงไงคะ”
“เข้าใจเปรียบเทียบดีนี่ พี่ชักสงสัยแล้วว่าไอ้เมนูเหล้าที่ปลายเอามาใส่ในนิยายมาจากไหน จำได้ว่าปลายเป็นคนไม่ดื่ม หรือว่าที่ผ่านมาพี่เข้าใจผิดมาตลอดว่ารู้จักปลายดีแล้ว”
ปลายฟ้าสูดลมหายใจเข้าลึก “พี่รินทร์ก็รู้นี่คะว่าถ้าเราต้องการเขียนอะไร ก็ให้เรียนรู้เรื่องนั้นจริงจัง ภูมินทร์เป็นเจ้าของธุรกิจน้ำเมาที่กำลังประสบปัญหาขาดทุนจนต้องยอมแต่งงานกับอรัญญาเพื่อให้ได้เงินทุนมาหนุนกิจการ”
“ก็ได้” น้ำเสียงยานคางฟังคล้ายฝืนใจ “ถ้าพี่ได้คำตอบจากวาดฟ้าเมื่อไหร่จะรีบบอก แต่ไม่อยากให้ปลายคาดหวังอะไรมากนัก”
แล้วทุกวันนี้ เธอคาดหวังอะไรด้วยตัวเองได้บ้าง การต่อสู้เพื่อสิทธิ์เล็กน้อย ๆ ยังทำได้ยาก!
หลังวางสายจากกรินทร์ ปลายฟ้าก็ถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ อยากผลักเอาความหนักอึ้งมากมายที่คั่งค้างออกจากอก พุดซ้อนอาจวิเคราะห์ได้ถูกต้อง กรินทร์ก็แค่ต้องการเอาคืน
เมี้ยว
เสียงของเบอร์เบินดึงปลายฟ้าออกจากใบหน้าของอดีตคนรัก แล้วก้มมองเจ้าแมวน้อยที่กำลังตะกุยขาหน้าของตัวเองกับบานประตู เห็นแล้วก็เอียงคอมองด้วยความสงสัย
แต่แล้วในนาทีถัดมา เธอก็ได้ยินเสียงกริ่งดัง พอมองผ่านช่องตาแมว ปลายฟ้าถึงได้เข้าใจ
“คุณพ่อมารับกลับบ้านแล้วสินะ”
เธอทำจมูกย่นใส่แมวน้อยแสนรู้ และต่อให้เธอไม่เปิดประตู ก็ห้ามไม่ให้มันร้องและตะกุยขาหน้ากับบานประตูอย่างเอาเป็นเอาตายไม่ได้ ปลายฟ้าจึงต้องเปิดรับชายหนุ่มที่ยืนรอด้วยใบหน้าสงบนิ่ง
ทันทีที่ประตูอ้าออก เจ้าเบอร์เบินก็กระโดดขึ้นเกาะหน้าแข้งชายหนุ่ม แล้วไต่ตามจนได้ซุกไซ้หัวกับแก้มของเขาด้วยความคิดถึงสุดใจ ปลายฟ้าเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ กระทั่งเขาเหลือบสายตามาทางเธอ ปลายฟ้าก็ยืดตัวตรงโดยอัตโนมัติ แล้วเอ่ยทักทายชายหนุ่ม
“สวัสดีค่ะคุณขะ...” แต่พูดออกไปแค่นั้น เธอก็รีบเก็บกลืนนามเดิม แล้วเอ่ยนามที่ถูกที่ควร “คุณเขตต์”
“เรียกผมอย่างที่คุณเคยเรียกเถอะ พนักงานที่นี่เรียกผมว่าเข้ทั้งนั้น”
“ฉันไม่ใช่พนักงานที่นี่”
“คุณเป็นคนของผม”