โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“มึงจะทำให้เราเสียงานใหญ่ ไอ้เข้!”
เสียงของลียงไม่ได้ดังขนาดสะเทือนครัวใหญ่ของรีสอร์ต แต่สายตาวาวโรจน์ที่วาบขึ้นในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นกลับมีแรงสั่นสะเทือนพอจะกระชากตัวเขาให้ตกจากเก้าอี้
“มึงทิ้งงานแต่งของเพื่อนกิตติมศักดิ์ของยายพิมพ์ หายหัวไปกลางอากาศหลังส่งข้อความหากูให้ดูแลแมว จากนั้นก็ปล่อยให้หล่อนยืนฉายเดี่ยวในงานที่มีแต่นักธุรกิจเจ้าสำนักข่าว กับตากล้องทั้งประเทศ! แถมติดต่อเชี่ยไรก็ไม่ได้! โทรไปก็ไม่รับ ข้อความส่งไปก็ไม่อ่าน!”
ลียงร่ายกระทงความผิดด้วยน้ำเสียงที่ทวีความดังเหมือนถูกหมุนปุ่มโวลุ่มขึ้นตามระดับโทสะ ขณะที่เขตต์ที่นั่งพิงเก้าอี้ไม้ข้างโต๊ะเตรียมอาหารอะลูมิเนียมตัวใหญ่ เลือกพลิกข้อมืออย่างใจเย็น เพื่อรินคอนยัคลงในแก้ว แล้วส่งไปให้เพื่อนตรงหน้า ราวกับจะบอกให้อีกฝ่ายดื่มให้ชุ่มคอเสียก่อนจะพูดอะไรแรงกว่านี้
“มึงก็รู้ว่าเราต้องพึ่งยายพิมพ์เพื่อฟื้นฟูชื่อเสียงย่ำแย่ของรีสอร์ต แล้วก็ยังช่วยกู้หน้าผู้ถือหุ้นอย่างมึง แต่มึงกลับทำให้หล่อนโกรธเพราะเสียหน้า เผลอ ๆ หล่อนอาจไปฟ้องพ่อแล้วถอนเราจากโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวทะเลชายฝั่งตะวันออก งานใหญ่ระดับชาติ!” พอสิ้นคำสวดแสนยาวก็คว้าแก้วคอนยัคไปกระดกรวดเดียวอย่างกับดื่มน้ำเปล่า
“เขาไม่น่าจะไร้เหตุผลขนาดนั้น”
“มึงไม่รู้จักนิสัยผู้หญิงมากพอ! กี่คนแล้วที่มึงมองพลาด!”
เอาล่ะ ถึงคราวที่เขาต้องเทเหล้าลงคอบ้างแล้ว เขตต์รินคอนยัคจนเต็มแก้ว แต่ยังไม่ทันได้ยกขึ้นดื่ม ประโยคต่อมาของลียงก็ทำให้เขาหยุดชะงัก
“โดยเฉพาะปลายฟ้า ตั้งแต่กูเห็นหล่อนจ้องขวดเหล้านั่นในคลัง กูไม่ไว้ใจหล่อนอีกเลย”
เขตต์พ่นลมหายใจแล้วกระดกดื่มจนหมดแก้ว “มึงพูดถูกเรื่องกูไม่รู้จักนิสัยผู้หญิงดีพอ ปลายฟ้าหักหลังกูจริง”
อีกฝ่ายคงคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินประโยคนั้นออกจากปากเขา จึงนิ่งอึ้งไปเกือบนาที ก่อนหัวเราะเหมือนเย้ยหยันตัวเอง
“ลุงแก้ว...เขาเอาคลิปให้กูดู” เขตต์เงียบไปชั่วอึดใจ เพราะเจ็บเสียดไปทั่วหน้าอกในตอนที่นึกถึงคลิปนั้น “ในคลิปมีเสียงของปลายฟ้าพูดกับแพรวพลอยชัดเจน ชัดเจนว่าเธอจะทรยศกู”
“ยายลูกแมวเลี้ยงไม่เชื่อง!” ลียงพูดเสียงเล็ดลอดไรฟัน “แบบนี้มึงก็ไม่ควรเอาหล่อนไว้ใกล้ตัวแล้ว!”
เขาควรจะทำแบบนั้น แต่มันอาจจะดีกว่าถ้าเขายังเก็บเธอไว้ข้างกาย แม้จะเจ็บใจแค่ไหนก็ตาม
“ปลายฟ้าก็รู้แล้วว่ากูรู้เรื่องที่เขาหักหลัง ในทางกลับกัน การที่เธอยังอยู่ที่นี่ก็เท่ากับเป็นหมากหนึ่งตัวในเกม”
“มึงหมายความว่าไง”
“แพรวพลอยคงกำลังวางแผนอะไรสักอย่างโดยใช้ปลายฟ้า แล้วถ้าเราล้วงความลับนั่นจากปลายฟ้าได้ก่อนที่แผนจะสำเร็จละก็...”
“โอกาสชนะคดีก็มีความเป็นไปได้”
โดยไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ การเป็นเพื่อนสนิทกันหลายสิบปีทำให้สื่อใจถึงกันได้ แต่ประโยคต่อมาของลียงทำให้เขตต์ที่กำลังดื่มคอนยัคถึงกับสำลัก
“แต่ขอแค่ล้วงความลับยายลูกแมว ไม่ต้องเสือกไปล้วงตับ”
เขตต์ใช้หลังมือปาดคอนยัครอบริมฝีปาก แต่พอเห็นอีกฝ่ายจ้องเขม็ง เขาก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอ
“ตอนกูตามหามึงทั่วรีสอร์ต ลุงแก้วบอกกูว่าเห็นมึงกับปลายฟ้าเดินตามกันออกไปจากรีสอร์ต”
ดวงตาสีนิลเบิกกว้างเล็กน้อย ทั้งที่มั่นใจว่าเป็นเส้นทางที่ไม่มีใครใช้ ไม่มีใครรู้นอกจากเขา ไม่สิ... ล่าสุดก็มีปลายฟ้าอีกคน แต่ที่ลียงพูดมานั่นก็หมายความว่านอกจากลุงแก้วผู้ภักดีแล้ว อาจมีใครอื่นที่รู้ว่าเขาใช้เส้นทางในป่ารกชัฏเป็นทางสัญจรแอบเข้าออกรีสอร์ต
“บอกกูมาตรง ๆ มึงพาไปไหน”
มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาคงไม่สามารถปกปิดลียงได้อีกต่อไป จึงบอกตามความจริงไปว่า
“พาไปล่องเรือ...เพื่อล้วงความลับ”
ลียงชะงักในหนึ่งวินาที แล้วสบถดังลั่น “You fucking bastard!”
เพราะแค่คำว่า ‘ล่องเรือ’ ที่รู้กันระหว่างเพื่อนสนิทนั้น ย่อมาจาก ‘ล่องเรือยอชต์ แล้วจอดเรือ... เพื่อทำเรื่องอะไรทำนองนั้น’
“…แม่งเอ๊ย ทำไมมึงเป็นคนอย่างนี้วะ!”
ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดคงจะหมดหลอดก็คราวนี้ ชายหนุ่มผมสีอ่อนถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วเตะเก้าอี้ข้างตัวเสียงดัง จนมันถอยกรูดไปกระแทกผนังเบา ๆ แล้วเดินวนไปมาเหมือนพายุหมุนทอร์นาโด มือข้างหนึ่งยกขึ้นเสยผมแรง ๆ ก่อนลากเก้าอี้ที่เพิ่งถูกถีบทิ้งไปกลับมานั่งเผชิญหน้าแล้วคว้าแก้วคอนยัคที่เขตต์รินให้ก่อนหน้านี้ขึ้นมากระดกรวดเดียวหมด
“เอาล่ะ มาคุยให้เข้าใจตรงกันสักหน่อย” ถึงสีหน้าจะยังเคร่งเครียดแต่น้ำเสียงเริ่มเบาลง
“กูไม่ได้กลัวแค่เรื่องงาน” เสียงของลียงฟังเหมือนคนกำลังเหนื่อยมากกว่าโกรธ “…แต่กูกลัวมึงจะถลำลึก ยิ่งกับคนที่หักหลัง มึงยิ่งไม่ควร”
เขตต์ยังไม่ตอบ ดวงตาสีนิลที่สงบนิ่งยังจ้องแก้วในมือของตัวเอง ลียงจึงถอนหายใจยาว มือข้างหนึ่งเคาะโต๊ะเบา ๆ เป็นจังหวะคล้ายหาทางระบายความอึดอัดที่ยังคั่งค้างในอก
“กูอยู่กับมึงมาตั้งแต่ตอนที่มึงล้มไปเป็นท่า... ตั้งแต่ตอนที่มึงไม่พูดเชี่ยอะไรกับใครเลยเป็นเดือน กูเห็นกับตาว่าไอ้ความทุกข์ของมึง มันกัดกินข้างในขนาดไหน แล้วตอนนี้มึงกำลังจะย้อนกลับไปที่เดิมอีก”
ความเงียบเคลื่อนเข้าปกคลุมระหว่างทั้งสองชั่วครู่ หากไม่มีเพียงเสียงลมหายใจหนักของทั้งคู่ และเสียงน้ำแข็งละลายในแก้วทำลายความเงียบก่อน ลียงก็คงไม่เอ่ยประโยคต่อมา
“มึงไม่อยู่งานสำคัญของพิมพ์เพื่อล้วงความลับคนทรยศมันก็สมเหตุสมผลดี แต่มึงไม่ควรพาเขาไป...ล่องเรือ...”
ลียงเน้นคำสุดท้ายด้วยน้ำเสียงขมขื่น ราวกับทุกพยางค์คือมีดที่กรีดลึกลงบนความเชื่อใจ
“เพราะหิวแค่ของขาด หรือไม่ก็เพราะอยากแดกตับใครสักคนแก้อาการลงแดง”
เขตต์เหลือบตามองเพื่อน แต่ยังไม่พูดอะไร
“โอเค กูเข้าใจมันเป็นความต้องการของธรรมชาติ แต่ถ้ามึงหิวขนาดนั้นมึงควรไปซื้อแดก หรือไม่งั้นมึงก็โทรหาผู้หญิงที่มึงเคยคั่วสักคน แม่พวกนั้นยอมนอนอ้าขาให้มึงแดกทุกคนอยู่แล้ว แต่กูอยากรู้ กูอยากรู้ว่าทำไมต้องเป็นปลายฟ้า คนที่หักหลังมึง”
เป็นคำถามที่เขาก็เฝ้าถามตัวเองมาตลอดตั้งแต่คืนนั้นบนเรือ
“เข้” น้ำเสียงของลียงเบาลงแต่หนักแน่นและจริงจัง “ตอนนี้ผู้หญิงคนเดียวที่มึงต้องใส่ใจคือพิมพ์ลดา ยังมีเวลาให้มึงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ก่อนการประกาศเริ่มโครงการ ตอนนั้นกูไม่อยากให้ยายแพรวมาตะโกนใส่หน้ามึงกลางคันว่ามึงเป็นฆาตรกร มึงต้องทำให้เรื่องนี้จบให้เร็วที่สุด”
“การพิจารณาคดีนัดแรกคือเดือนหน้า...วีรชัยหาทางติดต่อกับแม่บ้านคนเก่าได้แล้ว และกำลังพยายามให้กลับมาเป็นพยาน” เขตต์เอ่ยหลังจากเงียบฟังมานาน
“ก็ดี” ลียงจ้องตาเขานิ่ง “อย่าให้อะไรมาขวางทาง มึงรู้ดีว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมา มึงสู้เพื่อ Beyond The Horizon มากแค่ไหน ฉะนั้นผลักปลายฟ้าออกไปจากชีวิตซะ ผู้หญิงคนนั้นไม่มีค่าให้มึงไว้ใจ”
เมี้ยว
เสียงแมวที่ดังจากด้านนอกทำให้ทั้งสองหันขวับไปมอง
“อ้อ แล้วกูก็ไม่รับฝากแมวอีกแล้ว!”
ลียงยืนกรานทันทีที่เห็นเบอร์เบิน แต่เขตต์กลับสงสัยว่าทำไมเจ้าจอมซนมาอยู่ที่นี่ แถมยังส่งเสียงร้องเหมือนกำลังนัวเนียกับใครบางคนอยู่ ความใคร่รู้ดึงเขตต์ให้ลุกจากเก้าอี้เพื่อไปหาคำตอบ แต่ยังไม่ทันถึงประตู ชิดก็ปรากฏกายออกมา
“ชิด” น้ำเสียงแข็งเล็กน้อยเหมือนตะกอนขุ่นเก่าที่ลอยขึ้นมาจากก้นบึ้ง
“มาทำอะไรที่นี่ชิด!” ลียงถามเสียงห้วนสวนเข้ามา
“ผมนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ทำบัญชีสต๊อกเหล้าของวันนี้ครับ” ชิดตอบโดยไม่สบตา ในมือมีว้อดก้าขวดเปล่า “หลายคืนมานี้ ค็อกเทลขายดีมากครับคุณเข้ โดยเฉพาะ Sweet Drunkard กับ Beyond The Horizon”
เขตต์ยังไม่ตอบในทันที เขาเหลือบตามองไปทางประตูทางเข้าคลังเหล้า แต่เสียงเบอร์เบินเงียบไปแล้วเหมือนไม่เคยอยู่ตรงนั้น
“ทำงานเสร็จก็กลับไปพัก” เขากล่าวเสียงเรียบ แล้วมองชิดก้มศีรษะให้จากนั้นหันหลังเดินออกไปจนมองไม่เห็นแผ่นหลัง
“เทศนากูเสร็จแล้วใช่ไหม” เขตต์หันไปบอกลียง
เชฟหนุ่มส่งตาขุ่นกลับมา “กลับไปให้ถึงเรือ อย่าเสือกแวะระหว่างทาง”
ลียงคงต้องการพูดดัก เหมือนไม่ไว้ใจเขาว่าจะตรงกลับไปล้มตัวนอนบนเรือ หากเป็นเขาคนเดิมก่อนที่จะผ่านวันเฉียดตายของปลายฟ้าที่บ้านของเธอ เขาก็คงไม่ไว้ใจตัวเอง
เขตต์บอกลาลียงแล้วเดินไปตามถนนหินทรายในคืนที่ไม่สนใจแล้วว่าจะถูกใครลอบมองหรือติดตาม
บนเส้นทางนี้ เป็นเส้นทางที่เขาเคยเดินอย่างผึ่งผาย และอิ่มเอมหลังก่อร่างสร้างที่นี่ขึ้นมา ตั้งแต่ต้นตะแบกพวกนั้นยังไม่ขยายกิ่งก้านออกดอกเป็นพุ่มสวย ตั้งแต่น้ำตาล ผู้หญิงที่ทำให้เขาตัดสินใจลาออกจากวงการเพลย์บอยผู้ที่เคยขับเคี่ยวผู้หญิงเป็นร้อยด้วยเหตุผลแค่อยากสนองกามเพราะช้ำรักเจียนตายจากแพรวพลอย
จนสุดท้าย...ปลายฟ้า ประหลาดนักที่หัวใจของเขามีปฏิกิริยากับเธอ
ความคิดสุดท้ายผุดขึ้นในตอนที่เดินมาหยุดยืนหน้าประตูทางเข้าวิลล่าหมายเลข 222 เขาทอดสายตาขึ้นไปยังหน้าประตูห้องที่มีแสงไฟรำไร
เขาคงไม่รู้จักผู้หญิงอย่างที่ลียงพูดจริง หรือว่าคำสาปของน้ำตาลเริ่มทำงานแล้วกันแน่
เสียงรำพึงดังขึ้นในหัว แต่ก็เกิดความคิดสองทางฟาดฟันกันอย่างหนัก เธอหักหลังเขา แต่เธอไม่ได้โกหกเขาเรื่องกลัวเซกส์ เธอต้องการเงิน แต่เธอไม่เคยบอกว่าที่ลำบากแค่ไหน...และไม่เคยบอกว่าชีวิตผ่านอะไรมา...
ผู้หญิงอย่างปลายฟ้าเข้มแข็งเกินกว่าที่เขารู้ แต่ก็อ่อนโยนเกินกว่าเขาจะทำใจยอมรับได้ว่า แท้จริงแล้วเขาพ่ายแพ้ความอ่อนโยนของเธอมากแค่ไหน มันเป็นความอ่อนโยนในแบบที่เขาเคยได้รับมาก่อน เคยโหยหามาก่อน ปลายฟ้าอ่อนโยนเหมือนแม่ของเธอ ที่อ่อนโยนเฉกเช่นเดียวกันแม่ของเขา ผู้จากไปพร้อมพ่อในกองเพลิง
‘ฝากพระไปให้คุณพ่อคุณแม่ของคุณเขตต์ด้วยนะคะ เป็นคำขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนปลายจนป้าออกจากโรงพยาบาลค่ะ’
แววตาอบอุ่นของนางขวัญใจ แม่ของปลายฟ้าที่มอบให้เขายังประทับอยู่ในความทรงจำในวันที่เขาอาสาพาครอบครัวของเธอไปทำบุญที่วัด
‘พ่อแม่ของผมเสียแล้วครับ’
สีหน้าของท่านหม่นลงแบบไม่ปิดบัง ‘ถ้าอย่างนั้น ก็เก็บพระไว้กับตัวคุณนะคะ’ แล้ววางพระใส่ฝ่ามือของเขาให้กุมไว้ด้วยสัมผัสอ่อนโยน มองเขาด้วยแววตาห่วงใย ‘ขอให้พระคุ้มครองคุณเขตต์นะคะ’
‘ขอบคุณครับคุณป้า’ เขาประนมมือก้มหัวไหว้ตามมารยาท แต่พอมืออูมของท่านลูบไล้เรือนผมของเขา ภาพทรงจำของมารดาก็สว่างวาบในหัวราวกับมือของท่านเปิดเครื่องบันทึกภาพอดีตให้ทำงาน
‘ป้าฝากคุณเข้ดูแลปลายด้วยนะคะ’
ตอนนั้นเขาเงยหน้ามองดวงตาของหญิงโรยวัยที่มองเขาเหมือนเห็นแสงสว่างสุดท้าย โดยไม่ได้เอ่ยตอบรับคำอ้อนวอน แต่ในใจตอนนั้นมีเกิดความรู้สึกบางอย่างพุ่งกระแทกจนจุกในอก ความรู้สึกบางอย่างที่เกิดตอนภาพเห็นปลายฟ้าทรุดลงกับพื้น
‘ช่วยบอกผมได้ไหมว่า...เกิดอะไรขึ้นกับปลายฟ้า’
คำถามของเขาอาจก่อความรู้สึกกล้ำกลืนให้กับแม่ของเธอ ดวงตาโรยวัยเอ่อล้นด้วยน้ำตาก่อนคลี่อดีตของปลายฟ้าที่ทำให้เหมือนกับโลกทั้งใบของเขาพัง เพราะทุกคำพูดของนางขวัญใจนั้น คล้ายมีภาพเคลื่อนไหวบอกเล่า มันทั้งชัดเจนและรู้สึกได้
ตอนเขาเห็นเธอหายใจไม่ออก มือสั่น ร่างกายชักกระตุกเพราะตื่นตระหนกเป็นความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจบอกได้ว่าคืออะไร แต่ในวินาทีที่ดวงตาเหม่อไร้แววราวกับมองอะไรสักอย่างผ่านม่านหมอกในอดีตของปลายฟ้าเริ่มโฟกัสที่เขา และในวินาทีที่เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
วินาทีนั้นเอง ที่เขากลัว... กลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ยินเสียงเธอเรียกชื่อเขาอีก
ในวันกลับ เขายืนนิ่งค้างข้างรถอยู่นาน พยายามบอกตัวเองว่าจะหันหลังแล้วลืมความรู้สึกที่เกิดขึ้นไว้แค่นี้ แต่แล้วหัวใจมันก็เจ็บแปลบ แต่ก็จำต้องหมุนตัวเพื่อจะกลับไปบอกลา ทว่าปลายฟ้ายืนอยู่ตรงนั้น
‘ฉัน...ขอกลับไปกับคุณได้มั้ย’
เขาอาจใจอ่อนให้กับดวงตาเศร้าสร้อยและคำขอเรียบง่าย หรือไม่ก็รู้สึกผิดที่ล่วงเกินเธอ แต่ไม่ว่าจะด้วยความรู้สึกใด ส่วนลึกของจิตใจบอกเขาชัดเจนว่าอยากให้เธออยู่ใกล้ ไม่ใช่แค่เหตุผลของหมากตัวหนึ่งในเกมอย่างที่เขาบอกลียง
เมี้ยว
เสียงหวานของเบอร์เบินดังขึ้นพร้อมสัมผัสอุ่นของแมวขนที่กำลังไถข้อเท้าของเขาไปมา ดึงเขตต์ออกจากภาพเหตุการณ์ที่ทำให้เขารู้สึกผิดไปตลอดชีวิต เขาย่อตัวอุ้มมันขึ้นกอดแนบอก แล้วกดจูบบนหน้าผากเล็ก ๆ ของมันเบา ราวกับเบอร์เบินเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาจิตใจ
“ป่านนี้ยังไม่กลับเข้าห้องอีก ไม่กลัวถูกแม่ทำโทษหรือไง” เอ่ยหยอกเย้าพลางเกาคางให้เจ้าขนฟูที่ส่งเสียงครืดครางในลำคออย่างพอใจ
ทว่าเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้เขาผละมือจากงานเอาใจแมว ล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วเห็นว่าเป็นวีรชัย จึงเลื่อนหน้าจอเพื่อรับสาย
“ว่าไงครับ” เอ่ยเสียงทักทายไปก่อน
“คุณเขตต์ครับ ผมมีเรื่องสำคัญต้องรีบบอก” อีกฝ่ายมีน้ำเสียงร้อนรน
“พูดมาได้เลยครับ” คิ้วของเขตต์ขมวดเข้าหากัน แล้วตั้งใจฟัง
“คุณบังอร... เขาตายแล้ว...เมื่อคืน”
ความเงียบเข้าครอบงำเขตต์ทันที เขายืนนิ่งค้างเหมือนลมหายใจในร่างกายถูกกระชากออกไปในเสี้ยววินาที ฝ่ามือที่จับโทรศัพท์เริ่มเย็นเฉียบ โลกทั้งใบเหมือนถูกบดขยี้ด้วยข่าวสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวที่บอกว่าความจริงในอดีตได้ตายไปแล้วพร้อมกับพยาน
