โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เขตต์นำรถเข้าจอดในลานจอดรถหน้าล็อบบี้ ทำทุกอย่างให้เป็นปกติ ซึ่งก็ได้เห็นลุงแก้วส่งยิ้มทักทาเขาตามปกติจากที่ยืนประจำการ พนักงานต้อนรับก็กล่าวสวัสดีเหมือนทุกครั้ง เช่นเดียวกันกับแม่บ้านที่เอ่ยทักทายยามเมื่อเขาเดินผ่าน
หากแต่ก็มีเพียงคนเก่าที่ทำงานกับเขามานานไม่กี่คนเท่านั้น แต่ด้วยอำนาจของลียงที่คานกับแพรวพลอยไว้ จึงดึงคนเก่งบางคนที่อยากทำงานร่วมกันให้เหลือรอดจากเหตุการณ์ถ่ายเทคนในองค์กรของแพรวพลอย
เขาหยุดยืนดูป้ายแสดงรายชื่อแขกที่จองงานเลี้ยงสำคัญ บนป้ายนั้นก็มีชื่อบุคคลสำคัญสำหรับ Beyond The Horizon
งานเลี้ยงวันเกิดท่านรัฐมนตรี จะเริ่มต้นในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้าตามกำหนดการ ทว่าชื่อของแขกที่อยู่ในลำดับถัดมา ตรึงดวงตาสีนิลให้จับจ้องอยู่นาน
ยินดีต้อนรับ คุณกรินทร์ วรรณภาคย์ - ปลายฟ้า นาวินทร
“คุณพิมพ์ลดากับท่านรัฐมนตรีมาถึงแล้วค่ะ แล้วก็มีผู้ติดตามทั้งหมดรวมเป็นสิบท่าน” พนักงานฝ่ายสาวประสานงานลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้ามารายงานเขา “เชฟลียงเป็นคนพาแขกไปที่ห้องอาหารแล้วค่ะ”
เขตต์พยักหน้ารับทราบแต่ยังไม่ละสายตาไปจากชื่อนั้น โดยเฉพาะชื่อของหญิงสาวที่ตอนนี้กลายเป็นแขกสำคัญ
“ทางตัวแทนกลุ่มชาวสวนสับปะรดแจ้งกำหนดการจัดสัมมนามาแล้ว ผู้เข้าสัมมนามี 5 ท่าน” เสียงรายงานกิจกรรมของเธอดังสลับเสียงพลิกหน้ากระดาษ
“หนึ่งในนั้นมีแขกที่ใช้วีลแชร์ บอกคุณแหววให้เตรียมที่พักการ์เด้นวิลลล่าชั้น แล้วก็ดูวสิ่งอำนวนความะดวกในการใช้วีลแชร์ให้พร้อม” ริมฝีปากหยักเอ่ยบอกคำสั่งใน๘ระที่สายตายังจ้องไปยังชื่อของหญิงสาวบนกระดาน
“รับทราบค่ะ” พนักงานสาวขานรับเสียงใส “แต่คุณแหววลาจนถึงพรุ่งนี้ค่ะ ถ้าคุณแหววกลับมาแล้วจะรีบแจ้งคุณแหววทันที”
เดิมทีแหววอยู่ภายใต้การปกครองของเขา แต่เมื่อเกิดเรื่องเลวร้าย หัวหน้าแม่บ้านที่ไม่ชอบขี้หน้าคนที่เกือบเป็นว่าที่ลูกเขยเป็นทุนเดิม ก็ย้ายไปอยู่ภายใต้การปกครองของแพรวพลอย แน่นอนว่าไม่ใช่แค่แหวว แต่เป็นพนักงานทำความสะอาดทุกคน ดังนั้นการไปไหนมาไหนของพนักงานแม่บ้านจึงอยู่นอกเหนือการรับรู้ของเขาโดยสิ้นเชิง
แต่การไปไหนมาไหนของคุณแหววนั้น ถ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องการงาน ก็มีเพียงเรื่องของน้ำตาลเท่านั้น หวังว่าการลาข้ามวันของคุณแหววครั้งนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับน้ำตาล
ล่าสุดที่เขาไปเยี่ยมน้ำตาลครั้งก่อนก็เมื่อสองวันที่ผ่านมา อาการของน้ำตาลมีแต่จะแย่ลง แสงแห่งความหวังนั้นดับลงไปนานแล้ว เหลือเพียงแค่อย่าให้มีอาการใดแทรกซ้อนที่จะฉุดกระชากเธอให้จากไปก่อนที่เขาจะได้ประกาศความจริง
ในตอนนั้น มีเสียงสนทนาดังมาจาบันไดทางขึ้นลงห้องผู้บริหาร หนึ่งคือแพรวพลอยที่กำลังเอ่ยพูดกับชายหนุ่ม และอีกหนึ่งที่เดินตามหลังเหมือนเงาจาง ๆ คือปลายฟ้า
เสี้ยวนาทีที่ทั้งสามย่างเท้าเข้ามา นักเขียนสาวที่อยู่เบื้องหลังก็เงยหน้าสบประสานสายตากับเขา
“และนี่คือ เขตต์ สมุทรกุมภีล์ ผู้ถือหุ้นอีกคนของเรา”
แพรวพลอยจัดแจงแนะนำตัวเขา โดยที่เขาไม่ต้องการ แต่ก็ต้องยกมือไหว้แขกอย่างเสียไม่ได้ ชายหนุ่มอีกฝ่ายก็ไหว้รับ แต่พอเอ่ยคำพูดออกมา เขตต์ก็ค้างชะงัก
“สวัสดีครับ คุณเขตต์ คืนนี้คงต้องขอรบกวนให้ช่วยดูแลผมกับปลายฟ้า พวกเรามาเซอร์เวย์สถานที่จัดงานแต่งงาน แล้วก็ดูว่า Beyond The Horizon ที่ผ่านการคัดเลือกโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวทะเลชายฝั่งตะวันออก มีความพร้อมแค่ไหนให้ผมส่งปลายฟ้าเข้าร่วมโครงการในฐานะนักเขียนของอักษรารัญจวน”
“ฉันบอกเขาไปว่าบังเอิญมากที่คืนนี้มีงานเลี้ยงวันเกิดของท่านนายกผู้เป็นประธานจัดงาน” แพรวพลอยเสริม แต่ข้อมูลที่ไม่จำเป็นต้องพูดก็โพล่งออกมา “เขตต์เธอก็น่าจะแนะนำคุณกรินทร์แล้วก็ปลายฟ้าให้รู้จักกับพิมพ์ลดาไว้นะ เผื่อว่าจะให้พิมพ์ลดามาช่วยดูแลงานแต่งงานให้คุณกรินทร์”
เขตต์เงียบไปชั่วอึดใจ แต่แล้วก็คลี่ยิ้มออกมา “ไม่ว่าจะเรื่องการจัดงานแต่งงานของใครที่ไหน หรือจะเป็นความพร้อมของการร่วมโครงการ ผมมั่นใจว่า Beyond The Horizon พร้อมเสมอ ยิ่งเป็นงานแต่งงานแล้วละก็ ยินดีสร้างบรรยากาศหวานหอมให้คู่รักตั้งแต่ประตูทางเข้ารีสอร์ตไปจนถึงเตียงวิวาห์”
ไม่ได้มีความรู้สึกอยากประชด แต่ไม่อาจห้ามตัวเองให้ทิ้งน้ำหนักในตอนท้ายประโยคไม่ได้เลย”
“อ้อ อย่างนั้นหรือครับ” กรินทร์โต้กลับด้วยเสียงยานคาง “บรรยากาศหวานหอมก็ต้องขึ้นอยู่กับความรักของบ่าวสาวว่าจะลึกล้ำแค่ไหนด้วยสินะครับ แต่จะให้คู่บ่าวสาวมีคืนที่ดูดดื่ม ก็ต้องไม่ลืมเรื่องความปลอดภัย ผมไม่แน่ใจว่าใช่ที่นี่ไหม แต่คุ้น ๆ ว่ารีสอร์ตที่ไหนสักแห่งแถวนี้มีข่าวฆาตกรรม”
อีกฝ่ายคงไม่ได้แค่อยากเสวนา แต่เหมือนกำลังประกาศสงคราม แต่ในตอนที่เขาจะโต้กลับนั้น
“พี่รินทร์คะ องุ่นกับคุณวาดฟ้าน่าจะรอที่ห้องอาหารแล้ว”
เสียงของปลายก็เป็นการสัญญาณการห้ามศึก ทว่าสายตาของกรินทร์ยังหยุดอยู่ที่เขา ในขณะที่เขตต์ก็จ้องตากลับโดยไม่ไหวติง แต่แล้วมุมปากของกรินทร์ก็ยกขึ้นแล้วเอี้ยวตัวไปโอบเอวปลายฟ้า แล้วเดินผ่านไหล่ของเขาไป ทิ้งไว้แค่ความรู้สึกคุกรุ่นไว้ในอกของเขา
“ดูเหมือนว่าวันนี้ Beyond The Horizon จะเป็นชุมทางรถไฟ”
เขตต์ปล่อยให้คำรำพึงของแพรวพลอยลอยผ่านหู แล้วพาตัวเองออกจากตรงนั้น แต่ก็ยังปัดเรื่องที่กรินทร์พูดออกไปจากหัวได้ หากพกความไม่สงบใจเข้าไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ ไม่แคล้วคงระงับความขุ่นมัวไม่ได้
ยังพอมีเวลาให้เขาผ่อนคลายความรู้สึก เหล้าล่องนาวาของพ่อสักแก้วน่าจะช่วยได้ เขตต์จึงเลือกขึ้นห้องของตนที่ไม่ได้กลับมาพำนักนานกว่าสองเดือน
เมี้ยว
ทันทีที่เขาเดินมาหยุดหน้าประตูห้อง เจ้าแมวเพศเมียลายทักซิโดแสนรักก็กระโดดลงจากกิ่งตะแบกเดินเข้ามาคลอเคลีย ชายหนุ่มจึงย่อเข่าอุ้มขึ้นแล้วแตะคีย์การ์ดของตนปลดระบบล็อก จากนั้นก้าวขาสู่ห้องพักอันแสนคุ้นเคย
แต่แล้ว ในทันทีที่ปิดประตู ภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นก็ปรากฎตรงหน้า
ปลายฟ้า...
เธอเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับถุงอาหารแมวในมือ ดวงตาสองคู่ที่สบประสานกันในแวบแรกคือต่างฝ่ายต่างประหลาดใจ แล้วในวินาทีถัดมา เขตต์ก็รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นเร็วกว่าปกติ
“ฉัน...ฉันแวะเข้ามาเติมข้าวให้เบอร์เบิน”
เธอเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบ แล้วเดินก้มหน้าผ่านเขาไปเทอาหารใส่ชามที่วางไว้บิดกับบานเลื่อนกระจก ข้าง ๆ กันมีอ่างน้ำสะอาดที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ เบอร์เบินที่ได้ยินเสียงเม็ดอาหารกระทบชามข้าว ก็กระโดดลงจากอกเขาวิ่งตรงไปร้องอ้อนหญิงสาวก่อนก้มกินอย่างเอร็ดอร่อย
“ถ้าคืนนี้คุณจะพักที่ห้อง มีชุดนอนกับชุดลำลองเตรียมไว้อยู่ในตู้เสื้อผ้า” เธอพูดต่อแล้วเดินผ่านหน้าเขาไป ทันให้ชายหนุ่มได้สูดกลิ่นหอมของหญิงสาวที่กลายเป็นนิสัยไปโดยไม่รู้ตัว
“ฉันเปลี่ยนหมอนหนุนใบใหม่แล้วด้วย ผ้าห่มก็ขอเปลี่ยนผืนใหม่ไป” เจ้าของริมฝีปากอิ่มเอ่ยวาจา ขณะหยิบผ้าขนหนูสีขาวออกจากชั้นมาวางไว้ที่ปลายเตียง “มีผลไม้รวมหั่นจัดใส่กล่องเก็บแช่ในตู้เย็น”
จากนั้นหันมาสบตา เม้มริมฝีปากราวกับมีบางอย่างยากเกินจะเอ่ยออกมา “แล้วก็... บ่ายนี้จนถึงพรุ่งนี้ฉันขอลากิจนะคะ”
“แค่ลากิจหรอกหรือ ผมคิดว่าคุณอยากจะลาออกเสียด้วยซ้ำหลังจากที่ถูกผมจับได้ว่าทรยศ”
คล้ายได้ยินเสียงพ่นลมหายใจบางจากหญิงสาว ดวงตากลมก็มีแววสั่นไหว ทว่าคำพูดที่ออกจากริมฝีปากอิ่มกลับมีความท้าทายอยู่ในที
“ถ้าอยากให้ฉันออก คุณก็คงไม่ให้ฉันกลับมากับคุณ หรือหนักสุดคือเรียกคืนคีย์การ์ดของห้องนี้ แต่ตราบที่มันยังอยู่กับฉันก็เท่ากับว่าฉันยังต้องทำหน้าที่ตามสัญญาต่อไป”
เขตต์แค่นยิ้ม “ยังหรอก ผมยังไม่อยากให้คุณออกตอนนี้ เพราะผมเองก็อยากรู้ว่าคุณจะใช้แผนไหนเอาชนะผม”
“ขอบคุณที่ยังให้ฉันอยู่ในเกม ถ้าคุณไม่มีอะไรต้องการเพิ่ม ฉันก็ขอตัว” ปลายฟ้าเอ่ยพลางเดินผ่านเขาไปทางโต๊ะเขียนหนังสือ
“คืนก่อน คุณไปที่ห้องอาหารใช่ไหม” เขตต์หมุนตัวหันไปทางหญิงสาวที่หยุดชะงักทันทีที่เขาส่งคำถาม “ตั้งใจไปแอบฟังเรื่องที่ผมคุยกับลียงเพื่อเก็บข้อมูลอย่างนั้นหรือ”
ร่างสูงก้าวขาเข้าไปหา เชื่องช้าราวกับนักล่าที่กำลังย่างเท้าเข้าหาเหยื่อ แล้วหยุดยืนใกล้กับหญิงสาวที่ยังนิ่งค้างเหมือนร่างทั้งร่างถูกแช่แข็ง มือบางที่กำลังหยิบสมุดบันทึกของตัวเองก็หยุดชะงัก
“คุณกับชิดกำลังร่วมกันทำงานให้แพรวพลอยล้วงความลับจากผมอยู่สินะ”
“ฉันไม่รู้ว่าพี่ชิดทำอะไร เราไม่ได้ทำงานร่วมกัน”
เขตต์หัวเราะในลำคอ วางสองมือกับโต๊ะ โอบหญิงสาวให้อยู่ตรงกลางระหว่างสองแขนแกร่ง “อ้อ แสดงว่าแยกกันทำงานสินะ ถ้าแพรวพลอยเขาเก่งขนาดแบ่งหน้าที่ให้พวกคุณได้ดีขนาดนี้ เขาน่าจะเอาพรสวรรค์นี้มาใช้บริหารรีสอร์ตบ้าง”
มือหนาเคลื่อนจับเอวบาง แล้วหมุนตัวเธอให้หันมาสบตา “แต่ผมก็เตือนคุณให้ระวังตัวให้มากหน่อย ถ้าจะเข้ามาร่วมวงเล่นเกมปริศนาล่าฆาตกรตัวจริง”
