โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“ว้าว! ห้องนี้คือห้องของคุณเขตต์หรือคะ”
ความประหลาดใจที่เกิดขึ้นบนใบหน้าขององุ่นไม่ใช่เรื่องผิดไปจากที่ปลายฟ้าคาด เหตุเพราะในครั้งแรกที่เธอก้าวเข้าในห้องนี้ ก็ทำหน้าแบบนั้นเหมือนกัน
“ก็ใช่...อย่างที่เห็นจ้ะ” ปลายฟ้าพยักพเยิดหน้าไปทางบาร์เหล้าและชั้นเก็บเหล้าแบบติดผนัง เป็นหลักฐานที่ใช้ยืนยันได้ดีมากกว่าคำพูด
“อื้อหือ ดูเหล้าขวดนี้สิ พ่อองุ่นก็มี หวงมากเลยด้วย” องุ่นเดินเข้าไปจ้องเหล้าที่ว่านั่นใกล้ แล้วหันมาทางเธอด้วยดวงตาประกาย “จุดขาย Beyond The Horizon คือตรงนี้แหละ เดี๋ยวองุ่นจะเก็บภาพบรรยากาศของที่นี่ แล้วก็...”
หญิงสาวบัณฑิตจบใหม่หมาด ๆ วกกลับมาค้นกระเป๋าหยิบแท็บเล็ตออกมาเปิดแล้วพึมพำคำพูด “แล้วก็ต้องสัมภาษณ์คุณเขตต์ด้วย เก็บข้อมูลให้ได้มาก ๆ พี่ปลายรู้ประวัติความเป็นมาที่นี่หรือยังคะ ถ้ายังเราไปสัมภาษณ์คุณเขตต์กันไหม”
ประวัติความเป็นมาของ Beyond The Horizon อย่างนั้นหรือ
‘ตรงโค้งหาดนั่น เข้มันวาดภาพไว้ว่าจะเอาเรือยอชต์ไปทอดสมอ’
คำพูดของลียงลอยเข้ามาในหัว เชฟหนุ่มลูกผสมเล่าเหตุผลว่าทำไมต้องเป็นที่ดินติดชายหาดผืนนี้เท่านั้น เพราะจากโค้งหาดรูปจันทร์เสี้ยวและโอบล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่ตรงนั้น เขตต์มองเห็นภาพเรือยอชต์ชัดเจน หรือพูดอีกอย่างว่าเห็นภาพฝันของพ่อเป็นจริงปรากฏที่ตรงนั้น
“พี่ก็ไม่รู้ละเอียดหรอก” ปลายฟ้าไม่ได้บิดเบือน แต่เธอไม่อยากรู้อะไรมากไปกว่าคำถามที่ว่าทำไมคนที่เกลียดกันถึงต้องมาเกี่ยวพันกัน “องุ่นไปสัมภาษณ์เขาคนเดียวดีกว่า พี่ไปก็เกะกะเปล่า ๆ”
“ก็...ได้ค่ะ”
องุ่นพูดเสียงยานคาง ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกถึงแววทะเล้นคล้ายกำลังหยอกล้อในดวงตาของซีอีโอสาวคนใหม่ของอักษรารัญจวน
“อ้อ อาการคุณวาดฟ้า”
ชื่อที่ถูกเอ่ยดึงอารมณ์ปลายฟ้าเข้าสู่ความเศร้าอย่างห้ามไม่ได้
“ตอนนี้ก็รอเวลาอย่างเดียวค่ะ เซลล์มะเร็งลุกลามเร็วมาก ได้ยินจากคนรักของคุณวาดฟ้าว่า...ลามไปทั่วตัวแล้ว”
ปลายฟ้าหายใจติดขัด ใบหน้าอิ่มสุขของวาดฟ้าในคืนก่อนยังอยู่ในความทรงจำ เธอไม่อยากคิดเลยว่ารอยยิ้มนั้นจะไม่ได้คงอยู่อีกต่อไป
“งานแต่งของคุณวาดฟ้าจะจัดวันคริสต์มาสอีฟ องุ่นอาสาเป็นเวดดิ้งออแกนไนซ์เซอร์เองเลย ไม่ต้องใช้บริการของใคร อยากมอบช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดครั้งสุดท้ายให้ในนามอักษรารัญจวน”
คริสต์มาฟอีฟ...อีกสองเดือนกว่า ก่อนการประกาศรางวัลทายนามปากกา และก่อนคดีปริศนาฆาตกรรมที่นี่ตัดถูกตัดสินครั้งสุดท้าย
“ตอนสุดท้ายของนิยาย...พี่จะเขียนออกมาให้ดีที่สุด” นั่นคือสิ่งที่ปลายฟ้าทำได้เพื่อวาดฟ้า ตอนจบที่เธอเลือกเองนั้น คงไม่ถูกใจนักอ่าน แต่มันคือสิ่งที่เธอเลือกให้ลัลลาบาย ตัวละครของเธอ
“อื้ม องุ่นจะเอาใจช่วย” องุ่นยิ้มแล้วพยักหน้า “แล้วจากนี้พี่ปลายจะเขียนเรื่องราวในนามนามปากกาของพี่เอง”
คิ้วของปลายฟ้าเลิกขึ้น
“โครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวชายฝั่งทะเลตะวันออกไงคะ อักษรารัญจวนตัดสินใจส่งพี่ปลายเข้าร่วมคนเดียวเท่านั้น”
“พี่ไม่มั่นใจว่าจะทำได้”
“พี่ปลายรู้จักที่นี่ แล้วก็คิดว่ารู้จักคุณเขตต์กว่าใครแน่นอน”
“พี่...”
“คุณเขตต์น่าจะทราบแล้ว เห็นว่าทางโครงการส่งจดหมายแจ้งสถานประกอบการที่อยู่ในรายชื่อแล้วค่ะ แล้วโชคดีมากที่... Beyond The Horizon ไม่มีสำนักพิมพ์ไหนเลือกเลย”
ไม่มีสำนักพิมพ์ไหนเลือกเลย... “มัน...เรียกว่าโชคดีหรือ”
หน้าอกของปลายฟ้าสั่นไหว ส่วนเหตุผลนั้น เธอพอเดาได้ ใครกันจะมาเลือกรีสอร์ตที่ผู้ถือหุ้นคนหนึ่งมีข่าวฉาวเรื่องฆ่าล้างหนี้ หรือผู้ถือหุ้นอีกคนกำลังขึ้นศาลคดีฆาตกรรม
“โชคดีตรงที่คุณเขตต์จะได้ให้เวลาพี่ปลายเต็มที่ ไม่สิ รีสอร์ตจะได้ให้เวลาอักษรารัญจวนเต็มที่ไงคะ”
“ก็คงต้องหลังจากคดีสิ้นสุด”
ปลายฟ้ารำพึงเสียงเบา แต่นั่นก็ไม่อาจบอกได้ว่าเขาจะมีเวลาให้เธอได้ เพราะหากเขาชนะคดี งานต่อไปคือการฟื้นฟูชื่อเสียง โดยมีพิมพ์ลดาเป็นบุคคลสำคัญ ลียงบอกเธอไว้แบบนั้น ผู้หญิงที่เข้ามาถูกที่ถูกเวลา เก่งและพร้อมมอบความเข้าใจให้ อีกทั้งมีแผนการร่วมทุนกันในไม่ช้า ด้วยเหตุผลเหล่านี้ก็เพียงพอให้ปลายฟ้ารู้ตัวว่า เธอต้องเก็บตัวเองอยู่ในฐานะอะไร
“ถ้าไม่ว่าอะไร องุ่นขอเก็บภาพบรรยากาศของห้องนี้ได้ไหม แล้วก็ขอสัมภาษณ์พี่ปลายด้วย เผื่อใช้เป็นคลิปนำเสนอผลงานให้คณะกรรมการในอนาคต”
ปลายฟ้าไม่แน่ใจนักว่าเธอจะอนุญาตได้ไหม แต่องุ่นก็จัดแจงกดปุ่มบันทึกภาพกล้องวิดีโอแล้วเดินถ่ายทุกจุด โดยเฉพาะจุดที่องุ่นบอกว่าเป็นจุดขาย ทว่าสักพักองุ่นก็แหงนมองไปทางไฟดาวน์ไลท์
“ถ้าให้พี่ปลายให้สัมภาษณ์บนโซฟา มุมที่ไฟส่องลงมาทำให้เกิดเงาบนใบหน้าไหมนะ” ซีอีโอสาวทำท่าครุ่นคิด
“มันสำคัญด้วยหรือ” ปลายฟ้าถามด้วยความอยากรู้
“สำคัญมากสำหรับการทำคลิปให้ออกมาดีค่ะ แสงและเงาช่วยสร้างมู้ด นั่นเป็นเรื่องที่คนทำภาพยนตร์จะมองข้ามไม่ได้เลย เพราะถ้าแหล่งกำเนิดแสงทำให้เกิดเงาที่วัตถุหรือคน มันก็จะทำให้เห็นรายละเอียดของวัตถุที่คนที่จะถ่ายไม่ชัด เว้นเสียแต่ว่าเราต้องการความไม่ชัดเจนอย่างหนังผีหรือหนังฆาตกรรมที่ไม่อยากให้คนดูเห็นอะไรแจ่มแจ้งก่อนเฉลยนั่นแหละค่ะ”
ปลายฟ้าฟังแล้วคิดตาม “ฟังคล้าย ๆ สร้าง POV คนดูในนิยาย...”
“ใช่เลยค่ะ แต่สำหรับภาพยนตร์ ที่เห็นส่วนมากคือถ่ายจาก POV บุรุษที่สาม แต่ก็มีบางเรื่องใช้ POV บุรุษที่หนึ่งเพื่อแทนสายตาคนดู ซึ่งสำหรับองุ่นก็คิดว่ามันน่าสนใจดี ก็คล้าย ๆ กับพวกคลิปที่แชร์เหตุการณ์นั่นแหละ เห็นแต่ภาพเหตุการณ์ ไม่เห็นตัวคนถ่าย หรือถ้าเห็นก็เห็นแค่บางส่วน หรือได้ยินแค่เสียง”
“มุมมองแบบนั้นทำยังไง ติดกล้องที่ตัวนักแสดงหรือ”
“ไม่ใช่ค่ะ แต่จะวางกล้องในตำแหน่งที่สอดคล้องกับสายตานักแสดงค่ะ ไม่งั้นภาพที่ออกมาจะสั่น คนดูจะเวียนหัวเอาค่ะ”
วางกล้องในตำแหน่งที่สอดคล้องกับคนถ่าย...คำพูดขององุ่นทำให้เธอผูกโยงกับคลิปสวาทของเขากับแพรวพลอย
องุ่นคุยสัพเพเหระสักพักถึงโครงการที่กำลังจะเริ่มสักพัก จากนั้นก็ขอตัวไปสำรวจและเก็บภาพยามค่ำของรีสอร์ตแห่งนี้ และเมื่อได้อยู่ตัวคนเดียว ปลายฟ้าก็ใช้ความคิดไตร่ตรองถึงความรู้เกี่ยวกับมุมกล้อง
แต่ในตอนนั้น ใครบางคนกดกริ่งห้องพัก หากดังเวลานี้ก็คงเป็นลียงที่นำอาหารมาหล่อเลี้ยงร่างกายให้เธอ แต่วันนี้ไม่ได้มีแค่อาหาร เพราะเขายกตู้อบขนาดที่วางในห้องหรูหรานี้ได้โดยไม่ทำลายทัศนียภาพมาให้ด้วยตามคำขอของเธอ
“มื้อนี้ฉันจัดเป็นขนมจีนน้ำพริกให้ตามคำขอของเธอ แต่คงไม่เหมือนรสมือของที่บ้านเธอหรอกนะ” ลียงพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจว่าเธอจะคิดอย่างไร แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่เขายอมปรุงมันขึ้นมาให้
“แล้วก็...” เชฟหนุ่มพยักพเยิดหน้าไปทางเตาอบขนาดพอเหมาะกับห้องพักที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ “วัตถุดิบกับอุปกรณ์ทำขนมอยู่ในถุงกระดาษที่วางอยู่ข้าง ๆ ถ้าสงสัยตรงไหนก็โทรไปถามฉันได้ที่เบอร์ห้อง”
วิลล่าที่ถูกเผาเป็นของเขา แต่ไม่มีปัญหาสำหรับหนึ่งในผู้ถือหุ้นที่ได้ห้องพักทันที และเป็นห้องหมายเลข 224 ที่อยู่ในโซนเดียวกัน
“คุณลียงคะ...ฉันมีอะไรจะถาม”
อีกฝ่ายยืนเอามือล้วงกระเป๋ามองด้วยแววตากึ่งสงสัยกึ่งรำคาญ
“ถ้าหาก...เราแพ้แล้วคุณเข้ถูกดำเนินคดี...” ปลายฟ้าค่อยเอ่ยอย่างระวัง “จะเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่คะ”
ลียงระบายลมหายใจ อยู่ในเงียบสักพักมองไปทางระเบียงด้านนอกที่กิ่งตะแบกไหวเบา ๆ ด้วยสายลมแห้งเย็นเยียบของฤดูหนาว
“ฉันจะขายหุ้นที่นี่ แน่นอนว่าคนพวกนั้นไม่มีทางเก็บที่นี่ไว้ ก็คงขายกิจการทิ้ง แล้ว Beyond The Horizon ก็จะเป็นแค่ตำนานในใจของไอ้เข้กับฉัน แต่ฉันจะไปสร้างBeyond The Horizon รอไอ้เข้ที่นิวยอร์ก”
“แล้วเรือยอชต์ละคะ” เธอถามถึงความฝันที่เป็นจริงที่ตอนนี้ทอดสมออยู่หน้าโค้งหาด Beyond The Horizon แล้ว
“มันก็จะถูกเคลื่อนย้ายจากหน้าโค้งหาดรีสอร์ตกลับไปจอดในท่าจอด แล้วรอวันที่นายมันกลับมา...ก็เท่านั้น”
ปลายฟ้าเม้มริมฝีปากเบา ๆ แล้วทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา หากพูดให้ตรงกับใจตอนนี้ เธอไม่มีความมั่นใจเลยว่าคำให้การของเธอจะช่วยผลักดันให้ทิศทางการตัดสินเปลี่ยนได้จริงไหม
แต่เธอก็เป็นคนเสนอตัวเองว่าขอขึ้นให้การในศาลในฐานะพยานฝ่ายผู้ต้องสงสัย แน่นอนว่าหากเทียบกับนิยาย เธอก็อาจเป็นตัวละครที่เลือกทำในสิ่งโง่ ๆ และอันตราย
“ดูท่าแค่ตักข้าวกิน เธอก็คงไม่มีแรง งั้นวันนี้ฉันจะทำขนมให้เธอเลยแล้วกัน อย่างน้อยเธอจะได้ชิมแล้วจำรสชาติมันไว้ตอนที่ลงมือทำเอง”
ในความเฉยชาของเขายังสอดแทรกความใจดีอยู่บ้าง ปลายฟ้ายิ้มน้อย ๆ รับข้อเสนอโดยไม่ปฏิเสธ แล้วเริ่มจัดการขนมจีนน้ำพริกที่เธอโหยหาอยากกินรสมือของแม่และพุดซ้อน ตอนนี้เงินสะสมค่าผ่าตัดตาใกล้ถึงเป้าหมาย การผ่าตัดกำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่สัปดาห์ ในเรื่องวุ่นวายก็ยังมีเรื่องที่ทำให้ได้อุ่นใจอยู่บ้าง
น้ำพริกของลียงสีสวยและเข้มกว่าของแม่และพุดซ้อน หรืออาจเป็นเพราะแสงไฟสีเหลืองนวลจากดาวน์ไลท์กระทบผิวของอาหาร มันจึงมีประกายแวววาวเหมือนถูกโรยด้วยเพชรเม็ดเล็กเท่าเม็ดทราย
แต่แล้วความคิดบางอย่างก็แล่นเข้าหัวโดยพลัน
