โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าปลายฟ้าหายไป!”
เสียงของกรินทร์ฟาดลงมาอย่างเฉียบคม ราวใบมีดกรีดกลางความเงียบในห้องกรรมการผู้จัดการรีสอร์ต
หลังจากที่เขามาถึงรีสอร์ตและพยายามติดต่อปลายฟ้าผ่านโทรศัพท์เพื่อคุยกับเธอเรื่องการมีมติส่งเธอเข้าร่วมโครงการของทางการในนามนักเขียนของอักษรารัญจวน ทว่าไม่ว่าจะโทร.กี่ครั้ง ผลที่ได้คือการได้ยินเสียงระบบตอบรับอัตโนมัติว่าเลขหมายของเธอไม่สามารถติดต่อได้
เขาเก็บความร้อนใจไม่ไหวจนต้องถามกับรีเซฟชั่น แต่ความว่างเปล่าบนใบหน้าทำให้เขาวิตก จนมาได้ยินจากปากของแพรวพลอยว่าปลายฟ้าหายออกจากรีสอร์ตตั้งแต่เมื่อวานและป่านนี้ยังไม่กลับ
“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละค่ะ”
ซึ่งหากเป็นคนอื่นในอักษรารัญจวน คงหน้าซีดตัวสั่นไปแล้ว แต่แพรวพลอยกลับนั่งนิ่ง เอนตัวพิงพนักพิงเบา ๆ ด้วยท่าไขว่ห้างเรียบร้อย ดวงตาที่มองเขาก็ราบเรียบ ราวกับสิ่งที่ได้ยินไม่ต่างอะไรจากเสียงฝนตกเบา ๆ นอกหน้าต่าง
“ถ้าคุณยังนิ่งเฉยอยู่แบบนี้ ผมจะแจ้งความ!”
“แต่นี่ยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะคะ”
“ปลายฟ้าหายตัวไปตั้งหลายชั่วโมง แถมยังติดต่อไม่ได้! ตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้ แล้วคุณจะบอกให้ผมใจเย็นรอจนครบยี่สิบสี่ชั่วโมงหรือไง!”
“ค่ะ อีกแค่สองชั่วโมง...มันก็จะครบ”
เขาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนชัด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ปิดบังความโกรธ “ผมขอดูกล้องวงจร ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเธอออกจากรีสอร์ตยังไง!”
แพรวพลอยยังคงคลี่ยิ้มบาง “เกรงว่าจะไม่ได้ค่ะ”
“หมายความว่าไง หรือคุณกำลังบ่ายเบี่ยง คุณต้องการช่วยมันอย่างนั้นหรือ”
“ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน” น้ำเสียงของเธอไม่มีสะท้อนของอารมณ์ใด “แต่ระบบบันทึกภาพของกล้องวงจรปิดกำลังอยู่ระหว่างการแก้ไข”
“อยู่ระหว่างการแก้ไข?” คิ้วของเขาขมวดแน่น
“ระบบกล้องวงจรปิดของเรามีปัญหาค่ะ”
กรินทร์หรี่ตามองเธอเขม็ง “อย่าบอกนะว่ามีปัญหาหลังจากที่ปลายฟ้าหายตัวไป”
“มันเสียตั้งแต่เกิดเรื่องในรีสอร์ตครั้งก่อนค่ะ และเรากำลังดำเนินการเพื่อเอาผิดตัวการอยู่”
“คุณพูดบ้าอะไร!” กรินทร์ตะเบ็งเสียงใส่อย่างห้ามไม่อยู่ “รีสอร์ตจะเอาผิดใครเรื่องอะไรก็เรื่องของคุณ! แต่นี่ผู้หญิงคนหนึ่งถูกพาตัวไปจากที่นี่ แล้วคุณกลับพูดเรื่องระบบ มันเกี่ยวอะไรกัน!”
แพรวพลอยเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย วางมือไขว้บนโต๊ะกระจกอย่างสง่างาม
“เกี่ยวสิคะ...” แววตาเธอนิ่งสนิท แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มหู แต่คำพูดนั้นจงใจจุดชนวนระเบิด “เกี่ยวตรงที่มีคนเห็นว่าปลายฟ้าเดินตาม ‘ตัวการ’ ออกจากรีสอร์ตค่ะ แต่ก็แค่คำพูด ไม่มีหลักฐานเลยยังสรุปไม่ได้”
ทุกอย่างในตัวกรินทร์ชะงักนิ่ง เหมือนมีอะไรบางอย่างกดลงกลางอก “ตัวการที่ว่า มันเป็นใคร”
แม้ว่าอีกฝ่ายยังคงมองเขาด้วยดวงตาเรียบนิ่ง เท้าคางบนมือทั้งสองแล้วเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“เขาเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้น และเป็นผู้ต้องสงสัยฆาตกรรมอดีตว่าที่เจ้าสาวของตัวเอง”
“อะไรนะ!” กรินทร์ลั่นเสียงดังก้องทั่วห้อง
“ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าปลายฟ้าไปกับใคร แต่คุณยังทำเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถ้าผมไม่เห็นหน้าปลายฟ้าภายในวันนี้ รีสอร์ตต้องมีส่วนรับผิดชอบเรื่องนี้ แล้วถ้าเลยยี่สิบสี่ชั่วโมงไปแล้วละก็ ได้เห็นชื่อรีสอร์ตของคุณตามหน้าเวบข่าวได้เลย”
“คุณกรินทร์คะ เรื่องนี้อาจ...”
“จะกระทบชื่อเสียงของรีสอร์ตงั้นหรือ” กรินทร์แค่นหัวเราะ “ปกติแล้ว ถ้ากล้องวงจรปิดเสีย ก็ต้องเร่งซ่อม ถึงจะอ้างว่าดำเนินการเอาผิดอะไรใครก็แล้วตาม แต่มันมีเหตุผลอื่นหรือเปล่าที่คุณปล่อยมันทิ้งไว้แบบนั้น”
เขากดประโยคสุดท้ายทิ้งไว้ในอากาศ แรงกดดันในห้องหนาหนักจนแทบกลั้นหายใจ ส่วนแพรวพลอยยังนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ทว่าภายใต้สีหน้าราบเรียบ ปลายนิ้วมือที่ประสานใต้คางของเธอกลับงุ้มงอจิกกันแน่น
“แล้วถ้าไอ้ตัวการนั่นทำอะไรปลายฟ้าของผมละก็ ผมจะเอาเรื่องมันกับรีสอร์ตนี้ให้ถึงที่สุด!”
ทว่าคำขู่นั้นกลับสร้างรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอให้กำลังคลี่บานเหมือนเขาเพิ่งเล่าเรื่องตลกให้ฟัง
“คุณควรจะคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะทำอะไรแบบนั้น เพราะจนกว่าจะเจอตัวปลายฟ้า แล้วถามตัวเธอเองว่าสมยอมเดิมตามเขาออกจากรีสอร์ตไปเองหรือไม่ ถ้าใช่... เราคงต้องฟ้องคุณกลับ”
วินาทีนั้น เสียงโทรศัพท์ของแพรวพลอยดังแทรกกลางระหว่างการขับเคี่ยวทางดวงตา เธอรับสายนั้นทันทีโดยที่กรินทร์เองก็รอฟังว่าจะเป็นข่าวของปลายฟ้าหรือไม่
“ทำไมแพรวต้องไปให้ปากคำกับตำรวจด้วย เสี่ยต้องช่วยเหลือตัวเองแล้วละค่ะ หรือไม่ก็ใช้วิธีเดิมที่เสี่ยถนัดสิคะ!”
ทว่าประโยคที่ออกจากปากแพรวพลอยกลับเป็นเรื่องราวที่ไม่เกี่ยวกับความกังวลของเขาเลย
“หึ” เธอคลี่ยิ้ม เคาะปลายเล็บที่เคลือบสีชมพูกับโต๊ะเป็นจังหวะ ๆ “ก็เอาสิคะ แต่เสี่ยก็รู้ดีนี่ว่าแพรวถือไพ่เหนือกว่า”
สิ้นประโยค เธอก็วางสายโทรศัพท์แม้ต้นทางส่งเสียงดังเล็ดลอดมา แล้วโน้มตัวนั่งชันศอกกับโต๊ะ “เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรคืบหน้า แพรวจะรีบแจ้งคุณกรินทร์เลยนะคะ ถ้าอยากรอดูหน้าปลายฟ้าที่นี่ละก็ แพรวจะบอกให้พนักงานเปิดห้อง 221 ให้ คิดเสียเป็นบริการฟรีในกรณีที่ทำให้เสียเวลา”
กรินทร์สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ผู้หญิงคนนี้เก็บซ่อนความร้ายใต้ท่าทีนิ่งเฉย เนียนสนิทราวกับเป็นนักบุญที่ไม่เคยแปดเปื้อนบาปข้อใดเลย หากเธอเป็นผู้ร่วมเล่นเกมไพ่โป๊กเกอร์ คนอันตรายที่สุดในเกมก็คงเป็นของคนที่เก็บทุกอย่างไว้หลังรอยยิ้มอย่างเธอ
ชายหนุ่มทิ้งแววตาความขุ่นทิ้งท้าย แล้วออกจากห้อง แน่นอนว่าเขารับบริการฟรีในกรณีที่ทำให้เสียเวลา แต่คำพูดแบบนั้นช่างไร้ความผิดชอบในฐานะผู้บริหารสิ้นดี
ห้องพักใช้เวลาจัดเตรียมไม่นานมากนัก เหตุผลคือมันเป็นห้องพักส่วนตัวที่ไม่มีใครมาพักเลย หากคิดให้ดี ตั้งแต่มาพักรอบนั้น ห้องนี้ให้ความรู้สึกราวกับไม่เคยถูกใช้งาน อากาศในห้องอับคล้ายกับประตูหน้าต่างทุกบานไม่เคยเปิด
ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้า ทว่าคำพูดของแพรวพลอยก็สะกิดใจเขาจนไม่อาจถอนคำพูดนั้นออกจากหัว
เธอบอกว่า ‘มีคนเห็นว่าปลายฟ้าเดินตามตัวการออกจากรีสอร์ต’
หมายความว่าปลายฟ้ารู้จักได้ตัวการที่ว่านั่นหรือ!?!
แต่มีเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังขึ้นติด ๆ กันราวกับตั้งใจขัดจังหวะความคิด บีบให้เขาต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้งอย่างหงุดหงิด
ข้อความแรกคือ ลิงก์จากเพจข่าวออนไลน์ชื่อดัง ที่หยิบประเด็นดรามาของนิยาย ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ มาเล่น คอนเทนต์ถูกแชร์หลักพันในเวลาไม่ถึงชั่วโมง และนักเขียนเงาผู้เขียนเรื่องนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหญิงสาวที่ถูกไอ้บ้านั่นพาหนีหายไป
ข้อความที่สองเป็นภาพแคปหน้าจอยอดซื้อตอนนิยายที่พุ่งทะลุเพดาน และยอดทราฟฟิกของแพลตฟอร์มอักษรารัญจวนที่สูงเป็นประวัติการณ์
ข้อความที่สามคือภาพจดหมายเชิญสื่อทุกแขนงที่ผ่านการคัดเลือกเข้าร่วมโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวชายฝั่งทะเลตะวันออก
แต่ครั้งนี้จั่วหัวจดหมายชัดเจนว่า ‘เรียนเชิญผู้บริหารระดับสูงของสำนักพิมพ์อักษรารัญจวน’
เพิ่งส่งใบสมัครเข้าไป แต่ทำไมถึงได้คำตอบเร็วนัก ความสงสัยกระตุ้นต่อมใคร่รู้ทำให้เขาต้องรีบพิมพ์กลับทันที
Karin : เธอได้มาจากไหน ของจริงหรือเปล่า อย่าบอกนะว่าเล่นพิเรนทร์ปลอมเอกสารราชการ
ZapCEOGal : องุ่นไม่มีเวลาเล่นไร้สาระแบบนั้นหรอกค่ะ และที่ได้มาก็ด้วยความสามารถขององุ่นที่หาไม่ได้ในพี่รินทร์ไงคะ😎
Karin : ความสามารถในการจำชื่อผู้ชายในบาร์โฮสต์ได้ทุกคนอย่างเธอน่ะหรือ
ZapCEOGal : จำชื่อผู้ชายในบาร์โฮสต์ได้ทุกคนน่ะเป็นแค่ผลพลอยได้ แต่องุ่นจะบอกให้รู้ว่าองุ่นลงทุนเปย์เพราะต้องการคอนเนคชั่นค่ะ 😉
Karin : คอนเนคชั่นกับผู้ชายบาร์โฮสต์น่ะนะ
ZapCEOGal : แขกที่มาเที่ยวบาร์โฮสต์สิคะ พี่รินทร์คิดว่าจะมีคนวงการไหนบ้างที่มีเงินเปย์ผู้ชายหนัก ๆ ขนาดซื้อรถสปอร์ตให้ผู้ชาย หรือพาผู้ชายเที่ยวยุโรปบ้างคะ
กรินทร์นิ่งงันไปชั่วขณะ แล้วเสียงข้อความขององุ่นก็เข้ามาติด ๆ
ZapCEOGal : เขาเชิญผู้บริหารระดับสูงเท่านั้น องุ่นขออนุญาตพ่อแล้วว่าองุ่นจะไปเป็นตัวแทน กรุณาทำจดหมายมอบอำนาจให้องุ่นด้วยค่ะ ต้องส่งคำตอบพรุ่งนี้แล้ว
จะให้พิมพ์ตอบโต้ก็ไม่ดุเด็ดเผ็ดมันพอ เขาจึงกดโทรหาเธอทันที
"ตราบเท่าที่ฉันยังครองเก้าอี้ตัวนั้น อำนาจก็ยังเป็นของฉันนะ ยายเด็กบ้า!"
"พี่รินทร์ว่าอะไรนะค้า ไม่ค่อยได้ยินเลย~"
เสียงเพลงด้านหลังของอีกฝ่ายดังกระหึ่มจนคำพูดแทบฟังไม่ออก กรินทร์จึงต้องตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยความเหลืออด
"นี่เธอทำบ้าอะไรที่ไหนอยู่ อย่าบอกนะว่าไปหาคอนเนคชั่นที่บาร์โฮสต์อีก!"
"ไม่ใช่แต่ก็ใกล้เคียงค่า~ องุ่นจัดฉลองเรียนจบ พร้อมรับตำแหน่งซีอีโอหญิงอายุน้อยที่สุดของอักษรารัญจวน!" เธอตะโกนตอบอย่างภาคภูมิ
หน็อย! ยังไม่ทันรับปริญญาก็จัดงานฉลองใหญ่โตเสียแล้ว
"กลับไปเจอกันที่อักษรารัญจวนเดี๋ยวนี้ พี่จะเซ็นตอบรับจดหมายนั่น!"
"ว่าไงนะค้าาา~"
"กลับไปเจอที่อักษรารัญจวน!"
"ไปเจออะไรนะค้าาา~"
กรินทร์กัดฟันกรอด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นพิมพ์ข้อความแทนเพราะคอเริ่มเจ็บจากการตะโกน
Karin : ไปเจอพี่ที่อักษรารัญจวนในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า
ZapCEOGal : ไม่ค่ะ งานปาร์ตี้เพิ่งเริ่ม องุ่นแต่งตัวเต็มยศไว้แล้ว หนุ่ม ๆ ทั้งบาร์โฮสต์ก็มาครบ!
Karin : ถ้าไม่ให้พี่เซ็นมอบอำนาจ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปเหมือนกัน
ZapCEOGal : รู้อยู่แล้วว่าพี่ต้องมาไม้นี้ องุ่นเลยเตรียมข้อแลกเปลี่ยนไว้รอแล้ว~
กรินทร์หยุดชั่วครู่ หัวใจเต้นแรงขึ้น ไม่แน่ใจว่าควรหงุดหงิดหรือกังวล ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป
Karin : ข้อแลกเปลี่ยนอะไร
ZapCEOGal : เจอกันแล้วก็รู้เอง แต่พี่รินทร์ต้องตอบว่าตกลงก่อน
เขาสูดปาก พยายามกลั้นอารมณ์ที่กำลังปะทุ วันนี้มันวันบ้าอะไรกัน! แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไป
Karin : ตกลง
