โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อยากตาย...อยากตาย
ภาพจำผุดขึ้นมาราวถูกกดปุ่ม ความรู้สึกตอนนั้น ตอนที่เธอถูกย่ำยี ตอนที่เธอเจ็บปวดไปทั้งกาย ตอนที่หัวใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดีจนไม่อยากมีลมหายใจ ทว่าในยามที่ความตายความตายใกล้แค่เอื้อมมือ ปลายฟ้ากลับกลัวความตาย
เบื้องล่างนั้นคือคลื่นทะเลกระเพื่อม มันดำมืดทึมทะมึนเหมือนสัตว์ร้ายฟาดลำตัวใส่ลำเรือ เสียงครืนครางของฟ้าร้องสลับฟ้าผ่ายังไม่ดังเท่าหัวใจที่เต้นตูมตามอื้ออึงในหูจนไม่ได้ยินใด ๆ
เธอกำลังจะตาย...ร่างของเธอจะจมหายไปในเกลียวคลื่นคลั่ง
ในช่วงจังหวะที่ใจของเธอจมดิ่งไปกับความกลัว ก็มีแรงกระชากดึงตัวจากด้านหลัง ตามด้วยสองแขนแข็งแรงที่โอบกระชับรอบเอวแน่น
“อย่าขยับ”
วูบนั้น เธอกลับมาได้ยินเสียงอีกครั้ง หัวใจของปลายฟ้าเต้นไม่เป็นส่ำ ดวงตากลมที่น้ำเอ่อชื้น ร่างของเธอนิ่งแข็งค้าง มือก็เย็นชาไร้ความรู้สึก หากไม่สัมผัสความอุ่นของแผ่นอกแกร่งที่ติดแน่นกับแผ่นหลังบาง ปลายฟ้าก็คิดว่าวิญญาณของเธอหลุดออกจากร่างไปแล้ว
“ผมจะดึงตัวคุณให้ห่างจากขอบเรือ”
เสียงต่ำและกระด้างเหมือนเหล็กเย็นเฉียบเอ่ยข้างใบหูแล้วค่อย ๆ ประคองเธอถอยออกจากขอบเรือช้า ๆ ด้วยวงแขนที่รวบแนบแน่นโอบเอวบาง ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องและเสียงเม็ดฝนที่ตกลงมาชโลมร่างให้เปียกโชกภายในเวลาไม่กี่ลมหายใจ จนพ้นเขตอันตราย น้ำตาของปลายฟ้าก็หลั่งไหลไม่หยุด
“ถ้าคุณตกน้ำคราวนี้ ผมคงงมคุณขึ้นมาเหมือนครั้งก่อนไม่ได้แน่”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ลมหายใจของปลายฟ้าก็ขาดตอนในอก ความโกรธก็เข้ามาแทนที่
“นี่มันจะมากไปแล้วนะคะ! ฉันเกือบตายก็เพราะคุณ คุณพาฉันมาอยู่กลางพายุทั้ง ๆ ที่ฉันไม่บอกกอะไรฉันเลย!”
แต่เขาทำแค่กอดเธอนิ่ง ปล่อยให้น้ำฝนไหลผ่านอาบร่างทั้งสอง ก่อนคลายวงแขนออกช้า ๆ
“เข้าไปในเรือ ชั้นล่างมีห้องนอน ในนั้นมีผ้าขนหนูวางอยู่ปลายเตียง”
จากนั้นหมุนตัวกลับไปรับบทกัปตันอีกครั้ง ทิ้งให้เธอยืนเปียก ทั้งเปียก… ทั้งหนาว… และไม่รู้เลยว่าเขากำลังแล่นเรือไปที่ไหน
“ฉันไม่ต้องการผ้าขนหนู ฉันอยากกลับเข้าฝั่ง!”
“ผมจะพาคุณเข้าฝั่งต่อเมื่อผมได้คำตอบ” เขาเอี้ยวใบหน้ามาพูดเสียงเย็นเยียบ แล้วทิ้งเธอให้ยืนสับสนท่ามกลางฝนตกหนักลงมาเหมือนฟ้าถล่ม
เปรี้ยง!
“กรี๊ด!”
พลันนั้น สายฟ้าก็ฟาดดังสนั่นลงบนผิวน้ำรอบลำเรือประหนึ่งเทพสายฟ้ากำลังโกรธจัด ปลายฟ้าส่งเสียงหวีดร้องแล้วย่อตัวอุดหูนั่งคุดคู้ในขณะที่เรือยังโคลงเคลงเพราะคลื่นลม ความกลัวกดทับจนไม่กล้าขยับไปไหน ได้แต่ร้องไห้แข่งกับสายฝน
แต่แล้วหัวใจของฌะอก็กระตุกอีกครั้ง เมื่อจู่ ๆ มีวงแขนแกร่งเข้ามาช้อนตัวเธอให้ลอยหวือ แล้วอุ้มเข้าไปภายในลำเรือ
และเช่นเคย เขาไร้คำอธิบาย ทำแค่อุ้มเธอลงบันได เข้าไปในห้องนอน แล้ววางเธอลงบนเตียง จากนั้นถอดเสื้อเชิ้ตที่เปียกจนแนบลำตัวของตนออกแล้วโยนลงพื้น ก่อนหยิบผ้าขนหนูที่พับไปไว้ปลายเตียงยัดส่งให้แล้วออกจากห้องไป
ปลายฟ้ากอดผ้าขนหนูไว้แน่นราวกับจะใช้มันเป็นที่ยึดเหนี่ยวใจ หลังจากเขาสร้างความกลัวทิ้งไว้ให้ท่ามกลางอากาศอับชื้นและเย็นยะเยือกในห้องที่มีแค่เตียงนอนขนาดไม่ใหญ่ กับหน้าต่างกระจกที่ขึ้นฝ้าเพราะความชื้นของสายฝน
เสียงคลื่นกับเสียงลมฟังดูเหมือนเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เรือยังคงโคลงเคลงไปตามแรงลม แม้พายุจะเริ่มซาลงแล้วก็ตาม แต่ความเครียด ความกลัว และความเหนื่อยล้ากัดกินปลายฟ้าจนแทบหมดแรง
แต่ปลายฟ้าก็กัดฟันแน่น สะกดความเจ็บที่ข้อเท้าให้กลายเป็นไฟ หย่อนขาลงพื้นไม้เปียกชื้น แล้วขืนพาตัวเองเดินขึ้นสู่ชั้นสอง
“คุณเข้!”
เธอพยายามใส่ความกล้าในเส้นเสียง แต่หัวใจกลับเต้นถี่จนแทบควบคุมไม่อยู่ เพราะชายหนุ่มผู้กุมพวงมาลัยเรือลำนี้กลับยืนพิงกับแผงบังคับการ พลางดื่มเหล้าจากขวดแก้วโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง
“พาฉันกลับเดี๋ยวนี้!”
เขาเงยหน้าดื่มเหล้ารวดเดียวจนหมดแก้ว ไม่สนใจเสียงของเธอ
“คุณเข้...”
แม้ไฟภายในเรือลำนี้จะไม่สว่างมาก แต่ก็สว่างเกินพอให้เธอเห็นเศษเสี้ยวของบางสิ่งในแววตาสีนิล บางสิ่งที่เหมือนเขาเองก็เจ็บ
“เขาให้คุณเท่าไหร่”
หากนี่คือคำถามแรกที่เขาบอกว่าต้องได้คำตอบละก็ ช่วยเกริ่นให้รู้ต้นสายปลายเหตุหน่อยเถิด
“คุณหมายถึงใคร...”
ชายหนุ่มแค่นหัวเราะทันทีที่เธอถามกลับ แต่เสียงหัวเราะนั้นไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความขบขันแม้แต่น้อย
“คุณไม่ได้เก่งแค่เขียนนิยายอิโรติกจนทำให้ผมเสียวจริง ๆ”
จากนั้นหันมามองเธอด้วยแววตาที่ทำให้ไฟลุกวาบในอกของปลายฟ้า พลางย่างเท้าเข้ามาใกล้ “แต่ยังเล่นละครตบตาได้เนียนจนผมหลงเชื่อทั้งหัวใจ”
“คุณ... หมายถึงพี่รินทร์หรือคะ”
เสียงของเธอที่เปล่งออกไปมันสั่นจนแม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าถามเพราะอยากรู้ หรือเพราะแค่หวังให้เขาไม่ได้หมายถึงเรื่องที่เธอกำลังกลัวอยู่ในใจ
แต่แล้วในเสี้ยววินาทีถัดมา ปลายฟ้าเห็นแสงวาบปะทุขึ้นในดวงตาสีนิล คล้ายไฟที่ถูกอัดแน่นอยู่ในเตาแรงดันจนระเบิด
“มาถึงขนาดนี้ยังแกล้งทำเป็นใสซื่ออีกหรือไงปลายฟ้า!”
เสียงตวาดของเขาแทงทะลุเข้าอกเธอจนเหมือนหัวใจกระตุก ขวดเหล้าในมือก็ถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรงจนแก้วแตกเป็นเสี่ยง
“คุณทำแบบนี้ได้ยังไงกัน บอกผมหน่อยว่าคุณทำได้ยังไง!”
ปลายฟ้าสะดุ้งเฮือก ขยับเท้าถอยอัตโนมัติ แต่ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าเป็นอุปสรรค จึงถูกเขาฉวยคว้าต้นแขนทั้งสองข้างแล้วกระชากเข้าไปกระแทกกับร่างแกร่งที่หายใจแรงเหมือนกระทิงที่พร้อมพุ่งใส่มาธาดอร์
“ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ...”
ทันใดนั้น เขาก็กระชากร่างเธอเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจร้อนจัด “คุณหักหลังผม คุณรวมหัวกับแพรวพลอยหักหลังผม!”
เรื่องที่เธอกลัวเกิดขึ้นจริงแล้ว ปลายฟ้าอ้าปากค้าง แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา
“เพราะเงินใช่ไหม เขาให้คุณมากกว่าผมเท่าไหร่ถึงซื้อตัวคุณให้ทรยศผมได้!”
เธอรู้สึกเหมือนโดนฟาดด้วยคำพูด เจ็บยิ่งกว่าการที่เขาพาเธอมาที่นี่โดยไม่บอกอะไรเลย และมันเจ็บที่สุดคือเพราะคำว่า ‘ทรยศ’ ที่ออกจากปากของเขา
“เงินมันมีความหมายกับคุณมากขนาดนั้นเลยหรือไง มากขนาดที่เงินของนายกรินทร์กับเงินของผมไม่ได้ช่วยให้คุณไปถึงฝั่งฝันเลยใช่ไหม!”
ลมหายใจของเขาร้อนจัด ปะปนไปด้วยกลิ่นเหล้า ความโกรธ และความผิดหวังที่ล้นจนไหลทะลักออกมา
“ผมน่าจะรู้...” แต่แล้ว จู่ ๆ เสียงของเขาเบาลงแต่ยังบาดลึก “...ผมน่าจะรู้ ว่าคุณก็ไว้ใจไม่ได้ ผมน่าจะเชื่อลียงตั้งแต่แรก น่าจะเชื่อเขาว่าคุณไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่ตาเห็น”
“คุณเข้…” เขาบีบต้นแขนเธอแรงขึ้นจนเจ็บ
“บอกผมมาสิว่าไม่จริง บอกผมว่าผมเข้าใจผิดไปเอง บอกผมว่าคุณเป็นแค่หญิงสาวหัวใจบริสุทธิ์คนหนึ่ง”
เธอไม่รู้ว่าเขารู้เรื่องที่เธอเข้าไปพบแพรวพลอยหลายวันก่อนได้อย่างไร แต่ก็ไม่คิดว่าการโกหกจะช่วยเยียวยาบาดแผลจากการถูกแทงข้างหลัง และสิ่งเดียวที่จะช่วยให้เขาหลุดรอดจากหลุมพรางที่มีคนขุดรอในวันเขาเพลี่ยงพล้ำได้คือความจริง
ฉะนั้นเธอต้องพูดความจริงกับเขา แต่เป็นความจริงที่อาจทำให้เขาต้องเจ็บปวด รวมไปถึงเธอด้วย
“คุณไม่ได้เข้าใจผิดหรอกค่ะ ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงหัวใจบริสุทธิ์อย่างที่คุณคิด”
“ทุกเรื่องที่คุณบอกผม...” น้ำเสียงของเขาบางเฉียบจนคล้ายคมมีดบาดหัวใจ “ทุกเรื่องเลยใช่ไหมที่คุณโกหก...”
ความเคืองขุ่น ความสับสน และความโศกเศร้าที่สุมแน่นในดวงตาสีนิลกำลังสั่นคลอนจิตใจของปลายฟ้า แต่เธอถอยหลังไม่ได้แล้ว และถ้าเขาเชื่อว่าเธอเป็นแบบนั้น ก็จะยิ่งทำให้แพรวพลอยเลิกกังขาในตัวเธอ
“คุณคิดว่าไงล่ะ ฉันเป็นนักเขียนที่เข้าถึงอารมณ์ของตัวละคร แล้วก็เป็นนักแสดงที่สมบทบาทมากใช่ไหมคะ” ปลายฟ้าเชิดหน้า แสร้งทำเป็นกล้าแกร่ง แต่แท้จริงแล้วข้างในนั้นมันอ่อนแอจนมือไม้เย็นเยียบ
“หึ ไม่น่าเชื่อว่าอดีตเพลย์บอยอย่างผมจะหลงกลมารยาเสแสร้งของผู้หญิงคนหนึ่งได้”
คำว่า ‘มารยาเสแสร้ง’ ทำให้ปลายฟ้ากลั้นใจคลี่ยิ้ม “รางวัลออสการ์ต้องมาแล้วใช่ไหมคะ”
“นั่นสินะ แสดงได้สมบทบาทมาก...ปลายฟ้า” เสียงหัวเราะเย็นชาของเขาสั่นสะเทือนหัวใจของปลายฟ้า “เล่นละครเก่งแบบนี้ ก็ลองเล่นอีกสักบทไหม ถ้าแสดงได้ถึงใจ ผมจะตบรางวัลให้อย่างงาม”
พอสิ้นคำ กลิ่นแอลกอฮอล์เจืออยู่ในอากาศก็ปะทะปลายจมูกนักเขียนสาวในวินาทีที่เขาก้าวเข้ามาประชิด เธอรีบขยับตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังของเธอก็ปะทะเข้ากับขอบบาร์ไม้ ราวกับโลกทั้งใบบีบตัวให้เหลือเพียงพื้นที่จำกัดที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงเขาได้อีก
“คุณเข้...ถอยไป” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย แม้พยายามควบคุมให้มั่นคงแล้วก็ตาม
“อะไรกัน... คุณจะหนีผมทำไม”
ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้ม แล้วโน้มตัวขยับเข้าใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวกระทบแก้ม ปลายฟ้ายืนนิ่งตัวแข็งทื่อ เพราะความกลัวแผ่ซ่านไปถึงปลายนิ้ว มือก็เย็นเฉียบจนแทบไม่รู้สึกว่าเป็นมือของตัวเอง
"อย่าเข้ามา..."
“ทำไมล่ะ ปลายฟ้า”
ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมาเอ่ยพูดใกล้ใบหู ด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงแรงดึงดูดที่น่ากลัว แล้วเคลื่อนมือหนาลงมาตรึงข้อมือบางทั้งสองแน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะละลายหายไปกับคำโกหกที่ผ่านมา
“ถ้าคุณแสดงได้สมบทบาท รางวัลอาจไม่ใช่แค่ออสการ์ แต่อาจเป็นฉากรักบนเตียงแบบปฏิบัติจริงจากผมที่คุณเคยอยากได้นักหนาไม่ใช่หรือ” ดวงตาคมลึกเต็มไปด้วยแรงปรารถนา มันไม่ได้อ่อนโยนแต่วาบหวามร้อนแรงปะปนกับความเจ็บแค้น
“ฉันไม่เล่นอะไรที่นอกบท หรือนอกเหนือจากนิยายที่ฉันเขียน...” เธอรู้แก่ใจว่ามันเป็นแค่ข้ออ้างเพื่อกำบังอะไรก็ตามที่เขากำลังใช้มันรุกรานเธอ
“แย่จัง... แล้วถ้ารางวัลขยับไปเป็นเงื่อนงำของคดีที่ผมกุมความลับไว้อยู่ล่ะ...”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ ความกลัวตีคู่กับความโกรธ ความรู้สึกผิดปะทะกับสัญชาตญาณของผู้หญิงที่กำลังถูกอ่านจนทะลุ เธอไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรในวินาทีถัดไป แต่แววตานั้นบอกว่าเธอคือทั้งคำตอบและต้นเหตุของความสูญเสียทั้งหมด
“ว่าไง... นักแสดงคนเก่ง...” ริมฝีปากเขาแตะใกล้หูของเธออีกครั้ง แผ่วเบา แต่เร่าร้อน “สวมบทบาทเป็นสาวบริสุทธิ์ให้ผมหน่อยสิ เล่นให้เนียนจนผมเชื่อ แล้วผมจะบอกความลับที่พวกคุณต้องการ...”
“ฉัน...”
ปลายฟ้ายังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย ในเสี้ยววินาทีที่เธอละสายตาจากเขาเพื่อหาทางหนี เขตต์ก็ฉกริมฝีปากเข้าประกบจูบเธอแบบไม่ให้ตั้งตัว เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน และไม่มีคำถาม มีเพียงแรงดึงดันจากความปวดร้าวกับความร้อนแรงที่เขาใช้บดขยี้ริมฝีปากเธอราวกับลงทัณฑ์
