โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เสี่ยปอง ศักดิ์มณีจันทร์” พัวพันข่าวฉาวชู้สาว-ซื้อเสียง
เสี่ยใหญ่เมืองจันทร์ถูกกระแสข่าวฉาวโหมกระหน่ำ ทั้งปมชู้สาวกับคนใกล้ชิด และกระแสซื้อเสียงที่สั่นคลอนความน่าเชื่อถือของทีมเลือกตั้ง ยิ่งกว่านั้นยังมีเงื่อนโยงถึงการเสียชีวิตปริศนาของลูกหนี้ และคดีฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลายที่ถูกจับตา
ที่โต๊ะอาหารที่จัดบนชั้นสองของห้องอาหารริมทะเล ปลายฟ้าไล่ตาอ่านพาดหัวหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นออนไลน์ พาดหัวข่าวตัวโตวันนี้สร้างเสียงซุบซิบในหมู่พนักงานรีสอร์ตเป็นวงกว้าง
“วันก่อน นักข่าวท้องถิ่นพี่ถึงกับต้องยั่วลูกน้องเสี่ยปองที่ไปดูลาดเลาหน้าโรงพักก่อนที่เสี่ยจะไปให้คำปาก หวิดสิ้นชีพ ดีนะที่สวมเสื้อกันกระสุน แต่ถ้าแลกกับภาพลักษณ์ที่กระทบกับตัวเสี่ยมากขึ้นเหมือนคลื่นสึนามิ มันก็คุ้มค่า”
กรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับความเป็นความตายของนักข่าวคนหนึ่งมีค่าพอ ๆ กับข่าวใหญ่ที่ได้มา ซึ่งนั่นอาจเรียกได้ว่าเป็นการเสียสละอย่างหนึ่งก็ว่าได้
“แล้วก็สำหรับแผนดินเนอร์ ที่ปลายขอร้องให้พี่นัดแพรวพลอยถ้าจะมีใครหวิดสิ้นชีพคืนนี้ละก็ ขออย่าให้เป็นปลายก็แล้วกัน”
ปลายฟ้าคลี่ยิ้มเจื่อน ภารกิจคืนนี้ของเธอก็เรียกได้ว่าเป็นภารกิจหวิดสิ้นชีพด้วยเหมือนกัน แต่หากคืนนี้ทุกอย่างพัง ปลายฟ้าก็เตรียมการรองรับไว้แล้ว เธอบอกพุดซ้อนเตรียมความพร้อมสำหรับการผ่าตัดตาของแม่หากเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ขอเพียงอย่างเดียวคือ ไอ้เปลวต้องไม่โผล่มาระราน
ตั้งแต่คืนนั้นที่ไอ้ชาติชั่วเข้ามาคุกคามถึงในบ้าน ก็ไม่มีใครเห็นมันอีกเลยในละแวกนั้น ต่างก็เดากันว่าหลบหนีเจ้าหนี้ที่ตามเก็บล้างหนี้อยู่ หรือไม่ก็หายไปพี้ยาแล้วนอนตายที่ไหนสักแห่ง แต่มันจะเป็นตายร้ายไม่ดีอย่างไร ปลายฟ้าไม่คิดสนใจ ขอแค่ระหว่างนี้จนไปถึงวันผ่าตาของนางขวัญใจ ไม่มีเหตุร้ายใดเกิดขึ้นกับครอบครัวเธอเป็นพอ
“สวัสดีค่ะ”
เสียงทักทายทำให้เธอและกรินทร์ที่มาก่อนเวลาเงยหน้ามองสมาชิกอีกสองคนของดินเนอร์คืนนี้ หนึ่งคือแพรวพลอย และอีกหนึ่งพิมพ์ลดา
“สวัสดีครับคุณพิมพ์ คุณแพรว” กรินทร์เด้งตัวจากเก้าอี้ แล้วเรียกอีกฝ่ายด้วยชื่อเล่นที่สร้างความเป็นกันเอง
“ถ้าไม่ติดว่าจะมีสุภาพบุรุษร่วมโต๊ะอีกสองคน ผมก็คงคิดว่าคืนนี้ผมเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดที่ได้ร่วมโต๊ะกับผู้หญิงสวยถึงสามคน” ไม่วายหยอดคำหวานสร้างบรรยากาศไม่ให้ตึงเครียด ซึ่งนั่นทำให้พิมพ์ลดายิ้มกว้าง ส่วนแพรวพลอยทำแค่ยิ้มตรงมุมปาก แล้วส่งสายตามาทางเธอ
‘ระหว่างที่เธอทำตามแผน คนที่จะดึงกรินทร์ให้นั่งติดกับที่ได้ก็คือพิมพ์ลดาสินะ’
แพรวพลอยเชื่อแบบนั้น เพราะอักษรารัญจวนกำลังทำตามแผนรีแบรนด์อยู่แล้ว และโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวทะเลชายฝั่งตะวันออกก็เป็นบันไดสำคัญของอักษรารัญจวน
การอ้างว่าเป็นความต้องการขององุ่นช่วยให้เรื่องชวนดินเนอร์คืนนี้ดูไม่เป็นการจัดฉากและมีน้ำหนักมากพอให้แพรวพลอยเชื่อ
อีกเหตุผลคือ การเชิญพิมพ์ลดาร่วมโต๊ะจะทำให้ลดการถูกเพ่งเล็งจากสายตาของเขตต์ เพราะการพูดคุยเรื่องโครงการกับพิมพ์ลดา รวมไปถึงการเจรจาการขายโฆษณาป้ายแบนเนอร์บนแพลทฟอรม์กับแพรวพลอยนั้น ถือเป็นประเด็นในการเจราจาธุรกิจบนโต๊ะอาหารทั่วไป
เพลงแจ๊สที่ใช้บรรเลงในห้องอาหารเปลี่ยนไปเป็นเพลงบลูส์แล้ว สัญญาณแรกนี้บอกเธอว่าอีกไม่นานห้องอาหารจะเริ่มให้บริการดินเนอร์รสเลิศ แล้วก็หลังจากนั้น หากมีการส่งสัญญาณชุดที่สองเมื่อใด ปฏิบัติการหวิดสิ้นชีพของเธอก็จะเริ่มขึ้น
“วันก่อน ผมอยากเข้าไปแนะนำตัวเองกับคุณพิมพ์แล้วก็ท่านรัฐมนตรี แต่เห็นว่าเป็นงานเลี้ยงแบบส่วนตัวเลยไม่กล้าเข้าไป เกรงว่าจะเสียมารยาท โชคดีที่องุ่นเข้าไปแนะนำตัวไว้ก่อน”
พิมพ์ลดาส่งหัวเราะเบา ๆ “ไม่เสียมารยาทอะไรหรอกค่ะ คุณพ่อกับพิมพ์ค่อนข้างเป็นกันเอง เข้าไปทักทายได้ตลอด แต่ก็ถือว่าดินเนอร์ที่คุณแพรวพลอยจัดครั้งนี้เป็นการทำความรู้จักอย่างเป็นทางการ แบบเห็นกันซึ่ง ๆ หน้า ไม่ต้องแอบมองกันลับหลังแล้วกันนะคะ”
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ปลายฟ้ารู้สึกถึงการเน้นเสียงแบบชัดถ้อยชัดคำตรงคำว่า ‘ลับหลัง’ ในขณะที่ดวงตาของผู้พูดนั้นหันมาโฟกัสที่เธอ
‘ถ้าแม่นั่นมองเธอเหยียด ก็ไม่ต้องแปลกใจเพราะฉันบอกหล่อนไปว่าเธอคบหาอยู่กับกรินทร์แล้วก็แอบกินกับคุณเข้ลับหลัง’ คำพูดของแพรวพลอยวันก่อนลอยเข้ามาในความคิดของปลายฟ้า
คิ้วของกรินทร์เลิกขึ้นเล็กน้อยกับคำพูดของพิมพ์ลดา แต่ก็เปลี่ยนกลับมาเป็นยิ้มรวดเร็วในแบบนักการตลาด “ไม่แน่ใจว่าคุณพิมพ์รู้จักปลายฟ้าหรือยัง”
เมื่อเขาเอ่ยถึงเธอพร้อมกับผายมือมาเชิงบอกให้เธอลุกขึ้น ปลายฟ้าจึงต้องแสร้งยิ้มอย่างเสียไม่ได้
“สวัสดีค่ะ ฉันปลายฟ้าค่ะ” แล้วก็แนะนำตัวอย่างเสียไม่ได้เช่นกัน
“เธอเป็นผู้ช่วยของคุณแพรวพลอยใช่ไหม” อีกฝ่ายส่งยิ้มราวกับรู้จักเธอดีอยู่ ทว่าในดวงตานั้นกลับว่างเปล่า
“ใช่ค่ะ”
“แต่ก็เป็นอีกไม่นานครับ เพราะผมจะดึงปลายฟ้ากลับไปทำงานกับผมแล้ว” กรินทร์แทรกบทสนทนาที่ปลายฟ้าเองก็รู้สึกขอบคุณ แล้วถ้าจะให้ดี ก็อยากเริ่มเข้าสู่แผนการโดยไว ซึ่งผู้ตัดริบบิ้นคนนั้นกำลังย่างเท้าเข้ามา
เชฟหนุ่มลูกครึ่งเจ้าของรูปหน้าคมคายและผมสีอ่อนมองเธอด้วยดวงตาสีน้ำตาลเพียงชั่ววินาที ก่อนเปล่งเสียงก้องกังวานว่า
“สมาชิกมาครบแล้ว ผมขอเริ่มเสิร์ฟอาหารสำหรับดินเนอร์คืนนี้เลยนะครับ”
“อ้าว แล้วเขตต์ละคะ” พิมพ์ลดาเอ่ยถามถึงอีกหนึ่งคนสำคัญ
“เข้กำลังเตรียมเหล้าขวดพิเศษสำหรับคืนนี้ครับ จะตามมาในไม่ช้า”
“จริง ๆ ผมคาดหวังว่าจะได้เจอผู้ถือหุ้นทั้งสี่คนแบบพร้อมหน้าพร้อมตา เพื่อจะเสนอแผนการซื้อโฆษณาผ่านแพลทฟอร์มให้ทุกท่านฟังทีเดียว” กรินทร์ทำท่าเสียอกเสียดาย
“เป็นที่รู้กันว่าเสี่ยปองมาร่วมดินเนอร์ไม่ได้ ส่วนผมกับเข้นั้นก็ถือว่าเป็นผู้ถือหุ้นที่ไม่ได้แค่ลงเงิน แต่ลงแรงและเสียเหงื่อทุกหยาดหยดไปกับการบริหารงาน จึงไม่จัดตัวเองเป็นแขกวีไอพีและขอเรียกตัวเองว่าเป็นผู้ให้บริการแทน”
น้ำเสียงของลียงฟังดูหยิ่งยโส แต่ปลายฟ้าเข้าใจเหตุผลที่หลบซ่อนภายใต้น้ำเสียงนั้น แล้วก็เข้าใจด้วยว่าทำไมเขาถึงแสดงกิริยาหยาบกระด้างกับเธอ
“หมายความว่าคุณจะไม่ร่วมโต๊ะกับพวกเราหรือคะ” พิมพ์ลดายังคลางแคลงใจ
“มีแค่เข้ร่วมโต๊ะกับพวกคุณก็เหมือนได้รับบริการจากบริกรมือดีที่สุดของเราแล้ว ส่วนเรื่องอาหารมอบหมายให้ผมทำหน้าที่นั้นให้เต็มที่ดีกว่า”
สิ้นคำ เหล่าบริกรก็นำอาหารมาเสิร์ฟตามลำดับ เริ่มจากเมนูเรียกน้ำย่อยดูน่ากินเรียกความอยากอาหาร แต่ปลายฟ้านั้นไม่มีรู้สึกอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากความตื่นเต้นของเธอเอง หรือเป็นเพราะคอนเซปต์ของดินเนอร์คืนนี้กันแน่
ถ้าไม่นับผ้าปูโต๊ะสีขาวแล้ว ทุกอย่างที่ถูกนำมาจัดวางล้วนเป็นสีดำ แม้แต่แก้วไวน์ก็ยังคงเป็นดำใส แต่สำหรับปลายฟ้าที่สวมใส่ชุดดำนั้น ก็เพื่อภารกิจสำคัญในคืนนี้
ป๊อบ!
ทันใดนั้นเอง เสียงเปิดจุกค็อกแชมเปญที่ดังจากเบื้องหลังทำให้ปลายฟ้าที่กำลังใจลอยสะดุ้ง พอเหลียวหลังไปมอง ก็เห็นผู้ก่อการสร้างความตกใจยืนถือขวดสปาร์คกลิ้งไวน์ด้วยใบหน้าเรียบตึงยิ่งกว่าผ้าปูเตียงที่ถูกรีดอย่างประณีตของรีสอร์ต
“มาพร้อมกับเครื่องดื่มแบบนี้ สมเป็นคุณเลยนะคะเขตต์”
ชายหนุ่มเจ้าของชื่ออยู่ในลุคดำทั้งชุดตั้งแต่หัวจรดเท้าทำให้เขาดูดีเสียจนพิมพ์ลดามองตามทุกย่างก้าวด้วยดวงตาชื่นชมก่อนส่งยิ้มให้อย่างพึงใจเมื่อชายหนุ่มในเป้าหมายหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ข้างตน
“นี่คือสปาร์คกลิ้งไวน์ Brut ครับเข้ากับจานแรกที่เราจะเสิร์ฟ”
เขาเอ่ยพลางคลี่ยิ้มละมุนให้พิมพ์ลดา แล้วรินเครื่องดื่มใส่แก้วของสมาชิกทีละแก้ว และแทบทันทีที่เครื่องดื่มถูกรินใส่จนครบ อาหารจานแรกก็ถูกนำมาเสิร์ฟตรงหน้าทุกคน
“จานแรกชื่อว่าคำทักทายจากเงา เป็นอาหารเรียกน้ำย่อย เสิร์ฟด้วยหอยนางรมสด กินคู่กับเจลลี่แชมเปญและคาเวียร์”
“น่าทานมากเลยค่ะเขตต์” คงมีเพียงพิมพ์ลดาเท่านั้นที่มีสีหน้าสดใส “พิมพ์ชอบคอนเซปต์ที่คุณทำจังค่ะ แบบนี้แหละพิมพ์ถึงมั่นใจว่า Beyond The Horizon จะเป็นหมุดหมายของนักท่องเที่ยวทั้งหลาย แล้วถ้าบวกกับการได้เข้าร่วมโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวชายฝั่งตะวันออกที่พ่อพิมพ์เป็นหัวเรือด้วยแล้ว รับรองได้เลยว่าพอจบโครงการ ยอดจองที่นี่ต้องพุ่งแน่ ๆ”
“อย่าเพิ่งรีบสรุปจนกว่าจะได้ทานเมนูสุดท้ายเลยครับ แต่ผมก็มั่นใจว่าจะเป็นเมนูสุดท้ายที่น่าประทับใจ” ดวงตาสีนิลคู่นั้นมีประกายวูบไหว ไม่ใช่ประกายของความยินดีปรีด์เปรมที่ได้รับชม แต่เป็นประกายของคนที่มีแผนบางอย่างในใจ เป็นประกายแบบเดียวกันกับที่เธอเห็นในวันที่ดีลกันครั้งแรก
‘เข้มันก็แค่ใช้เธอเป็นตัวล่อ อย่าสำคัญตัวผิดไปล่ะ’
ปลายฟ้าจำได้ว่ารสชาติของเครมบลูเรถ้วยแรกที่เธอให้ลียงสอนทำมันขมเพียงใด มันขมปี๋เพราะเธอทำหน้าน้ำตาลไหม้เกินไป แต่ความขมในปากก็ไม่เท่ากับความขมในใจเมื่อลียงพูดประโยคนั้นกับเธอหลังจากไล่ลูกศิษย์ที่ไม่ได้เรื่องกลับห้องก่อนฝนจะตกลงห่าใหญ่
เขามีแผนในใจมาตลอด ใช้เธอเป็นเหยื่อล่อชั้นดี โดยแลกกับเงื่อนไขที่เธอเป็นฝ่ายยื่นเสนอ ไม่สิ การยื่นเงื่อนไขของเธอมันไปเข้าล็อกเขาเองต่างหาก
“อักษรารัญจวนตั้งเป้าว่าอย่างน้อยต้องคว้ารางวัลใดรางวัลหนึ่งจากโครงการครับ”
เสียงสนทนาของกรินทร์ลอยผ่านหู ดูเหมือนว่าเริ่มสร้างฉากการเจรจาแล้วเมื่อคนสำคัญที่สุดของโต๊ะมาถึง
“อย่างนั้นหรือคะ” พิมพ์ลดาส่งเสียงถามด้วยแววตาประหลาดใจ “จุดประสงค์ของโครงการนี้คือเพื่อให้นักท่องเที่ยวต่างประเทศรู้จักสถานที่ท่องเที่ยวตามแนวชาดหาดตะวันตกผ่านซอฟท์พาวเวอร์ แต่เท่าที่พิมพ์รู้ อักษรารัญจวนเป็นสำนักพิมพ์ที่เน้นขาย...เอ่อ...นิยายอย่างว่า...”
“เรากำลังรีแบรนด์” กรินทร์โต้กลับทันที “เปิดตลาดใหม่ สนับสนุนนักเขียนที่มีผลงานทุกแนว แล้วเลือกผลงานที่มีปัจจัยเหมาะสมสำหรับการนำไปต่อยอดเป็นซีรีส์”
“ว้าว” พิมพ์ลดาอุทาน แต่ดูไม่ได้รู้สึกตกใจขนาดนั้น “มิน่าล่ะ ตอนที่คุณแพรวพลอยบอกว่าสนใจซื้อโฆษณาของอักษรารัญจวน พิมพ์ก็ยังแอบสงสัยในใจว่ายอดจองห้องต่ำขนาดลดระดับจากบูติกรีสอร์ตไปเป็นโรงแรมม่านรูดแล้วหรือไงกันนะ”
ปลายฟ้าได้ยินเสียงลมหายใจของกรินทร์ดัง แต่ด้วยความที่เขาเป็นตัวแทนของสำนักพิมพ์จึงต้องรักษามารยาทไว้ แต่ตัวเธอก็รู้สึกขัดหูขัดใจอยู่ไม่น้อย แม้บางส่วนจะเป็นเรื่องจริง แต่ก็ไม่ควรใช้คำว่า ‘ม่านรูด’ กับที่นี่
“แต่ในฐานะผู้ก่อตั้ง ผมว่าถ้าจะให้ที่นี่เป็นสถานที่สร้างความทรงจำบนเตียงดี ๆ ให้กับคู่รักหรือคู่ขาสักคู่ ผมก็ยินดีนะ”
ทว่าคนที่ควรโกรธมากที่สุดกลับพูดออกมาหน้าตาเฉยขณะกับรินสปาร์คกลิ้งไวน์เติมแก้วของตัวเอง
“อ้อ พวกคุณอาจรู้กันแล้วว่าหอยนางรมถูกยกให้เป็นอาหารกระตุ้นอารมณ์ ถึงยังไม่มีงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ฟันธงอย่างชัดเจน แต่ก็อุดมไปด้วยสารอาหารที่เกี่ยวข้องกับระบบสืบพันธุ์ จานนี้จัดเป็นซิกเนเจอร์ของเราได้ อืม...ใส่ในเซ็ตเรียกพลังทางเพศสำหรับคู่รักก็น่าจะเหมาะ”
“หึ” แพรวพลอยที่เงียบมานานส่งเสียงหัวเราะในลำคอ “บริหารงานโดยเพลย์บอยพ่อพันธุ์อย่างเธอด้วยแล้ว อีกหน่อยที่นี่คงเป็นฟาร์มเพาะมนุษย์สินะ แต่ฉันเกรงว่าพันธุ์ที่เพาะได้ที่นี่ส่วนมากจะเป็นพันธุ์เจ้าชู้พันธุ์เดียวกับเธอ”
เขตต์ไหวไหล่ “อย่างนั้นก็ดี แต่ต้องถามแม่พันธุ์ของฉันด้วย” แก้วไวน์ของพิมพ์ลดาถูกรินเติมพร้อมด้วยคำพูดน้ำเสียงนุ่มว่า “รสชาติหอยนางรมเป็นยังไงบ้างพิมพ์ อร่อยถูกปากคุณหรือเปล่า”
“รสดีมากเลยค่ะ สดเหมือนเพิ่งจับมาจากทะเลเลย แต่คุณก็ลองทานด้วยตัวเองสิคะ”
“ผมรู้อยู่แล้วล่ะว่ารสชาติเป็นยังไง กินครั้งแรกยังติดใจถึงตอนนี้ ทั้งนุ่ม น้ำก็ชุ่มฉ่ำหวานเต็มปาก”
ปลายฟ้าอยากลุกจากโต๊ะตอนนี้เสียเหลือเกิน อีกนานแค่ไหนกว่าสัญญาณเริ่มแผนจะดัง แต่จะรู้ได่ว่าเวลานั้นมาถึงแล้ว ก็ต่อเมื่อจานสุดท้ายของมื้อนี้ถูกวางตรงหน้า นักเขียนสาวจึงต้องครองตนอยู่ในความอดทน
เวลาผ่านไปพร้อมกับอาหารที่เรียงลำดับมาเสิร์ฟ แก้วเหล้าก็ถูกรินเติมจนปลายฟ้าไม่ได้นับแล้วว่าทั้งเขาและกรินทร์ดื่มไปกี่แก้ว ส่วนเรื่องราวบทสนทนาบนโต๊ะอาหารดำเนินไปอย่างไร ปลายฟ้าแทบไม่ได้ตั้งใจฟัง
กระทั่งมาถึงจานหลักที่เป็นเนื้อวากิวย่างเสิร์ฟพร้อมซอสไวน์แดงและมันบดที่ถูกใช้ชื่อเมนูว่า ‘เผยหน้ากาก’
ส่วนเครื่องดื่มนั้นหาใช่ไวน์แดงอย่างที่ทุกคนคาดไว้ หากเป็นของเหลวไร้สีในขวดแก้วใส แต่ความประหลาดไม่ได้อยู่ที่เนื้อใน หากเป็นป้ายที่คล้องคอขวดนั้น
‘เขตต์’
ไม่ใช่แค่ปลายฟ้าที่จ้องป้ายชื่อเหล้าไม่วางตา หากแพรวพลอยเองก็เก็บความสงสัยไม่อยู่ จนแสดงออกทางสีหน้า
“ผมขอนำเสนอเหล้าสูตรเฉพาะของ Beyond The Horizon ที่เป็นสูตรแรกในการประเดิมโรงบ่มของเรา”
เขตต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน พลางใช้ลวดงัดเปิดฝาขวดเหล้า แบบเดียวกับที่เคยใช้กับเหล้า ‘น้ำตาล’ ในตู้เก็บสมบัติ
เสียงโลหะเสียดสีกับจุกแก้วดัง ป๊อก แทรกความเงียบในบรรยากาศ
“เหล้านั่น... ทำไม!”
แพรวพลอยไม่อาจเก็บคำถามไว้ได้อีก เธอพรวดลุกขึ้นยืน จ้องเขม็งมองหน้าชายหนุ่มด้วยดวงตาขุ่นข้องปนประหลาดใจ และไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นที่ตั้งข้อสงสัย ปลายฟ้าเองก็ยังมองเหล้าขวดนั้นไม่วางตา
มัน…มันไม่ได้แตกในวันที่เกิดเหตุไปแล้วหรอกหรือ!?
เขตต์กลับคลี่ยิ้มบาง ๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่เหมือนจะถูกบีบให้แน่นขึ้นทุกขณะ แล้วตอบคำถามแพรวพลอยอย่างรู้ความหมายที่กำลังฉายชัดในดวงตาของเธอ
