โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“ตอนจบเลือกได้อย่างนั้นเหรอคะ”
องุ่นส่งเสียงถามพร้อมกับมองเธอด้วยดวงตากลมแป๋ว แน่นอนว่าไม่ใช่แค่องุ่นเท่านั้น แต่กรินทร์เองก็ร้องหาทันทีที่เธอส่งตอนต่อไปให้
“ใช่ ถึงวาดฟ้าจะยอมให้พี่เลือกตนจบเองได้โดยไม่ต้องเขียนตามเส้นเรื่องที่พี่รินทร์วางไว้ พี่ก็คิดว่านักอ่านก็ควรเลือกได้เหมือนกับพี่”
“อืม...มันก็ดีนะ” องุ่นทำท่าเห็นด้วยพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ “เพราะของพรีเมียมก็มีทั้งของภูมินทร์แล้วก็ของเคนอยู่แล้ว แต่พี่ปลายต้องทำงานเพิ่มอีกเท่าตัวเลยนะคะ เวลาเหลือไม่มากแล้วนะ”
“ไหวสิ ยังไงก็ไหว แล้วจะส่งตอนจบทั้งสองแบบให้ทันวันแต่งงานของคุณวาดฟ้าด้วย” ปลายฟ้าตั้งใจแบบนั้น และในทุกคืนตั้งแต่ขึ้นให้การในฐานะพยานในศาล ปลายฟ้าก็ขังตัวเองอยู่แต่ในห้อง
ทว่าเมื่อเธอเอ่ยประโยคนั้นจบ รอยยิ้มของซีอีโอสาวก็เจื่อนลงจนผิดสังเกต
“เป็นอะไรหรือเปล่า หรือว่าไม่เชื่อว่าพี่จะเขียนจบทัน”
“เปล่าค่ะ” อีกฝ่ายโบกมือไปมา แล้วเอ่ยต่อ “พอพูดถึงงานแต่งงานของคุณวาดฟ้า องุ่นก็ลืมไปว่าต้องไปซื้อของขวัญสำหรับเซอร์ไพรส์ให้คุณวาดฟ้าในงานแต่งน่ะ”
“ของขวัญสำหรับเซอร์ไพรส์ให้คุณวาดฟ้าในงานแต่งเหรอ” ปลายฟ้าทวนคำ
“ใช่ค่ะ งั้นองุ่นขอตัวไปห้างที่พัทยานะคะ ไปตอนนี้น่าจะทันซื้อของก่อนห้างปิด”
“พี่...ก็อยากฝากซื้อของขวัญให้คุณวาดฟ้าด้วย”
“งั้นไปด้วยกัน”
ปลายฟ้าเม้มริมฝีปาก แถมก่อนออกก็ต้องโทรศัพท์ไปบอกลียงก่อน ทั้งๆ ที่คนที่ควรบอกน่าจะเป็นเขตต์ แต่ด้วยเหตุผลของรูปคดี การไม่ติดต่อกันจะดีกว่า ทำให้ปลายฟ้าไม่มีเบอร์ติดต่อเขา ผู้ที่กำชับเธอให้อยู่แต่ในห้องเท่าที่ทำได้ หรือมีเรื่องจำเป็นที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างเช่นเรื่องของครอบครัว
แต่...คุณวาดฟ้าก็อาจถือได้ว่าเป็นคนในครอบครัว แม้จะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน...
ปลายฟ้าจึงต่อสายไปหาลียงจากโทรศัพท์ของห้อง เวลานี้เชฟหนุ่มต้องยังวุ่นวายกับงานในห้องครัวแน่นอน
“เธอคิดว่าตอนนี่เธออยู่ในสถานการณ์แบบไหนกัน!”
และแน่นอนว่าเขาต้องพ่นความเกี้ยวกราดใส่ทันทีที่เธอขอออกไปข้างนอก
“เป็นพยานที่ถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวหนึ่ง แล้วก็เป็นผู้ป่วยจิตเภทที่ถูกฝืนบังคับให้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้อต่ออาการอีกหนึ่งค่ะ” ทั้งสองเหตุผลล้วนเป็นข้อเท็จจริง ไม่ได้เอ่ยเพื่อปั่นหัวเขาแต่อย่างใด
“คุณวีรชัยรับปากกับฉันว่า หากฉันอยู่ใกล้ๆ กับคุณเขตต์ไว้ จะช่วยให้ฉันปลอดภัย แต่นั่นคือในแง่ของร่างกาย เพราะหากฉันไม่รู้สึกถึงความปลอดภัย ฉันก็มีสิทธิได้รับการคุ้มครองด้านชีวิต ร่างกาย และเสรีภาพ”
ประโยคต่อมาคือไพ่ที่เธอเก็บไว้ ต้องขอบคุณวีรชัยที่อธิบายเธอไว้อย่างละเอียด
“เธอนะเธอ” ปลายสายพูดเล็ดลอดไรฟัน
“ฉันไปกับองุ่น จะรีบไปรีบกลับค่ะ”
“ฉันจะไปด้วย”
“อะไรนะคะ”
“ฉันจะไปด้วย ถ้าเกิดอะไรกับเธอ คดีของไอ้เข้ก็จบเห่!”
จากนั้นกระแทกหูใส่ ปลายฟ้าส่ายหน้าถอนหายใจอย่างระอาในความขี้โมโหของเชฟหนุ่ม แต่ลึกๆ เธอก็รู้สึกสนุกที่ได้เอาคืนจากการที่เขารวมหัวกับเขตต์ซ้อนแผนเธอ เรียกได้ว่าเธอถูกทำให้คิดว่ากำลังเดินตามแผนชิงป้ายเหล้า ในแผนคือลียงต้องคอยจับตาดูเธอตอนที่เอาป้ายเหล้านั้นไปยื่นให้แพรวพลอย โดยที่เขาจะต้องเป็นคนเข้าไปเจอตอนส่งมอบ ก็เพื่อให้รู้ว่าแพรวพลอยอยากได้ป้ายเหล้าที่เธอไปพูดปูทางไว้ว่ามีจุดผิดปกติ และน่าจะซ่อนความลับบางอย่างไว้
ทว่าเธอถูกพวกเขาซ้อนแผน และเพื่อไม่ให้เธอถูกดำเนินคดีในความผิดข้อหาเดิม เธอต้องยอมเป็นพยานให้เขตต์ในชั้นศาล และตอนนั้นเองที่วีรชัยอธิบายสิทธิของพยานให้ฟัง
ถึงอย่างนั้นก็ตาม การได้รับความคุ้มครองจากคนที่ไม่ค่อยจะเต็มใจทำให้ กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนพ่อที่มาคุมเข้มลูกตอนหนีเที่ยวเสียมากกว่า
“พี่ปลายคะ องุ่นอยากดูชุดชั้นใน มาช่วยองุ่นเลือกได้ไหม”
ประโยคนั้นทำให้ลียงที่เดินตามติดทุกฝีก้าวถึงกับชะงัก
“ไหนว่าจะมาซื้อของให้คุณวาดฟ้าอะไรนั่น” ลียงแย้ง
“ก็ชุดชั้นในนี่ไงคะ คืนแรกอันแสนหวานของคู่บ่าวสาวจะขาดชุดชั้นในสุดวาบหวามไปได้ยังไง” องุ่นเท้าเอวพูด และไม่ได้พูดธรรมดา เรียกว่าป่าวประกาศด้วยเสียงดังเกินจำเป็นจนคนที่เดินห่างไปเกือบสามเมตรก็น่าจะได้ยิน
“งั้นฉันจะรอที่แคชเชียร์ตอนพวกเธอไปจ่ายเงิน”
นั่นคงเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ ต่อให้เป็นลียง ก็คงไม่เดินตามต้อยๆ เข้าไปในดงที่มีแต่ชุดชั้นในสตรี
แต่ลียงก็คงได้แค่รอเก้อ เพราะองุ่นพาปลายฟ้าผ่านช่องนู้นออกช่องนี้ จนในที่สุดทั้งคู่ก็มาหยุดยืนหน้าบาร์แห่งหนึ่ง
“พี่ว่าเรากลับไปหาเขาเถอะ ทำแบบนี้เขาจะโกรธเอา”
“แต่ก็ดูเขาโกรธตั้งแต่ออกจากรีสอร์ตแล้วนะคะ” องุ่นไม่ได้รู้สึกว่าต้องใส่ใจ แล้วดึงเธอให้เดินต่อ “จริงๆ แล้วองุ่นอยากดูชุดชั้นในจริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่ใช่แบบที่ขายในห้าง”
ปลายฟ้ามองกลับด้วยแววตาฉงน แต่แล้วเธอก็ได้คำตอบเมื่อสายรุ่นน้องดึงเอเข้าสู่ร้านเซกส์ทอยที่ตั้งอยู่กลางซอยที่เต็มไปด้วยบาร์เหล้าและผับมากมาย
“แบบนี้ต่างหากที่เรียกว่าชุดชั้นในสุดวาบหวาม”
สิ่งที่องุ่นคลี่ให้ดู สำหรับปลายฟ้าแล้ว แทบไม่เรียกว่าเสื้อผ้าอาภรณ์เลยด้วยซ้ำ เพราะมันแทบไม่ปกปิดอะไรเลย
“พี่ปลายดูสิ” องุ่นวางชุดชั้นในชิ้นเดิมลง แล้วตื่นตาตื่นใจกับชุดคอสเพลย์ที่อยู่บนหุ่นเพศชายกล้ามแน่น “ลองนึกว่าถ้าให้พี่รินทร์ใส่ ก็คงดูตลกมากกว่าเซ็กซี่”
มันคือกางเกงในหรือเปล่า ปลายฟ้าไม่แน่ใจ เพราะสิ่งที่จะเกาะเกี่ยวกับบั้นเอวเป็นแค่สายยางยืดบางๆ ที่เชื่อมต่อกับเป้าที่มีลักษณะคล้ายกับปลอกแขน รอบๆ ปลอกแขนมีหมุดเหล็กตอกโดยรอบ
“ต้องการไซซ์ไหนบอกได้นะจ๊ะพี่สาว” เสียงหวานของสาวสองพนักงานร้านเอ่ย “ถ้าไม่รู้มีตัวอย่างให้ลองกะค่ะ”
จากนั้นก็หยิบกล่องที่มีดิลโด้ไซซ์ต่างๆ ยื่นมาตรงหน้าปลายฟ้า
“เอ่อ...” นักเขียนสาวหน้าแดงขึ้นฉับพลัน
“นี่...หรือนี่...” พนักงานสาวสองคงชี้ตามสายตาของปลายฟ้าที่เธอเองก็ห้ามตัวเองไม่ได้
“มะ...ไม่ใช่ค่ะ”
“อ้อ นี่ใช่ไหมคะ” ปลายเล็บแหลมฉาบกากเพชรแวววาวขยับเลื่อนไปหาตัวเลขที่มากขึ้น
“ไม่ใช่ค่ะ... ฉันไม่ใช่คนซื้อ” ปลายฟ้ารู้สึกร้อนจนอยู่ในร้านไม่ได้ “องุ่น พี่ออกไปรอหน้าร้านนะ”
โดยไม่รอคำตอบ ปลายฟ้ารีบพาตัวเองมายืนตัวแดงหน้าร้าน แต่นั่นก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจมากนัก เพราะความไม่คุ้นชินกับสถานที่ เสียงเพลงที่ดังมาจากรอบตัว ผู้คนมากมายที่ส่งเสียงเรียกลูกค้า และเดินไปมา หรือแม้แต่กลิ่นที่ลอยอวลรอบตัวนั้น ทำให้เธออยู่ในภาวะวิตกกังวล
หากเพียงแค่ระดับนี้ ปลายฟ้ายังสามารถทำให้ตัวเองสงบได้ ทว่าหัวใจของเธอกลับเต้นกระหน่ำเมื่อเห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนตรงหน้า
“ชื่อปลายฟ้าสินะ”
ปลายฟ้ากลืนน้ำลายลงคอ ไม่พูดและไม่ตอบอะไรทั้งนั้น
“ไปเป็นพยานให้ฝั่งไอ้เขตต์นี่ แสดงว่าเป็นคนละฝั่งกับยายแพรวพลอย”
นักเขียนสาวยังยืนแข็งเป็นหิน แม้อีกฝ่ายที่เป็นหัวจะก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที
“เลือกข้างได้ก็ดี แต่ไม่ว่าจะเลือกข้างไหน พวกมันก็ต้องชดใช้สิ่งที่ทำกับฉัน” เสียงเหี้ยมเกรียมเอ่ยใกล้ใบหู
“เสี่ยปอง”
เสียงเรียกนั้นทำให้เจ้าของชื่อหันไป แล้วแสยะยิ้มใส่ให้เจ้าของเสียงเรียกนั้น ก่อนหันสายตามาทางเธอแล้วหมุนตัวเดินจากไปพร้อมกับสมุนทั้งหลาย
“เข้าไปตามแม่นั่นออกมา เราจะกลับรีสอร์ตเดี๋ยวนี้”
น้ำเสียงของลียงแข็งกร้าวกว่าที่เคย ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต่อต้าน ปลายฟ้ารู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าเรื่องไม่ดีกำลังเกิดขึ้น เรื่องไม่ดีมากๆ
สิ่งที่เสี่ยปองพ่นออกมา ไม่ใช่คำขู่ แต่คือคำเตือน
ลียงพาและองุ่นมาถึงรีสอร์ตโดยไร้คำพูดคำจา ถึงแม้ขาไปก็เป็นแบบนั้น แต่บรรยากาศที่แผ่ออกจากเชฟหนุ่มเหมือนหมอกมัวแห่งความเครียดรุนแรง
“พรุ่งนี้องุ่นจะเข้ากรุงเทพฯ นะคะ มีประชุมสำคัญที่อักษรารัญจวน” องุ่นบอกตอนมาส่งเธอที่หน้าห้อง “แล้วก็นี่ค่ะ”
องุ่นยื่นถุงกระดาษสีชมพูช็อกกิ้งพิงค์พิมพ์ชื่อร้านเซกส์ทอยมาให้ “องุ่นซื้อมาเผื่อ”
“อะ...ไร พะ...พี่ไม่เอา”
“เอาไปเถอะค่ะ” องุ่นจับมือเธอกำหูหิ้ว “องุ่นรู้ว่าพี่ปลายเคยเจออะไรมา แต่ไม่ได้หมายความว่าอดีตแบบนั้นจะหยุดไม่ให้พี่ปลายได้มีความสุขสักหน่อย เอาเจ้านี่ไปใช้กับใครก็ตามที่ทำให้ชีวิตพี่ปลายมีความสุขนะคะ”
พูด...พูดคล้ายพุดซ้อน....
“แล้วก็...” องุ่นเอ่ยต่อ พลางจ้องตาเธอแน่วนิ่ง “ไม่ว่าจะเป็นเรื่องคดีที่พี่ปลายเข้าไปเกี่ยวโดยไม่จำเป็นหรือจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก็เขียนนิยายเรื่องนี้ให้จบในแบบที่พี่ปลายต้องการก็พอ”
น้ำเสียงที่ใช้ไม่ใช่น้ำเสียงของเจ้านายที่สั่งงาน แต่เป็นน้ำเสียงเหมือนคนที่กำลังเวทนา แต่เธออาจคิดไปเองก็เป็นได้ หลังจากประจันหน้ากับเสี่ยปอง คนที่วีรชัยสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับการตายของแม่บ้านคนเก่า ความคิดความอ่านของปลายฟ้าก็ยังไม่สงบ ยิ่งคิดถึงคำพูดที่ฝากไว้ เธอก็รู้สึกเย็นวาบจากกลางหลัง
ปลายฟ้าร่ำลาองุ่น แล้วเปิดประตูเข้าห้อง สถานที่ที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความปลอดภัย ทว่าไฟห้องที่สว่างรอนั้นทำให้ปลายฟ้าชะงักเท้า
“คุณไม่ควรทำแบบนั้น”
เสียงทุ้มต่ำที่ดังจากโซฟา เป็นเสียงของคนที่คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ออกคำสั่งในห้องนี้
“คุณเข้...”
“คุณทำให้ลียงโมโหมาก” เขายกวิสกี้ขึ้นจิบ ในขณะที่อีกมือก็ลูบหัวเบอร์เบินแผ่วเบา ส่วนดวงตาที่กำลังมองเธอนั้น บอกว่าเขาเองก็โกรธไม่แพ้ลียง หรืออาจมากกว่า
“ถ้าลียงไม่วิ่งตามหาจนเจอ คุณคิดหรือว่าเสี่ยจะทำแค่พูดคุยทักทายกับคุณ”
“แล้วคุณคิดว่าเสี่ยจะทำอะไรฉันหรือคะ” ปลายฟ้าเลือกจะถามเขากลับโดยไม่บอกเรื่องที่เธอถูกเสี่ยเตือน
“เขาคงจะเลี้ยงเหล้าคุณสักแก้วละมั้ง” เขาใช้น้ำเสียงประชดประชันน่าหมั่นไส้
“อย่างนั้นหรือคะ น่าเสียดาย ฉันอยากรู้จังว่าเสี่ยจะเลี้ยงเหล้าแบบไหนให้ฉัน”
ชายหนุ่มแค่นยิ้ม วางแก้วลงกระทบโต๊ะเกิดเสียงดังกว่าปกติ แล้วอุ้มเบอร์เบินออกจากตัก ความมุ่งหมายในแววตาคู่นั้นบอกปลายฟ้าให้รู้ว่าเธอควรหยุดการก้าวของเขาไว้แค่ขอบโต๊ะ ทว่าในตอนที่แสงไฟดาวน์ไลท์จากเพดานกระทบใบหน้าคมสัน รอยแดงเป็นจ้ำรอยใหญ่ที่ปรากฏชัดบนแก้มข้างซ้ายก็ทำให้ปลายฟ้ามองตาค้าง
“หน้าคุณ...ไปโดนอะไรมา” คำถามง่ายๆ แต่กลับหยุดขาเขาได้ชะงัก
“ก็แค่การหยอกกันระหว่างผมกับพิมพ์ลดา” เขาพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญ
“หยอกกัน...อย่างนั้นเหรอ” ปลายฟ้ายังเพ่งมองรอยแดงนั้นตาไม่กะพริบ บางรอยถึงขั้นมีสีเขียวคล้ำ “หยอกกันแบบไหนถึงทิ้งรอยช้ำขนาดนั้น...”
ชายหนุ่มไหวไหล่ แล้วหันสายตาไปทางอื่น “ก็...แบบหยอกแบบแรงๆ อย่างพวกที่ชอบนิยมความรุนแรง” จากนั้นหันกลับมามองเธอ “เหมือนนายภูมินทร์ แต่ต่างกันที่พิมพ์ลดาไม่เหมือนลัลลาบาย”
ภูมินทร์ใช้ความรุนแรงเพราะความแค้น ในทางกลับกันลัลลาบายไม่เคยโต้กลับและเป็นฝ่ายยอมเสมอ เธอรู้จักตัวละครของเธอดี
“คุณก็ไม่มีทางเหมือนภูมินทร์”
มุมปากของเขายกขึ้นรอยยิ้ม “จะบอกว่าผมเป็นพระเอกในนิยายของคุณสินะ อ้อ ไม่ใช่แค่พระเอกในนิยาย แต่ในชีวิตจริง คุณก็มีกรินทร์เป็นพระเอกแล้วนี่นา”
ปลายฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น เขาจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ เพราะเธอสนใจแต่ที่มาของรอยเหล่านั้น ทว่าเพราะมัวแต่เพ่งสมาธิไปที่ใบหน้าของเขา รู้ตัวอีกทีร่างสูงก็เข้ามาใกล้จนบดบังแสงไฟจนมิด
“แต่แย่หน่อยที่คนที่อยู่กับคุณตอนนี้เป็นแค่ไอ้ตัวร้าย”
พูดจบก็โน้มหน้าลงมาใกล้ไม่ทันให้เธอตั้งตัว ความตกใจทำให้ปลายฟ้าผงะถอยหลัง ในจังหวะเดียวกันกับที่แขนแกร่งเข้ามาสอดรอบเอวบาง แล้วดึงเธอเข้าไปหา ปลายฟ้าจึงปล่อยมือจากถุงกระดาษ แล้วใช้มือดันเจ้าของอกแกร่งอย่างสุดกำลังที่มี
“แต่ไอ้ตัวร้ายคนนี้ก็ไม่ยอมให้เรื่องแบบในวันนี้เกิดขึ้นอีก”
“เพราะกลัวว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน คดีนี้จะจบเห่แล้วคุณจะถูกพิพากษาจำคุกสินะ” ปลายฟ้าสู้ตาเขา ภาวนาในใจขอให้เขาไม่ได้ยินเสียงหัวใจเต้นของเธอ
“บอกอะไรไว้อย่าง ผมไม่กลัวการเข้าไปนอนในคุก”
รอยยิ้มของเขาทำให้ปลายฟ้าสั่นสะท้านไปถึงหัวใจ คล้ายรอยยิ้มของคนที่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น...คล้ายรอยยิ้มของไอ้เปลว ในวันที่มันถูกศาลตัดสินจำคุก
เขาพูดอะไรออกมา ปลายฟ้าเบิกตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้ที่เรียกไม่ถูกว่าหวาดหวั่นหรือประหลาดใจ เธอหาคำพูดโต้ตอบไม่ได้ นอกจากจ้องตาอีกฝ่าย แต่ก็เห็นแต่ความมั่นคงและแน่วแน่พร้อมชนในแบบตัวร้ายในนิยาย
“ถะ...ถ้าอย่างนั้น คุณจะสู้คดีไปเพื่ออะไร ไม่ใช่เพราะคุณอยากยืนยันความบริสุทธิ์หรือไง”
“คนเรามีทั้งขาวและดำไม่ใช่หรือปลายฟ้า เราอาจบริสุทธิ์ในการกระทำหนึ่ง แล้วก็สามารถเป็นคนเลวในอีกการกระทำหนึ่ง”
ประโยคนั้นที่เปล่งออกจากริมฝีปากหยักได้อย่างธรรมชาติเสียจนปลายฟ้าไม่อยากเชื่อว่าเป็นคนคนเดียวกับคนที่บอกเล่าถึงความฝันของพ่อด้วยดวงตาเปล่งประกาย หรือเป็นคนที่อ่อนโยนกับบทรักใต้แสงจันทร์จนทำให้เธอปลดปล่อยตัวเองจากภาพอดีต
“แล้วคนอย่างผม จะเลือกเล่นบทอะไรก็ได้ ต่อให้เป็นบทคนคุก นั่นก็เป็นเพราะผมเลือกเอง”
ความกดดันจากดวงตาสินิลมีอานุภาพรุนแรงจนปลายฟ้าขาอ่อน ทรุดตัวฮวบทว่าลำแขนแกร่งที่โอบพยุงร่างไม่ยอมให้เธอร่วงหล่นไปกองกับพื้น
“แข้งขาอ่อนแรงแบบนี้ ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่คุณต้องการการพักผ่อนหลังจากออกแรงเล่นวิ่งไล่จับกับลียงเมื่อค่ำ”
“ฉะ...ฉันไม่ได้อยากพักผ่อน”
“งั้นเหรอ แล้วอยากทำอะไร...” ดวงตาสีนิลเลื่อนจากใบหน้าลงไปหยุดตรงหน้าอกของเธอที่หายใจแรงจนกระเพื่อม จากนั้นคิ้วเข้มได้รูปก็ขมวดเข้าหากันในตอนที่นัยน์ตาคู่นั้นเหลือบลงต่ำ
เขาประคองเธอให้ทรงตัว แล้วก้มหยิบสิ่งที่อยู่บนพื้นขึ้นมามองด้วยแววตาฉงน “นี่อะไร”
ปลายฟ้ากรีดร้องในใจทันที ในตอนที่มือหนาคลี่ชิ้นผ้าที่เธอจำได้ว่าเคยเห็นมันอยู่บนหุ่นในร้านเซกส์ทอย
“มะ...ไม่ใช่อะไร” หาคำตอบให้ไม่ได้ แต่มือไขว่คว้าจะเอาคืน
ไม่ต่างกับตอนที่เขายึดสมุดบันทึกของเธอไปเมื่อครั้งนั้น เขาใช้ความสูงเอาเปรียบเธอ ชูสิ่งที่อยู่ในมือขึ้นมอง
“เมื่อไหร่จะเลิกแกล้งฉันแบบนี้เสียที” ปลายฟ้ายังกระโดดเหย็งๆ แต่ก็ยังคว้าคืนไม่ได้สักที
“ก็แค่อยากรู้ว่าคืออะไร” ร่างสูงก้าวถอยหลัง หลบหลีกเธอพลางพินิจพิจารณาสิ่งถืออยู่ในมือ
“มันไม่ใช่อะไรหรอกน่า คืนมาเดี๋ยวนี้”
ปลายฟ้าสาวเท้าเข้าไปหา หนนี้เธอต้องได้คืนมา เธอรุกไล่ไม่หยุด จะไม่ยอมให้เขายึดไปได้เหมือนสมุดโน้ตอีกแล้ว ในจังหวะที่คว้าปลายฟ้าได้ ปลายฟ้าก็พยายามยืดขายื้อยุดอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะเหมือนเห็นเธอเป็นตัวตลก ความฉุนทำให้ปลายฟ้าตัดสินใจกระโดดเกาะเขา
“เฮ้ย” ชายหนุ่มร้องด้วยความตกใจ
แต่เธอไม่ปล่อยให้เสียจังหวะ ใช้สองขาเกี่ยวเอวสอบแน่น ในขณะที่ใช้มือขวายึดบ่ากว้าง มือซ้ายก็ฉุดคว้าชิ้นผ้า
การกระทำที่ไม่คาดคิดของนักเขียนสาวทำให้ชายหนุ่มที่ไม่ได้ตั้งการถูกเกาะเป็นปลิง แล้วเธอก็ไม่ใช้เด็กตัวน้อย มือข้างที่ชูชิ้นผ้านั้นจึงยอมลดลด ส่งผลให้ปลายฟ้าได้ถือครองชิ้นผ้า ทว่ารู้ตัวอีก ร่างสูงก็หงายทรุดนั่งลงบนโซฟาเพราะแบกรับน้ำหนักที่ถูกจู่โจมกะทันหันโดยที่เธอยังคงอยู่ในท่าเกี่ยวขาเกาะเอวแกร่ง
ชั่วขณะนั้น เกิดความเงียบภายในห้องพัก ดวงตาสองดวงก็จ้องมองกันนิ่ง ไร้คำพูดตอบโต้ ไม่มีการแย่งชิงกันอย่างก่อนหน้า หน่วยประมวลผลของปลายฟ้าเกิดการหยุดทำงาน แต่ผ่านไปเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาสีนิลก็เริ่มส่องประกาย ตอนนั้นแหละที่ปลายฟ้าถึงรู้ว่า ที่คิดว่าคว้าชัยชนะได้ กลับกลายตกเป็นเชลยเพราะตัวเองแท้ๆ
บ้าชะมัด!
นักเขียนสาวจะพาตัวเองออกจากร่างแกร่ง แต่สองมือหนากลับยึดบั้นท้ายเธอไว้แน่น
“ปล่อยฉัน” เธอเอ่ยเสียงจริงจัง
“อยากจะปล่อยอยู่ แต่ไม่รู้ทำไมมือของผมมันยอมไม่ทำตามความคิด”
ตอบเธอหน้าตาเฉย แถมยังยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นอีก หน้าหมั่นไส้เสียจนปลายฟ้ายกมือซ้ายข้างที่กำชิ้นผ้าแน่นทุบอกเขา
“มือมันเป็นแค่อวัยวะ มันไม่มีสมองสักหน่อยค่ะ”
ชายหนุ่มรีบผละมือข้างขวาจากบั้นท้ายนุ่มแล้วกุมมือข้างซ้ายของปลายฟ้าแน่น “มือเป็นแค่อวัยวะ ไม่มีสมอง แต่มันก็มีความเคยชินของมันเอง...เหมือนกับอวัยวะอย่างอื่น...”
ปลายฟ้าหน้าร้อนผ่าวทันที เมื่อเธอรู้ว่าอวัยวะอันอื่นของเขา...หมายถึงอะไร เพราะเธอเองก็มีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในตำแหน่งที่ร่างกายบดเบียดกัน
“ตะ...แต่ฉันไม่ชิน” หญิงสาวหาทางผละตัวเองออกจากสถานการณ์น่าอาย
แต่คล้ายว่ามืออีกข้างของเขากลับกระชับสะโพกเธอแน่นขึ้น และคล้ายว่ามีแรงกดเบาๆ เหมือนต้องการให้ร่างกายเธอกดทับร่างกายเขามากขึ้น ดวงตาสีนิลก็ส่องประกายวิบวับ แข่งกับหมุดเหล็กที่เย็บตรึงกับชิ้นผ้าใบมือเธอไม่ต่างกับประกายของแหวนเพชร
ชั่ววินาทีนั้น ปลายฟ้าตระหนักได้ถึงบางสิ่ง
ท่วงท่าแบบนี้ มุมนี้ แสงและเงานี้
ทันเท่าใจคิด เธอรีบปลดกระดุมเชิ้ตของเขาทุกเม็ด แล้วแหวกสาบเสื้อออกจนเผยให้เห็นกล้ามอกสีแทนแน่นที่มีรอยสักรูปกงจักรประดับบนอกขวา
“คุณปลาย...”
ปลายฟ้าไม่สนใจดวงตาประประหลาดใจของเจ้าของเรือนร่างกำยำ เธอใช้ชิ้นผ้าพันรอบนิ้วจงใจให้หมุดเหล็กอยู่ในตำแหน่งนิ้วนางด้านซ้าย จากนั้นเพ่งมองนิ่ง ในหัวก็ดึงภาพคลิปนั้นออกมาซ้อนทับกับภาพตรงหน้า
“ใช่...ใช่แน่ๆ”
นักเขียนสาวรำพึง แล้วเอี้ยวตัวหันไปแหงนมองไฟดาวน์เหนือโต๊ะกลางของโซฟา จากนั้นก็ถอนตัวเองออกจากหน้าตักแกร่ง แล้วหันไปทางโต๊ะเขียนหนังสือ
“...ถ้ามันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ”
“คุณปลาย” เขตต์มองเธอด้วยแววตาสงสัย “คุณกำลังพูดอะไรอยู่น่ะ บังเอิญอะไร”
ถ้าสิ่งที่เธอสงสัยเป็นความจริง มันก็ไม่ควรถูกพูดในห้องนี้ และในตอนนี้!
“บังเอิญว่า...ที่เราทำกันเมื่อกี้มัน...เหมือนฉากในนิยายที่ฉันเขียนแบบ...เหมือนกันมาก แล้วฉันก็กำลังติดกับฉากนี้อยู่”
ดวงตาสินิลเพ่งมองเธอราวกับเจ้าหน้าที่สอบสวน ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาแล้วค่อยๆ ก้าวเข้ามาหา “ติดยังไง”
“ตะ...ติดว่า...จะเขียนยังไงต่อ” ปลายฟ้าลอบกลืนน้ำลายลงคอ มองอีกร่างสูงที่ใกล้เข้ามาทุก ก้นของเธอก็ขยับแนบชิดกับขอบโต๊ะจนไม่มีทางหนี
“ถ้างั้นก็เขียนจาก...”
เจ้าของเสียงทุ้มต่ำเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า ในระยะที่เธอเห็นลวดลายของลายสักบนแผงอกชัดเจนทุกเส้น เห็นรอยแดงบนใบหน้าของเขาชัดเจนมากขึ้น เห็นแพขนตาที่ล้อมกรอบดวงตาสีนิลเรียงตัวสวย และเห็นริมฝีปากหยักรุ่นกลิ่นแอลกอฮอล์เผยออ้า
ทว่าจังหวะนั้น เสียงโทรศัพท์ที่ดังแทรกห้วงเวลาที่เกือบหยุดนิ่ง ดึงปลายฟ้าให้ออกจากสภาวะถูกมนต์สะกด กระนั้น ตัวของเธอก็ยังแข็งค้าง สบประสานสายตากับเขานิ่งในขณะที่เสียงโทรศัพท์ยังดังต่อเนื่องไม่หยุด
นานหลายนาทีกว่าที่ชายหนุ่มจะยอมก้าวขาถอยหลังแล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นในขณะที่มองหน้าจอ
“ว่าไงครับคุณวีรชัย”
ชายหนุ่มกรอกคำทักทายเสียงขรึม ซึ่งเป็นเรื่องที่ปลายฟ้าเข้าใจได้เพราะนี่ก็ดึกมากจนไม่คิดว่าคนเป็นทนายความจะโทรศัพท์หาลูกความเพียงแค่คุยเรื่องทั่วไป
“ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
ไม่ใช่เรื่องทั่วไปอย่างที่เธอคิด
“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ”
เธอต้องการคำตอบ แต่เขามีเพียงสบตาเธอนิ่งแล้วเอ่ยประโยคออกมาว่า
“อย่าทำอะไรโง่ๆ อย่างในวันนี้อีก แล้วก็ไอ้นั่น...” เขาพยักพเยิดหน้ามาทางชิ้นผ้าที่ยังพันรอบนิ้วของปลายฟ้า “มันไม่ใช่ไซซ์ของผม คุณก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอ เว้นเสียแต่ไม่ได้ซื้อให้ผมใส่”
ราวกับเลือดทั้งกายไหลมารวมกันบนใบหน้าของปลายฟ้า “คุณรู้ได้ไงว่าไม่ใช่ไซซ์คุณ คุณยังไม่ได้ลองใส่เลยสักหน่อย แล้วฉันจะไปรู้เหรอว่าคุณใส่ไซซ์ไหน!”
“อ้อ...จบเรื่องยุ่งๆ แล้วค่อยมาวัดด้วยกัน”
สิ้นคำก็ยกยิ้มที่มุมปาก ดูช่างน่าหมั่นไส้จากสายตาคนมองแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป
อีตาบ้า! ปลายฟ้าได้แค่ว่ากล่าวในใจ แล้วไปทิ้งตัวบนโซฟา เงยมองไฟดาวน์ไลท์ดวงนั้นพร้อมๆ กับนึกถึงบทสนทนากับองุ่นในคืนก่อน พลันนั้น เกิดก้อนความรู้สึกบางอย่างกดทับหน้าอกของเธอจนปวดร้าวอยู่ภายใน
“...ต้องดูคลิปนั้นอีกครั้งจริงๆ สินะ”
เธอไม่รู้หรอกว่าเรื่องยุ่ง ๆ ที่เขาบอกจะจบเมื่อไหร่ ในฐานะที่เธอก็คือหนึ่งในตัวแสดง ก็มีส่วนช่วยให้ไปถึงตอนจบ แต่ไม่ว่ามันจะจบแบบไหนก็ตาม ที่แน่ ๆ ต้องไม่ใช่แบบที่ผู้กำกับที่นั่งอยู่หลังกล้องคนนั้นต้องการ
