โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เพื่อเดินตามทางที่ตัวเองขีดไว้ ปลายฟ้าออกจากบ้านอีกครั้งในเช้าวันใหม่ แบกหน้ามุ่งสู่รีสอร์ตที่ตั้งบนชายหาดอันเงียบสงบของชายฝั่งตะวันออก
Beyond The Horizon ที่นั่นจะเป็นแหล่งกบดานสำหรับผลิตงานที่เขียนด้วยหัวใจและวิญญาณ!
แต่ในก้าวแรกที่เธอย่างเข้าสู่ล็อบบี้อันกว้างขวาง ทุกสายตาของพนักงานก็หันมามองเธอเป็นตาเดียวโดยไม่รู้เหตุผล กระนั้นปลายฟ้าก็ยืดอกเดินตรงไปที่ฝ่ายต้อนรับ
“มาสัมภาษณ์งานค่ะ”
“ความจำเสื่อมหรือไง เธอถูกให้ออกไปแล้ว ยังจะกล้ามาสัมภาษณ์งานอะไรอีก” เสียงของหัวหน้าแม่บ้านดังจากด้านหลัง
“งานแม่บ้านค่ะ” เธอก็หันไปตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้หรือ!”
“ได้ยินค่ะ แต่ปลายไม่ได้มาสัมภาษณ์งานแม่บ้านรีสอร์ต แต่เป็นแม่บ้านส่วนตัว...ของคุณเข้”
คนฟังเบิกตากว้าง หันหน้ามองซ้ายขวาแล้วดึงข้อมือเธอให้เดินตามจนไปหยุดหลังพุ่มไม้หนาลับตาคน
“ยายบ้า พูดแบบนั้นออกมา ถ้าใครได้ยินเขาจะคิดยังไง!”
เธอรู้ว่าห้ามความคิดของคนไม่ได้ แล้วตำแหน่งงานที่เธอบอกนั้นก็ไม่ได้ปรากฏในประกาศรับสมัครงานอย่างเป็นทางการของรีสอร์ต
“คุณเข้อยู่ไหมคะ” แต่ไม่มีเวลาพอที่จะใส่ใจอะไรอื่นนอกจากเป้าหมาย
แหววพ่นลมหายใจฮึดฮัด “ฉันเห็นเขาเดินไปทางห้องอาหารริมทะเล”
ปลายฟ้าโค้งศีรษะเบา ๆ แล้วกล่าวคำขอบคุณ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวขา แหววเอ่ยคำพูดเสียงเข้มงวดตามหลังมาว่า
“ระวังตัวให้ดีเถอะ ฉันขอเตือน”
หญิงสาวไม่โต้ตอบ เธอมุ่งหน้าสู่ห้องอาหารริมทะเลด้วยใจมุ่งมั่น โดยมีกลุ่มก้อนความฝันที่มีแม่และน้องอยู่ในนั้นลอยเด่นในนั้น
แต่เมื่อไปถึง กลับไม่พบร่างสูงของชายหนุ่ม จนสายตาเหลือบไปเห็นชิดเดินออกมาจากประตูเล็กด้านหลังของบาร์ซึ่งเป็นทางเข้าคลังเก็บเหล้า และพอชิดสบตากับเธอเข้าอย่างจังก็มีสีหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
“ปลายมาหาคุณเข้ค่ะ พี่ชิดเห็นคุณเข้บ้างไหมคะ”
ชิดเม้มริมฝีปากแน่นเหมือนลำบากใจก่อนจะพยักพเยิดไปทางประตูด้านหลังและขยับตัวหลบทางให้โดยไม่พูดอะไร
ปลายฟ้าก็ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย รีบก้าวผ่านประตูเข้าไปยังพื้นที่ที่เต็มไปด้วยขวดแก้วและกลิ่นไม้เก่าคลอเคล้าไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ซึ่งเมื่อเธอย่างเท้าลึกเข้าไปใต้แสงไฟภายในคลังเหล้า ปลายฟ้าก็ได้พบกับภาพแผ่นหลังของร่างสูงที่ยืนนิ่งสงบราวกับประติมากรรม
“คุณเข้คะ”
เขาหันหน้ามามองด้วยแววตาตกใจชั่ววูบ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความรอยยิ้มอ่อนโยนทันทีเห็นว่าเป็นเธอ
“ถ้าจะสั่งอาหาร รบกวนนั่งรอรับออเดอร์ที่ด้านนอกนะครับคุณผู้หญิง”
“ฉันมาสัมภาษณ์งานแม่บ้านส่วนตัวค่ะ ไม่ทราบว่าตำแหน่งนั้นยังว่างอยู่ไหม”
ชายหนุ่มมองเธอในความเงียบงันชั่วขณะ แล้วหันไปวางขวดเหล้า ‘น้ำตาล’ ที่ถือไว้ในมือกลับที่เดิม จากนั้นปิดประตูเพื่อให้ระบบรักษาความปลอดภัยทำงานพร้อมกับเอ่ยออกมาว่า
“ตำแหน่งแม่บ้านส่วนตัวของผมยังเปิดว่างสำหรับคุณปลายฟ้าเสมอ”
ปลายฟ้าได้ยินแล้วก็โล่งใจ “เก่งเรื่องทำความสะอาด รักแมว แล้วก็เป็นเพื่อนคุยแก้เหงาได้ ยังใช่คุณสมบัติที่คุณต้องการอยู่ใช่ไหมคะ”
เขาพยักหน้าแทนการพูด
“แล้วฉันก็จะได้ค่าตอบแทนเท่าเดิม อยู่ฟรี กินฟรี ใช่ไหมคะ”
เขาพยักหน้าอีกครั้งแล้วก้าวเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าในระยะที่ทำให้ปลายฟ้าหายใจไม่ทั่วท้อง
“งั้น...เรามาทำข้อตกลงดีลที่สองของเรากันเลยนะคะ ที่คุณบอกฉันวันก่อนว่า...”
“คุณกินอะไรมาหรือยัง”
ปลายฟ้าอ้าปากค้าง คำพูดที่เตรียมมาไหลลงคอ “ยะ... ยังค่ะ”
“งั้นกินอาหารเช้ากับผมก่อนได้ไหม ผมก็ยังไม่ได้กินอะไรเลย”
สิ้นคำ เขาก็เดินผ่านเธอไปยังทางออกแล้วเอ่ยกับคนที่อยู่แถวนั้น
“ชิด บอกเชฟให้ทำไข่กวนเห็ดเพิ่มอีกที่ แล้วก็เอานมแอลมอนด์ร้อนอีกแก้วมาให้คุณปลายฟ้าด้วย”
“ฉัน... ฉันไม่รับค่ะ”
ปลายฟ้าที่เร่งฝีเท้าตามไปติด ๆ รีบเอ่ยปฏิเสธ แต่เขาทำเหมือนไม่ได้ยิน แล้วเดินนำเธอก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของห้องอาหารที่ปลายฟ้าเคยรู้ว่าเปิดให้บริการแค่เฉพาะแขกของผู้ถือหุ้น แต่แขกวีไอพีอย่างเขามีสิทธิ์ด้วยหรือไม่นั้น มันอยู่เกินขอบเขตความเข้าใจของปลายฟ้า
“คุณดูซูบไปนะ เขาใช้คุณเขียนนิยายพาเขาขึ้นเตียงกับคุณจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยหรือไง” คำถามมาพร้อมกับการเลื่อนเก้าอี้ออกให้เธอนั่ง
“ปะ... เปล่าค่ะ”
ปลายฟ้าเริ่มทำตัวไม่ถูกเพราะตั้งใจมาสมัครงาน ไม่ได้ตั้งใจมากินอาหารเช้า ส่วนเรื่องนิยายที่เขาเอ่ยถึงนั้น เธอเขียนไปได้แค่หน้าเดียวเพราะมัวแต่พะวงว่าไอ้คนชั่วช้าจะกลับมาทำร้ายพวกเธออีกเมื่อไหร่
“งั้นหรือ เบอร์เบินก็ผอมลงนะ”
“มันเป็นหรืออะไรคะ ป่วยหรือเปล่า”
“ไม่ได้ป่วย แต่ดูไม่ค่อยเจริญอาหารเพราะคิดถึงแม่ของมัน”
“แม่ของเบอร์เบิน” ปลายฟ้าได้ยินก็ทำตาโต “ทำไมฉันไม่เคยเห็นแม่ของมันเลยล่ะ”
“ทำไมจะไม่เคย เวลาคุณส่องกระจกก็เห็นแม่ของมันแล้ว”
ตาบ้า... ปลายฟ้าค่อนขอดเขาในใจ แต่ก็ฝืนกลั้นยิ้มไม่ไหว เขาเองก็เพิ่งเผยรอยยิ้มให้เธอเห็นเป็นครั้งแรกหลังจากพาตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
“ไข่กวนเห็ดกับนมแอลมอนด์ร้อนสองที่ได้แล้วครับ”
ในไม่ช้า อาหารจานใหญ่สองจาน ตามด้วยนมแอลมอนด์ร้อนสองแก้วถูกจัดวางด้วยบริการชิด “แล้วก็ Bloody Mary สำหรับเช้านี้ที่อากาศร้อนแรงครับ”
ชายหนุ่มหนุ่มปรายตามองเครื่องดื่มสีแดงสด แล้วนิ่งค้างราวกับกำลังขบคิดเรื่องอะไรสักอย่าง ส่วนปลายฟ้าส่งยิ้มเจื่อนให้บาร์เทนเดอร หนุ่มที่จ้องเธอเหมือนเห็นคนแปลกหน้า ซึ่งก็คงไม่แปลกหรอกที่จะถูกมองแบบนั้น เพราะคนที่ถูกรีสอร์ตให้ออกจากงานอย่างเธอมานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อร่วมต๊ะกับแขกวีไอพีแบบนี้สิแปลก
“คุณเข้จะรับน้ำตาลสำหรับใส่นมด้วยไหมครับ” ชิดเอ่ยปากถาม
“ไม่เป็นไร”
“ไม่รับหรือครับ ผมจำได้ว่าที่ผ่านมา เวลาคุณเข้ดื่มนมแอลมอนด์ คุณเข้จะดื่มคู่กับน้ำตาล”
ราวกับจงใจเน้นเสียงที่สองพยางค์สุดท้าย และอาจตั้งใจพูดใส่หญิงสาวหนึ่งเดียวตรงนี้ เพราะสายตาของชิดมุ่งเป้ามาทางเธอ
“ขอบใจที่จำได้ แต่ตอนนี้ฉันเรียนรู้วิธีกินแบบใหม่แล้ว” แขกหนุ่มเอ่ยโดยไม่มองหน้าคนถาม
“สมกับเป็นคุณเข้ เปลี่ยนรสชาติชีวิตใหม่ได้ตลอดเวลา ถ้าต้องการอะไร ก็เรียกใช้ผมได้เสมอ”
ชิดกล่าวพลางโค้งศีรษะแล้วเดินออกจากโตะอาหารไป แต่ก็ทิ้งบรรยากาศหนักไว้บนโต๊ะและบนใบหน้าของชายหนุ่ม
“น่ากินจังเลยค่ะคุณเข้”
ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ปลายฟ้าพึงใจที่จะได้เห็นเขายิ้มมากกว่า การปรับเปลี่ยนอารมณ์ด้วยบทสนทนาอื่นน่าจะพอช่วยได้ อีกทั้งหน้าตาของอาหารตรงหน้าที่เขาเรียกว่าไข่กวนเห็ดก็ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายจริง ๆ
“ฉันกินเลยนะ” บอกแล้วส่งยิ้มที่คิดว่าสดใสที่สุดให้ จากนั้นหยิบช้อนส้อมขึ้นเตรียมจะจัดการไข่สีเหลืองนวลแซมด้วยเห็ดแชมปิญองที่ฉ่ำชุ่มไปด้วยครีมซอส
“วางช้อนกับส้อมลง ผมจะบอกวิธีกินให้คุณ”
พอได้ยินประโยคนั้น ปลายฟ้าก็ทำตามคำสั่ง เธอวางช้อนกับส้อมลงข้างจาน แล้วนั่งวางมือไว้บนตักอย่างสงบเสงี่ยม
“รินนมแอลมอนด์ราดบนไข่”
“หืม” เขาว่าอะไรนะ!?! ดวงตากลมโตจ้องคนพูด
“รินนมแอลมอนด์ราดบนไข่” เขาทวนประโยคอีกครั้ง
ปลายฟ้าจึงจับที่หูจับของแก้วนมที่ยังคงมีไอร้อนลอยพวย แล้วทำตามคำบอกสลับกับมองหน้าของเขาด้วยความสงสัย
“รินจนกว่าระดับของนมจะสูงประมาณครึ่งหนึ่งของไข่กวนก็พอ ค่อย ๆ รินไม่ต้องรีบ แต่ต้องให้ทั่วผิวไข่”
เธอก็ทำตามจนคิดว่าน่าจะเพียงพอแล้วจึงวางแก้วนมลงบนโต๊ะ จากนั้นเขาก็เอ่ยต่อว่า
“ใช้ช้อนตักไข่พร้อมกับน้ำนมขึ้น”
ปลายฟ้าอมยิ้มพลางคิดอย่างตื่นเต้นว่ารสชาติของมันจะเป็นอย่างไร เธอบรรจงตักไข่พร้อมกับน้ำนมที่เปลี่ยนสีจากสีขาวสะอาดไปเป็นเหลืองนวลด้วยช้อนให้พอดีคำ จากนั้นก็อ้าปากแต่พอเขาเอ่ยต่ออีกว่า
“แล้วเอามาป้อนให้ผมกิน”
“ฮะ!” ปากที่อ้าอยู่ก็อ้าค้างเติ่ง หัวของเธอยังไม่ทันได้ประมวลผลดี เขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง
“หน้าคุณนี่ตลกชะมัด ผมล้อเล่นน่ะ คุณกินคำนั้นได้เลย”
อะไรของเขา! ใช้เธอเป็นเครื่องเปลี่ยนอารมณ์แบบนี้ได้ยังไง คงไม่ต้องฝืนชวนคุยแล้วล่ะมั้ง!
หญิงสาวโมโหจนงับไข่เข้าปากทั้งหมด แต่พอลิ้มรสชาติความหอมกลมกล่อมที่ผสมกันลงตัวระหว่างไข่กวนและนมแอลมอนด์ ดวงตากลมโตก็โตขึ้นอีกเท่าตัว
“อร่อยมากเลยค่ะ”
เขาคลี่ยิ้มมองเธอด้วยแววตานุ่มละมุน “อร่อยก็กินให้หมด ผมไม่อยากให้แม่บ้านของผมตัวผอมแห้ง”
“ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ากินนมแอลมอนด์ด้วยวิธีนี้ก็อร่อย”
“การกินนมแอลมอนด์ทำได้หลายแบบ แบบแรกคือเติมน้ำตาล แบบที่สองคือวิธีที่ผมให้คุณลองตอนนี้ แต่ยังมีวิธีกินอีกสองแบบที่ล้ำกว่านั้น...คุณอยากรู้ไหม”
“อยากรู้ค่ะ”
เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส แต่แล้วในวินามีถัดมา หัวใจของปลายฟ้าก็เต้นถี่ในตอนที่นิ้วแกร่งเคลื่อนเข้ามากดตรงมุมปากขวาของเธอ จากนั้นเขาก็กดลากนิ้วไปจรดที่มุมปากซ้าย แล้วโชว์ให้เธอเห็นคราบน้ำนมสีขาวที่ติดตรงปลายนิ้ว
ปลายฟ้าเห็นแล้วก็หน้าแดงรีบดึงกระดาษทิชชู่ถูรอบปากอย่างแรง ส่วนเขาเห็นเธอทำแบบนั้นก็คลี่ยิ้มพลางเอ่ยบอกขณะสบตาเธอแน่วนิ่งว่า
“วิธีที่หนึ่ง กินแบบนี้”
จากนั้นสาธิตวิธีด้วยการส่งเรียวลิ้นละเลียดเลียน้ำนมที่กรีดได้จากริมฝีปากอิ่มช้า ๆ แล้วตามด้วยการรูดนิ้วเข้าปากตัวเองพลางสบตามองเธอด้วยแววตาลุ่มลึกสื่อความหมายบางอย่างที่ทำให้ช้อนในมือของปลายฟ้าสั่น
“คะ... คะ...คุณเข้” ปลายฟ้ารีบหันไปมองรอบตัวว่ามีใครอยู่ตรงนั้นหรือไม่ “คะ... คุณทำอะไรของคุณน่ะ!”
“ก็บอกคำตอบให้คุณไงครับ”
“ถ้าจะบอกว่ากินด้วยวิธีธรรมดา ๆ อย่างดูดด้วยนิ้วก็อร่อย พูดอย่างเดียวก็ได้ค่ะ!” เธอบ่นอุบแล้วตักไข่กวนเข้าปากเคี้ยว นึกมันเขี้ยวเขาในใจ ทั้งที่เพิ่งทำหน้าเครียดในนาทีก่อนหน้า แต่ผ่านไปแค่แป๊บเดียวก็หาเรื่องแกล้งเธอได้เรื่อย ๆ
“ผมบอกตอนไหนว่าดูดนิ้ว ผมแค่ใช้มันเปรียบเทียบกับอย่างอื่นต่างหาก”
“เปรียบเทียบกับอย่างอื่น?”
พอเห็นความสงสัยในแววตานักเขียนสาว เขาก็ไขความสงสัยให้ด้วยขยับสายตาลงไปยังร่างกายท่อนล่างของตน เป็นการบอกคำตอบโดยนัย เพียงเท่านี้ ปลายฟ้าก็หน้าร้อนฉ่าขึ้นมาทันที
“อยากรู้วิธีที่สองต่อไหมครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ!” ปลายฟ้ารีบปฎิเสธทันที “ฉันจะหาคำตอบเอง เริ่มไม่เชื่อคำตอบคุณแล้ว!”
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะไข่กวนราดนมแอลมอนด์จานนี้ถูกปากเธอนัก ปลายฟ้าจึงขยับมือตักไข่กวนเข้าปากไม่หยุดจนเกลี้ยงจาน แล้วพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นรอยยิ้มน่าหมั่นไส้
“เอาล่ะ เรามาทวนเงื่อนไขการว่าจ้างกันก่อนสักหน่อย” ชายหนุ่มเป็นฝ่ายออกปากก่อนเมื่อเห็นปลายฟ้ารวบช้อนส้อมไว้กลางจานที่ว่างเปล่า “คุณบอกว่าคุณเก่งเรื่องทำความสะอาด รักแมว แล้วก็เป็นเพื่อนคุยแก้เหงาได้ ถูกต้องไหม”
“ถูกต้องทุกอย่างค่ะ” ปลายฟ้าเริ่มกลับมานั่งหลังตรงให้ดูเป็นการเป็นงาน
“ผมขอเพิ่มคุณสมบัติใหม่อีกข้อ คือคุณต้องอ่านนิยายเรื่องที่คุณส่งนายกรินทร์นั่นให้ผมฟังทุกตอน คุณทำได้ไหม”
ปลายฟ้ากลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ทำได้ค่ะ”
เขาคลี่ยิ้มบางแล้วยกแก้วนมขึ้นจิบ “ส่วนค่าตอบแทนที่คุณจะได้ คือเงินเดือนเรทเท่าที่คุณเคยได้จากรีสอร์ตบวกเงินพิเศษค่าดูแลเบอร์เบิน มีอาหารให้กินฟรีด้วย แล้วก็มีที่อยู่ให้ฟรี”
ปลายฟ้ายกมือถาม “แถวนี้มีห้องให้เช่าใกล้ ๆ ไหมคะ เสร็จจากสัมภาษณ์แล้ว ฉันจะได้รีบไปหาห้องเช่า”
“ไม่เข้าใจคำว่ามีที่ให้อยู่ฟรีหรือครับ”
“เอ่อ...” ปลายฟ้าเอียงคอ “ฉันไม่ได้เป็นพนักงานรีสอรต์แล้ว พักที่บ้านพักพนักงานไม่ได้ หมายความว่าคุณจะจ่ายค่าที่พักให้ แล้วให้ฉันไปหา...”
“พักในห้องผม”
“!!!” ปลายฟ้าทำหน้าเหวอ “ฉันต้องนอนบนโซฟาหรือนอนบนพื้นห้องอย่างนั้นหรือคะ”
“นอนบนเตียงผม”
ริมปากอิ่มอ้าค้างราวสามวินาที แต่ในเมื่อเขาเปิดทางมาขนาดนี้แล้ว เธอก็ควรบอกเงื่อนไขพิเศษทางฝั่งลูกจ้างที่เตรียมตัวเตรียมใจมาให้เขาพิจารณาบ้าง
“ถ้าอย่างงั้น...” ปลายฟ้าพยายามทำจิตใจให้มั่นคงแล้วสบตาเขา “ฉันขอปรับสวัสดิการข้อสุดท้ายที่คุณบอกฉันวันนั้นได้ไหม”
คนฟังเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ข้อที่ผมจะเล่าเรื่องเสียว ๆ ให้คุณฟังทุกคืนน่ะหรือ คุณจะปรับเป็นอะไรล่ะ”
“ฉัน... ฉันขอปรับจากฟังเป็น...” ปลายฟ้าเม้มริมฝีปากแน่นอีกครั้ง แล้วสูดลมหายใจเข้าก่อนตอบไปว่า “...ทำ”
“หมายความว่าไง” คิ้วเข้มของเขาย่นเข้าหากันเล็กน้อย
“ฉันอยากให้คุณ... ทำ... กับฉัน ทำกับฉันแบบที่คุณทำ... ทำกับผู้หญิงในเรื่องเล่าของคุณทุกคน จนกว่า...จนกว่าฉันจะเขียนนิยายเรื่องนี้...จบ”
แม้เส้นเสียงของเธอจะสั่นอยู่ก็ตาม แต่ความมุ่งมั่นในใจมีมากพอ เพราะเป้าหมายใหญ่รออยู่ที่ปลายทาง
ทว่าเกิดความเงียบไหลผ่านระหว่างเธอและเจ้าของดวงตาสีนิล เป็นความเงียบที่สร้างแรงกดดันให้ปลายฟ้า ทั้ง ๆ ที่มือทั้งสองของเขายังวางนิ่งอยู่ในตำแหน่งเดิม แล้วใช้ดวงตาคู่นั้นมองมาราวกับกำลังพิจารณาดีลใหญ่ทางธุรกิจ แต่แล้วเขาก็คลี่ยิ้มที่เหมือนซ่อนแผนการร้ายไว้จนปลายฟ้าลอบกลืนน้ำลาย
“ผมจะตอบตกลงก็ต่อเมื่อ...”
เขาหยุดพูดชั่วขณะแล้ววางมือทั้งสองบนโต๊ะ ยันตัวเองลุกขึ้นยืน จากนั้นก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายฟ้าเห็นเงาของตัวเองสะท้อนในดวงตาสีนิล
“ผมได้บอกวิธีดื่มนมแอลมอนด์ให้อร่อยวิธีที่สองให้คุณก่อนด้วยการ...”
โดยไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากของเธอก็ถูกแนบประทับด้วยริมฝีปากหยัก ส่งรสชาตินุ่มหอมของนมแอลมอนด์ด้วยการขบเม้มแผ่วเบา ก่อนเอ่ยเสียงกระซิบใกล้มุมปากอิ่มของปลายฟ้าว่า...
“จูบ”
