โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ยามค่ำคืนของรีสอร์ตอากาศเย็นลงเล็กน้อย และเมื่อลมทะเลพัดเข้ามาทางระเบียงของห้องพักหมายเลข 221 ม่านโปร่งสีขาวก็พลิ้วไหวสะท้อนแสงจันทร์ที่ส่องผ่านเข้ามาเป็นเงาจางบนผนังห้องสีครีม ดูอบอุ่นนุ่มนวลตาแม้จะมีแสงไฟเหลืองนวลตกกระทบผิวโต๊ะกระจกกลางห้องอยู่แล้ว
แต่แม้บรรยากาศจะอบอุ่นเป็นกันเองเหมือนปาร์ตี้ของกลุ่มเพื่อนสาวก่อนนอน ทว่าในใจปลายฟ้ากลับตรงข้าม เพราะการกลับมาครั้งนี้มีเดิมพันที่สูงที่สุด และสำคัญที่สุด ขนาดพลิกเกมของคดีได้ แต่นั่นต้องหลังจากที่เธอทำตามแผนสำเร็จแล้วเท่านั้น
องุ่นกับวาดฟ้าดูเหมือนจะยังไม่รู้ถึงการก่อเหตุของเธอ เพราะหลังจากที่ทั้งสองกลับมาจากบาร์โฮสต์ ก็คงผล็อยหลับไป วันต่อมาถึงได้รู้จากปากกรินทร์ที่ขับรถมาส่งเธอถึงที่นี่ว่า เขามีงานด่วนต้องกลับไปทำ ซึ่งงานด่วนที่ว่าก็คือการช่วยเหลือเธอ
“ทำไมคุณวาดฟ้าถึงเลือกที่นี่เป็นสถานที่จัดงานแต่งงานหรือคะ”
เสียงใสขององุ่นดึงปลายฟ้าหลุดจากภาพแผนการในหัว เธอแทบไม่ได้ฟังการสนทนาของหญิงสาวอีกสองคนในห้องเลย
“ก็เพราะที่นี่เป็นที่ที่นิยายเรื่องสุดท้ายภายใต้นามปากกาของพี่ถูกเขียนยังไงละ ถึงแม้จะไม่ได้เขียนด้วยตัวเองก็ตาม”
คำว่าเรื่องสุดท้ายที่ออกจากปากนักเขียนชื่อดังทำให้ปลายฟ้ารู้สึกโหวงในอกแปลก ๆ และแค่ด้วยเหตุผลที่วาดฟ้าอำลาวงการเพื่อแต่งงานกับคนรัก ก็ยิ่งทำให้ปลายฟ้าประหลาดใจ
“พูดถึงนิยาย นักเขียนคนอื่นสรุปกันหมดแล้ว พี่ปลายตัดสินใจได้หรือยังคะว่าจะเอาแบบไหน”
แต่พอเป้าหมายบทสนาทาถูกเปลี่ยนมาทางเธอ ปลายฟ้าก็เกิดอาการเลิ่กลั่ก “แบบไหนอะไรหรือ”
“ก็แบบของพรีเมียมนิยายไงคะ”
“เอ่อ...” ซีอีโอสาวหมายถึงเซกส์ทอยตามธีมนิยายในโครงการทายนามปากกา แต่จะถามความเห็นกับคนอย่างเธอนั้นผิดถนัด
“ให้คุณวาดฟ้าสรุปเถอะ คุณวาดฟ้าเป็นเจ้าของนามปากกา”
ปลายฟ้าจึงมอบหมายหน้าที่นั้นให้วาดฟ้า แต่ที่คิดว่ารอดพ้นจากสถานการณ์อีหลักอีเหลื่อไปได้นั้นกลับไม่ใช่เลยเมื่อวาดฟ้าเอ่ยออกมาว่า
“ฉันไม่ได้เป็นคนออกแบบตัวละคร ออกความเห็นไปแล้วไม่ตรงกับนิยายละก็ นักอ่านจะผิดหวังเอานะ”
“ตะ...ต้องสรุปคืนนี้เลยหรือ” ปลายฟ้าละล่ำละลักถาม
“สรุปเลยสิคะ จะได้สั่งทำเลย เหลือเวลาไม่มากแล้ว จริงสิ องุ่นขอกลับห้องไปเอาตัวอย่างของนักเขียนคนอื่นมาให้พี่ปลายดูประกอบการตัดสินใจดีกว่า”
องุ่นบอกแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางเริงร่ากระฉับกระเฉง เมื่อไม่มีคนช่างคุย บรรยากาศในห้องก็เงียบลงเล็กน้อย เหลือเพียงเสียงหัวเราะอ่อนโยนของวาดฟ้าตอนเห็นหน้าลำบากใจของเธอ
“เด็กกำลังไฟแรงน่ะ ตั้งแต่รับตำแหน่งซีอีโอคู่กับกรินทร์และรับผิดชอบกิจกรรมการตลาดของสำนักพิมพ์ ก็เร่งจัดการทุกอย่างให้เป็นไปตามแผน”
“รวมถึงแผนเปลี่ยนให้คุณวาดฟ้ามาเป็นบรรณาธิการต้นฉบับให้ฉันด้วยใช่ไหมคะ” ปลายฟ้าพูดพร้อมคลี่ยิ้มน้อย ๆ และนั่นก็เป็นข่าวใหม่เธอรู้มาจากองุ่นในเช้ารุ่งขึ้นหลังคืนที่ถูกปล่อยตัวจากการจับกุม
“มันเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่องุ่นทำกับกรินทร์น่ะ” วาดฟ้าตอบหลังจากจิบเครื่องดื่มของตัวเอง
“องุ่นเก่งจังค่ะ...ไม่ใช่แค่เก่งงาน แต่เก่งการต่อรองด้วย คนที่ต่อรองกับพี่รินทร์แล้วชนะไม่ได้หาง่าย ๆ เลย”
วาดฟ้าส่งยิ้มละมุน “จริง ๆ แล้วเรื่องขอเปลี่ยนบรรณาธิการก็มาจากความคิดของฉันเองด้วย ขอโทษนะที่ทำโดยไม่ถามความเห็นของเธอก่อน”
ปลายฟ้ามองอีกฝ่ายนิ่ง แต่ความประหลาดใจก็ไม่ได้มีแค่เรื่องการถูกสับเปลี่ยนบรรณาธิการโดยไม่บอกล่วงหน้าเท่านั้น การที่หญิงสาวใบหน้าสวยผู้มีเรือนผมยาวสลวยดำเงาคนนี้คือวาดฟ้า
ครั้งแรกที่เธอเห็นวาดฟ้า คือวันที่เธอไปพบกรินทร์เพื่อฟังผลการพิจารณานิยายแนวฟีลกู้ด และวันนั้นก็คือวันที่เธอเกิดใหม่ในฐานะนักเขียนนิยายอิโรติกมือสมัครเล่น ในทางกลับกัน เป็นวันที่วาดฟ้าตัดสินใจมาบอกกรินทร์ว่าเธอต้องการอำลาวงการ
“บอกฉันได้ไหมคะ ว่าทำไมถึงเปลี่ยนจากพี่รินทร์เป็นคุณ”
วาดฟ้ามองมาด้วยสายตาอ่อนโยน “กรินทร์น่าจะคุยกับเธอแล้ว...เรื่องที่ฉันสงสัยเกี่ยวกับอาการของเธอ”
คนถูกถามนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า
“ถึงฉันจะวางมือจากการเขียนนิยายก็ตาม แต่ฉันก็ยังเป็นนักอ่านอยู่ แล้วในระหว่างที่เรื่องนี้ยังเขียนภายใต้นามปากกาของฉัน ฉันก็ควรอ่านสิ่งที่เธอเขียนทุกบรรทัด รวมถึงอ่านสิ่งที่ซ่อนเร้นในเรื่องราวด้วย”
ฝ่ายนักเขียนเงาผ่อนลมหายใจ “ฉันอาจซ่อนมันไว้ในนิยายโดยที่ฉันไม่รู้ แต่ฉันไม่ถนัดเกมเล่นซ่อนหาอะไรแบบนี้ด้วยสิ”
“ไม่มีอะไรต้องซ่อนในเมื่อมันคือตัวเรา แล้วถ้าเขียนจากสิ่งที่เป็นเรา มันก็เลยทำให้คนอ่านได้ยินเสียงที่ซ่อนอยู่”
ปลายฟ้าสบสายตาคนพูดทันที แต่อีกฝ่ายไม่พูดอะไรต่อ แล้วใช้นัยน์ตาคู่มองมาด้วยความเข้าใจและห่วงใยจนรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในความเงียบงัน
“พี่รินทร์เคยเล่าให้ฟังว่า...คุณวาดฟ้าเขียนตามใบสั่ง...”
วาดฟ้าส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ “ใช่แล้วล่ะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่ได้เขียนจากสิ่งที่ฉันเป็นเลย”
“นั่นเป็นเหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้คุณเลิกเขียนนิยายหรือเปล่าคะ” ปลายฟ้าปักใจเชื่อว่าต้องใช่แน่ ๆ ส่วนการแต่งงานนั้นอาจเป็นแค่ข้ออ้าง
วาดฟ้านิ่งไปชั่วครู่ แต่ยังคงมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า “มันก็เป็นส่วนหนึ่ง แต่ที่ฉันวางมือจากการเขียนเพราะฉันตรวจเจอมะเร็งน่ะ เป็นระยะที่เหลือให้ใช้ชีวิตบนโลกไม่ได้นานแล้วล่ะ”
คำพูดนั้นทำให้ปลายฟ้าอ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนเวลาหยุดลงไปในทันที และเมื่อวาดฟ้าค่อย ๆ แทรกปลายนิ้วไปตามโคนผมตั้งแต่หน้าผากจรดท้ายทอย ดวงตากลมของปลายฟ้าก็เบิกกว้าง
เรือนผมสีดำขลับเป็นเงายาวสลวยของวาดฟ้าหาใช่ผมจริงของเธอ ทว่าเป็นวิกผมที่ถูกสวมครอบศีรษะล้านเลี่ยน
“อย่างที่เธอเห็น” วาดฟ้าเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง “ฉันกับคนรักเลยตัดสินใจแต่งงานกันทันที ซึ่งเราควรทำแบบนั้นมานานแล้ว แต่ฉันมัวแต่ทุ่มเทเวลาไปกับการผลิตนิยายตามใบสั่ง แต่ต่อจากนี้พวกเราจะใช้ชีวิตให้เต็มไปด้วยความสุขด้วยกันจนเวลานั้นมาถึง”
ปลายฟ้าสบสายตาอดีตนักเขียนชื่อดัง รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าผุดผาดหมดจดไร้ร่องรอยของความเศร้านั้นมีแต่ความอิ่มเอิบใจมากล้นจนปลายฟ้ารู้สึกทึ่ง
“ชีวิตมีหลายอย่างที่เราเลือกไม่ได้ แล้วพวกมันก็มักเข้ามาหาโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว” วาดฟ้าเริ่มเอ่ยต่อพลางสบตาเธอนิ่ง “ทั้งความสูญเสีย ความเจ็บป่วย หรือการจากลาแบบไม่คาดคิด สิ่งเหล่านั้นมักทิ้งรอยร้าวหรือความทรงจำบางอย่างเอาไว้ในใจของเราเสมอ”
เสียงพูดทิ้งช่วงไป แต่ดวงตาของของผู้พูดกลับอาบไปด้วยความอิ่มสุข จากนั้นริมฝีปากที่ยังเปื้อนยิ้มก็เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ลึกซึ้งและแผ่วเบาว่า
“ถึงแม้จะเลือกไม่ได้ว่าอยากให้สิ่งไหนเกิดหรือไม่อยากให้เกิดกับเรา แต่หากคิดให้ดี เราก็เป็นผู้เลือกได้อยู่ดี”
“เราเป็นผู้เลือก?”
“เลือกว่าอยู่กับมันแบบไหนยังไงล่ะ จะปล่อยให้มันครอบงำเราจนทรมาน หรือยอมรับว่ามันมีอยู่ แล้วเลือกที่จะใช้ชีวิตต่อไป”
ยอมรับว่ามันมีอยู่...แล้วใช้ชีวิตต่อไป...
ปลายฟ้ารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสองทำให้เสียงของคลื่นทะเลด้านนอกชัดเจนยิ่งขึ้น
“อยู่กับความเจ็บปวดที่ยอมรับว่ามีอยู่ แล้วใช้ชีวิตตลอดชีวิตที่เหลืออยู่กับมันน่ะหรือคะ” ปลายฟ้าหัวเราะเบา ๆ แต่แววตาแฝงด้วยความขมขื่น “ฉันคงทำแบบคุณวาดฟ้าไม่ได้แน่”
“ทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร” วาดฟ้าโน้มตัวเข้ามาใกล้พอให้สัมผัสถึงความอบอุ่นจากร่างกาย แม้จะผอมบางและดูเปราะบาง แต่ก็ยังคงมีชีวิตที่ลุกโชนอยู่ในดวงตา
“แต่หัวใจที่ยังเต้นอยู่ ลมหายใจที่เข้าออก สองสิ่งนี้คือสิ่งมีอยู่ในปัจจุบัน มันไม่ได้มีค่ากับแค่ตัวเอง แต่มันมีค่ากับคนที่เรารักและรักเรา...”
วินาทีนั้น ปลายฟ้าเกิดความรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งร่าง ภาพแรกที่ผุดขึ้นมาในวินาทีนั้น คือแม่ที่กำลังร่ำไห้กอดร่างอาบเลือดของเธอแล้วพร่ำคำพูดขอให้เธอปลอดภัย
“ชีวิตเราที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ ก็คล้ายกับนิยายเรื่องหนึ่งนะปลายฟ้า ต่างกันตรงที่เป็นนิยายที่เราไม่สามารถกลับไปแก้พล็อตในอดีตได้ แต่เราก็มีโอกาสเลือกบทบาทและตอนจบต่อจากนี้ได้...สำคัญคือเราต้องก้าวสู่โลกใหม่เพื่อให้เรื่องราวชีวิตดำเนินต่อไปในทิศทางที่เป็นเรา”
“ทั้งที่มันอาจไม่ได้จบด้วยคำว่าสุขชั่วนิรันดรน่ะหรือคะ”
“ถ้าไม่ผ่านบททดสอบที่เต็มไปด้วยความทุกข์ ก็คงไม่รู้สึกถึงความสุขแบบนั้นใช่ไหม”
คำพูดของวาดฟ้าซึมลึกลงไปในหัวใจของเธอ แม้ในตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าเรื่องราวชีวิตจะเป็นอย่างไร ตอนจบเป็นแบบไหนก็ตาม
องุ่นกลับมาพร้อมกับตัวอย่างสินค้าพรีเมียมที่ทำให้ปลายฟ้าถึงกับหน้าร้อนจนเหมือนจับไข้ แต่นักเขียนสาวก็พยายามระบุรูปร่างลักษณะให้ตรงกับตัวละครในนิยายมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
“เอาจริงนะคะ...” หลังจากได้ข้อมูลตามต้องการองุ่นก็เอียงคอมองเธอ “ในนิยาย พี่ปลายไม่ได้บรรยายรูปร่างลักษณะของเคนเลย แต่กลับบอกรายละเอียดได้อย่างกับเคนที่ตัวจริงอย่างนั้นแหละ”
“มะ...ไม่หรอก คิดมากไปได้” คนถูกถามไม่รู้ว่าตอบไปแบบนั้นจะทำให้อีกฝ่ายเชื่อไหม
“นี่ฉันเริ่มง่วงแล้วล่ะ”
แล้ววาดฟ้าก็ส่งเสียงหาว เป็นสัญญาณที่ดีที่ทำให้เธอหลุดพ้นจากบทสนทนาบทนี้
หญิงสาวทั้งสองออกจากห้องไป ความสงบกึ่งเหงาก็เข้ามาเป็นแขกทันที แต่ไม่ได้หมายความว่าเธออยู่ในสถานการณ์สงบ
มือบางเลื่อนบานกระจกออก แล้วก้าวเท้าเปลือยเปล่าลงบนระเบียงไม้เย็นชื้น ให้เบาที่สุด และเงียบที่สุด จากนั้นก็เงี่ยหูฟัง
เสียงเพลงสอดประสานมากับสายลมล่องลอยมาจากวิลล่าข้างเคียง สิ่งเดียวที่จะบอกในตอนนี้ว่าเขาอยู่ในห้อง คืนนี้อาจไม่ใช่คืนสะดวกนัก แต่ก็ยังมีอีกหลายคืนที่เธอยังมีโอกาสให้เธอหาทางลอบเข้าห้องเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว
ระหว่างที่กำลังขบคิดในหัว เสียงของบางสิ่งขยับดังจากกิ่งตะแบกที่ยื่นยาวทางระเบียง ปลายฟ้าจึงเพ่งมองไปยังเงามืด เห็นแสงแวววาวสองดวงจากพุ่มใบที่เพิ่งแตกยอดใหม่ของต้นตะแบก
จนกระทั่งลมพัดวูบไหวให้ แสงจันทร์ได้ส่องสว่างผ่านความมืด ปลายฟ้าจึงเห็นขนปุยสีดำเป็นมันเงา เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งใจเมื่อรู้ว่าไม่ใช่สัตว์ร้ายอะไร แต่เป็นเบอร์เบิน เจ้าแมวน้อยที่เธออยากกอดและหอมมันสักฟอดใหญ่
มันก็เห็นเธอแล้วเช่นกัน และกำลังก้าวขาเดินตามกิ่งน้อยที่แตกออกจากกิ่งใหญ่เข้ามาหา ทว่าเมื่อมีเสียงคล้ายเสียงเปิดกระป๋องเบียร์ดัง เบอร์เบินก็หันขวับไปอีกทาง จากนั้นเจ้าสี่ขาก็ถอยร่น แล้ววิ่งไปตามกิ่งที่แยกไปอีกฝั่ง เชื่อมสู่หลังระเบียงของห้องพักชายหนุ่ม พ่อแมวที่เลี้ยงดูอุ้มชูมอบชีวิตให้ลูกแมวหลงทาง
ทันใดนั้น มีเสียงข้อความเข้าดังดึงปลายฟ้าให้หลุดจากภวังค์ให้รีบอ่านข้อความ
Lyon : คืนพรุ่งนี้ ฉันอยากเป็นว่าเธอทำบททดสอบได้ดีแค่ไหน
ข้อความสั้นกระชับและตรงประเด็นทิ้งร่องรอยของความไม่ไว้วางใจเอาไว้ในทุกถ้อยคำนั้นเป็นดั่งเชือกคล้องรอบข้อมือฉุดดึงเธอให้กลับสู่ความเป็นจริง
