โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
***
ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ
[‘ต่อให้แกรอดปลอดภัยจากคุกจริง ฉันก็จะทำให้ทั้งแกและอีลัลลาบายไม่มีที่ยืนในสังคม!’
คำขู่จากพ่อของอรัญญาที่ทำให้เขาไม่ได้นอนติดต่อกันหลายคืน จะข่มตาหลับฝืนให้ตัวเองหยุดคิดถึงข้อกล่าวหาก็ทำไม่ได้ แม้ว่าทนายความของเขาจะให้คำมั่นว่าคดีจะจบลงด้วยการลงท้ายที่เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ความกังวลกลับไปกระจุกอยู่ที่สาวชู้รัก
ข่าวการตายของอรัญญากลายเป็นประเด็นร้อนในแวดวงสังคมไฮโซ ก่อนหน้านั้นก็เช่นกันที่งานแต่งงานระหว่างเขากับอรัญญาเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาและภรรยาที่แต่งเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจถูกเฝ้าจับตามอง
แล้วต่อจากนี้สายตากระหายที่จะย่ำยีผู้อื่นก็กำลังคืบคลานสู่ชีวิตของลัลลาบาย หญิงสาวคนรักหนึ่งเดียวในใจที่ใบหน้ายามหลับของเธอยังคงดูน่าหลงไหล ชายหนุ่มจึงอดใจไม่ไหว เขาโน้มตัวลงช้า ๆ พยายามให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นการปลุกเจ้าหญิงนิทรา และไม่ต้องการให้เธอรู้เรื่องที่เขาผิดสัญญาว่าจะไม่มาพบกันจนกว่าคดีจะสิ้นสุด
แต่ก่อนที่เรียวปากหยักจะแนบบนหน้าผากของหญิงสาว เกิดแสงสว่างวาบจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียง ยามนี้ก็เลยเที่ยงคืนมาแล้ว ยังมีใครอีกหนอที่ต้องการส่งข้อความมาหาเธอ
ด้วยความใคร่รู้ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นดู ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนจากแชทแอพพลิเคชั่น และผู้ส่งข้อความนั้นเป็น...
ทนายของเขาเอง!
‘หลักฐานพร้อมมัดตัวมันดิ้นไม่หลุดแน่ หลังศาลตัดสินจำคุกมัน อย่าลืมที่สัญญาไว้ว่าเราจะย้ายไปอยู่แคนาดาด้วยกัน’
ภูมินทร์กำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูด หัวใจของเขารวดร้าวราวกับถูกลวดหนามทิ่มแทง ลัลลาบายนอกใจเขา เธอเล่นชู้กับไอ้ทนายที่เธอแนะนำให้เขารู้จักไม่พอ ยังรวมหัวกันวางแผนทรยศหักหลัง และหากเป็นเพราะต้องการล้างแค้นที่เขาแต่งงานกับอรัญญาล่ะก็ เธอก็ทำมันเกือบสำเร็จ!
“ทั้งที่ฉันตั้งใจว่าหลังชนะคดีจะแต่งเธอเป็นเมียแล้วเราจะได้มีความสุขเหมือนอยู่บนสวรรค์ แต่เธอมันไม่รักดีแบบนี้ ก็อยู่กับฉันในนรกที่สร้างขึ้นมาเพื่อผู้หญิงแพศยาอย่างเธอก็แล้วกัน”
ภูมินทร์กัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น ก่อนสะบัดตัวเดินจากมาเพื่อเตรียมสร้างนรกอเวจีไว้รอ ตำแหน่งนางบำเรอเท่านั้นที่เหมาะกับเธอ และไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้าเขาก็ไม่วันเอาเธอทำเมีย!
สายตาอบอุ่นอ่อนโยนที่เคยมีให้นั้นเหือดแห้งหายไป บัดนี้เหลือแต่ไฟแค้นที่เขาจะใช้เผาผลาญเธอให้มอดไหม้]
***
นักเขียนสาวยกมือที่กำลังพรมลงแป้นพิมพ์ขึ้นขยี้ตา แล้วยืดแขนทั้งสองเหยียดออกไล่ความเมื่อยล้า จากนั้นหยิบสมุดโน้ตมาไล่เช็คว่าต้องใส่เหตุการณ์อะไรเพิ่มบ้าง แต่ในตอนที่กำลังจดจ่ออยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์ของห้องพักที่ดังขึ้นทำเอาเธอสะดุ้งโหยง
แต่ใครกันที่จะโทรศัพท์มาที่ห้องพักนี้ เพราะปลายฟ้าเองก็ไม่เคยได้ยินเสียงของมันเลยตั้งแต่เข้ามาเป็นแม่บ้านในรีสอร์ต ซึ่งถ้าเป็นฟร้อนต้องการติดต่อชายหนุ่มเจ้าของห้อง พวกเขาก็น่าจะรู้ว่าเจ้าของห้องเดิมย้ายไปอาศัยในวิลล่าหลังที่เห็นจากระเบียงห้องนี้แล้ว แลกกับการให้เธอได้ครอบครองห้องของเขาเพียงคนเดียวตามสวัสดิการมีที่ให้อยู่ฟรี
เสียงโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่อง ราวกับปลายสายไม่คิดจะยอมแพ้ เธอจึงเดินไปยกหูขึ้นทั้ง ๆ ที่ยังหาคำตอบไม่ได้ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ปลายทางก็ตะเบ็งเสียงใส่เป็นภาษาอังกฤษทันที
“Kae! What’s up with your phone? I’ve been calling and texting you, and you’re just ghosting me!”
“I’m calling to let you know that I'm going to Thailand next week to testify in court.”
“Jesus, do I really have to see that psycho chick again? I really want this messy case to finally end and then You’ve to back to New York with me.”
“เอ่อ...คือ... I... I’m not Mr. Kae” เพราะไม่คาดคิดว่าปลายทางจะเป็นชาวต่างชาติ จึงตอบกลับแบบตะกุกตะกัก
“What the hell!” ปลายทางสบถแล้วเงียบหายไปหลายวินาทีก่อนตอบกลับมาเป็นภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำว่า “เธอเป็นใคร”
คนถูกถามกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “ฉันชื่อปลายฟ้าค่ะ เป็นแม่บ้านส่วนตัวของคุณเข้”
“What! แม่บ้านส่วนตัว!” ปลายสายทวนคำพูดเสียงสูง “แล้วไอ้เข้อยู่ไหน ไปลากคอมันมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้!”
“เอ่อ... คุณเข้ไม่ได้พักห้องนี้ค่ะ เขาไปพักห้องฝั่งตรงข้ามที่เห็นจากระเบียงของห้องค่ะ”
“What the fuck is he doing!” เขาสลับโหมดกลับไปเป็นภาษาอังกฤษอีกครั้ง
และในเมื่อคนที่เขาต้องการคุยสายไม่อยู่ ปลายฟ้าจึงเสนอทางเลือก “ฝากข้อความไว้ไหมคะ ฉันจะได้บอกคุณเข้ทันทีที่เจอเขา”
“ฉันชื่อลียง” ทางนั้นแนะนำตัวเองเป็นภาษาไทยสำเนียงฟังชัด และฝากข้อความด้วยน้ำเสียงดุดัน “บอกมันว่าพิมพ์ลดาดีลงานโร้ดโชว์ที่นิวยอร์กให้ได้แล้ว และหล่อนก็กำลังจะกลับไปทวงสัญญาที่มันให้ไว้”
นักเขียนรีบสาวคว้ากระดาษบันทึกข้อความและดินสอที่วางไว้ใกล้ ๆ มาเขียนพร้อมกับขานรับ “รับทราบค่ะ”
“แล้วถ้ามันยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ ก็ให้ตอบกลับทุกข้อความหาฉันทางแชทด่วน เน้นย้ำว่าด่วน!”
ปลายฟ้าทวนใจความสำคัญ “เน้นย้ำว่าด่วน มีอะไรเพิ่มอีกไหมคะ”
“เรื่องของเธอจะทำยายบ้านั่นโต้กลับรุนแรงแน่”
“เอ่อ...” ปลายดินสอของเธอหยุดชะงัก “ฉันต้องเขียนประโยคนี้ลงไปไหมคะ...”
“ฉันพูดกับเธอ แล้วเราจะได้เจอกันเร็ว ๆ นี้”
“คือ... คุณหมายความว่า...”
ปลายฟ้างงเป็นไก่ตาแตก แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร เขาก็ตัดสายทิ้ง นักเขียนสาวจึงได้แต่อ้าปากค้างฟังเสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังนานหลายนาทีกว่าจะวางหูโทรศัพท์แล้วฉีกกระดาษฝากข้อความออก ก่อนเดินไปด้อม ๆ มอง ๆ หน้าต่างของห้องอีกฟากฝั่ง
ผ้าม่านและไฟที่ยังปิดสนิทเป็นการยืนยันว่าเขาไม่อยู่ห้อง บุรุษไปรษณีย์จำเป็นจึงออกจากห้องเพื่อนำส่งข้อความ ‘ด่วน’ ให้กับผู้รับตามจ่าหน้า แต่เธอก็ไม่เห็นร่างสูงของชายหนุ่มที่ไหนเลยสักแห่ง ทั้งที่สระว่ายน้ำ ที่นั่งประจำในห้องอาหารริมทะเลหรือแม้แต่ในเกลียวคลื่น
ตั้งแต่เธอกลับมารับตำแหน่งแม่บ้านส่วนตัว ก็แทบไม่ได้ออกไปไหนถ้าไม่จำเป็น เหตุเพราะคำพูดซุบซิบนินทาที่มาถึงหูปลายฟ้าทำให้เธออยากอยู่แต่ในห้อง
ขนาดไม่มีใครรู้ข้อตกลงระหว่างเธอกับเขา ก็ยังพูดกันหนาหูว่า ‘ยายปลายฟ้ากลับมาเป็นเมียเก็บให้คุณเข้’ นี่ถ้าได้รู้ข้อเสนอที่เธอเป็นฝ่ายยื่นให้เองละก็ คงมีคำพูดอะไรที่แรงกว่านั้น
ทว่าความเป็นจริงในตอนนี้คือ คู่สัญญาของเธอแค่แวะมาหาเพื่อเล่าเรื่องบนเตียงให้เธอฟังสองสามเรื่อง สลับกับให้เธออ่านนิยายบทที่ผ่านมาให้ฟังจนจบ แต่ก็ไม่มีเรื่องอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นเลย
มากสุดคือดวงตาสีนิลที่มองเธออย่างหวานเชื่อมตามระดับสุราที่ลดลง แต่ก็เพียงแค่ชั่วขณะ เพราะเขามักจะเบนหนีหันไปทางเบอร์เบินที่เข้ามานัวเนีย หรือไม่ก็มองกิ่งตะแบกนอกระเบียง เป็นแบบนี้หลายครั้งจนปลายฟ้าอดคิดไม่ได้ว่านิยายของเธอน่าเบื่อจนไม่อยากใส่ใจฟัง
นักเขียนสาวลองวกกลับเข้าบาร์เหล้าอีกครั้ง เห็นชิดกำลังเช็ดแก้วเตรียมไว้สำหรับงานคืนนี้ จึงเลียบเคียงเข้าไปทักทายในฐานะที่เขาเคยเป็นรุ่นพี่สอนงาน
“พี่ชิดะ”
แต่ชิดคงกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะแค่เธอส่งเสียงถามเบา ๆ เขาก็สะดุ้งจนเกือบทำแก้วไวน์ในมือตก แล้วมองเธอด้วยดวงตาฉุน
“คุณเข้ปล่อยให้มาเดินเล่นแล้วหรือไง”
ปลายฟ้าไม่ใส่ใจคำพูดจิกกัด และที่เข้ามาหาก็เพราะอยากช่วยเหลืองาน ยิ่งรู้ข่าวว่าเหลือเขาเป็นบาร์เทนเดอร์คนเดียวของรีสอร์ตก็เห็นใจ จึงสอดมือเข้ากับหูจับลังใส่แก้วแล้วเอ่ยถาม
“คืนนี้ดูเหมือนมีจัดงานแต่งงานใช่ไหมคะ ปลายช่วยยกลังแก้วพวกนี้ไปที่เต็นท์งานนะคะ”
“วางไว้ ๆ เดี๋ยวพวกนั้นก็มายกไปเอง”
ชิดปฏิเสธการช่วยเหลือ แต่ปลายฟ้ายังไม่ยอมแพ้ เธอออกปากขอช่วยนั่นช่วยนี่ หรือไม่ก็เอาแก้วที่ล้างสะอาดแล้วมาช่วยเช็ดจนชิดยอมแพ้ลูกตื๊อ ชี้นิ้วไปทางตะกร้ามะนาวในอ่างล้างแก้ว
“งั้นฝากคั้นน้ำมะนาวหน่อย คั้นให้หมดเลย”
ปลายฟ้าคลี่ยิ้มอย่างคนมีชัย เธอหยิบมะนาวที่ล้างเรียบร้อยแล้วมาจัดการผ่าซีกด้วยความชำนาญเพราะช่วยแม่ทำกับข้าวขายมาตั้งแต่เด็ก
“คืนนี้คู่แต่งงานเลือกใช้ค้อกเทลอะไรเสิร์ฟในงานหรือคะ”
“Amaretto Vanilla Lemonade กับ Vanilla Lemonade” ชิดพูดพลางหยิบเหล้าที่ฉลากพิมพ์ชื่อชัดเจนว่า Amaretto มาเรียงเตรียมไว้ “แต่คู่แต่งงานไม่ได้เลือกหรอกนะ คุณเข้เลือกให้เพราะในงานมีเด็กเวลาเสิร์ฟพวกเด็ก ๆ ก็ไม่ต้องใส่เหล้า เอาแค่น้ำมะนาวกับน้ำเชื่อมวานิลา ใช้วัตถุดิบเดียวกัน ช่วยแขกประหยัดงบไปในตัว”
“อ้อ...” ปลายฟ้าลอบยิ้ม “คุณเข้เขาช่วยรีสอร์ตคิดเรื่องงบจัดงานให้แขกด้วย แบบนี้แขกต้องประทับใจแน่ ๆ”
ชิดยังเตรียมภาชนะมือเป็นระวิง แต่ปากก็บอกเล่าต่อเรื่อย ๆ “แขกชอบทุกราย หรือถ้าอยากให้ดีไซน์ค้อกเทลเฉพาะแบบคัสตอมไมซ์คุณเข้ก็จัดให้”
“คุณเข้จัดให้?” มือบางที่กำลังฝานมะนาวหยุดชะงักแล้วทวนคำพูดด้วยความสงสัย
“ฉิบหาย” ชิดทำหน้าเหมือนตกที่นั่งลำบากก่อนตบปากตัวเอง
“คนมีความรู้เรื่องเหล้าอย่างคุณเข้ ใคร ๆ ก็อยากให้ช่วยงานอยู่แล้วใช่ไหมคะ” ปลายฟ้าคลี่ยิ้มแล้วเอ่ยต่อ “ปลายไม่แปลกใจหรอกค่ะที่รีสอร์ตจะใช้เมนูของเขาเสิร์ฟแขก เพราะเขาเก่งเรื่องนี้จริง ๆ”
“นั่นล่ะ ๆ ใช่เลย” ชิดเออออตามแต่ไม่ยอมสบตา
“บางครั้งปลายยังเคยแอบคิดเล่น ๆ ว่าสักวันอาจเห็นเขามายืนผสมค้อกเทลกับพี่ชิด”
คำพูดของเธอทำให้บาร์เทนเดอร์ร่างโปร่งกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนกัดริมฝีปากเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ จนในที่สุดก็พูดออกมาว่า
“จริง ๆ แล้ว คุณเข้เป็นคนสอนพี่ผสมค้อกเทลคนแรกตอนที่พี่มาเข้ามาทำงานที่นี่ ตอนนั้นพี่ยังเป็นแค่เด็กเสิร์ฟธรรมดาที่เกือบจะถูกให้ออกเพราะทำเหล้าหกใส่เสี่ยปอง...”
หนนี้ปลายฟ้าเริ่มประหลาดใจของจริง แต่ยังไม่ทันออกปากถามอะไร ก็มีพนักงานรีสอร์ตชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าตื่น
“พี่ชิด ๆ คุณแพรวพลอยกับเสี่ยมา!”
