โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“ไงพวก อาหารมาช้าไปหรือไง ก็เลยไปหาอะไรรองท้องก่อน” ทันทีที่ลียงเห็นหน้าเขา ก็ยกนิ้วชี้เคาะที่มุมปากของตัวเองสองสามที
เขตต์พ่นลมหายใจแล้วใช้หลังมือเช็ดริมฝีปาก แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนักว่าจะหลงเหลือหลักฐานอะไรไว้หรือไม่ “มึงเอาเสิร์ฟทีเดียวพร้อมกันทุกเมนูเลยได้ไหม”
“จะรีบไปไหนล่ะ ของหวานวันนี้เป็นซูเฟรวานิลา ต้องกินทันทีที่เสิร์ฟ”
เขตต์ทำหน้าระอาทันที แล้วจะขอเปลี่ยนเป็นอะไรที่ทำทิ้งไว้ได้เลย แต่พิมพ์ลดาที่ก้าวออกจากห้องในเดรสตัวเดิมเอ่ยแทรกขึ้นว่า
“อย่าพูดถึงของหวานในตอนนี้เลยค่ะคุณลียง... ฉันมีข่าวดีอีกข่าวมาฝากคุณด้วย” เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบ พลางปรายตามองมาทางเขตต์ “พิมพ์เพิ่งได้รับข่าวจากคุณพ่อว่า ท่านสนใจที่จะเพิ่มการลงทุนใน Beyond the Horizon ด้วย ถ้าหากมีการแบ่งขายหุ้นครั้งต่อไป พิมพ์ก็อาจมีส่วนร่วมในการลงขัน”
ลียงเลิกคิ้วสูงด้วยความสนใจทันที “จริงหรือ นั่นเป็นข่าวดีมากเลย แบบนี้คงต้องฉลองกันยกใหญ่แล้ว”
พิมพ์ลดายิ้มบางแต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องเขา “หวังว่า Beyond the Horizon จะเปิดโอกาสให้พาร์ทเนอร์อย่างพิมพ์ได้มีส่วนร่วมมากขึ้นในอนาคตนะคะ”
เขตต์ยังเก็บสีหน้าให้นิ่งสนิท แต่มีความรู้สึกบางอย่างคล้ายหนามแหลมกำลังทิ่มแทงที่กลางอก
“แน่นอน!” ลียงเอ่ยด้วยเสียงร่าเริง แล้วใช้มือทุบหลังเขตต์เบา ๆ “พวกเราต้องดูแลกันดี ๆ นะ เข้ มึงอย่าให้คุณพิมพ์ต้องผิดหวังล่ะ”
คนที่ถูกฝากความหวังทำแค่หยิบแก้วแชมเปญขึ้นมาจิบ จนเมื่องานฉลองความสำเร็จเสร็จสิ้น และหลังจากที่ยืนส่งพิมพ์ลดาขึ้นรถที่พ่อของเธอจัดมารับพร้อมกับลียง เชฟหนุ่มก็จ้องหน้าเขาเหมือนมีคำถาม แต่กลับไม่พูดอะไรออกมา แล้วเดินกลับไปยังครัวใหญ่เหมือนเช่นทุกคืน
ซึ่งเขาเองก็ควรลากขาพาตัวเองกลับไปพำนักบนเรือ แต่ความอ่อนล้าที่ต้องปั้นหน้าและทำให้ทุกอย่างเป็นปรกติก็เริ่มต้นเล่นงานจนรู้สึกเหนื่อยที่จะขับรถไปถึงท่าเทียบเรือยอชต์ เขตต์จึงเลือกไปนั่งพักหาความสงบบนผืนทราย
สายลมทะเลยามค่ำพัดเอื่อยเฉื่อยผ่านผิวกาย เสียงคลื่นซัดหาดทรายค่อย ๆ กัดเซาะหัวใจ ในความเงียบงันใต้ฟ้าที่มีดวงดาวดารดาษ บางดวงส่องประกายสุกสกาว บางดวงมีแสงกระพริบหลากสี และบางดวงก็รีบหรี่เสียจนหากไม่เพ่งมองก็คงจมหายไปในผืนฟ้า ดูช่างเหมือนกับปริศนาคดีของเขาเสียเหลือเกิน
ไม่สิ... ไม่เหมือนเสียทีเดียว
เขามีไดอะซีแพมของบังอร เป็นหลักฐานชิ้นใหม่ที่มีปลายฟ้าเป็นคนเชื่อมโยงส่องแสงชัดยิ่งกว่าหลักฐานชิ้นใดตอนนี้
เจตนาที่แท้จริงของปลายฟ้าคืออะไรกันแน่ ดวงตาคู่นั้นของเธอมีอะไรซ่อนไว้อย่างนั้นหรือ แล้วจะเกี่ยวพันกับรอยนิ้วมือของบังอรที่พบบนแผงยาในตึดร้านขนมของน้ำตาลหรือไม่
ความคิดในหัววิ่งชนกันไปมาจนเขาสับสน เขตต์จึงดึงทุกความสงสัยออกมาเขียนบนผืนทราย
ไดอะซีแพมของแม่บ้านคนเก่า
รอยนิ้วมือบนแผงยาที่พบในตึกร้านขนมของน้ำตาล
“ทั้งคุณแหววทั้งเสี่ยปองไม่เคยเห็นแผงยา...หมายความว่าทั้งคู่ไม่รู้จักไดอะซีแพมมาก่อนอย่างนั้นหรือ...”
ในตอนที่เขตต์กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ก็มีเสียงพูดดังมาจากด้านหลัง
“ทำไมมึงไม่เขียนชื่อผู้ต้องสงสัยลงไปด้วยล่ะ”
เขาหันขวับไปมอง เห็นลียงยื่นขวดแก้วที่มีสีเหลืองอำพันของเหล้าสับปะรดส่งมาให้ แม้จะยังอยู่ในขั้นตอนทดลอง แต่กลิ่นหอมของมันก็โชยแตะจมูก ยั่วยวนให้เขารับมาแล้วกระดกดื่มทันที
“กูกำลังจะใส่ชื่อมึงลงไปอยู่พอดี ในฐานะหนึ่งในผู้ต้องสงสัยที่มอมเหล้ากูจนทำให้สมรรถภาพทางความคิดบกพร่อง”
ลียงยกยิ้มมุมปาก มองเขาดวงตาส่องประกายแฝงปริศนาเหมือนกำลังท้าทายบางอย่างอยู่ในใจ
“ชิดกับลุงแก้ว”
แน่นอนว่าชิดคือบุคคลต้องสงสัยด้วยหลักฐานที่เขาจับได้ว่าแอบเข้าห้องโดยไม่ได้รับอนุญาติ แต่ว่าอีกชื่อที่ออกจากปากลียงนั้นทำให้เขาย่นคิ้วสงสัย
“ทำไมถึงเป็นลุงแก้ว...”
อีกฝ่ายยักไหล่ “ใส่ไว้ก็ไม่เสียหลาย ใครก็ตามที่มึงปฏิสัมพันธ์ด้วยทั้งก่อนเกิดเหตุและหลังเกิดเหตุ ทุกคนล้วนเป็นผู้ต้องสงสัยไม่ใช่หรือไง”
“ผู้ต้องสงสัยควรเป็นจ้าของแผงยา หรือเป็นผู้เอายาให้น้ำตาลกับใส่ยาในเหล้า”
“เราต่างรู้ว่ามันทำเป็นขบวนการ” ลียงพูดพลางทรุดตัวนั่งแล้วจ้องมองตัวอักษรบนผืนทราย “ก็เหมือนเตรียมงานเลี้ยง คนหนึ่งจัดหาวัตถุดิบ อีกคนปรุง และอีกคนเสิร์ฟ มึงต้องเค้นความทรงจำให้ออกว่าทั้งก่อนวันเกิดเหตุแล้วก็ในวันเกิดเหตุมึงว่าเห็นใครบ้าง”
เขตต์ถอนหายใจ “คืนก่อนเกิดเหตุ กูพยายามนึกจนหัวระเบิดหลายครั้ง แต่เหมือนความทรงจำของกูหล่นหาย รู้ตัวอีกทีกูก็เห็นแพรวพลอยเนื้อตัวฟกช้ำ นอนล่อนจ้อนบนตัวกู”
ลียงแค่หัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะเย้ยหยันมากกว่าขบขัน “คลิประยำนั่นเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด หลังเกิดเรื่อง กว่ากูจะไล่ให้พนักงานทุกคนลบคลิปที่แชร์กันกระฉ่อน กับส่งเมลไปขอโทษลูกค้าเพราะไอ้ห่าที่ไหนไม่รู้ร่อนสแปมเมล์ไปทั่ว ก็ใช้เวลาเป็นเดือนเชียว”
เขตต์จำความรู้สึกหดหู่ตอนนั้นได้ดี ทุกย่างก้าวที่เขาเดินในรีสอร์ต มีแต่เสียงซุบซิบนินทา แม้จะไม่มีใครอยากเดาว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นใครเพราะไม่เห็นหน้า แต่ทุกคนรู้ว่าคนที่มีรอยสักรูปกงจักรกับจี้เขี้ยวห้อยคอเป็นใคร
“เย็นวันเกิดเหตุ กูทะเลาะกับน้ำตาลในครัว แล้วจะกลับห้องไปหาข้อมูลไดอะซีแพม...” เขตต์ลำดับเหตุการณ์อีกครั้ง “แต่อย่างที่กูเคยบอก ตอนที่หาข้อมูลยาก็เหมือนรู้สึกมึนหัวแปลก ๆ แต่จากนั้นน้ำตาลก็มาเคาะห้องแล้วยืนกรานว่าเขาจะเปิดเหล้าแฝดสองขวดนั่นให้ได้...”
“ซึ่งทางตำรวจพิสูจน์เหล้าที่มีไดอะซีแพมมีแค่เหล้า ‘เขตต์’ ส่วนเหล้าทุกขวดในห้องมึงไม่พบว่าผสมไดอะซีแพม รวมไปถึงเหล้า ‘น้ำตาล’ ด้วย” ลียงรำพึงถึงด้วยข้อเท็จจริงในอดีต แล้วเอ่ยถามเสียงเคร่งขรึม “ก่อนกินเหล้า มึงแดกอะไรไปบ้าง”
เขตต์ส่ายหน้า “วันนั้นกูแทบไม่ได้แดกอะไรเลย เรียกว่าแดกไม่ลงมากกว่า...”
ลียงทำเสียงขัดใจ ขมวดคิ้วเข้าหากัน เหมือนกำลังคิดสมการคณิตศาสตร์ “ไม่มีอะไรเข้าปากมึงเลยนอกจากเหล้า แล้วมึงจะถูกมอมได้ยังไง ตรงนี้แหละที่เราต้องหาเหตุผลมายันฝ่ายแพรวพลอยให้ได้ว่ามึงไม่ได้ใช้กำลังข่มขืนน้ำตาล”
“จะว่าไม่มีอะไรเข้าปากเลยก็ไม่เชิง...” ความทรงจำเสี้ยวบางผุดขึ้นมา “ก่อนทะเลาะกับน้ำตาล กูชิมช็อกโกแลตที่น้ำตาลทำเข้าไป...”
“หล่อนเรียกมึงไปกิน” ลียงถามเสียงเข้ม
“เปล่า... กูตั้งใจเข้าไปหาน้ำตาลเอง”
“หมายความว่ามึงเข้าไปแดกช็อกโกแลตเองโดยสมัครใจ”
“ใช่ แต่ก็ไม่เชิงตั้งใจเข้าไปแดกนัก” เขตต์ตอบแล้วเค้นความทรงจำออกมาให้มากที่สุด “ตอนนั้น น้ำตาลมีท่าทางแปลก ๆ เหมือนที่กูเล่าให้ตำรวจฟัง เหม่อลอย พูดอะไรซ้ำ ๆ ทรงตัวไม่ค่อยอยู่จนเธอทำยาตกพื้น”
“ตอนนั้นมึงบอกว่าเก็บยาขึ้นมา แล้วถามน้ำตาลว่ายาอะไร เจ้าหล่อนก็ทำตาขวางใส่ทันที จากนั้นก็ทะเลาะกันบานปลายใหญ่โตใช่ไหม” ลียงช่วยเสริมแต่ก็เกิดคำถามตามมา “เป็นไปได้ไหมว่ามึงแดกไดอะซีแพมที่ผสมในช็อกโกแลตนั่นไปแล้ว”
“ถ้าเป็นแบบนั้น หมายความว่าน้ำตาลผสมไดอะซีแพมในช็อกโกแลตที่ใช้ขายให้ลูกค้าอย่างนั้นหรือ” ถ้าไม่นับว่าความหวานทำให้เมาเร็วแล้ว รสชาติของช็อคแลตก็อาจทำให้เขาไม่รับรู้รสของยาที่ผสมในนั้น
“เว้นเสียว่าน้ำตาลไม่ได้ทำเพื่อขาย แต่ทำให้มึงกินโดยเฉพาะ เพราะในช่วงเดือนที่มึงกลับมาไทย ไม่มีรายงานยอดขายช็อกโกแลต...”
“ไอ้ขบวนการระยำ” เขตต์สบถอย่างหัวเสีย “มันมีคนเก็บกวาดด้วยแน่”
“แล้วก็มีแผนกต้อนรับลูกค้าด้วย” ลียงเอ่ยพลางจิบเบียร์
“ลุงแก้ว...”
ใช่แล้ว เขานึกออกแล้ว! ลุงยามผู้ที่ส่งยิ้มแล้วเข้ามาทักทายเขาทุกครั้งที่เขาขับรถไปจอดที่ลานจอดรถหน้า ลุงยามที่มีเรื่องเล่ามากมายให้ฟัง
และวันนั้น... ลุงยามเป็นคนบอกเขาว่า
‘อย่าหาว่าคนแก่ยุ่งเรื่องหนุ่มสาวเลยครับ แต่ผมเห็นคุณน้ำตาลร้องไห้ในครัวแล้วไม่สบายใจ คนกำลังทุกข์ใจขนาดนั้นจะทำขนมออกมาอร่อยได้ยังไง คุณเขตต์เข้าไปดูเธอหน่อยเถอะ’
คนที่มีสิทธิ์เข้านอกออกใน คนที่ทุกคนต่างไว้วางใจ ตอนนี้หัวใจเขตต์แหลกเหลวไม่ต่างจากทรายเม็ดที่ไว้ใจให้คลื่นทะเลสาดเซาะจนตัวเองแตกสลายเลย
