โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“ต้องเช็คสต๊อกอาหารแมวด้วยสินะ” เธอรำพึงพลางอ่านลายมือบรรจงของคนถนัดซ้าย ผู้ครองกรรมสิทธิ์ห้องที่เต็มไปด้วยเหล้า และเขามีชื่อว่า...เข้
ปลายฟ้าดึงกระดาษฝากคำสั่งและคำขอร้องออก จากนั้นก็เช็คเสบียงแมว เติมข้าวให้เต็ม แล้วใช้ปากกาเขียนข้อความต่อท้ายข้อที่หนึ่ง ความลับของคุณจะอยู่กับฉันไปตลอดแม้ฉันจะไม่ผ่านการฝึกงาน
สำหรับข้อสอง ปลายฟ้าเขียนต่อท้ายด้วยประโยคว่า เสบียงเต็มแล้วสำหรับแมวน้อยที่แสนโชคดี
ส่วนข้อที่สาม หมายความว่ามีแม่บ้านที่รับผิดชอบห้องคุณเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ ฉันไม่แน่ใจว่าต้องทำตามธรรมเนียมรุ่นพี่ หรือทำตามกฎของรีสอร์ต แต่หากฉันทำข้อ 1 และข้อ 2 เรียบร้อย นั่นหมายความว่าความลับของคุณจะอยู่ตลอดไปเช่นกัน
ป
ปลายฟ้าหยุดมือที่กำลังเขียนชื่อลงท้าย เธอลังเลว่าหากไม่ผ่านงาน ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะบอกชื่อ จึงหยุดไว้แค่ตัวปอปลา ขีดเส้นฆ่าสองขีด แล้วเปลี่ยนเป็นคำว่า
ป แม่บ้านฝึกงาน
ปลายฟ้าแปะกระดาษคืนที่เดิม แล้วย้ายไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดจากอีกตู้ จากนั้นก็เริ่มทำความสะอาดตามคู่มือจนครบทุกขั้นตอน ส่วนขวดเหล้าที่มีฝุ่นจับบาง ๆ เหล่านั้น แค่จะเอื้อมมือไปหยิบก็รู้สึกมือสั่นใจสั่น
“ทำงานเรียบร้อยดีนี่” แหววกล่าวชมเมื่อเข้ามาตรวจงานในตอนที่เธอทำครบหมดทุกหัวข้อ
“หนูผ่านการทดสอบหรือเปล่าคะ”
หัวหน้าแม่บ้านมองเธอลอดแว่นแล้วเบะปากเล็กน้อย ก่อนส่งกุญแจห้องพักแม่บ้านมาให้ “เงื่อนไขอัตราจ้างรายวัน บวกเงินพิเศษให้อีกเดือนละสองพัน ถ้าเธอทำงานครบตามจำนวนวันที่กำหนดในแต่ละเดือน”
ปลายฟ้าได้ยินคำตอบก็แทบอยากกระโดดไปรอบห้อง แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ แล้วยิ้มแฉ่งพร้อมกับประนมมือไหว้
“ขอบคุณมากค่ะ”
อีกฝ่ายทำหน้าเหมือนรับไหว้แบบเสียไม่ได้ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเข้มแบบฉบับครูฝ่ายปกครอง “อย่ามัวแต่เสียเวลาดีใจ เสร็จจากตรงนี้แล้วตามฉันมา จะพาเธอไปเรียนรู้งานที่ห้องอาหารริมทะเล เพราะเธออาจถูกเรียกช่วยงานที่นั่นเวลาคนขาด หรือเอาอาหารมาเสิร์ฟให้แขกของเธอถึงห้องพัก”
โดยไม่รอช้า ปลายฟ้ารีบเดินตามไปจนถึงห้องอาหารริมทะเลที่มีทั้งที่นั่งแบบอินเดอร์ที่เป็นกระจกใสมองเห็นเส้นขอบฟ้าไกลสุดลูกหูลูกตา ส่วนแบบเอาท์ดอร์ ก็เปิดโล่งเห็นวิยทะเลได้เต็มตา
“เชฟของเรามีฝีมือดีทุกคนโดยเฉพาะเชฟใหญ่ แต่ตอนนี้เขาไปดูงานที่นิวยอร์ก นอกจากรสชาติอาหารจะดีเยี่ยมแล้ว สูตรค็อกเทลที่ไม่เหมือนใครของเราก็ขึ้นชื่อเหมือนกัน แต่ที่เคยเป็นที่สนใจของแขกมากที่สุด ก็คือเมนูขนมหวานที่แปลกใหม่ เพราะเราเคยมีเชฟขนมหวานที่...”
แต่จู่ ๆ คำอธิบายของคนที่เดินนำหน้าก็เงียบหาย แล้วเปล่งคำพูดต่อในนาทีถัดมา ทว่ามีความสั่นเครือในเส้นเสียงจนปลายฟ้ารู้สึกได้
“ไปหาบาร์เทนเดอร์คนนั้น เขาจะบอกเธอว่าต้องทำอะไรบ้าง”
ปลายฟ้าผงกหัวรับทราบ และยังไม่ทันได้พูดหรือถามอะไรต่อ หัวหน้าแม่บ้านก็เดินออกจากห้องอาหารไปเสียแล้ว พนักงานใหม่อย่างเธอจึงต้องพาตัวเองไปแนะนำตัวกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มร่างผอมโปร่งด้วยตัวเอง
“เรียกพี่ว่าชิด” เขาแนะนำตัวเอง “นานแล้วที่ไม่มีแม่บ้านสาวสวยมาทำงานที่นี่”
ปลายฟ้าตอบรับคำชมด้วยการส่งยิ้มแห้ง ๆ “ปลายต้องทำอะไรบ้างคะ”
“อ้อ ใช่ ๆ” คงนึกขึ้นได้ว่าถูกฝากงานไว้ “ดูแลแขกโซนไหน”
“โซนการ์เด้นค่ะ”
“โซนการ์เด้นมีสองโซน เอางี้ บอกพี่ว่าดูแลห้องไหนบ้าง”
“เอ่อ...วันนี้ปลายทำห้อง 222 ค่ะ”
อีกฝ่ายทำตาโตเหมือนประหลาดใจที่ได้ยิน แล้วกวักมือเรียกเธอให้ตามเข้าไปในห้องหนึ่งที่อยู่ถัดจากบาร์ไปด้านหลัง
“ห้องนี้เป็นคลังเก็บเหล้าของรีสอร์ต” ชิดอธิบายพลางผายมือไปทางชั้นต่าง ๆ ที่มีเครื่องดื่มวางเรียงเต็มชั้นดูละลานตา
“บาร์เหล้าของเราขึ้นชื่อมากในหมู่นักดื่ม” บาร์เทนเดอร์หนุ่มเอ่ยต่อ “เคยได้รับความนิยมจนต้องจองโต๊ะกันล่วงหน้าเป็นเดือน”
“แล้วตอนนี้ล่ะคะ” นักเขียนสาวในคราบแม่บ้านเอ่ยถามตามพื้นนิสัยของคนที่เคยออกพื้นที่เพื่อเก็บข้อมูลมาเขียนบทความสารคดี
“ตอนนี้น่ะหรือ...” ชิดเงียบไปชั่วอึดใจ คล้ายกำลังคิดหาคำตอบ แต่สิ่งที่ปลายฟ้าได้ยินต่อมาในตอนที่เขาพาเธอมาหยุดหน้าตู้เก็บเหล้าขนาดใหญ่คือ “เอาล่ะ ตู้เก็บเหล้าใบนี้คือคลังสมบัติของคุณเข้”
“คลังสมบัติของคุณเข้?”
“บางครั้งเขาอาจใช้ให้มาหยิบจากตรงนี้ไปเสิร์ฟให้เขา”
จากตรงนี้ที่ชิดบอก คือตู้เก็บเหล้าแบบรักษาอุณหภูมิที่ทำให้ปลายฟ้านึกถึงตู้เซฟของธนาคาร หมายความว่าเหล้าทุกขวดที่อยู่ด้านในต้องมีค่ามากจนเก็บแบบธรรมดาทั่วไปไม่ได้ สังเกตจากฉลากที่ระบุปีบ่มแล้ว บางขวดอายุมากกว่าเธอด้วยซ้ำ
“มีแต่คีย์การ์ดของเขาเท่านั้นที่สามารถปลดล็อคคลังสมบัติได้”
ชิดยังคงอธิบายต่อ ในขณะที่ปลายฟ้าไล่ตาดูเหล้าที่ถูกเก็บรักษาอย่างดีในคลังสมบัติ มีทั้งเหล้าญี่ปุ่น เกาหลี หรือชาติใดต่าง ๆ ที่แต่ละขวดถูกจัดเรียงเว้นช่องไฟสวยงามราวกับเป็นตู้โชว์ของสะสมมากกว่าเก็บเครื่องดื่ม
ทว่ามีเหล้าขวดหนึ่งที่ไร้ฉลากผู้ผลิตแต่ดูโดดเด่นที่สุด เป็นขวดทรงสูง ผนึกฝาด้วยจุกล็อกแบบลวด คล้องคอขวดด้วยป้ายกระดาษสีขาวสะอาดตา บนป้ายนั้นมีข้อความเขียนด้วยลายมือบรรจงแบบคาลิกราฟีอ่านได้ว่า
‘น้ำตาล’
“ถ้าเขาให้ปลายมาหยิบเหล้าจากในตู้เก็บสมบัติ เขาจะให้คีย์การ์ดปลายมาหรือคะ”
ปลายฟ้าถามเผื่อว่าอาจได้รับคำสั่งสักวันในขณะที่ยังมองเหล้าขวดนั้นด้วยความสนใจ เพราะปริมาณของมันยังคงสูงในระดับคอขวดราวกับไม่เคยถูกเปิดดื่ม ลายเส้นตัวอักษรบนป้านก็คมชัด น้ำหนักเสมอกันจนน่าทึ่ง
แต่ที่ทำให้นักเขียนสาวเอียงคอมองก็คือช่องว่างระหว่างเหล้าขวดนั้นกับขวดถัดไป คล้ายว่าจงใจเว้นที่เอาไว้ หรือไม่ก็เคยมีเหล้าสักขวดถูกจับจองเป็นเจ้าของพื้นที่
“ขึ้นอยู่กับเขา”
คำตอบของชิดสร้างเครื่องหมายคำถามให้ปลายฟ้า แต่ชิดเมินเฉยต่อดวงตาใคร่รู้ เขาเดินนำเธอออกจากคลังเก็บเหล้าแล้วอธิบายงานในส่วนอื่น ๆ
“ห้องอาหารเปิดตั้งแต่หกโมงเช้าจนถึงลาสต์ออเดอร์สามทุ่ม อาหารเช้าจะเริ่มเสิร์ฟตอนหกโมง ส่วนดินเนอร์เริ่มห้าโมงเย็น ถ้ามีเมนูพิเศษจากเชฟ แขกจะต้องจองล่วงหน้าเพราะจำกัดแค่เจ็ดที่เท่านั้น เพราะเชฟของเราเน้นคัดวัตถุดิบอย่างดีก็เลยมีน้อย แต่นั่นทำให้ห้องอาหารของเรามีชื่อเสียง ส่วนบาร์เหล้า เปิดถึงเที่ยงคืน”
“ปลายได้ยินคุณแหววพูดถึงขนมหวานว่าเคยเป็นตัวชูโรงของที่นี่เหมือนกันใช่ไหมคะ”
ชิดอ้าปากค้างชั่วขณะ “ใช่ ขนมหวานเคยเป็นซิกเนเจอร์ของที่นี่”
ปลายฟ้าคั่นหน้าความสงสัยไว้ด้วยคำว่า ‘เคย’ อีกครั้งของชิด จากนั้นมองคนที่หันไปหยิบเมนูอาหารกับเครื่องดื่มมาสอนโดยไม่เอ่ยถึงประเด็นที่คุยค้างไว้
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะยุติความใคร่รู้ของปลายฟ้า เพราะในเมนูของหวานของโรงแรมนำเสนอเพียงไม่กี่อย่างที่คุ้นตา อย่างเช่นไอศกรีม แพนเค้ก หรือขนมเค้กรสชาติที่มีขายทั่วไป แล้วแบบนี้จะเรียกว่าเป็นตัวชูโรงได้อย่างไร
การเรียนรู้งานและหน้าที่ของแม่บ้านประจำโซนมือใหม่ และการช่วยเหลือชิดที่หเองอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ สิ้นสุดลงเมื่อดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้า ปลายฟ้านั่งลงรับประทานอาหารเย็นสำหรับพนักงานในโรงครัวเงียบ ๆ แล้วใช้เวลาที่เหลืออยู่ก่อนเริ่มงานต่อด้วยการอ่านนิยายตัวอย่างที่กรินทร์ให้ยืม
เธอคว้ากระเป๋าผ้าที่ภายในมีนิยายอิโรติกชื่อดัง สมุดเล่มเล็ก และดินสอติดตัวไปด้วย จากนั้นเดินเลี่ยงออกจากตัวอาคาร มุ่งหน้าไปยังชายหาดใต้ต้นก้ามปูต้นใหญ่
เมื่อหานั่งเหมาะ ๆ บนผืนทรายได้ เธอก็นั่งมองตะวันสีแดงฉานที่กำลังลาลับท้องทะเล พลางฟังเสียงคลื่นซัดฝั่งที่คลอเคล้าไปกับท่วงทำนองเพลงแจ๊สที่แว่วดังมาจากห้องอาหารริมทะเล
คล้ายโลกใบนี้สงบนิ่งลงเพื่อให้หัวใจดวงเล็กของเธอได้พักบ้างแม้เพียงแค่ไม่กี่นาทีก็ตาม จนเมื่อความสุนทรีไหลซึมเข้าสู่ร่างกาย ปลายฟ้าก็เปิดบทแรกของนิยายอิโรติก แต่ก็อ่านไปได้แค่ไม่กี่หน้า คลื่นสวาทก็ซัดกระหน่ำโดยไม่ทันตั้งตัว
ด้วยบทรักจัดจ้าน แจ่มแจ้งแบบบรรยายเห็นทุกสัดส่วนของเรือนร่าง รวมถึงอิริยาบถของตัวละครทำให้หัวของเธอจินตนาการตามอย่างห้ามไม่ได้ หากแต่ปลายฟ้ากลับไม่รู้สึกอินไปกับท่วงทำนองรัก เพราะเกิดภาพจำในอดีตทับซ้อนขึ้นมาจนถูกดึงให้หลุดเข้าสู่ภวังค์...อีกครั้ง
ไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพ แต่ราวกับว่าได้กลิ่นเหม็นหืนของเหงื่อ กลิ่นเหล้า และกลิ่นควันบุหรี่แผ่ซ่านออกมาจากหน้ากระดาษ ดวงตากลมของปลายฟ้าเริ่มแข็งเกร็ง คิ้วของเธอก็ขมวดแน่น เกิดอาการหายใจไม่ทั่วท้อง กระทั่งภาพทรงจำชัดเจนขึ้นเหมือนเหตุการณ์เกิดขึ้นซ้ำตรงหน้า
“ฮึก...”
ปลายฟ้ารีบยกมือปิดปาก ฝืนกลืนก้อนพะอืดพะอมลงคอด้วยความเกรงใจธรรมชาติรอบตัว แล้วก็ไม่อยากให้การเริ่มงานวันแรกกลายเป็นความทรงจำน่าอับอาย เธอรีบปิดหน้านิยายแล้วสะบัดหัวอย่างแรงขับไล่ภาพจำให้หลุด จากนั้นก็จดคำศัพท์และสำนวนที่นักเขียนเจ้าของผลงานใช้ถ่ายทอดอารมณ์สวาทก่อนจะลืมจนต้องเปิดอ่านซ้ำอีกครั้ง
“ปลาย พี่ขอแทรกเวลาเบรกหน่อย ช่วยเอาค็อกเทลไปเสิร์ฟคุณเข้ที่สระว่ายน้ำที เขาบอกว่าอยากทำความรู้จักกับเธอ”
เสียงของชิดดึงเธอออกจากสมาธิ “แต่ปลายยังไม่เคยเห็นหน้าคุณเข้เลยนะคะ”
“คุณแหววก็อยู่กับเขาด้วย รีบไปเถอะ”
ปลายฟ้าจึงเก็บของอย่างเร่งรีบ รับถาดเครื่องดื่มจากชิดมาถือ แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังสระว่ายน้ำ จนเห็นแผ่นหลังของแหววที่กำลังยืนคุยกับใครบางคนที่เตียงข้างสระ
แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าไปใกล้ ก็มีกลุ่มแขกกรุ๊ปทัวร์เดินสวนมาเป็นขบวน ปลายฟ้าจึงหยุดรอให้พวกเขาผ่านไปก่อนแล้วจะเร่งฝีเท้าอีกครั้ง ทว่าจังหวะนั้นเอง เด็ก ๆ วัยซุกซนสองสามคนวิ่งไล่กันมาอย่างรวดเร็ว เธอจึงรีบเบี่ยงตัวหลบจนเกือบติดกับพุ่มไม้ประดับริมสระโดยสัญชาตญาณ แต่แล้วในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...
แง้ว!!!
เสียงร้องแหลมสูงที่ร้องดังลั่น ทำให้เธอรู้ตัวทันทีว่าเหยียบหางแมวเข้าเต็มเปา แล้วมันก็แว้งกัดข้อเท้าเธอจนจมเขี้ยว ความเจ็บแปลบที่แล่นขึ้นสมองทำให้ปลายฟ้าเสียหลัก แล้วหงายหลังถลาตกลงสู่สระว่ายน้ำเย็นเฉียบ
ตู้ม!
เกิดเสียงน้ำแตกกระจายทันทีที่ร่างของปลายฟ้าปะทะกับผิวน้ำ นักเขียนสาวปัดแขนปัดขาดิ้นรนพยายามพาตัวเองขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่เพราะว่ายน้ำไม่เป็น เธอจึงทำได้แต่วาดแขนวาดขาไปมาทั้ง ๆ ที่ยังปิดตาแน่น และเมื่อกลั้นลมหายใจไม่ไหว ความอึดอัดก็เข้าบดขยี้เต็มปอด ร่างกายของเธอก็ทรยศ เปิดปากออกเพราะต้องการหายใจ แต่กลับกลายเป็นปล่อยให้น้ำทะลักเข้าจมูกและปาก จากนั้นเพียงแค่เสี้ยววินาทีถัดมา สติของปลายฟ้าก็ถูกพรากจากไป
...โครม!
เสียงบางอย่างตกกระแทกพื้นปลุกปลายฟ้าให้สะดุ้งตื่น เธอลุกพรวดขึ้นนั่ง แล้วรีบใช้มือกดหน้าอกซ้ายสัมผัสหัวใจที่กำลังเต้นรัว ก่อนหันหน้าขวับไปทางประตู
ปัง! ปัง! ปัง!
มีใครบางคนพยายามกระแทกประตูห้องนอน ปลายฟ้าจึงกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งไปออกยันประตูไว้สุดกำลังที่มี เพื่อต้านใครคนนั้นที่พยายามพังเข้ามา ทว่าประตูบ้านที่เก่าซอมซ่อรอวันพัง มันดันพังทลายลงในคืนนี้
โครม!
‘กรี๊ดดด!!!’
‘คิดหรือว่าจะหนีกูพ้น อีปลาย!’
‘ช่วยด้วย! แม่ ช่วยปลายด้วย!’
