โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“แล้ว... คุณเกลียดคนดื่มเหล้าไปด้วยหรือเปล่า”
เธอส่ายหน้า ที่เกลียดเหล้าเพราะมันทำให้คนบางคนกลายเป็นปีศาจ แต่คนดื่มเหล้าในโลกมีแค่คนเดียวที่เธอเกลียด
“ฉันขอบคุณคุณมากกว่า”
“ขอบคุณ?” เขาเลิกคิ้วมอง
“ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้มีโอกาสท้าทายกับอะไรแบบนี้” นั่นคือข้อสามที่เขาบอก และการได้มานั่งกับเขาตรงนี้ก็อาจเรียกได้ว่าเป็นโชคชะตา
ดวงตาสีนิลมีแวววูบไหว เรียวปากหยักเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เหมือนต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่เลือกหยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่มก่อนเอ่ยคำพูดที่ทำให้เธอตัวแข็งไปชั่วขณะ
“ถ้าอย่างนั้น...แลกคำขอบคุณของคุณเป็นเล่านิยายบทต่อไปให้ผมฟังได้ไหม”
“เอ่อ... คือ... มันยังไม่ค่อยสมบูรณ์เลยค่ะ”
“เล่ามาเถอะ”
ปลายฟ้ากัดริมฝีปากแล้วก้มหน้ามองครีมสีขาวนวลของเค้กแทนการจ้องตาชายหนุ่ม เพราะเขาคือเจ้าของเรื่องเล่าบนเตียงที่เธอนำมาใช้ปรุงแต่งนิยายบทต่อไป
“เรื่องราวเริ่มต้นที่เซกส์ในอ่างจากุชชี่ที่คอนโดของกรินทร์...”
“เซกส์ในอ่างงั้นหรือ...” มือหนายื่นมาช้อนเบอร์เบินออกจากหน้าตักของเธอ แล้วรำพึงถึงความทรงจำในอดีต “ตอนนั้นผมเมาหัวราน้ำน่าดูเชียวล่ะ”
ส่วนเธอก็แทบคลานออกจากห้องน้ำเพราะอาเจียนจนหมดไส้หมดพุงหลังแปรเรื่องเล่าแสนร้อนฉ่าของเขากับหญิงสาวตาน้ำข้าวชาวลาสเวกัสไปเป็นบทรักของกรินทร์และเธอผ่านตัวอักษร
***
ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ
เฉาะ เฉาะ เฉาะ เฉาะ เฉาะ
เสียงน้ำของอ่านจากุชชี่เคลื่อนกระทบขอบอ่านเป็นจังหวะ
ณ ห้องพักชั้นสี่สิบคอนโดสุดหรูกลางกรุง มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเริงรักร้อนฉ่าในแห่งนทีสีขาวนวลของมิลค์บาธ
“อะ...อะ...อา...อูย...” เสียงคราวกระเส่าดังจากริมฝีปากอวบอิ่ม ดูน่าใคร่เสียจนกรินทร์ต้องก้มลงดูดกลืนน้ำหวานในโพรงปากอุ่น
“อืม...อื้ม...”
แต่ก็ยังมิอาจกลบเสียงครางได้มิด เพราะแรงถาโถมใส่ของเอวสอบเหมือนคลื่นทะเลโหมกระหน่ำ จนผืนน้ำกระฉอกล้อนขอบอ่างเป็นจังหวะนั้น ทำให้หญิงสาวรู้สึกราวกำลังแตกสลายไปกับคลื่นสวาท ส่งเสียงคราญครางเล็ดลอดออกมาระหว่างแลกลิ้น
จนชายหนุ่มเกรงว่าเธอจะขาดอากาศหายใจ จึงผละริมฝีปากออกจากกลีบปากเห่อช้ำ แล้วก้มลงดูดยอดถันเต่งตึงเหมือนเชอรี่สุกฉ่ำบนครีมนมสด ทว่าแรงดูดนั้นก็เหมือนทอร์นาโดที่รวบกวาดดึงปลายฟ้าให้หมุนวนอยู่ในพายุหมุนแห่งความเสียวซ่าน
“โอย... พี่รินทร์ อ๊า...”
“หวานอร่อยจังยาหยี” เขากล่าวคำหวานโอ้โลมพลางสลับเป้าหมายไปยังปทุมถันอีกข้าง
“น่ากินไปทั้งตัวเลย ปลายฟ้าของพี่” รำพึงเสียงกระเส่าแล้วละเลงลิ้นรัวสลับดูดเชอรี่สีแดงอย่างมุมมามจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ
“อ๊า... พะ... พี่รินทร์...” ความเสียวซ่านทำให้เธอแอ่นอกตามแรงดูด บางครั้งเขาก็ทำทั้งขบ ทั้งดึง ทั้งเลียจนหัวของปลายฟ้าปั่นป่วน ท่อนแข็งอันเชื่องก็กระทุ้งใส่ใจกลางความเป็นหญิงของเธอหนักหน่วงไม่แพ้กัน
“พี่ไม่ได้มาหาปลายเป็นเดือน คิดถึงใจจะขาด”
ซึ่งเธอก็กำลังขาดใจด้วยความเสียวซ่านไปทั่วสรรพางค์ กระทั่งหญิงสาวเดินมาสุดทางของคลื่นสวาท ร่างบางระเบิดเสียงร้องออกมา พร้อมกับสายธารอุ่นที่พลั่งพรูจากกายหนุ่มสู่กายเธอ
“ไหน... ไหนพี่บอก...บอกว่าจะไม่แตก...ข้างใน...” ปลายฟ้าพูดด้วยเสียงเหนื่อยหอบ
“พี่ขอโทษ...แต่มันกลั้นไม่อยู่... ให้พี่ได้แตกในตัวปลายเถอะนะ...” เขาก้มลงจูบปลอบโยน “พี่รักปลาย”
ซึ่งเธอก็รักเขา...
ปลายฟ้ารู้ตัวแล้วว่า เธอยังไม่เคยลืมทุกสัมผัสที่เลยตราตรึงของเขา แต่ความสัมพันธ์ลวงซ่อนแผนร้ายที่กำลังดำเนินไปไม่ควรให้มันถลำลึกจนเลยเถิด หาไม่แล้ว อาจเป็นเธอเองที่จะเจ็บปวดรวดร้าว ฉะนั้นถึงเวลาที่เธอจะต้องเริ่มแผนถัดไป
“ปลายคอแห้งจัง... ขอไปหาอะไรดื่มหน่อยนะคะ...”
ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ “ดื่มนมในอ่างนี่ไม่ได้หรือ”
เธอส่งค้อนอันจ้อยให้ แล้วลุกขึ้นวาดขาเรียวขึ้นจากอ่าง เผยเรือนเปล่าเปลือยผิวผุดผาดอวดโฉมแข่งกับดวงจันทร์บนฟ้า
“พี่รินทร์อยากดื่มอะไรคะ ปลายจะเอามาให้”
“งั้นเอาวิสกี้มาให้พี่หนึ่งแก้ว แล้วรีบกลับมาไว ๆ ห่างแค่นาทีเดียวพี่ก็ใจจะขาด อยากดื่มปลายจนหายอยาก”
คนที่กำลังจะถูกดื่มเม้มริมฝีปากเข้าหากัน แล้วเดินกลับเข้าห้องไปโดยที่ยังมีน้ำนมเกาะกายไหลจากเนินอกลงไปจนถึงฝ่าเท้า จึงเกิดเป็นรอยย่ำบนพื้นทุกจุดที่เธอเดินผ่าน ซึ่งจุดหมายของเธอควรหยุดที่เคาน์เตอร์เพื่อหยิบเครื่องดื่มตามคำขอของกรินทร์ แต่ปลายฟ้ากลับเดินเลยไปยังประตูห้องพักแล้วปลดล็อก
“ขอให้คุณเชื่อการเป่าหูตามแผนนะ อรัญญา...”
เธอรำพึงเสียงเบา แล้วกลับไปรินวิสกี้ใส่แก้วจากนั้นย้อนไปหาชายหนุ่มที่เอนหลังหลับตาพริ้มอิงกับขอบอ่างอีกฝั่ง แต่ทันทีที่เท้าของเธอหย่อนลงในอ่างน้ำนมสีขาว เขาก็ลืมตามองเธอด้วยแววตาลุ่มลึก
“พี่รินทร์จะดื่มวิสกี้เลยไหม”
เขายังไม่ตอบในทันที ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เผยรูปร่างของชายชาตรีที่เต็มแน่นไปด้วยมัดกล้ามทุกสัดส่วน แม้แต่ส่วนที่นุ่มแล้วเมื่อผ่านการใช้งานหลายเพลา ก็กลับมาแข็งตึงผงาดง้ำเป็นลำอีกครั้ง
“ดื่มเลย แต่ไม่อยากดื่มจากแก้วนี้”
เสียงของเขาแหบพร่าชอบกล ปลายฟ้าหย่อนก้นนั่งบนขอบอ่างแล้วยื่นแก้วส่งให้เขา
“พี่อยากได้แก้วแบบไหนคะ ปลายจะกลับไปรินใหม่ให้” เธอเสนอบริการ พลางสบประสานสายตากับดวงตาหวานเชื่อมที่ยังไม่มีสุราเข้าปากเลยสักหยด
“อยากดื่มจากแก้วนี้...” ปากบอกออกมา แต่มืออุ่นสอดเข้าที่หว่างขาเรียวแล้วนาบฝ่ามือบนสองกลีบผกา “พี่อยากดื่มจากแก้วนี้...”
จุดรวมประสาทของเธอถูกกระตุ้นอีกครั้งด้วยสองปลายเรียวที่แยกกลีบให้แย้มออกเผยยอดเกสรให้ต้องกับสายลม
“ขอพี่ดื่มจากแก้วนี้” เสียงของเขาเหมือนคนเมามาย ใบหน้าคมคร้ามบอกความหื่นกระหายชัดเจน
ปลายฟ้าสูดเสียงครางเบา ๆ แรงกดและการหยอกเย้าทำให้เธออ้าขา เผยเรือนกายของอิสตรีต่อดวงจันทร์ที่ลอยเด่นกลางฟ้า
“ถ้ามันจะช่วยดับกระหายให้พี่ได้...” เอ่ยเสียงกระเส่าแล้วเอนหลังแนบกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ จากนั้นยกสะโพกขึ้น เสนอแก้วที่ยังมีหยาดน้ำไหลหยดออกมาตามความต้องการของเขา
“ปลายฟ้า...” ชายหนุ่มครางอย่างกำหนัด ก้มหน้าลงเพื่อจูบเนินนุ่ม แล้วไล้เลียน้ำนมอุ่นก่อนรินวิสกี้ราดรดบนกลีบดอกไม้เบ่งบาน
“อื้ม... อื้ม...”
วิสกี้ไหลรินจากยอดเกสรเข้าสู่ปากร้อนจนหมดแล้ว แต่เธอยังแอ่นสะโพกขึ้นสนองต่อชิวหาที่คว้านลึกสู่โพรงรุมร้อน
“ซี้ด... อา...”
ปลายฟ้าหายใจแรง หน้าอกสะท้อนขึ้นลง แหงนมองบนน่านฟ้าที่มีเมฆาเคลื่อนตัวเข้ามาบดบังดวงจันทร์ ก่อนเงยคอเหลือบตามองไปทางประตูบานเลื่อนที่เชื่อมระหว่างอ่างจากุชชี่เอาท์ดอร์กับห้องพักสุดหรูหรา
“อา...พี่รินทร์ขา...” ปลายฟ้าครางเรียกเขาเสียงหวาน “พี่รินทร์...รักปลายใช่ไหม...”
“รักสิ... พี่รักปลายขนาดกลืนกินปลายได้ทั้งตัว” แล้วเขาก็เหมือนจะกินเธอเข้าไปทั้งตัวจริง ๆ
“ถ้าพี่รักปลาย...” หญิงสาวเอ่ยเสียงกระเส่า เสียวซ่านไปทั้งร่าง “พี่... พี่แต่งงานกับอรัญญา...ทำไม... พี่ก็รักอรัญญาด้วยใช่ไหม”
ริมฝีปากร้อนหยุดชะงัก แล้วเคลื่อนตัวเข้ามาทาบทับ เพื่อมองใบหน้าของเธอด้วยแววตาแห่งความเจ็บช้ำ
“พี่ไม่เคยรักผู้หญิงคนนั้น คนที่พี่รักมีแค่ปลายคนเดียว และปลายเป็นคนเดียวที่พี่อยากมีลูกด้วยกัน”
“พะ... พี่รินทร์” น้ำตาเอ่นล้นตามขอบ ปลายฟ้ารวบคอเขาเข้าแนบชิด “ปลาย... ปลายขอโทษ...ถ้าย้อนเวลาได้... ปลายจะ...”
“เราย้อนเวลาไม่ได้” กรินทร์พรมจูบเธอ แล้วยกสองขาเรียวขึ้นพาดกับบ่ากว้าง “แต่เราสร้างอนาคตได้... ปลายฟ้า อนาคตต่อจากนี้พี่จะมีแต่เธอคนเดียว ทุกอย่างที่เป็นของพี่ มันก็จะเป็นของเธอ...”
สิ้นคำชายหนุ่ม เขาก็ทะลวงแก่นกายใหญ่เข้าใส่ร่องรักรุนแรง ราวกับปั้นจั่นที่ตอกเสาเข็มสร้างตึกใหญ่ หนักแน่นสม่ำเสมอราวกับย้ำคำพูดว่าอยากสร้าอนาคตร่วมกับเธอ
ทว่าชายหนุ่มหาได้รู้ไม่...
ปลายฟ้ากัดริมฝีปากแน่น แล้วแหงนคอมองไปยังแสงไฟสลัวในห้องพัก ก่อนสูดหายใจเข้าลึกสุดปอดเพื่อเก็บกลั้นเสียงร้องแห่งความกระสัน เพียงเพื่อส่งยิ้มของผู้มีชัยให้กับเงาของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนตัวสั่นใต้ไฟสลัวตรงนั้น
หญิงสาวที่เป็นคนคนเดียวกันกับคนที่เคยพรากความรักของกรินทร์ไปจากเธอ
เพล้ง!
บทรักกำลังดำเนินไปถึงปลายทาง แต่เสียงของบางสิ่งที่ตกแตกดังหยุดความใคร่ของคนทั้งคู่
***
“แล้วจากนั้น...” ปลายฟ้ายังคงก้มหน้ามองกล่องเค้กในมือโดยไม่แตะ ด้วยเพราะอยากตั้งสมาธิให้อยู่กับการเล่าเรื่อง
“อรัญญาก็...” แต่อาการคลื่นไส้กำลังจะเล่นงานเธอหลังจากผ่านความอดทนมานานหลายนาที และดูเหมือนจะฝ่าด่านขีดจำกัดเสียแล้ว
“ฮึก!” ปลายฟ้ารีบใช้มือข้างหนึ่งปิดริมฝีปากไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะมีอะไรเล็ดลอดออกมา
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” คิ้วของชายหนุ่มขยับชิดชนกัน
“เปล่าค่ะ ไม่เป็นอะไร” ปากบอกไปแบบนั้น แต่ฝืนกลืนก้อนขมลงไป จากนั้นก็ใช้มือต่างช้อนหยิบสตรอว์เบอร์รีช็อตเค้กมาขึ้นกัด หวังใช้ความหวานกอบกู้อาการพะอืดพะอมที่กำลังตีขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉันขอหยุดเล่าแค่นี้ได้ไหม” แต่เค้กคงชิ้นเล็กเกินไป อาการอยากอาเจียนจึงยังไม่ดีขึ้น ปลายฟ้าจึงกินคำใหญ่ขึ้นแล้วรีบกลืนลงท้อง
“อย่างน้อยก็สปอยล์ตอนจบบทให้ผมฟังสักนิด”
แต่พออาการอยากอาเจียนหาย อาการติดคอก็เข้ามาแทนที่ ปลายฟ้าจึงไอโขลก ๆ พลางทุบหน้าอกตัวเอง แล้วคว้าแก้วว้อดกาขึ้นดื่มจนหมดแต่ก็ยังไม่ดีขึ้น ชายหนุ่มเห็นท่าทางของเธอ ก็รินเติมให้พลางลูบหลังช่วยเหลือ
“อรัญญา ภรรยาของกรินทร์ขับรถไปที่คอนโด แล้วเห็นสามีของตัวเองร่วมรักกับคนอื่น ก็เลยสติขาด ขับรถออกจากคอนโดไปด้วยความเร็ว” หญิงสาวเล่าพลางกระดกวอดการวดเดียวจนหมดแล้วยื่นส่งให้ชายหนุ่ม “แต่รถของอรัญญาพุ่งชนกับรถบรรทุกที่ขับออกจากซอยตายคาที่”
เพล้ง!
พลันนั้น แก้วที่ปลายฟ้ามั่นใจว่าส่งต่อถึงมือเขาดีแล้วกลับร่วงตกพื้นแตกเป็นเสี่ยง ชายหนุ่มสบถพลางรีบเก็บชิ้นเศษแก้วชิ้นน้อยใหญ่ที่กระจายทั่วผืนพรม ส่วนแมวตัวโปรดของเขาก็ตกใจ กระโดดขึ้นไปนอนหมอบบนโซฟา
“คุณเข้ ฉันทำเองค่ะ”
ปลายฟ้ารีบอาสา แต่พอจะลุกขึ้น เธอก็เซเล็กน้อยเพราะความมึนจากฤทธิ์สุราที่กระดกดื่มรวดเดียว ฝ่าเท้าเปล่าเปลือยจึงย่ำลงบนเศษแก้วที่หงายคมรอ ส่งผลให้ปลายฟ้าร้องด้วยความเจ็บล้มตัวลงก้นกระแทกพื้น
“คุณปลาย!” เขารีบโผเข้ามาหา แล้วจับฝ่าเท้าของเธอขึ้นจากนั้นดึงเศษแก้วชิ้นใหญ่ออก
“อยู่เฉย ๆ อย่าเพิ่งขยับ ให้ผมห้ามเลือดให้คุณก่อน” บอกแล้วไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมากดซับเลือดที่ไหลออกจากบาดแผลจนเปลี่ยนผ้าขนหนูสีขาวสะอาดเป็นสีแดงอย่างรวดเร็วไม่ต่างกับสีของสตรอว์เบอร์รีที่เขาป้อนให้เธอ
“ไปโรงพยาบาล!”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเลือดก็หยุดเอง” ปลายฟ้ารีบปฏิเสธ แต่พอเห็นชิ้นแก้วเปื้อนเลือดที่เขาโชว์ให้ดูดวงตากลมก็เบิกกว้าง
“ถ้าไม่ต้องเย็บถือว่าคุณโชคดี”
แต่ปลายฟ้าโชคไม่ดี เรียกว่าปีนี้คือปีแห่งความซวย แพทย์สั่งห้ามให้เธอใช้เท้าข้างนั้น การเดินเหินจึงต้องพึ่งไม้ค้ำยัน เท่ากับเธอต้องหยุดงานจนกว่าบาดแผลจะหายดี
“ผมขอโทษ” เขาพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลจนถึงลานจอดรถของรีสอร์ต
“ไม่ใช่ความผิดคุณหรอกค่ะ”
“ให้ผมได้รับผิดชอบคุณมากกว่านี้เถอะ ไม่งั้นผมคงไม่มีสมาธิแก้ปัญหางานแน่”
“ก็บอกแล้วไงคะว่าไม่เป็นไร”
“แต่ผมเป็น” เขาสบตาเธออย่างลุแก่โทษ “ช่วงที่ผมไม่อยู่ ผมจะยกห้องนี้ให้คุณ รวมถึงสิทธิ์วีไอพีที่ผมได้ทั้งหมด ระหว่างนี้คุณต้องพักในห้องผมเพื่อเขียนนิยายบทต่อไป”
ไม่คิดว่าเขาจะเสนอความรับผิดชอบ แล้วก็ไม่คิดว่ามันเหมาะสม “ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ ฉันมาที่นี่ในฐานะแม่บ้าน ถ้าทำแบบนั้นแล้วฉันจะยิ่งถูกมองไม่ดี”
“อย่าลืมว่าช่วงที่คุณป่วย คุณจะไม่ได้รับเงินจากรีสอร์ตในฐานะแม่บ้าน เท่ากับคุณไม่ได้เป็นลูกจ้าง”
“มันก็จริง แต่ฉันกลับไปพักฟื้นที่บ้านก็ได้” น้ำเสียงของปลายฟ้าแผ่วลง “แล้วฉันจะบอกกับคุณแหววว่า...”
เธอกำลังจะเอ่ยคำว่าอุบัติเหตุ แต่คำพูดนั้นก็ติดตรงริมฝีปาก เมื่อใบหน้าและดวงตาของหัวหน้าแม่บ้านที่มองอย่างเหยียดหยามผุดขึ้นมาในหัว ไม่รู้ว่าคุณแหววจะเชื่อหรือไม่หากเธอบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ และเป็นอุบัติครั้งที่สองที่ห่างจากครั้งแรกไม่นาน
“ถ้าหยุดงานนาน ๆ รีสอร์ตจะให้ฉันออกจากงานไหมคะ...” ปลายฟ้าเก็บความกังวลไม่อยู่
“ตราบที่ผมยังอยู่ที่นี่ คุณจะยังได้ทำงานที่นี่ต่อไป”
คำพูดของเขาทำให้ปลายฟ้าสบตามองด้วยความกังขา จากนั้นเขาก็คลี่ยิ้มบางแล้วเอ่ยต่อว่า
“แต่ผมต้องมั่นใจว่า เมื่อผมอยากกลับมาแล้วเห็นว่าคุณหายดี แล้วผมก็อยากฟังนิยายบทต่อ ๆ ไปของคุณด้วย แต่จะให้ดีคือคุณต้องยังไม่ถูกนายกรินทร์นั่นกินก่อนผมกลับมา”
ปลายฟ้าเผลอยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ “ฉันจะบอกให้คุณรู้ว่าหนังฉันเหนียวค่ะ เขี้ยวไม่เข้าหรอก” แต่เหตุผลที่แท้จริงคือความผิดปกติทางใจของเธอต่างหากที่เป็นเกราะป้องกันอย่างดี
แม้จะไม่มีเสียงหัวเราะออกมาจากชายหนุ่ม แต่รอยยิ้มที่อยู่ในดวงตาไม่อาจซ่อนความรู้สึกขบขัน
“งั้นหรือ...”
เขาพูดแค่นั้นแล้วผลักประตูลงจากรถ ก่อนเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ ทว่าปลายฟ้ายังไม่ทันได้ขยับตัว เขาก็โน้มตัวเคลื่อนผ่านหน้าของเธอเข้ามาจนสันกรามแกร่งเฉียดปลายจมูกมน แล้ววาดแขนอ้อมผ่านเอวบางเพื่อปลดเข็มขัดนิรภัย
“แต่ผมก็จะบอกคุณให้รู้ว่า...”
เจ้าของริมฝีปากหยักเอ่ยคำพูดเจือกลิ่นวอดกาจาง ๆ พลางเอี้ยวใบหน้าหันมาสบตาจนปลายฟ้าเห็นแสงสะท้อนประกายวาววับในดวงตาสีนิลใกล้กว่าที่เคย
“กรามของผมแข็งแรง...เคี้ยวแค่สองสามทีก็กลืนลงท้องได้”
วินาทีนั้น ภาพดวงตาจระเข้น้ำจืดยักษ์ที่โผล่พ้นผิวน้ำในคืนเดือนมืดค่อย ๆ ผุดพรายขึ้นมาในความคิดของปลายฟ้าทันที
