โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ผู้แต่ง
ณ มหรรณพ
เรื่องย่อ
เมื่อนิตยสารสารคดีที่ ปลายฟ้า เป็นนักเขียนประจำปิดตัว ทำให้ปลายผ้าต้องหันเหจากการเขียนแนววิชาการ ไปต้องเลี่ยนแนวไปเป็นนักเขียนนิยาย เพื่อหาเงินเลี้ยงดู แม่และน้องสาว โดยเฉพาะแม่ของเธอต้องรับการผ่าตัดตาในสิ้นปี ปลายฟ้าจึงเขียนนิยายรัก แล้วนำไปให้ กรินทร์ คนรักเก่าที่เป็นซีอีโอของสำหนักพิมพ์อักษรารัญจวนช่วยพิจารณา แต่กรินทร์ไม่ให้ผ่านเพราะแนวเรื่องไม่ตรงกันแนวของอักษรารัญจวนที่เน้นขายแนวนิยายอิโรติก
แต่เพราะกรินทร์ยังมีใจให้ปลายฟ้า ด้วยความรักที่หลงเหลือ จึงให้ปลายฟ้าเขียนนิยายอิโรติกโดยที่มีเขาเป็นพระเอก และเธอเป็นนางเอก แลกกับเงินค่าจ้างที่เขาจะจ่ายให้เธอเป็นรายเดือนแต่ปลายฟ้ามีปมกับเรื่องเซกส์เพราะเคยถูก เปลว พ่อเลี้ยงล่วงละเมิดในวัยเด็กและมักมีอาการทางประสาทกำเริบหากถูกกระตุ้น ทว่าด้วยเงินที่กรินทร์เสนอให้ จึงทำให้ปลายฟ้าตอบรับงาน แต่เพราะกลัวว่าจะเขียนให้ถึงตอนจบไม่ได้ ปลายฟ้าจึงตั้งใจหางานเสริม และเธอก็ได้งานแม่บ้านรีสอร์ตที่มีชื่อว่า Beyond The Horizon โดยบังเอิญจากแม่บ้านคนเก่าที่ลาออกกระทันหัน
ที่รีสอร์ตนี้ ปลายฟ้าต้องทำงานเป็นแม่บ้านประจำโซนวิลล่าการ์เด้น โดยมี แหวว หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนคุมงาน เธอมีหน้าที่ดูแลทำความสะอาดและอำนวยความสะดวกให้แขกประจำโซน ซึ่งหนึ่งในแขกที่เธอต้องดูและคือ เข้ เจ้าของห้องหมายเลข 222 ที่เขาแอบเลี้ยงแมวโดยมีแค่เธอและเขาเท่านั้นที่รู้ นอกจากแหววแล้ว ปลายฟ้าได้เจอ ชิด บาร์เทนเดอร์ที่คอยสอนงานในห้องอาหารให้เธอ
ด้วยงานแม่บ้านนี้เองที่ปลายฟ้าจะยึดไว้เป็นอาชีพเสริมจนกว่าเธอจะเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์จบ แต่มีเหตุเกิดขึ้นกับปลายฟ้าคือเธอเหยียบหางแมวที่คุณเข้เลี้ยงไว้ที่ริมสระน้ำ จนทำให้เธอตกสระ แต่เข้ก็ช่วยเธอไว้ได้ทัน ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้เข้รู้ว่าเธอต้องรับงานเขียนนิยายอิโรติกให้กรินทร์ แต่เธอไม่มีประสบการณ์เรื่องบนเตียง(แบบคู่รัก) เข้เลยเสนอว่าถ้าปลายฟ้ามาเป็นเพื่อนคุยให้เขา เขาจะเล่าประสบการณ์บนเตียงให้ฟัง ข้อตกลงแรกระหว่างปลายฟ้าและเข้จึงเริ่มขึ้น
แต่ปลายฟ้าไม่คาดคิดเลยว่าเธอจะกลายเป็นผู้เล่นคนหนึ่งในเกมล่าหาคำตอบของปริศนาฆาตกรรมในรีสอร์ทแห่งนี้
แสงจากหลอดไฟบนเพดานสว่างจ้าจนปลายฟ้าที่เพิ่งลืมตาตื่นจากการหลับไหลต้องกะพริบตาถี่เพื่อปรับการมอง กระทั่งเห็นเพดานห้องสีเทาปรากฏชัดเจนจึงเอี้ยวหน้าหันไปมองรอบตัว แล้วก็พบว่าเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงในพื้นที่ที่ล้อมรอบด้วยม่านสีเขียวหม่น ส่วนแขนข้างซ้ายก็ถูกเชื่อมต่อกับสายน้ำเกลือที่ห้อยระโยงระยาง
ความทรงจำของเหตุการณ์เริ่มหลั่งไหลมาทีละภาพ เธอถูกแมวฝังเขี้ยวที่ข้อเท้าก่อนซวนเซตกสระว่ายน้ำ จำได้ลาง ๆ ว่าพยายามตะเกียกตะกายหนีตาย แต่แล้วภาพก็ตัดไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลก
“รอเขาฟื้นตัวให้ดีก่อนแล้วค่อยเริ่มงาน ให้เขาใช้สิทธิ์ลาโดยไม่หักเงินค่าจ้าง หรือถ้าเขาเรียกร้องอะไรเพิ่มก็บอกผม”
เสียงของใครคนหนึ่งนั้นดังมาจากอีกฟากฝั่งของม่านตอนนี้
“คุณควรเอาเวลาไปหาทางสู้คดีมากกว่ามาบอกว่าฉันควรทำอะไร” ตามด้วยเสียงของหัวหน้าแม่บ้านที่ยังคงคอนเซปต์ความเคร่งขรึม
“นั่นสินะ ถ้าอย่างนั้นก็ฝากดูแลเขาด้วย ผมไม่อยากให้ใครเป็นอะไรถึงชีวิตในรีสอร์ตอีก”
“เก็บไว้บอกตัวคุณเองเถอะค่ะ”
บทสนทนาทิ้งความเงียบไว้ชั่วขณะ ก่อนที่ฝ่ายชายจะเป็นคนทำลายความเงียบนั้นด้วยการเอ่ยกลับมาว่า
“ผมก็พูดแบบนั้นกับตัวเองเสมอ”
จากนั้นตามด้วยเสียงฝีเท้าเดินและเสียงปิดประตูเป็นลำดับถัดมา ซึ่งคนป่วยที่อยู่หลังม่านควรจะส่งเสียงบอกไปว่าเธอฟื้นแล้ว แต่เพราะเสียงสูดน้ำมูกของคุณแหววที่ได้ยินต่อจากนั้นทำให้ปลายฟ้าเลือกอยู่ในความเงียบต่อไป
“ถ้าฉันรู้เรื่องเร็วกว่านี้ ถ้ารู้เร็วกว่านี้...”
คำรำพึงเคล้าเสียงน้ำตาของคนอีกฝั่งของผ้าม่านขัดกับภาพใบหน้าแม่บ้านสุดเฮี้ยบที่แสดงออกให้เห็น แต่ไม่ทันได้ซาบซึ้งกับความอ่อนไหวด้านใหม่ของหัวหน้าแม่บ้าน เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาก็สั่งให้ปลายฟ้ารีบล้มตัวลงนอน แล้วแกล้งหลับตาเหมือนยังไม่รู้สึกตัว
“ยายนี่ก็ซวยเหลือเกิน มาวันแรกก็มีเรื่องซะแล้ว หรือว่าจะเปลี่ยนใจไม่ให้ผ่านงานดี”
ปลายฟ้าพยายามบังคับปากตัวเองไม่ให้ขยับมุบมิบ แต่สวรรค์ก็ส่งนางฟ้าในร่างนางพยาบาลมาช่วย
“ขอวัดชีพจรกับความดันหน่อยนะคะ”
คนซวยจึงช่วงชิงโอกาสตอนที่ถูกยกข้อมือ ลืมตาขึ้นแล้วยืดเหยียดตัวทำเป็นเหมือนเพิ่งตื่น แต่ก็ยังไม่กล้าหันไปมองหัวหน้างานที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง
“ชีพจรปกติแต่ความดันต่ำเล็กน้อยนะคะ” นางพยาบาลส่งยิ้มพลางรายงานผลตรวจ
“ฉันจะได้ออกจากโรงพยาบาลวันนี้เลยหรือเปล่าคะ แล้วค่ารักษาพยาบาลอยู่ที่ประมาณเท่าไหร่” ปลายฟ้าเอ่ยถามเสียงเบา
“ห่วงให้ตัวเองฟื้นตัวไว ๆ ก่อนเถอะ” แต่คนให้คำตอบเธอคือหัวหน้าแม่บ้าน
“ยังไงก็ต้องรอฟังผลการตรวจจากคุณหมอก่อนค่ะ”
นางพยาบาลสาวชี้แจง แล้วเก็บอุปกรณ์เดินออกจากห้อง ปล่อยให้ปลายฟ้ารู้สึกกดดันเมื่อต้องอยู่ตามลำพังกับหัวหน้าแม่บ้านที่จ้องเธอราวกับครูฝ่ายปกครองจ้องจับผิดนักเรียน และก่อนที่จะโดนต่อว่าอะไร ปลายฟ้าก็รีบยกมือก้มหัวไหว้ชิงขอขมา
“หนูทำให้วุ่นวายตั้งแต่วันแรกที่เข้างาน หนูกราบขออภัยค่ะ แต่อย่าเพิ่งให้หนูออกเลย ไม่งั้นหนูไม่มีเงินจ่ายค่าหมอแน่”
แหววเหยียดปากใส่ “ฮึ ที่เธอตกน้ำก็เพราะไปเหยียบหางแมวจรตัวหนึ่งเข้า จริง ๆ ทางรีสอร์ตถือว่าเป็นอุบัติเหตุได้ แต่ไม่รู้ทำไมคุณเข้ถึงยืนกรานว่าจะรับผิดชอบค่าหมอด้วยตัวเองทั้งหมด”
“คุณเข้?”
“เขาเป็นคนงมเธอขึ้นจากสระ” ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงของแหววดูเหมือนไม่พอใจ
คุณเข้...เจ้าของห้องที่เธอรับผิดชอบช่วยเธอไว้อย่างนั้นหรือ หวังว่าเจ้าแมวที่เธอเขียนว่าโชคดีตัวนั้นจะไม่ใช่แมวตัวที่เธอเหยียบหางจนจมสระหรอกนะ
แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องรักษางานนี้ไว้ให้ได้ เธอไม่มีทางเสียงานนี้ไปเพราะแมวกัดแน่นอน ปลายฟ้าจึงอ้อนวอนหมอเจ้าของไข้ ขอให้จ่ายเธอออกจากโรงพยาบาลในเย็นวันนั้น แม้จะยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้างก็ตาม
แต่อาการทางกายไม่สร้างความกังวลได้เท่ากับการที่เธอเพิ่งรู้ตัวถุงผ้าที่ใส่นิยายอิโรติกกับสมุดจดศัพท์เฉพาะยามร่วมรักหายไป จะทำป้ายประกาศตามหาก็ยิ่งทำให้ตัวเองอับอาย หรือหากมีใครแจ้งว่าเจอสัมภาระไร้เจ้าของ เธอจะกล้าไปแสดงตัวหรือ และถึงจะไม่ได้เขียนชื่อแสดงความเป็นเจ้าของไว้ แต่ถ้ามันหล่นในที่เกิดเหตุยังไงก็ต้องรู้ว่าเป็นของเธอ ทำไมชีวิตเธอถึงซวยซ้ำซวยซ้อนไม่รู้จบแบบนี้
“ปลายฟ้า”
เสียงเรียกของแหววทำให้ปลายฟ้าที่ใจลอยคิดถึงถุงสมบัติส่วนตัวสะดุ้งโหยง มือที่กำลังเช็ดภาชนะของรีสอร์ตในโรงครัวก็ตวัดไปโดนแก้วไวน์ล้มกระแทกพื้นแตกกระจาย
“ซุ่มซ่ามอะไรอย่างนี้!”
“หนูขอโทษค่ะ หนูจะเก็บให้เรียบร้อย” ปลายฟ้ารีบก้มหัวขอโทษงก ๆ “เอ่อ... คุณแหววคะ”
“อะไร” เสียงตอบกลับแข็งโป๊ก
“หลังจากที่หนูถูกหามส่งโรงพยาบาล คุณแหววเห็นถุงผ้าของหนูไหมคะ”
อีกฝ่ายทำหน้าครุ่นคิด “ตอนเกิดเรื่องก็ชุลมุนจะตาย ฉันไม่เห็นหรอก อ้อ ฉันจะมาบอกว่าคุณเข้เขากลับถึงห้องแล้ว ถ้าจะไปขอบคุณเขาก็ไปตอนนี้เลย”
ได้ยินแล้วปลายฟ้าก็รีบเก็บกวาดเศษแก้วแล้วมุ่งหน้าสู่ห้องพักหมายเลข 222 ที่โอบล้อมด้วยต้นตะแบกต้นใหญ่แผ่กิ่งก้านปกคลุมทั้งหน้าประตูห้องและหลังระเบียง แต่เพราะยังพะวงถึงถุงสมบัติ ปลายฟ้าจึงกดกริ่งของห้องด้วยใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
รอไม่นานนัก ด้านหลังบานประตูก็มีเสียงคล้ายกำลังหมุนลูกบิด ปลายฟ้าจึงประสานมือไว้ตรงหน้าขา ยืนในท่าเตรียมพร้อม และเมื่อประตูถูกแง้มออก เธอก็ก้มศีรษะลงพร้อมกับกล่าวว่า
“ขอบคุณคุณเข้ที่ช่วยฉันไว้ค่ะ”
เมี้ยว...
ทว่าเสียงตอบรับฟังดูแปลกจนเธอเงยหน้ามอง แล้วก็ประสานสายตาเข้ากับดวงตากลมใสแวววาว ของแมวขนสีดำสลับขาว ตัวการที่สร้างรอยแผลตรงข้อเท้า พ่วงด้วยสามรูจากการฉีดวัคซีนกันบาดทะยัก วัคซีนพิษสุนัขบ้าและรอยเข็มของท่อน้ำเกลือ
“เจ้าเหมียว!” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจพร้อมกับชี้หน้าของตัวการ แต่เจ้าแมวน้อยกลับยื่นจมูกมาดมนิ้วเธอฟุดฟิด ดูไม่มีความเกรงกลัวกันเลยสักนิด
“ดูเหมือนว่ามันชอบคุณอยู่นะ ปกติมันไม่ค่อยให้ใครเข้าใกล้ง่าย ๆ”
แต่เสียงทุ้มที่ดังแทรกเตือนว่าเธอไม่ได้มาพบแมวคู่กรณี หากเป็นคนที่อุ้มแมวตัวนี้ต่างหาก ปลายฟ้าค่อย ๆ เลื่อนดวงตาขึ้นจากเจ้าขนปุยที่หันความสนใจจากเธอไปเขี่ยจี้รูปเขี้ยวสีงาช้าง จนได้เห็นใบหน้าของผู้ช่วยชีวิต
“คุณนั่นเอง...”