โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เขาจ้องเธอด้วยดวงตาสีนิลเคลือบแววแดงฉานเหมือนลาวาที่เดือดอยู่ข้างใน แววตานั้นไม่ใช่เพียงโกรธ แต่มันมีบางอย่างลึกกว่า คล้ายความสิ้นหวังที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นอันตราย
“ผมบอกให้พูดใหม่อีกที!”
ปลายฟ้ากลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ แล้วสบประสานกับดวงตาสีนิล แล้วย้อนถามเขาไปว่า
“ตอนนั้นคุณกับน้ำตาลรู้สึกยังไง มึนงง ง่วงมาก ทรงตัวไม่ได้หรือสูญเสียความทรงจำชั่วคราวหรือเปล่า”
“พอได้แล้วปลายฟ้า เลิกเล่นบทนักสืบเสียที!” แต่แล้วเขากลับตวาดเสียงดังกว่าเดิม “หรือไม่ก็เลิกเป็นนักสะกดจิตให้ผมยอมรับว่าเป็นฆาตกรด้วยข้อมูลพวกนั้นด้วย!”
“ฉันไม่ได้เป็นทั้งนักสืบ...แล้วก็ไม่ได้เป็นนักสะกดจิต” ดวงตาแดงก่ำของเขาเริ่มทำให้หัวใจของเธอสั่น “แต่...ฉันเคยเป็นเหยื่อ...”
“อ้อ... เปลี่ยนมาเล่นบทเหยื่อสินะ” มุมปากหยักยกขึ้น “เหยื่ออะไรดี เหยื่อกามของไอ้หื่นสักคนก็ดีนะ เหมือนที่คุณเขียนให้ลัลลาบายเป็นเหยื่ออารมร์หึงของภูมินทร์นั่นไง”
“เปล่า...ไม่ใช่” เธอรีบส่ายหน้า แค่การโกหกครั้งเดียวของเธอทำลายความเชื่อใจของเขาไปจนหมดสิ้น
“ไม่เอาน่า ผมก็ไม่อยากเป็นไอ้พระเอกในนิยายคุณเท่าไหร่หรอกนะ แต่ถ้าคุณอยากได้โหด ๆ แบบนั้นผมจัดให้ได้ไม่ยาก”
“อย่าคุณเข้… ฉันกำลังจะบอกว่า... อืม...”
เสียงของเธอถูกกลืนหายไปในจูบที่ไม่ใช่เพียงคำลงโทษ แต่คือเปลวเพลิงของความโกรธแค้นที่แปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนารุนแรง เขาบดขยี้เรียวปากของเธออย่างไร้ความปรานี สัมผัสของเขาราวกับจะฉีกเธอออกเป็นชิ้น ๆ แต่ปลายฟ้ากลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกปลดเปลื้องเปลือกนอกที่เคยสวมใส่เพื่อหลอกเขาและตัวเอง
เสื้อเชิ้ตของเธอหล่นไปกองที่บั้นเอว เนื้อผิวเย็นเยียบสัมผัสกับอากาศ ทว่าเปลวไฟของเขตต์กลับแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ ลมหายใจร้อนรินชิดผิวกายเธอราวกับเพลิงที่ไล่เล็มทีละนิ้ว
“อา...”
ปลายฟ้ากลั้นเสียงครางไม่อยู่ เมื่อเขาแนบหน้าลงกับลำคอขาวผ่อง ไล่ริมฝีปากร้อนจัดไปตามแนวไหปลาร้า ขบเม้มดูดกลืนผิวกายของเธอราวกับเป็นอาหารโอชะ มือหนาไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ลากผ่านแนวกระดูกสันหลังราวกับจะจารึกชื่อของเขาลงไป แล้วกระตุกตะขอบราเซียร์ของเธอจนหลุด ปลดปล่อยอกอวบอิ่มให้เผยตัวต่อสายตาคมที่จ้องราวนักล่า
เขาครางต่ำราวกับพอใจแล้วช้อนแผ่นหลังของเธอขึ้นให้เสนอสนองยอดถันต่อปากหยักที่เคลื่อนเข้ามาครอบครอง รวดเร็วรุนแรงจนปลายฟ้าหวีดร้อง ในขณะเดียวกันก็ไม่ปล่อยปทุมถันอีกข้างให้ขาดความอบอุ่นจากมือหนาที่กอบกุมเคล้นคลึงสลับเขี่ยยอดเต่งกระตุ้นเร้าจนแข็งชูชันด้วยทักษะอันช่ำชอง
“คะ...คุณเข้...”
ร่างบางสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะหัวใจเธอกำลังเต้นรัวในจังหวะที่เธอไม่อาจควบคุม สองมือบางที่ถูกปลดปล่อยไขว่คว้าหาบ่ากว้าง ราวกับหากเขาปล่อยเธอแล้ว จะจมดิ่งลึกในห้วงมหาสมุทร แค่เขาเล้าโลมทรวงอก ก็เสียวซ่านสะเทือนถึงกึ่งกลางกาย กล้ามเนื้อส่วนนั้นเต้นเร่าตุบ ๆ เหมือนหัวใจอัดฉีดเลือดให้ไปกองรวมกัน
วินาทีถัดมา ปลายลิ้นร้อนของเขาก็เริ่มไล้เลียยอดถันสลับสองข้างซ้ายและขวา รัวเร็วสร้างความกระสันจนเธอแอ่นอกร้องครวญคราง แต่เสียงหวานก็ถูกเขาขโมยไปด้วยการประกบเรียวปากหยักแนบสนิทกับกลีบปากอิ่มอีกครั้ง แล้วรวบดูดอย่างกระหายกว่าครั้งไหน นุ่มนวล อ่อนโยน อ่อนหวาน แต่ก็ร้ายกาจเหมือนซาตานที่กำลังดูดกลืนลมหายใจ
กระทั่งความเย็นเยียบสัมผัสต้นขา ปลายฟ้าถึงได้รู้ตัวว่าอาภรณ์ท่อนล่างทุกชิ้นของเธอถูกรูดออกจากขาเรียว แต่วินาทีที่ข้อเท้าข้างที่พลิกของเธอถูกขยับ ใบหน้าของเธอก็เหยเห
“เจ็บ ฉันเจ็บ”
ตอนนั้นแหละเจ้าของริมฝีปากหยักจึงคืนอากาศให้เธอ
“งั้นผมจะพยายามนุ่มนวล แต่ไม่รับปากว่าจะทำได้”
หญิงสาวกลับมาหายใจติดขัด เพราะดวงตาสีนิลคู่นั้นจับจ้องโลมเลียเนินดอกไม้บานเบ่งราวกับกำลังเห็นสิ่งล้ำค่า แม้ยังไม่ถูกสัมผัสแตะต้อง แต่ร่างกายของปลายฟ้าสั่นสะท้าน ตอบสนองต่อความปรารถนาที่ไม่อาจปิดบัง น้ำหวานจึงหลั่งรินออกมาสร้างความชุ่มฉ่ำ
ความอับอายจนปลายฟ้ารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว แต่เมื่อปลายนิ้วแกร่งนั้นไล้ลงบนเหนือหัวหน่าวที่มีริ้วรอยนูนของแผลเป็นขนาดใหญ่ อกของปลายฟ้าก็สั่น รีบหดเรียวขาทั้งสองขึ้นปิดบังร่องรอยจากอดีตร้าย
“ผมไม่ใช่ภูมินทร์ ไม่เคยคิดอยากเป็น” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า มองเธอด้วยแววตาแห่งความเจ็บปวดที่ปลายฟ้าเชื่อมโยงได้ด้วยใจ
ภูมินทร์ไม่ใช่คนเลว แต่มีความหึงหวงรุนแรง ส่วนเขาก็ไม่ใช่คนร้าย แต่ซ่อนความจริงบางอย่างเอาไว้
“คุณเข้...ฉัน...”
ในชีวิตของปลายฟ้าเธอพบทั้งคนเลวและคนร้ายที่อยู่ในร่างเดียวกัน และมันนั่นเองที่เป็นซาตานที่ฝังความทรงจำชั่วร้ายไว้ขับไล่ทุกความสุขออกไปจากชีวิตของเธอ
“อย่าบอกว่าคุณกลัว” น้ำเสียงของเขาเข้มและลึกเหมือนท้องทะเลอันตราย “คุณไม่ได้กลัว แต่คุณกำลังแกล้งเพื่อให้ผมกลัว...”
เธอพยายามจัดระเบียบความหมายของเขาในหัว แต่แล้วเสี้ยววินาทีถัดมา หัวใจของเธอก็เต้นถี่ฉับพลัน เมื่อสะโพกนุ่มถูกช้อนขึ้นให้แอ่นรับปากหยักที่เคลื่อนลงแนบยังใจกลางกลีบผกา เสียวซ่านจนห้ามเสียงครางไม่อยู่ เพียงถูกปลุกจากกึ่งกลางกาย กระแสไฟสวาทก็กลับมาแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์อีกครั้ง
“อา...คุณเข้...”
หญิงสาวครางสนั่น แรงดูดของเขานั้นก็มหาศาลจนเธอแอ่นสะโพกโยกตาม เสียงกลืนกินก็ดังก้องลำเรือ ผสานเสียงฟ้าคำรามที่ดังใกล้เข้ามา สายฝนเริ่มกระหน่ำสาดซัด คลื่นทะเลก็พัดเข้ากระแทกใส่ลำเรือลอยโคลงเคลง
“หวานอะไรแบบนี้...ปลายฟ้า มีผู้ชายคนไหนเคยบอกคุณบ้างไหม...”
เขาพึมพำสลับรุกรานเธอด้วยลิ้นร้อนที่รัวบนปุ่มกระสันทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่าน แต่วินาทีที่อารมณ์รักลุ่มลึก สมองของเธอพร่ามัว ภาพในอดีตก็แทรกตัวเข้ามาราวกับรอคอยโอกาสดึงเธอออกจากความสุขสม
‘มึงหวานอะไรแบบนี้ อีปลาย’
“ไม่...อย่า...”
เสียงแผ่วเบาดุจสายลมกลางคืนที่หล่นจากริมฝีปากปลายฟ้า เนื้อตัวเธอสั่นสะท้าน เห็นภาพเงาในหัวพร่าเลือนแต่ชัดเจนพอจะกัดกินสติ เงาแห่งอดีตที่ชื่อ ไอ้เปลว กำลังทับซ้อนกับปัจจุบันอย่างน่าสะพรึง
“ไป...ออกไป...ออกไปเดี๋ยวนี้...”
เธอพร่ำคำพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่เสียงคำรามต่ำลึกในลำคอเขตต์ดังขึ้น ราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งพบเหยื่อที่เฝ้าโหยหา มือเขาโอบรัดต้นขาเธอแน่นมากกว่าเดิม และรู้สึกได้ถึงแรงสั่นจากปลายลิ้นร้อนมากเป็นทวี
“อา...”
เสียงครางหลุดจากลำคอปลายฟ้าอย่างลืมตัว แอ่นสะโพกรับแรงสัมผัสแม้ใจต่อต้านลิ้นร้ายสุดกำลัง แต่เมื่อเขาลากเรียวลิ้นช้า ๆ ผ่านกลางกลีบผกา ก่อนจะวนซ้ำตรงจุดไวสัมผัส ย้ำซ้ำอย่างไร้ปรานี รุกรานเข้าไปในร่องลึก ซอกซอนกลีบเนื้อแล้วดูดกลืนอย่างหิวกระหาย
“...พะ...พอแล้ว”
หญิงสาวยังส่งเสียงอ้อนวอนสั่นเครือ แต่ร่างก็กรัดเกร็งด้วยแรงต่อต้านที่ไม่รู้ว่ากำลังต่อต้านเขา หรือสิ่งที่ค่อย ๆ คืบคลานกลับมาในจิตใจ...
เงาของปีศาจในอดีต... ที่กำลังฉายวูบวาบในความคิด
ไอ้เปลว!
เงามัวแปรเปลี่ยนผันชัดเจน ไปเป็นใบหน้าที่ฝังรากอยู่ในความทรงจำ ชายผู้ที่กระชากศักดิ์ศรีจากร่างเธอไปตั้งแต่ยังเยาว์วัย
‘ไงล่ะ อีปลาย มึงเสียวใช่ไหม เสียวมากใช่ไหม!’
เสียงมันเย้ยหยันอยู่ข้างหู กลิ่นตัว กลิ่นลมหายใจของมัน กลับมาเหมือนกับว่าฝังอยู่ในรูขุมขน
‘เอาเงินมาให้กู! อย่าริเหิมเกริมกับกู!’
เงินของแม่...เงินที่แม่จะใช้ได้อย่างสุขสบาย ถูกเหยียบย่ำเพราะความหิวราคะของมัน
‘อีปลาย! มึงเหิมเกริมนัก กูจะสั่งสอนให้มึงจำขึ้นใจ!’
เสียงมัน กลายเป็นกรงขังที่ตอกย้ำความต่ำทรามของมนุษย์ ย้ำซ้ำจนปลายฟ้ากรีดร้องอยู่ในใจ แต่ภายนอกกลับเงียบงัน ร่างกายกลับตอบสนอง ตรงข้ามกับความเจ็บปวดในใจอย่างน่าขยะแขยง
เธอเกลียด! เกลียดมัน! เกลียดตัวเอง!
ภาพของมันที่ตะครุบร่างเธอไว้ ยิ่งกระตุ้นเปลวไฟในหัวใจให้ลุกโชน
‘ฆ่า! ฉันจะฆ่ามัน!!’
มือน้อยเอื้อมฉวยคัตเตอร์จากถุงเท้านักเรียนทันที จังหวะที่มันยกขาเธอขึ้นเพื่อจะครอบครองอีกครั้งคือโอกาสเดียว!
ฉับ!
เสียงใบมีดเฉือนเนื้อสด ๆ ดังทะลุโสต
‘อ๊าก!!’
ฉับ! ฉับ! ฉับ!
เลือดพุ่งกระเซ็นเหมือนดอกไม้สีแดงผลิบานกลางความตาย เธอหอบหายใจ ใบหน้าเปื้อนเลือด มือสั่นระริก
เปรี้ยง!
ฉับพลันเสียงฟ้าผ่าดังกระหึ่ม แสงสว่างวาบเข้ามา ภาพใบหน้าเกรี้ยวกราด มือกุมดวงตาข้างซ้ายที่กำลังหลั่งเลือดของมันพลันหาย
“ปลายฟ้า”
เสียงหนึ่งดังใกล้ใบหู ดวงตาของเธอก็เบิกโพลงเห็นภาพตรงหน้าชัดแจ้ง
“คะ...คุณเข้”
