โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“เธอมั่นใจนะว่า...มันยังอยู่ในห้องนั้น”
คำถามจากหญิงสาวผู้ครองเก้าอี้บริหารของรีสอร์ต ย้ำประเด็นสำคัญที่สุดในแผนเปิดโปงความผิด แม้ถ้อยคำจะฟังเหมือนคลางแคลงใจในตัวเธอ แต่ปลายฟ้ากลับเห็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของแพรวพลอย
“หลังจากที่รีสอร์ตให้ฉันพ้นจากตำแหน่งแม่บ้าน ก็มีแม่บ้านคนใหม่เข้าทำงานแทนและพักห้องนั้นค่ะ แต่คุณแพรวพลอยก็รู้นี่คะว่าไม่มีใครอยู่เกินสัปดาห์ ทุกคนถูกให้ออกก่อนครบเจ็ดวัน”
แพรวพลอยแค่นหัวเราะ แล้วมองเธอด้วยสายตาคมกริบ “จะจ้างให้เปลืองงบทำไมกัน ก็ในเมื่อทำงานไม่เข้าตา แถมดูแลได้แค่สามห้อง ทั้งที่กฎระบุไว้ชัดว่าต้องดูแลสี่ ซึ่งเธอก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่า...เป็นเพราะอะไร”
ปลายฟ้ารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังลากเธอเข้าสู่เกม แต่เธอก็รู้วิธีวางตัวให้ไม่เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ จึงเลือกตอบอย่างนุ่มนวลและวางตัวต่ำกว่า
“เรื่องที่มันยังอยู่ในห้องหรือเปล่า ก็ต้องให้ฉันไปในห้องนั้นให้ได้ก่อน แต่กุญแจอยู่ในห้องทำงานหัวหน้าแม่บ้าน...ฉันต้องหาทางลอบหยิบออกมา”
อีกฝ่ายคลี่ยิ้มเหมือนรู้ความต้องการของเธอ “สัปดาห์หน้ารีสอร์ตมีต้อนรับแขกสำคัญ แล้วตรงกับวันที่คุณแหววขอลางานไปเยี่ยมน้ำตาล”
ประโยคบอกเล่าที่แฝงเจตนาบางอย่างโดยไม่พูดออกมาตรง ๆ แบบนั้นบอกใบ้เธอว่าต้องทำอะไรต่อไป และเมื่อการเจรจาสิ้นสุด ปลายฟ้าก็ลุกขึ้นยืนเตรียมตัวออกจากห้อง แต่แพรวพลอยยังอีกเรื่องที่ต้องการคุย
“คุณกรินทร์เขาก็มาที่นี่...วันที่เธอหายไปจากรีสอร์ต”
ปลายฟ้าชะงักงันไปชั่วขณะ
“ฉันไม่รู้นะว่า หลังจากที่เธอกลับมา เธอให้เหตุผลยังไงกับเขา แต่ฉันต้องบอกเขาไปตามความจริงว่ามีคนเห็นเธอเดินตามเขตต์ออกไปนอกรีสอร์ต”
“ความจริงเป็นยังไงก็ต้องเป็นไปตามนั้นค่ะ” ปลายฟ้าเอ่ยกลับเสียงเรียบสนิท
“งั้นบอกความจริงมาสิว่า วันนั้นเธอไปไหนกับเขา”
เจ้าของคำถามยังอยู่ในท่าเท้าคาง ขยับนิ้วนางที่สวมแหวนเพชรระยิบระยับวงเดียวกันกับที่ปลายฟ้าเห็นในคลิปนั้น แต่สายตากลับพุ่งตรงเข้ามาราวกับจะเจาะทะลุความลับที่เธอเก็บงำ
ปลายฟ้ารู้สึกขมคอก่อนเอ่ย “เรือยอชต์ของคุณเข้ค่ะ”
คิ้วเรียวของแพรวพลอยกระตุกขึ้นน้อย ๆ “เขาพาเธอไปล่องเรือ?”
“ค่ะ”
ความเงียบแผ่ขยายออกไปรอบห้องคล้ายม่านบาง ๆ ที่ดึงอากาศให้หนาหนัก แม้ลมหายใจของแพรวพลอยแผ่วลง แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ชัดเจนกว่าเดิม
“ฉันจะบอกเธออะไรสักอย่างนะปลายฟ้า ต่อให้เป็นเหล้าแพงแค่ไหน หรือบ่มมานานกี่สิบปี ถ้ารสไม่ถูกลิ้น ผู้ชายคนนั้นก็เทมันทิ้งได้โดยไม่ลังเล” แพรวพลอยเว้นจังหวะ แล้วจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “ผู้หญิงในชีวิตเขา ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเหล้าพวกนั้น”
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยินประโยคทำนองนั้น และความหมายของมันก็แทบจะซึมลึกเข้ากระดูก
“ฉันไม่ใช่เหล้าที่คุณเข้โปรดแน่นอนค่ะ”
คำตอบที่เปล่งออกไปคงถูกใจคนฟังไม่น้อย เธอจึงได้เห็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะ แต่ก็ตามมาด้วยคำเตือนเฉียบคม
“แล้วก็อย่าพยายามเป็นด้วยล่ะ”
“สิ่งเดียวที่ฉันพยายามจะเป็นคือการเป็นผู้เปิดโปงคนกระทำผิดค่ะ”
“แต่ถ้าความพยายามของเธอเกิดข้อผิดพลาดล่ะ”
“ฉันจะไม่พาดพิงหรือไม่เอ่ยถึงคุณแพรวพลอยเลย”
เมื่อสิ้นประโยค ปลายฟ้าก็หมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของผู้บริหาร ปิดบานประตูไม้หนักหนาให้สนิท แล้วกวาดตามองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น แม้จะเป็นเวลาบ่ายจัดที่แสงตะวันยังลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาให้ความสว่างทั่วอาณาบริเวณ แต่ปลายฟ้ารู้สึกเหมือนอยู่ใต้สายตาของใครบางคน
ใครบางคนที่ว่า...อาจเป็นคนคนเดียวกับที่นำเรื่องการทรยศไปส่งถึงหูชายหนุ่ม
แต่นั่นก็เป็นเรื่องดีสำหรับเขตต์ ที่ไม่อาจมอบความเชื่อใจให้ใครหลายคนในรีสอร์ตได้รวมไปถึงตัวเธอ
กระนั้น ความเชื่อใจก็ใช่ว่าจะสร้างได้ง่ายเพียงแค่คำพูด แต่เป็นการพิสูจน์ด้วยการกระทำอันเป็นหลักฐานที่แน่นหนา และเธอก็ต้องการหลักฐานเหล่านั้น หลักฐานที่จะพิสูจน์ได้ว่าเธอเองก็เชื่อใจไม่ผิดคน
การมองหาลู่ทางจึงเป็นเรื่องสำคัญ หลายคืนก่อน เธอลอบเข้าไปในคลังเหล้าอีกครั้ง โดยอาศัยจังหวะเดียวที่จะสามารถหันเหดวงตาคมกริบของลียงได้ นั่นคือการที่เขตต์ลอบเข้ามาในรีสอร์ตเพื่อเข้าไปซดเหล้ากันหลังห้องอาหารหยุดให้บริการ
แต่แทนที่เธอจะเข้าไปในคลังเหล้าโดยอาศัยจังหวะที่พวกเขากำลังมีปากเสียงกัน ปลายฟ้ากลับโยนโอกาสที่ฟ้าประทานให้ทิ้ง แล้วแอบมองเขาจากมุมมืดหน้าทางเข้าครัว
ท่ามกลางบทสนทนาของพวกเขา เธอได้มีบทบาทในนั้น เป็นบทบาทของคนทรยศหักหลัง เป็นบทบาทของคนที่เขาต้องผลักออกไปจากชีวิต แค่ได้ยิน น้ำตาของปลายฟ้าก็ร่วงเผาะเป็นสายอย่างไม่อาจกลั้น
แต่การร้องไห้ในความเงียบงันมีเสียงหวานใสของเบอร์เบินดังกังวาน เจ้าแมวน้อยคงได้กลิ่นเธอระหว่างเดินเล่นตามประสา จึงเข้ามาส่งเสียงอ้อนขอนัวเนียเป็นการใหญ่ แต่ถ้าชิดไม่ปรากฏกายออกจากอีกมุม แล้วเดินผ่านเธอเข้าไปแสดงตัวตนกับเจ้านายหนุ่ม ก็คงมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นกับเธอในความผิดฐานลอบฟัง
เป็นครั้งที่สองแล้วที่บาร์เทนเดอร์ร่างโปร่งคนนี้ทำราวกับว่าเข้ามาช่วยเหลือ
หลังจากแอบฟังพวกเขาคุยกัน ปลายฟ้าก็เดินตามหลังร่างสูงไปจนเขาหยุดหน้าห้องพักของตัวเอง แต่น้ำตาที่หลั่งเพราะเจ็บหัวใจก่อนหน้ากลับหดหายไปเมื่อเห็นใบหน้าร้าวรานราวกับโลกสลายของเขา
“แพรวพลอย!”
เสียงตะโกนลั่นดังมาจากชั้นล่างที่เป็นส่วนล็อบบี้ดึงปลายฟ้าออกจากความทรงจำ
“โผล่หน้าออกมาเดี๋ยวนี้!”
เสียงห่ามห้าวดังใกล้เข้ามาจนถึงบันไดทางขึ้นชั้นสอง เสียงความโกลาหลก็ดังใกล้เข้ามาจนถึงบันได ปลายฟ้าจึงค่อย ๆ ก้าวลงไป เห็นเสี่ยปองยืนส่งเสียงกราดเกรี้ยวอยู่หน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนตั้งแถวเป็นปราการ
“จะพูดจะทำอะไรก็ให้คิดถึงเรื่องที่ตัวเองจะลงแข่ง อ.บ.จ บ้างเถอะค่ะเสี่ย” หญิงสาวคู่กรณีเอ่ยจากด้านหลัง แล้วเดินนวยนาดลงบันไดมายิ้มเยาะมองเสียใหญ่ “หรือไม่ก็แทนที่จะมาหาเรื่องแพรว เสี่ยควรเตรียมตัวให้การกับตำรวจนะคะ”
“อีสารเลว! นี่มึงรู้อยู่แล้วใช่ไหม!” เสี่ยปองคำรามลั่น หน้าแดงก่ำด้วยโทสะ
แพรวพลอยหัวเราะส่ายหน้า “รู้ไม่รู้ เดี๋ยวแพรวก็จะเฉลยตอนไปให้ปากคำตำรวจเรื่องระยำของเสี่ยไงคะ...” คำพูดหยุดไว้แค่นั้นราวกับกำลังท้าทายเสี่ยใหญ่ที่กำลังโกรธเป็นไฟ
“กูไม่มีวันขายหุ้นรีสอร์ตให้มึง!” เขาตวาดลั่น ราวประกาศคำสาบาน “ถึงไอ้รีสอร์ตนี่จะห่วยแตกแค่ไหน กูก็ไม่มีวันขาย!” พูดจบก็สะบัดตัวจากไปอย่างโกรธเกรี้ยว พร้อมลูกน้องที่รีบตามเป็นขบวน
“ยืนงงอะไรกัน! กลับไปทำงานได้แล้ว!”
เสียงเฉียบขาดของแพรวพลอยสั่งให้พนักงานที่ยืนตะลึงแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว แขกบางรายที่เห็นเหตุการณ์ก็พากันถอยหนี บ้างเปลี่ยนใจไม่พักต่อ บ้างขึ้นรถกลับอย่างเงียบงัน
แต่ในมุมหนึ่งของล็อบบี้ใต้โคมไฟ ปลายฟ้าเห็นหัวหน้าแม่บ้านมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าหนักใจ แล้วเดินเลี่ยงเดินออกจากตรงนั้นไปอย่างเงียบเชียบ
“สวัสดีค่ะคุณกรินทร์ มีอะไรให้แพรวรับใช้หรือคะ”
แต่ชื่อที่ได้ยินทำให้ปลายฟ้าหันขวับไปทางหญิงสาวที่กำลังแนบโทรศัพท์กับหู
“อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องขอโทษอะไร ถ้าแพรวเป็นคุณกรินทร์ที่ผู้หญิงของตัวเองหายตัวตามผู้ชายคนอื่นไป ก็คงลมออกหูเหมือนกัน”
ประโยคนั้นมีเป้าหมายมาที่ปลายฟ้าอย่างไม่ต้องสงสัย
“ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะให้ทีมอักษรารัญจวนมาเซอร์เวย์หน้างาน ข่าวดีคืออาทิตย์หน้า ท่านรัฐมนตรีที่เป็นประธานจัดงานจะมาเลี้ยงฉลองวันเกิดที่รีสอร์ต ถ้าคุณกรินทร์ต้องการ แพรวจะล็อกหักพักให้ตรงกับวันนั้น”
ประโยคต่อมา สร้างคำถามในหัวของปลายฟ้า ล่าสุดที่เธอได้คุยกับกรินทร์หลังจากกลับมาที่นี่อีกครั้ง ก็รู้แค่ว่าอักษรารัญจวนจะส่งเธอเข้าร่วมโครงการ และวาดฟ้ามีเรื่องบางที่ต้องการคุยกับเธอ
“คอนเฟิร์มห้อง 221 ไว้เลยนะคะ ส่วนอีกห้องหนึ่งเป็นบีชวิลล่าสวย ๆ นะคะ ได้ค่ะ แพรวจะจัดให้คุณกรินทร์กับปลายฟ้าได้พักผ่อนอย่างสุขสบายเหมือน... ฮันนีมูนของคู่รักเลยละค่ะ”
คำพูดที่ควรสื่อสารกับชายหนุ่มปลายสาย กลับพุ่งสายตาตรงมายังนักเขียนสาว ราวกับต้องการตอกย้ำเธอด้วยความรู้สึกผิด
“คุณกรินทร์จะมาหาเธอวันที่รีสอร์ตจัดงานวันเกิดให้ท่านรัฐมนตรี วันนั้นเขตต์ต้องมาร่วมงานด้วย บอกเผื่อไว้ก่อนว่าให้สับรางให้ดี อย่าให้แผนเสียเพราะรถไฟชนกัน”
ปลายฟ้าทำแค่ค้อมศีรษะให้ ไม่ใช่การตอบรับว่าจะพยายามไม่ให้รถไฟชนกัน เพราะเรื่องแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน ในเมื่อเธอไม่ได้สร้างความสัมพันธ์ทับซ้อน แม้หนึ่งคนจะเป็นอดีตคนรักที่มาขอโอกาส ส่วนอีกหนึ่งคืออดีต..คู่ดีลที่พันธะสัญญาอยู่ในความคลุมเครือ
แต่หากจะให้รถไฟชนกันละก็ ต้องเป็นการจงใจก่อวินาศกรรม
