โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อเสร็จสิ้นการประชุมแผนฟื้นฟูยอดขาย กรินทร์ก็เดินออกจากห้องประชุมผ่านส่วนสำนักงานกรุกระจกใสที่ผนังสะท้อนแถบไฟนีออนเป็นเส้นยาวเหมือนรางรถไฟ ซีอีโอหนุ่มค้อมหัวรับการทักทายของพนักงานสองสามคนที่กำลังคุยตัวเลขบนแท็บเล็ต สลับฟังเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดที่ดังประสานกันคล้ายห่าฝนสาดกระทบหน้าต่าง
กระทั่งใกล้ถึงประตูห้องทำงาน วาดฟ้าก็เดินเคียงมาพร้อมกับชากลิ่นหอมกรุ่นจากถ้วยกระดาษในมือ
“เรื่องปลายฟ้า...” กรินทร์เอ่ยขณะผลักประตูบานเลื่อนเข้าห้องทำงาน กลอนแม่เหล็กดูดปิดอย่างนุ่ม “คุณได้คุยกับเธอเรื่องนั้นแล้วหรือยัง”
วาดฟ้าตามมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน แล้วจิบชาด้วยท่าทางสบายอารมณ์ แม้ใบหน้าของเธอวันนี้จะดูเหนื่อยอ่อนไปบ้าง แต่ก็ยังตอบคำถามเขาด้วยรอยยิ้ม
“ปลายฟ้าส่งต้นฉบับถึงตอนล่าสุดเมื่อเช้าแล้ว ภาษาคมขึ้นเยอะ ทางเดินเรื่องก็เริ่มชัด ฉันคิดว่าเธอน่าจะกำลังขยับเข้าหาตอนจบในไม่ช้า”
คิ้วเข้มของกรินทร์เลิกขึ้นเล็กน้อย แล้วเม้มปากเข้าหากันพลางหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ประจำตำแหน่ง แม้สิ่งที่ได้ยินจะฟังเหมือนเป็นข่าวดี แต่เขายังไม่ค่อยไว้วางใจเท่าไหร่
“เป็นตอนจบที่ผมจะรู้ได้ก็หลังจากปล่อยตอนไปแล้วสินะ”
วาดฟ้ายิ้มน้อย ๆ “ฉันก็จะได้รู้พร้อมคุณเหมือนกัน”
“หมายความว่าไง ก็องุ่นดีดผมออกจากการเป็นบรรณาธิการเรื่องนี้เพื่อให้คุณเข้ามารับหน้าที่แทนไม่ใช่หรือ” กรินทร์ขมวดคิ้วถาม เมื่อคำพูดของวาดฟ้าขัดแย้งกับเงื่อนไขขององุ่นในวันที่เขาโทรศัพท์ดึงตัวองุ่นให้ออกจากบาร์โฮสต์และเป็นวันเดียวกันกับที่ไอ้หมอนั่นมาพาตัวปลายฟ้าไปต่อหน้าต่อตา
“คุณเข้าใจถูกแล้ว ที่องุ่นขอร้องให้ฉันมารับหน้าที่นี้ก็เพื่อไม่ให้คุณไปบงการความคิดของนักเขียนยังไงล่ะ ถึงฉันจะรู้สึกกังวลก็ตาม แต่ถ้าไม่ให้นักเขียนได้เขียนตามเส้นเรื่องของตัวเอง มันก็ไม่ต่างกับที่พวกเราเคยเดินวนลูปเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
กรินทร์ถอนหายใจอย่างระอา “ก็เอาเถอะ ยังไงเสียตอนนี้ผมก็ไม่ต่างอะไรกับลูกจ้างอยู่แล้ว แม้สัดส่วนหุ้นจะลดลงไปบ้างจากการขายให้คุณลุง แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยพนักงานของอักษรารัญจวนและนักเขียนรุ่นเก่าลายครามของเราลอยแพ”
“เพราะคุณเป็นแบบนี้ไงคะ พนักงานถึงยังอยากให้คุณบริหารต่อ แต่ถ้าได้องุ่นมาเสริม ฉันมั่นใจว่าคุณทั้งคู่ต้องพาอักษรารัญจวนไปได้ไหลแน่นอน”
กรินทร์แค่นหัวเราะ “เอาอะไรมาพูด”
วาดฟ้าไม่ตอบ ทำเพียงแค่คลี่ยิ้มแล้วมองมาด้วยดวงตาที่เหมือนกับอ่านทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่ง จนฝ่ายที่ถูกมองถึงกับเบนหลบสายตา แล้วทำเป็นหยิบเอกสารกำหนดการและรายละเอียดโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวตะวันออกโดยโครงการครั้งนี้เน้นเรื่องของซอฟท์พาวเวอร์ผ่านทางสื่อทุกรูปแบบ แล้วหนึ่งในนั้นมีสื่อภาพยนตร์ที่องุ่นจะใช้เป็นเส้นทางปูไปให้ถึงยุคใหม่ของอักษรารัญจวน
“เอาล่ะ และห้องนี้คือห้องทำงานของซีอีโอหนุ่มสุดหล่อแห่งอักษรารัญจวน แถมยังมีนักเขียนมือทอง ผู้สร้างตำนานรักร้อนแรง คุณวาดฟ้าก็อยู่ด้วย!”
แต่เสียงใสแจ๋วของหญิงสาวที่อยู่ในความคิดก็ดังขึ้นในห้องกะทันหัน เรียกสายตาของกรินทร์ให้ละจากหน้ากระดาษมองคนที่กำลังเดินเฉิดฉายเข้ามาพร้อมด้วยกล้องบันทึกภาพในมือ
“นี่เธอกำลังทำอะไรฮะ” กรินทร์ย่นคิ้วถามเสียงเข้ม
“เอาล่ะ ถ้าเพื่อน ๆ คนไหนเคยสงสัยว่าจ่าฝูงเผ่าหมาโบ้คือใครละก็ คำตอบอยู่ตรงหน้าทุกคนแล้วค่า” พูดจบก็กวาดหน้ากล้องมาทางเขา แล้วกดหยุดบันทึกภาพพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ช็อตเมื่อกี้ดีมากเลยพี่รินทร์ เอาไปตัดต่อสักหน่อยก็เรียกความสนใจได้เยอะแล้ว”
“นี่คิดจะสนใจที่คนอื่นพูดบ้างไหม แล้วก็เลิกเสียทีไอ้การเข้าห้องโดยไม่เคาะประตู” กรินทร์พ่นคำตำหนิ
“องุ่นกำลังทำอะไรอยู่หรือจ๊ะ” วาดฟ้าเองก็สงสัย
“อ้อ องุ่นกำลังทำคอนเทนท์แนะนำอักษรารัญจวนให้เป็นที่รู้จักมากขึ้นค่ะ ถึงนักอ่านจะรู้จักเราอยู่แล้ว แต่ก็รู้แค่ว่าเราขายอะไรซึ่งก็เป็นเรื่องที่ดี แต่ถ้ารู้ว่าเขาทำงานอย่างไรด้วยแล้ว องุ่นคิดว่าทำให้นักอ่านวางใจเราเวลาที่เรานำเสนอผลงานใหม่ ๆ แนวคิดคล้าย ๆ กับนักรีวิวหนังสือที่เขานำเสนอหนังสือที่เขาถูกใจจริง ๆ ไม่ใช่มีใครจ้างรีวิวเพื่อทำรายได้”
“ฉันไม่เข้าใจ” กรินทร์แทรกคำถาม
“แหม ทำไมเป็นคนเข้าใจยากจังคะพี่รินทร์ ก็ถ้าเขารู้ว่าทำนิยายแต่ละเล่มอย่างไร มีขั้นตอนแบบไหน คัดสรรเรื่องยังไง ก็เหมือนให้เขารู้ว่าทุกผลงานที่เรานำเสนอมาจากคุณค่าในแต่ละขั้นตอนที่เราตั้งใจทำและมอบให้ไงคะ สร้างความรู้สึกให้นักอ่านได้มากกว่าเขาจ่ายไง ตอบคำถามที่ว่า ถ้าหนังสือนิยายราคาเท่า ๆ กัน แนวเดียวกัน ทำไมเขาต้องซื้อของอักษรารัญจวน”
คนฟังพ่นลมหายใจฮึดฮัด “แล้วมันเกี่ยวอะไรที่เธอต้องบอกว่าพี่เป็นหัวหน้าเผ่าหมาโบ้”
“แบรนดิ้งไงคะ พี่รินทร์เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ตามที่เราตกลงกันไง”
กรินทร์ส่ายหน้าระอา เขานึกไม่ออกเลยว่าจะทำงานร่วมกับยายเด็กจบใหม่ไฟแรงไปได้นานแค่ไหน “ฉันกลับคิดว่ากำลังถูกเธอทำให้เป็นเจ้าตุ๊กตามาสค๊อตมากกว่าแบรนด์แอมบาสเดอร์
“อย่าห่วงไปเลยน่า องุ่นได้ทีมงานถ่ายทำและตัดต่อมือรางวัลหนังสั้นมาทำงาน รับรองต้องออกมาเด็ด พอจบกิจกรรมทางนามปากกาแล้ว เราจะปั้นนักเขียนสำหรับส่งพล็อตเข้าโครงการ ระหว่างการทำงานนี้องุ่นจะเก็บภาพไปเรื่อย ๆ จนถึงวันที่เรารับรางวัล”
เจ้าหล่อนพูดอย่างกับอักษรารัญจวนจะได้รางวัล แต่พอคิดถึงตรงนี้ ตั้งแต่เขารับไม้ต่อการบริหารจากพ่อแม่ อักษรารัญจวนก็ไม่ได้เข้าชิงรางวัลใด ๆ เลย
“ฟังดูท้าทายมากเลย” วาดฟ้าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อยากจะอยู่ฟังต่อ แต่ฉันคงต้องขอก่อน มีนัดกับหมอ ถ้าได้ความคืบหน้าของนิยายตอนใหม่ของปลายฟ้า ฉันจะบอกคุณนะ”
เมื่อไร้วาดฟ้า ภายในห้องก็เหลือเพียงองุ่นกับกรินทร์ แต่แค่มองตาองุ่นก็คงรู้ว่าเขามีคำพูดมากมาย แต่ถึงพูดไป ก็ไม่สามารถเปลี่ยนความมุ่งมั่นของเธอได้ และการเล่นตามบทบาทที่ได้รับมอบหมายอาจดีกว่าในสถานการณ์ที่เขาอยากทุ่มการใช้ความคิดให้กับอีกหนึ่งเรื่องสำคัญ นั่นคือการหาทางเข้าถึงข่าวความคืบหน้าของคดีที่เกิดขึ้นใน Beyond The Horizon ตามที่ปลายฟ้าขอร้อง
“ช่วงนี้เห็นพี่เรียกนักข่าวเข้ามาคุยเรื่อย ๆ” องุ่นถามด้วยน้ำเสียงไม่เชิงซักไซ้มากนัก แต่ความใคร่รู้กลับเปล่งประกายชัดในดวงตา “จริง ๆ เรื่องสื่อสารกับสื่อมวลชนควรทำผ่านองุ่นนะคะ”
กรินทร์ยิ้มบาง เป็นรอยยิ้มของคนที่วางผ้าคลุมไว้เหนือสิ่งของสำคัญ “จะไม่ปล่อยให้แบรนด์แอมบาสเดอร์อย่างฉันทำอะไรเองบ้างเลยหรือไง พบปะสื่อก็เป็นหนึ่งในงานไม่ใช่หรือ”
“ก็ใช่ แต่มีเรื่องอื่นที่แบรนด์แอมบาสเดอร์ควรทำมากกว่าพบนักข่าว อย่างเช่น...” เธอเลื่อนซองสีน้ำตาลมาวางตรงหน้า “นัดพบคนที่เกี่ยวข้องกับโปรเจ็กต์การท่องเที่ยว ทั้งฝั่งกิจการ โรงแรม ร้านอาหาร สื่อท้องถิ่น และคนในสมาคม ใช้ทักษะทางสังคมของพี่ให้เกิดประโยชน์”
กรินทร์แตะนิ้วกับขอบซองเหมือนกำลังชั่งน้ำหนัก “ทักษะทางสังคม…”
“พี่ถนัดอยู่แล้ว” องุ่นยิ้มเอาเรื่อง “อย่าทำเหมือนเพิ่งรู้จักตัวเอง”
เขายกคิ้ว รอยยิ้มหายไปนิดหนึ่งเพราะเสียงโทรศัพท์สั่นบนโต๊ะ ชื่อที่ขึ้นหน้าจอทำให้เกิดความฉงนขึ้นมาแทนที่
“สวัสดีครับคุณแพรวพลอย”
“สวัสดีค่ะ คุณกรินทร์” ปลายสายทักทายกลับด้วยน้ำเสียงหวานทุ้ม “พอจะมีเวลาสักนิดไหมคะ ฉันอยากคุยเรื่องลงโฆษณาบนแพลตฟอร์มนิยายออนไลน์ของคุณ พอดีว่าฉันเพิ่งคุยกับคุณพิมพ์ลดาเรื่องโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวชายฝั่งตะวันออก คุณจำคุณพิมพ์ลดาลูกสาวท่านรัฐมนตรีที่จัดงานวันเกิดในรีสอร์ตได้ใช่ไหมคะ เห็นว่าเขาเล่าว่าโครงการดึงเอาสื่อสำนักพิมพ์เข้าร่วมด้วย ก็เลยอยากคุยธุรกิจอะไรกับคุณนิดหน่อย...”
กรินทร์ฟังอย่างตั้งใจและระมัดระวังด้วยเพราะภาพจำแห่งความร้ายลึกของเธอยังติดอยู่ในใจ “คุยธุรกิจ...”
“Beyond The Horizon จะเปิดบริการล่องเรือยอชต์ ฉันอยากชวนองุ่นมาทำรีวิวคอนเทนต์ด้วย แล้วก็อยากสนับสนุนแพลทฟอร์มของอักษรารัญจวนด้วยการซื้อแบนเนอร์โฆษณา ไม่ทราบว่าคุณคิดเห็นอย่างไรคะ”
“ให้องุ่นไปทำรีวิวคอนเทนต์ แล้วก็อยากสนับสนุนแพลทฟอร์มของอักษรารัญจวนด้วยการซื้อแบนเนอร์โฆษณาของเราน่ะหรือครับ” ชายหนุ่มตั้งใจทวนคำพูดอีกครั้ง จงใจให้องุ่นได้ยินไปพร้อมๆ กัน
“ผมขอเข้าไปคุยรายละเอียดที่รีสอร์ตได้ไหมครับ แล้วจะขอพักที่นั่นสักคืน...ห้อง 211” กรินทร์กรอกคำพูดพร้อมกับมององุ่นที่เอียงคอมองอย่างสงสัย
“ได้แน่นอนค่ะ”
“แล้วก็... ผมอยากเชิญคุณแพรวพลอยกับคุณพิมพ์ลดาร่วมดินเนอร์ด้วยได้ไหมครับ ทางผมเองก็มีเรื่องอยากปรึกษาหลายเรื่องเลย”
“ดินเนอร์หรือคะ” น้ำเสียงปลายสายเจือปนความสงสัย
“ครับ ดินเนอร์ ผมขอเป็นเจ้าภาพเอง ถ้าเป็นไปได้ ผมขอเชิญผู้ถือหุ้นของ Beyond The Horizon ทุกคนร่วมโต๊ะ จะได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น...”
องุ่นช้อนตาขึ้นสบกรินทร์คล้ายมีคำถาม แต่ในจังหวะเดียวกัน แพรวพลอยที่อยู่ปลายสายก็หัวเราะออกมาก
“แล้วฉันจะเรียนเชิญผู้ถือหุ้นทุกคน แต่คิดว่า… เสี่ยปองคงไม่สะดวก”
“คงจะยุ่งกับเรื่องการเลือกตั้งท้องถิ่นสินะครับ” กรินทร์วางเสียงกลาง ๆ ไม่ขึ้นลง “พอดีว่าผมเพิ่งได้ยินข่าวการเลือกตั้งท้องถิ่นจากนักข่าวในสังกัดมาน่ะครับ”
“ค่ะ” น้ำเสียงแพรวพลอยกลับมาด้วยเสียงที่หนักขึ้นกว่าเดิม “ถ้าคุณกรินทร์ได้วันเข้าพักแล้วก็แจ้งจองมาได้เลย แล้วเจอกันค่ะ”
สิ้นประโยคสายก็ตัดทันทีโดยไม่รอให้เขากล่าวคำลา กรินทร์ลอบยิ้มในใจ เขาวางหมากลงกลางกระดานได้หนึ่งตัวแล้ว ถึงจะยังไม่รู้หมากตัวนี้ช่วยปลายฟ้าได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยก็พอเป็นตัวล่อช่วยกันเธอไม่ให้ถูกรุกฆาตเร็วเกินไป
ทักทายกันคับ
กรินทร์ปล่อยนักข่าวของตัวเองไปตอแยเสี่ย หวังว่าจะช่วยให้ปลายฟ้าได้ทำตามแผนของเธอ แต่มันจะเป็นไปตามที่กรินทร์คิดหรือเปล่า ปลายฟ้าจะไม่ถูกรุกฆาตจริงไหม ติดตามกันต่อนะคะ
