โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ฝากรักฝังแค้นเมียบำเรอ ตอนอวสาน แบบที่ 2
ทางเลือกของภูมินทร์ ฝากรัก
เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวคำรามต่ำอยู่บนรันเวย์ ลมกลางคืนพัดแรงจนกลิ่นน้ำมันเชื้อเพลิงกระแทกจมูก ภูมินทร์รีบรุดไปยังที่กบดานของอริสาตามการแจ้งของเคน ในขณะเดียวกัน เขาก็ส่งข้าวไปทางเจ้าหน้าที่ตำรวจให้ช่วยประสานงานนำกำลังพลเข้าปฏิบัติหน้าที่
แม้ตามจริงแล้ว เขาควรรอฟังข่าวอยู่ในโรงแรม แต่ลัลลาบายกำลังอยู่ในอันตราย จะให้เขาไม่ทำอะไรเลย หัวใจมันก็ร้อนรนและสั่งให้เขาหารถเช่าแล้วมุ่งหน้าไปช่วยเธอ
ในบ้านเช่าร้างห่างจากชุมชน ตรงจุดนี้เองที่เคนแจ้งพิกัด หากเจ้าทนายความนั่นคงความสัตย์ได้จามจรรยาบรรณวิชาชีพ และไม่ได้หลอกให้เขามาตาย ละก็ ในนั้นต้องมีลัลลาบายอยู่
ปัง!
เสียงปืนดังลั่นจากในห้องเช่าทำให้เหล่านกกากระพือปีกบิน
เกิดอะไรขึ้นในนั้นกัน ความวิตกและห่วงในหัวหญิงสาวคนรักผลักดันให้เขาภูมินทร์วิ่งตรงพุ่งเข้าใส่ประตู ทว่ามันถูกล็อกจากด้านใน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจตะโกน
“บาย! บาย! อยู่ในนั้นหรือเปล่า ตอบพี่ด้วย!”
ทว่าไร้เสียงตอบกลับ ซ้ำร้ายยังเงียบจนน่าประหลาด เสียงปืนดังมาจากข้างในไม่ผิดแน่ เขาเดินวนรอบบ้านอย่างร้อนใจ เจอบานเกล็ดของกระจกที่ด้านหลัง ไม่ว่าอย่างไร ต้องรู้ให้ได้ว่าลัลลาบายอยู่ข้างในหรือไม่
เขาทุบกระจกครั้งแรก กระจกแค่สั่น…ไม่แตก
“บ้าเอ๊ย!”
มือเปล่ากระแทกซ้ำจนเลือดซึม แต่เหมือนได้ยินเสียงจากด้านใน
ภูมินทร์ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้ววิ่งกลับไปที่รถเช่า เขาเปิดท้ายรถแรงจนฝาเกือบกระแทกกลับ
มือกวาดหาอะไรสักอย่าง จนปลายนิ้วชนกับเหล็กเย็นจัด
แม่แรง!
เขาคว้ามันขึ้นแล้ววิ่งกลับไปที่หน้าต่างจากนั้นก็เหวี่ยงแขนกระแทกแม่แรงใส่บานเกล็ดอย่างไม่คิดชีวิต
เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!
เสียงกระจกแตกกระจายดังสนั่น จนเศษแก้วปลิวกระแทกแขนเขา กระทั่งเกิดช่องโหว่ขนาดใหญ่
“บาย!”
“พะ...พี่มินทร์ อย่า อย่าเข้ามา”
ภูมินทร์ไม่ได้ยินเสียงห้าม แต่ต่อให้ได้ยิน เขาก็จะเข้าไปช่วยหญิงสาวผู้เป็นที่รักออกมา ความคิดนั้นทำให้ภูมินทร์ไม่เอะใจ ลืมเรื่องเสียงไปเสียสนิท เขามุดเข้าไปทั้งที่ขอบกระจกยังคม มันบาดผิวจนเกิดรอยแผล แต่เขาไม่รู้สึกอะไรแล้ว
กระทั่งเท้าของเขาแตะลงบนพื้น ก็จะพุ่งเข้าไปหาลัลลาบายที่ถูกมัดมือมัดเท้านอนเหยียดยาวกับพื้นตรงริมห้อง ส่วนอีกฟากนั้น มีร่างของเคนกึ่งนอนกึ่งนั่ง มือข้างหนึ่งกุมท้องที่มีเลือดข้นคลั่กไหลรินออกมา
“บาย!” แต่ชายหนุ่มความสนใจไปยังเจ้าของหัวใจดวงเดียวของเขา
คลิก!
ทันใดนั้น เสียงเหนี่ยวไกปืนก็ดังจากด้านหลัง
“แหม ๆ ไม่คิดว่ายิงปืนนัดเดียวจะได้นกถึงสามตัว”
“อริสา” ภูมินทร์คำราม
“ว่าไงล่ะ พ่อน้องเขย จริงๆ แล้วถ้าแกฉลาดสักหน่อย ก็คงไม่ปล่อยให้อรัญญาตกเป็นเหยื่อของแผนการ รวมทั้งตัวแกเองด้วย แต่ทั้งแกแล้วก็อรัญญาก็โง่พอกัน แบบนี้แล้วฉันจะปล่อยให้กิจการของพ่อฉันล่มสลายไปต่อหน้าต่อตาก็คงเป็นไปไม่ได้”
“แกฆ่าน้องสาวตัวเองต่างหาก แล้วก็โยนความผิดให้ฉัน ทุกอย่างมันเป็นเพราะความโลภของแก!”
“แล้วแกจะภูมินทร์ ถ้าแกไม่โลภอยากได้เงินไปอุดรูรั่วของกิจการน้ำเมาของแก แกคงไม่ทิ้งนังบายเพื่อไปแต่งงานกับอรัญญาที่มีปัญหาทางจิตหรอก ใช่ไหม กล้าพูดไหมล่ะ พูดต่อหน้ายายนั่น!”
ภูมินทร์ชะงักงันทันที เขารักบาย รักอย่างแท้จริง แต่ที่อริสาพูดมาก็เป็นเหมือนกระสุนที่ยิงตรงตำแหน่งหัวใจได้ตรงเป้า เขาเคยคิดว่าหากลัลลาบายไม่กลับมา เขาก็คงใช้ชีวิตต่อไปในฐานะสามีที่แต่งเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น แล้วก็ไม่คิดจะหาทางตามตัวลัลลาบายกลับมา
“พูดไม่ออกสินะ” อริสาหัวเราะเยาะราวกับเป็นผู้ชนะคนสุดท้ายของเกมนี้
ไม่สิ เกมยังไม่จบ และถ้าหากใครจะต้องไม่เป็นยายบ้าที่กำลังถือปืนตรงนั้น ภูมินทร์พยายามตั้งสติ คิดหาวิธีการพาลัลลาบายออกจากที่นี่ให้ได้ พลันนั้น อริสาก็เบี่ยงปลายปืนไปทางอีกทาง
“โดนยิงเข้าที่ท้อง แกยังไม่ยอมตายง่ายๆ!”
ทนายความคนทรยศ และหนามยอกหัวใจของเขาคงกำลังพาร่างโชกเลือดเข้าไปใกล้ลัลลาบาย แต่ยังไม่ทันได้ถึงตัวเธอดี อริสาก็เห็นเสียก่อน ตอนนั้นความคิดแรกที่แล่นผ่านหัวทำให้ภูมินทร์ปาแม่แรงที่ยังอยู่ในมือใส่อริสา
“โอ๊ย!”
ความหนักและแข็งของแม่แรงพุ่งตรงใส่วายร้ายสาวที่ยกแขนขึ้นป้องกัน จังหวะนั้นเอง ภูมินทร์ก็กระโจนเข้าไปอริสาจนล้มหงายไปด้วยกัน จากนั้นเข้าไปตามคร่อม แล้วจับข้อมือกระแทกกับพื้นหลายทีจนปืนหลุดออกจากมืออริสา ทว่าแทนที่เขาจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ กลับเสียท่าให้ด้วยกรงเล็บแหลมคมที่พุ่งเข้าจิกดวงตา
“อ๊าก!” ความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเข้าเล่นงาน ดวงตาข้างนั้นดับวูบ แสบร้อนเหมือนถูกไฟเผา
กระนั้น ภูมินทร์ก็ยังกัดฟันแล้วลั่นเสียงตะโกนว่า
“ไอ้เคน พาบายออกจากที่นี่ เดี๋ยวนี้!”
แล้วพยายามฉกฉวยคว้าปืน ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างก็ฉวยคว้าข้อมือของอริสาไว้
“เร็วสิวะ พาบายหนีไป หนีไปให้ไกล ๆ!”
“ไม่ บายทิ้งพี่มินทร์ไว้ไม่ได้!”
“บาย ไปเร็ว!” เสียงของเคนยังดังจากด้านหลังสลับเสียงร้องของลัลลาบาย
“ไม่ เราต้องช่วยพี่มินทร์ เราทำได้ เราต้องช่วยพี่มินทร์!”
“ให้พี่ทำในสิ่งที่ถูกต้องกับบายสักครั้ง!” ภูมินทร์ลั่นเสียง สันกรามของเขาขบกันแน่น ฝืนห้ามความเจ็บปวดรวดร้าวทั้งจากดวงตาข้างที่มองไม่เห็นแสงใดแล้ว และจากหัวใจที่ไม่มีอะไรเยียวยาได้นอกจากเห็นลัลลาบายปลอดภัย
ภูมินทร์ไม่มีโอกาสกลับไปมองด้านหลัง แต่เสียงกรีดร้องร่ำไห้ของบายตามมาด้วยเสียงเลื่อนกลอนประตูนั้นก็ทำให้เขามั่นใจว่าเคนได้ทำตามที่เขาขอ
ภูมินทร์คว้ากระบอกปืนมาได้ แต่ในตอนที่เขาต้องเอื้อมสุดแขนนั้น กลับเป็นการเปิดช่องให้อริสาคว้าคอเขาและบีบจนแน่น
“อึก”
ภูมินทร์พยายามดิ้นรน แต่ปลายเล็บแหลมราวมีดก็จิกลึกจนเหมือนมันเฉือนผ่านผิวหนัง แต่อีกนิดเดียว อีกนิดเขาก็เหนี่ยวไกปืนได้ แค่อีกนิดเดียว บ้าชะมัด เขากำลังหมดลมหายใจ ภูมินทร์พยายามอ้าปากหวังสูดเอาอากาศเข้าไป ทว่าแรงบีบของผู้หญิงคลั่งมีมากเกินกว่าที่เขาจินตนาการ
เฉาะ!
ใบหน้าของอริสาถูกของแข็งกระแทกอย่างจัง เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นพุ่งเข้าใส่หน้าของเขา
เฉาะ!
ครั้งนี้เล็งที่กลางหน้าผากอย่างจัง กระทั่งหญิงสาวหยุดนิ่ง มีเลือดอาบท่วมใบหน้า
แคร้ง!
เคนโยนแม่แรงทิ้ง พร้อมกับเสียงไซเรนของตำรวจดังแว่วใกล้เข้ามา
“แก...”
“ถึงฉันจะว่าความให้แกชนะไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากขึ้นเป็นพยานให้การว่าแกตายยังไง เหมือนกันกับแก ขอให้ฉันได้ทำสิ่งที่ถูกต้องสำหรับลัลลาบายบ้าง”
ด้านหลัง ห่างออกไปที่ประตู คนรักของเขาทรุดนั่งมองมาด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา
เจ้าหน้าที่ตำรวจรุดเข้ามาควบคุมสถานการณ์ พวกเขาต่างให้ปากคำตรงหันสนเสร็จสิ้น คดีของอรัญญาจบลงด้วยความบริสุทธิ์ของเขา ส่วนอริสาที่ถูกเคนทุบหน้าจนผิดรูปก็ถูกดำเนินคดีฐานพยายามฆ่า ส่วนเคนสามารถสู้คดีกลับด้วยการอ้างกรณีภาวะฉุกเฉินเพื่อช่วยชีวิตเขา
ถึงจะไม่มีใครเป็นอะไรนอกจากตัวการ แต่ภูมินทร์ก็รู้ว่าพวกเขาทั้งสามต่างมีบาดแผลลึกในหัวใจ และอาจเป็นเขาคนเดียวที่สาหัสสากรรจ์เพราะความรู้สึกผิดมันกรีดลึกจนไม่อยากรักษาได้เพราะคำพูดของอริสา
มึงมันไม่เลว คนเลวอย่างมึงไม่ควรได้นางฟ้าเช่นเธอมาเป็นเมียบำเรอ คนเห็นแก่ตัวเช่นเขาไม่ควรคู่กับลัลลาลาย แม้ชะตาหรือความต้องการแก้แค้นจะพาเธอกลับมา แทนที่เขาจะใช้โอกาสนั้นรักและทะนุถนอมเธอ เขากลับกลายเป็นเดรัจฉานเฝ้าแต่ทำร้ายเธอทุกวันทุกคืน
หลังจากลัลลาบายคลอด ภูมินทร์ก็ตัดสินใจครั้งสำคัญ ถึงมันจะทำให้ชีวิตเขาต่อจากนี้เดียวดายแค่ไหนก็ตาม นั่นคือการไม่รับเป็นพ่อ
ตามสัญญาลูกผู้ชาย ฉัน...คืนบายให้แก” ภูมินทร์เอ่ยกับเคนด้วยความรู้สึกกล้ำกลืนที่สนามบินก่อนเดินทางกลับแคนนาดาไปกับผู้หญิงของเขา
เคนแค่นหัวเราะ “สุดท้ายแล้ว แกก็เลือกทำร้ายบายเหมือนเดิม แต่เอาเถอะ ถ้าแกเลือกแล้ว ก็ขอให้ยอมรับผลของการเลือกนั้นตลอดไป แล้วแกมีอะไรจะฝากบอกบายเป็นครั้งสุดท้ายหรือเปล่า”
ภูมินทร์ส่ายหน้าเบา ๆ “ฉันไม่มีอะไรต้องบอกบายแล้ว แต่ขอให้แกดูแลบายให้ดี ดีกว่าฉัน ดีที่สุดอย่างที่ฉันไม่เคยได้มีโอกาสมอบให้บาย...”
และจากนี้ต่อไป เขาจะอยู่ต่อไปด้วยชีวิตที่ไร้หัวใจ ด้วยความรักที่ฝากไว้ในหัวใจของลัลลาบาย
***
“ถ้าเป็นฉัน ฉันไม่เอาทั้งแบบแรกแล้วก็แบบที่สองเลย มันเศร้าทั้งคู่”
เสียงของพุดดังมาจากหน้าเตา มือข้างหนึ่งก็กำลังกวนกะทิให้แตกมัน มืออีกข้างก็ถือโทรศัพท์เพื่อเช็กออเดอร์จากลูกค้าที่สั่งในช่องทางออนไลน์
“แต่นั่นคงเป็นสิ่งที่วาดฟ้าต้องการบอกล่ะนะ” น้องสาวต่างมารดาหันมาหยิบเครื่องแกงที่ปลายฟ้าตำเสร็จเรียบร้อยลงผัด “พูดแล้วฉันก็เศร้าใจไปด้วยเลย งานศพ...เธองานแต่งงานของวาดฟ้ามันดูเศร้ามาก แต่ก็เป็นงานแต่งงานที่เริ่ดมากทีเดียว คนจัดงานที่เป็นยูทูปเบอร์คนนั้นชื่ออะไรนะพี่ปลาย”
“องุ่น” ปลายฟ้าเอ่ยชื่อของหญิงสาวผู้รับผิดชอบชัดเจน
“อ้อ ใช่ ๆ ยูทูปเบอร์คนนั้นสุดยอดไปเลย คิดได้งไงที่ทำคลิปช่วงเวลาที่คุณวาดฟ้ามีความสุขกับคนรักออกมาเป็นภาพโฮโลแกรมแบบนั้น โอ๊ยยย ฉันงี้ร้องไห้เลยนะ ตอนที่ดูไลฟ์น่ะ”
ไม่ใช่แค่พุดซ้อนหรอก ปลายฟ้าก็ร้องไห้ แต่น่าเสียหายที่เธอไม่อาจเข้าร่วมงานแต่งงานของวาดฟ้าได้ แม่ของเธอเข้ารับการผ่าตัดตาในช่วงนั้น และเธอก็ละทิ้งหน้าที่การดูแลไปไม่ได้ การดูผ่านไลฟ์ที่องุ่นขออนุญาตคนรักของคุณวาดฟ้าแล้วจึงช่วยเธอได้ทีเดียว
ปลายฟ้าได้เห็นช่วงเวลาของคุณวาดฟ้า ตั้งแต่วัยเด็กที่วิ่งเล่นอย่างร่าเริงไร้กังวล วัยรุ่นแรกสาวที่มีความรักครั้งแรก และอกหักครั้งแรกเมื่อเข้าสู่วัยสาว จนวัยทำงานที่หันหน้าเข้าหาคอมพิวเตอร์ปั่นต้นฉบับ และวัยผู้ใหญ่ที่พบรักแท้ครั้งเดียวตลอดไป
บันทึกภาพเคลื่อนไหวที่ถ่ายทอดมาเป็นโฮโลแกรมพวกนั้นมาจากการทุ่มเททั้งเงินทองและแรงใจของกรินทร์และองุ่น เพื่อเป็นของขวัญแต่งงานแด่นักเขียนผู้สร้างตำนาน และหนึ่งในบันทึกภาพพวกนั้น มีช่วงเวลาหนึ่งที่ทำให้ปลายฟ้าน้ำตาริน
‘ถ้าไม่ผ่านบททดสอบที่เต็มไปด้วยความทุกข์ ก็คงไม่รู้สึกถึงความสุขแบบนั้นใช่ไหม’
ประโยคนั้น คือประโยคที่วาดฟ้าพูดกับเธอ เป็นบันทึกภาพที่ได้จากกล้องแอบถ่ายของแพรวพลอย แต่นอกจากหลักฐานที่คดีตั้งวันเกิดเหตุ ช่วงเวลาต่าง ๆ มากมายถูกบันทึกไว้อย่างเงียบ ๆ ในอีกแง่ มันคือการกระทำละเมิดกฎหมายเพื่อประโยชน์ของหญิงสาวผู้ขังตัวเองในความแค้น แต่อีกด้าน มันกลับฝังความทรงจำดี ๆ ไว้มากมายเช่นกัน
ความทรงจำดี ๆ ที่มีชายหนุ่มคนนั้นปรากฏในไลฟ์
เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสุดดี ใบหน้าหล่อเหลาไม่เปลี่ยน ผมยาวเล็กน้อย ส่วนหน้าม้าปัดเสยเพื่อร่วมพิธี และในวงแขนของเขา...เจ้าแมวน้อย มันใส่ชุดราตรีตัวจิ๋วสีฟ้าน้ำทะเล...
เห็นได้แค่ผ่านหน้าจอ ไม่อาจเข้าไปอยู่ใกล้ ไม่อาจยื่นมือไปสัมผัส
“สำรับตั้งเสร็จแล้วลูก มากินกันได้แล้วเร็ว”
ตอนที่นางขวัญใจเรียกลูกของเธอจากเสื่อ ก็เป็นตอนที่พุดซ้อนปรุงขนมจีนน้ำพริกเสร็จพอดี กลิ่นหอมและสีสวยน่ากินจนเธออยากรีบห่อให้กล่องเพื่อนำไปส่งให้ลูกค้าเต็มที
“แม่เตรียมดอกไม้ทอดเสร็จแล้ว อย่าลืมหยิบไปล่ะ”
แม่บอกเธอด้วยรอยยิ้มสดใส แต่ที่ทำให้ปลายฟ้ายิ้มกว้างกลับไปเพราะดวงตาของแม่ส่องประกายราวกับมีอัญมณีฝังอยู่ภายใน
การรักษาต้อของแม่ได้ผลดี ทำให้แม่ของเธอกลับมามองเห็นชัดเจน ดูละครทีวีได้สนุกมากกว่าเดิม และได้มองเห็นโลกได้มากกว่าที่เคย ซึ่งอย่างหลังไม่เกี่ยวกับดวงตา แต่เป็นข่าวการลักลอบเสพยาเกินขนาดจนตายในเรือนจำของไอ้เปลว
น่าเวทนาใจอยู่หรอก แต่สำหรับครอบครัวของปลายฟ้า การจากไปอย่าถาวรของคนที่สร้างบาดแผลให้ย่อมหมายถึงสวัสดิภาพการใช้ชีวิตที่ดีขึ้น ปลอดภัยขึ้น หายใจได้โล่งปอดมากขึ้น ในที่สุด บ้านก็ได้เป็นบ้านสำหรับเธอเสียที
ปลายฟ้าเองก็เข้ารับการรักษาอาการทางจิต กินยาตามหมอสั่งและเรียนรู้การเยียวยาใจ ตอนนี้เธอสบายดีแล้ว ปลายฟ้ามักพูดกับตัวเองแบบนั้น แต่เธอรู้ดีว่ายังเหลืออาการหนึ่งที่ไม่สามารถรักษาได้ด้วยยา
‘เปิดทรัพย์สินและเส้นทางการเงินของนายปองศักดิ์ มณีจันทร์ ทีมข่าวสืบสวนขอพาผู้ชมไปเปิดอีกด้านหนึ่งของคดีสะเทือนสังคม หลังการเสียชีวิตของ เสี่ยปองศักดิ์ มณีจันทร์ นักธุรกิจผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ชายฝั่งตะวันออก
ซึ่งล่าสุด…ตำรวจยืนยันว่าเป็นการฆาตกรรมโดยนางแพรวพลอย ภรรยาของเขาเอง’
เสียงของผู้ประกาศข่าวภาคเที่ยงทำให้ปลายฟ้าหยุดมือที่กำลังตักแกงใส่จานข้าวให้แม่
‘ภายหลังการเสียชีวิตของเสี่ยปอง ทีมสืบสวนได้เข้าตรวจสอบทรัพย์สินและเส้นทางการเงิน พบเครือข่ายการเงินที่ซับซ้อน เชื่อมโยงทั้งหนี้นอกระบบ เว็บพนันออนไลน์ และบ่อนผิดกฎหมาย เอกสารการเงินหลายรายการถูกโอนผ่านบัญชีบุคคลอื่น เพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจสอบ ขณะที่บางส่วนถูกโยงไปยังกลุ่มทุนสีเทาในพื้นที่ ซึ่งอยู่ระหว่างการขยายผล’
“เฮ้อ ดูสิ เห็นข่าวบอกว่าก่อนตายก็กำลังลงแข่งเลือกตั้งไม่ใช่ไหรือ จะว่าโชคดีของประชาชนดีไหมนะ แล้วถึงจะยังมีชีวิตอยู่แล้วชนะการเลือกตั้ง จะไม่หาเรื่องทำผิดกฎหมายไปใหญ่หรือ”
แม่ของเธอรำพึงพลางส่ายหน้า ส่วนพุดซ้อนก็ละสายตาจากโทรทัศน์มาทางปลายฟ้า คนเป็นพี่ทำเพียงยิ้มตอบ เป็นการบอกให้รู้ว่าเธอโอเค ถึงจะเห็นทั้งภาพและได้ยินชื่อของหญิงสาวผู้สร้างวีรกรรมบนเรือยอชต์ในข่าวก็ตาม
‘จากการให้ปากคำของนางแพรวพลอย กล่าวว่าเสี่ยปองอยู่เบื้องหลังหนี้นอกระบบและการหลอกลวงให้ลงทุนจนทำให้นางไพลินและนายอดิศรต้องประสบชะตากรรมร้าย และนั่นอาจเป็นหนึ่งในแรงกดดันที่นำไปสู่โศกนาฏกรรม แต่หากย้อนดูประวัติในอดีต ชื่อของ ‘ไพลิน’ มารดาของแพรวพลอยถูกพิพากษาจำคุก 20 ปี ฐานจ้างวานวางเพลิงร้านล่องนาวา จนเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย’
“รุ่นแม่ก็สร้างเวรกรรมไปแล้ว นี่ยังมาถึงรุ่นลูกอีกหรือนี่”
นางขวัญใจเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด จะดีกว่าถ้าเธอหยิบรีโมทมาปิดโทรทัศน์เสีย ป้องกันไม่ให้แม่ของเธอจิตตกไปกับข่าวอาชญากรรม แต่ในตอนที่ปลายฟ้ากำลังจะกดปุ่มปิดทีวีนั้น ชื่อของชายหนุ่มก็ถูกเอ่ยออกออกมา นิ้วของปลายฟ้าก็หยุดชะงัก
‘เรื่องน่าประหลาดกว่านั้นคือ เจ้าของร้านอาหารล่องนาวา คือบิดาของนายเขตต์ สมุทรกุมภีร์ ผู้ก่อตั้ง Beyond The Horizon รีสอร์ตติดชายทะเลที่เสี่ยปองและนางแพรวพลอยร่วมทุน และที่รีสอร์ตแห่งนั้นเอง ที่เป็นสถานที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมเชฟสาว อันเป็นคดีล่าสุด แหล่งข่าวบางส่วนระบุว่า ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสาม ไม่ได้มีเพียงเรื่องธุรกิจ…
...แต่ยังมีความสัมพันธ์ส่วนตัว ที่ซับซ้อน จนถูกตั้งข้อสังเกตว่า คดีนี้อาจไม่ใช่แค่เรื่องเงิน หรืออำนาจแต่อาจเป็นโศกนาฏกรรมชิงรักหักสวาท’
“ชิงรักหักสวาทบ้าอะไรล่ะ” พุดซ้อนบ่นใส่ผู้ประกาศเสียงเขียว แล้วคว้ารีโมทจากมือปลายฟ้าไปกดปุ่มเปลี่ยนช่องทันที “ดูรายการตลกดีกว่า บันเทิงกว่าข่าวใส่ไข่พวกนี้อีก”
พุดซ้อนไม่ได้อยากดูรายการตลกหรอก แค่ไม่อยากให้ผู้เป็นพี่ฟังเรื่องราวพวกนั้นมากกว่า
แม้ผ่านมาหลายเดือนแล้วนับจากเหตุการณ์บนเรือยอชต์ แต่ปลายฟ้าก็ยังจดจำในทุกรายละเอียดได้ บทสนทนาระหว่างเขากับแพรวพลอยสะเทือนใจมาถึงเธอที่ซ่อนตัวเพื่อหาจังหวะเข้าไปช่วย อาการคลุ้มคลั่งของแพรวพลอยเมื่อถูกเขาพูดใส่แบบนั้น ร่างชุ่มโชกด้วยโลหิตย้อมทั้งเสื้อ จี้เขี้ยวและจี้พระจนกลายเป็นสีแดง และสุดท้ายดวงตาสีนิลคู่นั้น ค่อย ๆ อ่อนแสงจนดับไป ตอนนั้น เธอร้องไห้แทบขาดใจ แล้วภาวนาของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยกพลขึ้นเรือนำเขาส่งถึงมือหมอได้ทันท่วงที
‘เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว’
ลียงเป็นโทรศัพท์มาบอกเธอหลังจากที่เธอถูกแยกตัวออกไปสอบปากคำเป็นเวลาหลายชั่วโมง แล้วในวันขอบคุณพระเจ้า วันเดียวกันกับวันที่แม่เธอผ่าตา วันเดียวกับที่งานแต่งงานของวาดฟ้าถูกจัดที่ชายหาด วันนั้นปลายฟ้าก็ได้รับข่าวดีว่าร่างกายของเขาตอบสนองต่อการรักษา และฟื้นฟูขึ้นตามลำดับ ส่วนคำพูดที่เขาเอ่ยออกมาเป็นคำแรกกับลียงหลังจากออกจากห้องผู้ป่วยวิกฤตคือชื่อของเธอ
เสียงสายเรียกเข้าดังจากโทรศัพท์ในกระเป๋าสัมภาระ เจ้าของหมายเลขไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นกรินทร์ที่คงโทร.บอกกำลังเข้ามารับเธอ ปลายฟ้าเข้าไปกอดแม่แล้วหยิบถุงใส่กล่องขนมจีนน้ำพริกที่พุดซ้อนเตรียมไว้ให้ จากนั้นก็จะเดินออกไปนอกบ้าน
“ปลาย เดี๋ยวลูก อุตส่าห์เตือนแล้วลืมจนได้” นางขวัญใจกัดมือเรียกลูกสาว แล้วชูของที่เธอลืมหยิบไป “แล้วอย่าไปลืมทิ้งไว้ที่ไหนล่ะ ถ้าคุณเข้ไม่ได้กินดอกไม้ทอดของแม่ละก็น่าดู”
ปลายฟ้าทำยิ้มเจื่อน คุณเข้กลายเป็นคนโปรดของแม่ตอนที่เขามาช่วยเธอให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของไอ้เปลวได้ทันการ ชายหนุ่มออกจากงานเปิดตัวโครงการ แล้วตามเธอไปถึงบ้านเพราะใจห่วง แต่พอเคาะประตูก็รู้จากปากของแม่ว่าปลายฟ้ายังมาไม่ถึง เขาจึงติดต่อกลับไปหากรินทร์ที่อยู่ระหว่างการตอบคำถามนักข่าวถึงประเด็นนักเขียนเงา
คุณเข้ไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของเธอ ฉะนั้นสัญญาณเรียกเข้าที่ดังต่อเนื่องนั้นมาจากกรินทร์ คุณเข้เดินตามเสียงโทรศัพท์ไปจนเห็นผ้าคลุมไหล่ของเธอตกใกล้กับซากรถเก่า แต่ตอนนั้นเองที่เขาระเบิดความโกรธ กระชากไอ้เปลวไปอัดเสียจนใบหน้ายับ เธอได้ยินจากเจ้าหน้าที่ตำรวจว่ากระดูกแขนของไอ้เปลวหักหลายชิ้น
“พี่ปลาย ไปค้างตั้งหลายวัน ทำไมเอากระเป๋าไปใบแค่นั้นล่ะ ทำอย่างกับแค่กลับบ้านอย่านั้นล่ะ” องุ่นโผล่หน้าออกจากที่นั่งข้างคนขับ
“พี่คงอยู่ไม่นาน แค่ไปอธิบายว่าฉากไหนในนิยายใช้ส่วนไหนของรีสอร์ตเป็นโลเกชั่นเท่านั้น เสร็จแล้วก็จะกลับ” ซึ่งปลายฟ้าเตรียมสัมภาระไว้สำหรับสองวันหนึ่งคืน หลังจากทำงานให้องุ่นเสร็จเรียบร้อย รวมไปถึงงานฟู้ดเดลิเวอรีให้แม่แล้ว ปลายฟ้าก็กลับทันที
“องุ่นคิดว่าจะชวนพี่ปลายพักผ่อนต่อสักวันสองวัน เที่ยวแถวนั้นให้อิ่มก่อนกลับมาลุยงาน”
ลุยงานขององุ่นคือการทำงานกับบริษัทผลิตสารคดีเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมที่เกิดขึ้น ซึ่งอักษรารัญจวนได้รับอนุญาตให้เป็นผู้เข้ามาเก็บข้อมูลหน้างานเพียงบริษัทเดียว โปรเจคใหม่นี้มีกรินทร์เป็นหัวเรือเพราะเขาเป็นที่รู้จักในวงการสื่อมวลชนซึ่งมีนักข่าวสายสืบสวนอยู่ในสายการติดต่อ แล้วก็ยังผู้อยู่ในการณ์จริงที่อยู่ในข้อตกลง
หนึ่งคือปลายฟ้า หนึ่งคือบาร์เทนเดอร์หนุ่ม และอีกหนึ่งคือชายหนุ่มที่เคยตกเป็นจำเลย
“เที่ยวแถว ๆ นั้นที่บอกคงไม่มีบาร์โฮสต์รวมอยู่ในรายการหรอกนะ” กรินทร์ถามทันทีที่กลับมานั่งประจำตำแหน่งคนขับหลังจากช่วยเธอเก็บกระเป๋าสัมภาระในกระโปรงหลัง
“แหม นั่นไฮไลต์เลยนะ จะไม่มีได้ไง” องุ่นหันไปทำหน้าทะเล้นตอบ แล้วหันหน้ามาทางเธอโดยไม่สนใจแววตาขุ่นของกรินทร์ “ครั้งที่แล้วที่เราไปเซกส์ช้อปด้วยกัน ถูกใจพี่ปลายหรือเปล่า”
แต่พอองุ่นจู่โจมด้วยคำถามแบบนั้น ปลายฟ้าก็ชะงักงัน “เอ่อ...พี่แทบไม่ได้ดูอะไรในนั้นเลย”
“งั้นต้องไปซ้ำ” องุ่นบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับเป็นอีกหนึ่งไฮไลต์สำคัญ
จะว่าไป ปลายฟ้านึกได้ว่าทิ้งของขวัญเซอร์ไพรส์ขององุ่นไว้ในห้องพักหมายเลข 222 ป่านนี้แล้ว มันคงถูกย่อยในโรงกำจัดขยะที่ไหนสักแห่ง
ห้องพักห้องนั้น...มันยังเหมือนเดิมหรือเปล่านะ
คำถามของปลายฟ้าก็ยังคงเป็นคำถามต่อไปในหัว ยิ่งได้เห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญของ Beyond The Horizon ตอนที่เธอไปถึงแล้ว ปลายฟ้าไม่รู้เลยว่าทุกอย่างที่เคยเป็นห้องพักหมายเลข 222 จะคงเดิม เพราะตั้งแต่ส่วนต้อนรับ ไปจนถึงเส้นทางที่นำสู่โซห้องพัก ได้รับการเปลี่ยนโฉม ไม่ใช่แค่สถานที่แต่บุคลากรเกือบทั้งหมด
ความใหม่อาจทำให้รู้สึกดีสำหรับใครหลายคนที่นี่ แต่ก็มีบางกรณีที่ทำให้ปลายฟ้ารู้สึกอกโหวง
ย้อนกลับไปวันแรกที่เธอย่างเข้ามา คนแรกที่เธอได้พบหน้าคือคุณแหวว ใบหน้าดุ น้ำเสียงเข้มงวดแบบนั้น เธอไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว
“ห้องพักเรียบร้อยแล้วค่ะ บีชวิลล่าสองห้องใกล้ ๆ กัน” องุ่นยื่นคีย์การ์ดใบหนึ่งส่งให้กรินทร์ “เป็นมุมที่เห็นเรือยอชต์จอดแบบไม่มีอะไรบัง”
“ทีมงานของบริษัทโปรดักชันรอที่ห้องอาหารแล้ว ใกล้มื้อเย็นแล้ว พวกเขาเลยขอกินข้าวไปคุยไป” กรินทร์ที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์บอกกับซีอีโอสาวที่กลายเป็นคู่หูคนสำคัญ
นั่นสิ...ปลายฟ้ายกถุงกระดาษใบใหญ่ที่ใส่ขนมจีนน้ำพริกและดอกไม้ทอดไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ “ฉันรบกวนฝากถุงนี้ให้คุณเขตต์ได้ไหมคะ ฝากบอกว่าของฝากจากคุณขวัญใจ”
“คุณเขตต์ยังไม่เข้ารีสอร์ตค่ะ ไม่แน่ใจว่าจะเข้ากี่โมง” พนักงานต้อนรับตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ “แต่จะเก็บไว้ให้นะคะ”
“ถ้าอย่างนั้น...ฝากไว้กับคุณลียงก็ได้ค่ะ” ถ้าเป็นเชฟหนุ่มน่าจะรู้วิธีการเก็บให้คงสภาพรสชาติก่อนถึงมือผู้ชิม
“คุณลียงก็ไม่อยู่ค่ะ ออกไปพร้อมกับคุณเขตต์”
หญิงสาวลอบระบายลมหายใจ คงช่วยไม่ได้แล้วจริง ๆ เธอจึงยื่นถุงขนมจีนให้กับพนักงานสาว แต่ในตอนนั้นเอง เสียงที่ไม่ยินมานานก็ดังจากด้านหลัง
“ปลาย”
ปลายฟ้าหันไปทางต้นเสียงทันที “พี่ชิด”
บาร์เทนเดอร์หนุ่มเดินเข้ามาหาเธอพร้อมด้วยเอกสารที่ถูกหอบไว้แนบลำตัวด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างก็หิ้วมะพร้าวหนึ่งทะลาย
ชิดยังคงทำงานอยู่ที่นี่ต่อ แต่จากแต่งตัวที่เหมือนพนักงานสำนักงาน บัตรพนักงานที่ติดตรงหน้าอกเขียนตำแหน่งเป็นภาษาอังกฤษแปลความหมายได้ว่า หัวหน้าฝ่ายพัฒนาและจัดการเครื่องดื่ม
“อ้อ...” ชิดมองตามสายตาของปลายฟ้าที่เพ่งไปยังมะพร้าวเหล่านั้น “จะใช้ในเมนูเครื่องดื่มสูตรพิเศษน่ะ”
จริงสิ ถ้าเป็นพี่ชิด อาจช่วยเธอเรื่องเก็บอาหารได้ “แม่ของปลายมีของฝากมาให้คุณเข้ วานพี่ชิดช่วยเก็บให้จนกว่าคุณเข้จะกลับมาได้ไหมคะ”
“เอ่อ...” ชิดทำหน้าคล้ายลังเล แล้วตอบเธอว่า “ทำไมไม่เอาไปเก็บที่บ้านล่ะ”
“ที่บ้าน? หมายถึงห้องพักที่ปลายพักใช่ไหมคะ ตู้เย็นในห้องพักมันเล็กไป ใส่ไม่พอหรอกค่ะ”
“เอ่อ...คือพี่ปลายคะ” องุ่นก้าวเข้ามาแทรก “แต่มันไม่ใช่เตียงคู่ค่ะ”
คราวนี้เธอหันไปมองหญิงสาวรุ่นน้องด้วยความรู้สึกงุนงงมากกว่าเดิม หมายความว่าเธอต้องจ่ายค่าห้องเองหรือ แล้วเธอก็ไม่ได้จองห้องมาล่วงหน้าด้วย ปลายฟ้าหันขวับไปทางกรินทร์
กรินทร์ยกมือทั้งสองขึ้นทำท่าไม่รับไม่รู้ แต่ก็พูดต่อว่า “ถ้าปลายไม่มีห้องพักจริง พี่จะเสียสละไปนอนบนเตียงชายหาดให้ก็แล้วกัน”
“พี่หมายถึงบ้านที่ปลายมีคีย์การ์ดเข้าออกได้ตลอดเวลา” ชิดบอกเธอแค่นั้นแล้วเดินจากไป ทิ้งปลายฟ้าให้ยืนทำหน้าเหวอพร้อมกับถุงขนมจีนในมือ
บ้าน...อย่างนั้นหรือ
