โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
กลิ่นหอมหวานจากนมแก้วนั้นลอยฟุ้งแตะปลายจมูกเรียกร้องให้ยื่นมือไปหยิบแล้วลองจิบ แต่เพียงแค่เพียงจิบเดียว คิ้วของเธอก็เลิกขึ้น เพราะในความขาวของนมสดแก้วนี้มีรสชาติหอมหวานของคาราเมลผสมผสานได้กลมกล่อมลงตัว สวนทางกับคำเตือนเรื่องนมของแหววในนาทีก่อนหน้า ที่แม้ว่านมแก้วนี้จะไร้ฤทธิ์ของเครื่องดื่มมึนเมา แต่รสชาติที่ซ่อนอยู่ใต้ของเหลวกลิ่นหอมสีขาวก็ดึงดูดปลายลิ้นของหญิงสาวให้ละเลียดดื่มจนหมด
ความคิดของเธอล่องลอยกลับไปวันที่ซ่อนตัวในคลังเหล้า ทั้งผู้หญิงที่ชื่อแพรวพลอย และแหววต่างก็เอ่ยคำว่า ‘น้ำตาล’ ออกมา
มันเป็นนามเดียวกับป้ายที่ร้อยคอขวดเหล้าให้ตู้เก็บสมบัติของเขา ทั้งคำพูดของผู้หญิงสองคนในคลังเหล้าก่อนหน้า รวมไปถึงคำพูดของชิดล้วนกระตุ้นความใคร่รู่ จนในที่สุดเธอก็นั่งไม่ติดที่ พาตัวเองไปเปิดโน้ตบุ๊คแล้วสืบค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวกับรีสอร์ตแห่งนี้
“ข่าวคดีของ Beyond The Horizon” นิ้วเรียวพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างชำนาญตามริมฝีปากอิ่มที่เอ่ยเป็นคำพูด
รอไม่กี่อึดใจ เว็บเบราเซอร์ก็แสดงผลการค้นหาให้นักเขียนสาว แต่ไร้บทความหรือข่าวตามคำค้น จะมีก็เพียงรีวิวต่าง ๆ ในเว็บตัวกลางจองโรงแรม และข่าวการเปิดตัวรีสอร์ตแห่งนี้
“ปองพล ศักดิ์มณีจันทร์, แพรวพลอย ศักดิ์มณีจันทร์, ลียง หัตถาทิพย์, เขตต์ สมุทรกุมภีล์”
ปลายฟ้าไล่อ่านรายนามผู้ถือหุ้นทั้งสี่ที่ปรากฏบนเว็บข่าวท้องถิ่น แล้วจับจ้องไปทางหญิงสาวเพียงคนเดียวที่มีชายสองคนยืนขนายข้าง คนแรกเป็นหนุ่มใหญ่สวมใส่สูทภูมิฐานและยืนชิดแนบสนิทโอบเอวของหญิงสาวที่เธอเห็นในคลังเหล้า ส่วนอีกคนที่สวมใส่ชุดเชฟสีดำทั้งชุดเป็นชายหนุ่มผมสีบลอนด์เข้ม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าคมสันตามแบบชนชาติตะวันตก
“ชื่อผู้ถือหุ้นมีสี่คน แต่ในภาพมีแค่สาม...”
เธอปักหมุดความสงสัยไว้ในใจแล้วเปิดหน้าเว็บตัวกลางจองโรงแรมเพื่ออ่านรีวิวของที่นี่ ทว่าส่วนมากพูดถึงความแปลกใหม่ของค้อกเทลที่ไม่เหมือนใคร ไปจนถึงเหล้าบ่มเองของรีสอร์ต แต่เมื่อเลื่อนหน้าเว็บลงมา ก็ได้เห็นรูปถ่ายขนมหวานหน้าตาน่ากินพร้อมคำชื่นชมในรสชาติและแนะนำว่าต้องกินคู่กับเหล้าใดบ้าง
“ที่นี่ขึ้นขื่อเรื่องขนมหวานจริง ๆ ...”
พอเลื่อนนิ้วบนเมาส์เพื่อขยับหน้าเว็บลงมาเพื่อไล่อ่านต่อ นิ้วของปลายก็หยุดชะงักตรงรูปถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมชุดเชฟถ่ายคู่กับแขกชาวต่างชาติ ปลายฟ้าเซฟภาพนั้นแล้วขยายใหญ่เพื่ออ่านตัวอักษรบนป้ายชื่อติดหน้าอก
“น้ำตาล...”
ขนของปลายฟ้าลุกซู่ ในทันทีที่เอ่ยชื่อออกมาภาพของป้ายห้อยเหล้าขวดนั้นก็ฉายชัดราวกับวางอยู่ตรงหน้า
นักเขียนสาวขยายรูปให้ใหญ่ขึ้นอีก เพื่อจับรายละเอียดของใบหน้าสวยหวานที่เข้ากันกับนาม แต่ดวงตาของเธอคนนี้ช่างหม่นเศร้า แม้จะมีรอยยิ้มระบายบนใบหน้าแต่เป็นยิ้มที่ไม่ได้ออกมาจากหัวใจราวกับแบกรับความรู้สึกหนักอึ้งมากมายไว้ในใจ และเป็นรอยยิ้ม...แบบเดียวกับตัวเธอเอง
“ต้องไปถามพี่ชิดให้ได้ว่าน้ำตาลคือใคร” เร็วเท่าใจคิด ปลายฟ้าปิดโน้ตบุ๊คแล้วรีบอาบน้ำทำกิจวัตรของเวลาเช้าที่ตอนนี้ก็สายโด่แล้ว จากนั้นออกจากห้องโดยหลงลืมไปว่ามีอาหารเช้าวางบนโต๊ะ
ทว่าปลายฟ้าเดินห่างจากวิลล่าไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ต้องหยุดเดินกะทันหันเพราะเห็นร่างสูงของชายหนุ่มเดินตัดจากซอยข้างวิลล่าการ์เด้นโซนที่เธอดูแล
เขากลับมาแล้ว!
ด้วยเสื้อยืดสีขาว กางเกงวอร์มสีเทา รองเท้าสลิปออนเรียบง่ายนั้นทำให้ปลายฟ้าอดคิดไม่ได้ว่าเหมือนเขาเพิ่งหายตัวไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง ไม่ใช่ข้ามวันข้ามมหาสมุทรไปไกลถึงนิวยอร์ก
ความตั้งใจเดิมที่จะไปหาชิดจึงถูกเปลี่ยน เพราะเกรงว่าเขาอาจมีปลายทางเดียวกับเธอ ทว่าทิศทางของชายหนุ่มนั้นไม่ใช่ห้องอาหารริมทะเล แต่เป็นทางไปโซนห้องพักพนักงาน ปลายฟ้าจึงเดินสะกดรอยตามอยู่ห่าง ๆ กระทั่งเห็นเขาแทรกตัวเข้าไปหลังดงต้นแก้วสูงพ้นหัวที่ปลูกเป็นแนวกำแพงบังตาห้องพักพนักงานราวกับอยากซ่อนตัวให้พ้นสาย โดยรู้ว่ายังมีสายตาซุกซนของปลายฟ้าคอยแอบมอง
“คุณแหววมีอะไรจะคุยกับผมหรือครับ”
แม้ไม่เห็นตัว แต่คนที่กำลังซุกซ่อนใต้ดงไม้ก็ยังได้ยิน
“ฉันอยากให้คุณหยุดอะไรก็ตามที่เป็นการทำร้ายคนอื่นเสียที”
“ผมก็กำลังจะหยุดอยู่นี่ไง”
“ที่คุณเข้าใกล้ปลายฟ้ามันหยุดตรงไหนมิทราบ ฉันขอร้องเถอะ ขอให้น้ำตาลเป็นคนสุดท้ายไม่ได้หรือไง จะสร้างกรรมเวรต่อกันไปถึงไหน!”
คนที่แอบฟังได้ยินชื่อตัวเองในบทสนทนาก็เกิดอาการตัวแข็งชั่วขณะ เธอไปเกี่ยวอะไรกับการวิวาทของพวกเขากัน
“โดยให้ผมยอมรับข้อกล่าวหาที่ทำให้ผมกลายเป็นผู้ต้องหาอย่างนั้นสิ”
“ข้อกล่าวหาที่จะทำให้คุณกลายเป็นผู้ต้องขังเร็วขึ้นต่างหาก!”
ผู้ต้องขัง! ปลายฟ้ายกสองมือกุมปากทันทีที่ได้ยิน
“ด้วยหลักฐานจากหมาลอบกัดตัวหนึ่งในรีสอร์ตสินะ” ชายหนุ่มโต้กลับรวดเร็ว
“จะหนึ่งตัวหรือกี่ตัว มันก็ทำคุณเข้าคุกได้ แต่ถ้าคุณไม่กลัวการใช้ชีวิตในคุกก็เรื่องของคุณ”
“ผมไม่กลัวเรื่องเข้าคุก”
วินาทีนั้น มีเสียงสวบสาบคล้ายมีคนเดินผ่าน บทสนทนาเคร่งเครียดก็เงียบทันทีราวถูกกดปุ่มหยุด ปลายฟ้าเองก็ต้องทำตัวให้นิ่งสนิท แล้วลอดมองผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ เห็นแหววสะบัดตัวเดินออกไป และไม่กี่นาทีถัดมา ชายหนุ่มก็ก้าวขาเดินออกจากดงหนาทึบของต้นแก้ว
ปลายฟ้าขดตัวรอที่เดิมจนเขาเดินห่างออกไปหลายก้าว จากนั้นสวมบทนักสะกดรอย แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่การตรงกลับห้องพักหมายเลข 222 หรือห้องอาหารริมทะเลที่เขามักหายตัวไปนั่งในมุมลับตาคนหลายชั่วโมง แต่เป็นผืนดินใต้ต้นตะแบกที่ดอกของมันเริ่มร่วงหล่นโรยราไปตามกาลเวลา
จากดงปักษาสวรรค์ที่นักสะกดรอยจำเป็นใช้เป็นที่กำบัง ทำให้เห็นสีหน้าของเขาไม่ชัดเจนนัก แต่ท่านั่งที่ชันเข่าทั้งสองขึ้น แล้วแหงนหน้ามองกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ใหญ่ของชายหนุ่ม ก็ส่งความรู้สึกหม่นหมองมาถึงหัวใจของผู้ลอบมอง
เมี้ยว
เบอร์เบิน! หญิงสาวอุทานในใจ เมื่อเจ้าแมวน้อยดันโผล่มาหมอบสี่ขาแล้วกลิ้งตัวนอนแผ่ในท่าอ้อนขอการจกพุงจากปลายฟ้า
มาอ้อนอะไรเอาตอนนี้ เจ้าเหมียว! ถึงจะน่ารักน่าเอ็นดูแค่ไหน ก็ต้องอดกลั้นยึดมือของเธอให้อยู่แต่ในที่มั่น
เมี้ยว
“ชูว์”
นักเขียนสาวแตะนิ้วชี้ที่กลางริมฝีปาก แต่เจ้าเหมียวไม่เข้าใจภาษามือ ยังคงส่งเสียงร้องอย่างเอาแต่ใจ จนมีปลายเท้าของใครบางคนเข้ามาอยู่ในสายตา ที่ถึงแม้จะไม่เงยหน้ามอง แต่ชายกางเกงวอร์มสีเทายาวคลุมตาตุ่มกับปลายนิ้วทั้งห้าบนรองเท้าแตะแบบหนีบของรีสอร์ต ก็ทำให้เธอรู้ว่าเป็นใคร กระนั้นจะให้เธอถูกจับว่าแอบมองเขาอยู่ไม่ได้ ปลายฟ้าจึงแสร้งลูบหัวแมวน้อยแล้วพูดชมมันว่า
“แกจมูกดีจริง ๆ เลยเบอร์เบิน เล่นซ่อนแอบกับแกไม่เคยชนะเลย ดูสิ แป๊บเดียวก็ตามตัวฉันเจอ”
จากนั้นทำเนียน แหงนหน้ามองเจ้าของปลายเท้าทั้งสองที่กำลังยืนสอดมือล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง
“อ้าว คุณเข้ คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
“มาตั้งแต่ตอนที่คุณบอกว่าเล่นซ่อนแอบกับแมว”
“ฉันหมายถึงคุณกลับจากนิวยอร์กตั้งแต่เมื่อไหร่”
เขาไม่ตอบคำถาม ก้มลงอุ้มแมวสุดรักขึ้นแล้วหมุนตัวเดินกลับไปนั่งลงที่โคนต้นตะแบก แล้วตั้งหน้าตั้งตาเกาคางให้แมวทิ้งให้คนถามรอเก้อ
“ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว ฉันก็จะควรกลับไปนอนห้องพักพนักงานได้แล้วใช่ไหมคะ” เธอลุกขึ้นยืน พลางใช้มือปัดกางเกงไปมาแม้จะไม่ได้มีฝุ่นเกาะจริง
“เท้าคุณหายดีแล้วหรือไง” แทนที่จะตอบคำถามแรกของเธอ เขากลับใส่ใจบาดแผลที่ฝ่าเท้า
“ก็อย่างที่คุณเห็น ดีขนาดเล่นซ่อนแอบกับเบอร์เบินได้เลย”
มุมปากหยักมีรอยยิ้มแต้มเล็กน้อย “แต่คุณดูซูบไปนะ คุณแหววบอกว่าคุณกินอาหารที่จัดให้ไม่เคยหมด”
“ปกติฉันกินน้อยอยู่แล้วค่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันไปเก็บข้าวของออกจากห้องของคุณแล้วกลับไปพักที่ห้องพักพนักงานเหมือนเดิม”
“คุณกลับห้องพักของคุณไม่ได้แล้วนี่นา”
“เอ๊ะ” คิ้วหนาตามธรรมชาติของหญิงสาวเลิกขึ้น
“อา...” ชายหนุ่มออกเสียงราวกับมีอะไรพลาดไป “คุณแหววยังไม่ยอมบอกคุณจริง ๆ ด้วย”
เมื่อเช้าหัวหน้าแม่บ้านมาส่งอาหารให้เธอถึงห้อง แต่ไม่บอกอะไรถึงห้องพักพนักงานเลย นอกจากสั่งให้กินนมแล้วจากไปด้วยคำเตือนประหลาด
“ทำไมฉันถึงกลับห้องพักพนักงานไม่ได้ละคะ”
“ก็...” ชายหนุ่มก้มหน้าสบตาเบอร์เบินที่ส่งเสียงครืดคราดในลำคอ แล้วยื่นจมูกชนปลายปากของเขา “มีแม่บ้านรีสอร์ตคนใหม่มาทำแทนคุณแล้ว”
“คุณว่าอะไรนะ มีแม่บ้านรีสอร์ตคนใหม่มาทำแทน แล้วฉันล่ะ!” พอได้ยินก็ถามกลับด้วยความตกใจ
“คุณถูกรีสอรต์เลิกจ้างแล้วยังไงล่ะครับ”
“เลิกจ้าง!”
“ใช่ เลิกจ้าง”
เขาพูดหน้าตาเฉยเหมือนการที่เธอตกงานเป็นเรื่องปกติของดินฟ้าอากาศ แต่ปลายฟ้ากำลังเกิดอาการสติกระเจิง
“ไม่เห็นคุณแหววบอกฉันเลย ละ... แล้วคุณรู้ได้ยังไง คุณเพิ่งกลับมาจากนิวยอร์กไม่ใช่หรือ!”
“ที่ผมรู้ก็เพราะ...” เขาพูดขณะปล่อยเบอร์เบินลงพื้น “ผมเป็นคนบอกให้ทำ”
“คุณ...คุณเป็นคนบอกให้ทำ!” น้ำเสียงของปลายฟ้าแข็งขึ้นทันที “คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง เราดีลกันเพราะฉันคิดว่าคุณจะรับประกันการตกงาน แล้วคุณยังเสนอให้ฉันพักในห้องของคุณระหว่างพักฟื้น แต่วันนี้กลับเป็นคนให้ฉันออก คุณทำให้ฉันตกงานโดยไม่บอกล่วงหน้า!”
“คุณยังไม่ได้ตกงานเสียหน่อย”
เขาพูดอะไรของเขา! “ถ้าหมายถึงงานเขียนนิยายล่ะก็ใช่ แต่ฉันหมายถึงรายได้ที่ได้จากงานแม่บ้านหายไป แล้วคุณไม่ใช่คนของรีสอร์ตสักหน่อย ทำไมถึงบอกเลิกจ้างฉันได้”
“ถ้าคุณยังไม่รู้ ผมจะบอกให้ ที่นี่มีกฎใหม่ที่ตั้งขึ้นว่าหากแขกไม่พอใจหรือมีเหตุอันใดที่กระทบต่อความปลอดภัยหรือความเป็นส่วนตัว แขกมีสิทธิ์ร้องเรียนให้แม่บ้านประจำโซนหลุดจากตำแหน่งงานได้”
“ฉันทำอะไรไม่ถูกใจคุณหรือไง ผ้าปูเตียงไม่เรียบ หรือว่าวางขวดเหล้าผิดที่!” น้ำตาของเธอเอ่อล้นตามขอบตา
“เปล่า คุณไม่ได้ทำอะไรผิด งานของคุณดีมากเลยต่างหาก”
“แล้วทำไมถึงให้ฉันออก!”
“เพราะผมต้องการให้คุณให้เป็นแม่บ้านส่วนตัวของผม” ดวงตาคู่นั้นจดจ้องเธอแน่วนิ่ง “ของผมคนเดียว”
“!!!” ความตื่นตระหนกเรื่องถูกรีสอร์ตเลิกจ้างสร้างแรงสั่นสะเทือนได้เหมือนแผ่นดินไหว แล้วที่เขาเพิ่งพูดออกมานั้นก็ไม่ต่างจากอาฟเตอร์ช็อคเลย
“คุณสามารถเริ่มงานได้ทุกเวลาหากคุณพร้อม ผมรับรองว่าคุณจะได้รายได้ดี งานมั่นคง ที่พักฟรีมีอาหารให้ และได้...”
เขาหยุดพูด แล้วอุ้มเบอร์เบินขึ้นแนบอกก่อนลุกขึ้นยืน จากนั้นเดินเข้ามาใกล้ หากแต่ปลายฟ้ายังอยู่ในอาการช็อค จึงยืนเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง กระทั่งสัมผัสลมหายใจอุ่นเป่ารดข้างใบหูที่ตามมาด้วยเสียงกระซิบเบา ๆ ว่า
“...ฟังเรื่องเสียว ๆ ฟรีจากผมทุกคืน”
แทบไม่เชื่อหูตัวเอง และไม่อยากจะเชื่อเลยว่าความร้ายกาจของนมขาวสะอาดที่หัวหน้าแม่บ้านเพิ่งเตือนนั้น มันได้เกิดขึ้นกับเธอแล้ววินาทีนี้!
“ฉันขอปฏิเสธ!” ปลายฟ้าให้คำตอบเสียงแข็ง “และขอแจ้งลาออกด้วยตัวฉันเอง!”
