โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
การพิจารณาคดีจะมีอีกครั้งในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า และหากฝ่ายเขาไม่สามารถยื่นหลักฐานหรือมีพยานที่ชี้ชัดว่าบริสุทธิ์ละก็ ศาลก็จะเอนเอียงไปทางฝ่ายโจทก์อย่างไม่ต้องสงสัย เขตต์พ่นลมหายใจทิ้งแล้วคว้าแก้ววิสกี้ที่เพิ่งรินบรั่นดีใส่ ก่อนหมุนตัวเดินไปนั่งลงบนโซฟา
เขาหลับตาลงชั่วครู่ ฟังเสียงใบตะแบกสั่นไหวเบา ๆ สัมผัสสายลมและอากาศเย็นแทรกผ่านบานประตูเลื่อนที่แง้มเปิดไว้ให้เบอร์เบิน ความเย็นนั้นไม่ถึงกับหนาวจับใจ แต่ก็เย็นพอจะทำให้ผิวรู้สึกตึงเหมือนฤดูหนาวกำลังค่อยๆ แทรกตัวเข้ามาอย่างไม่ได้รับอนุญาต
แต่...ใบหน้าของปลายฟ้าที่ผุดขึ้นมาในความคิดคือสิ่งที่เขายินยอมแบบไม่ต้องการคำอนุญาต
แม้ดวงตาโศกของเธอชัดเจนกว่าที่เขาอยากให้เป็น ไม่ใช่ภาพในยามอมยิ้มน้อยๆ และไม่ใช่แววตาอ่อนโยนในคืนเงียบสงบที่มีเพียงสองคน แต่เป็นใบหน้าที่ตั้งตรงอยู่กลางห้องพิจารณา
เขตต์จำได้ว่าในวินาทีนั้น วินาทีที่เห็น ใบหน้าขมขื่นของปลายฟ้าที่แบกอดีตไว้ ใต้แสงไฟสีขาว ต่อหน้าสายตาคนแปลกหน้ามากมาย ริมฝีปากของเธอเม้มแน่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะกำลังประคองถ้อยคำที่สั่นพร่า แต่หนักแน่นพอจะไม่เปิดช่องให้ใครตั้งคำถามถึงความจริงถึงความทรงจำที่อาจทำแตกสลายได้ทุกเมื่อ
‘ช่วงนี้ควรให้คนไข้หลีกเลี่ยงสิ่งกระตุ้นค่ะ โดยเฉพาะสิ่งที่เชื่อมโยงกับเหตุการณ์ในอดีต’
เสียงของหมอยังคงลอยค้างอยู่ในหัวเขตต์ และชัดเจนจนน่าหวาดหวั่น
เขาจำได้ว่าตัวเองนั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ มือประสานกันแน่น ทั้งที่หมอไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ แต่ทิ้งน้ำหนักในทุกคำ
กิจกรรมทางเพศ ยา แอลกอฮอล์
แม้หมอจะไม่ได้เรียงคำเหล่านั้นออกมา แต่ในหัวเขตต์ พวกมันถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบในรายการต้องห้าม และเขารู้ดีว่าแทบทุกอย่างในชีวิตของเขา…อยู่ในรายการนั้นทั้งสิ้น
ท้องฟ้าด้านนอกมืดลงเร็วกว่าที่คิด สีฟ้าจางในตอนเย็นถูกกลืนด้วยเทาเข้ม และตรงขอบฟ้านั้นมีแสงสีแดงเรื่อของดวงอาทิตย์กำลังจะลับหายปรากฏเป็นเส้นสีแดง คล้ายรอยแผลที่น้ำตาลฝากฝังไว้บนฝ่ามือ
ความรู้สึกคับแน่นในอกเกิดขึ้นทันทีที่ภาพเหตุการณ์คืนนั้นย้อนกลับมา ภาพเหตุการณ์ที่จำฝังใจ และเป็นภาพเหตุการณ์ที่มีเขาคนเดียวเท่านั้นหรือรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขา น้ำตาล และเจ้าแมวน้อยที่ต่อสู้เอาตัวรอดด้วยสัญชาตญาณของมัน
เขตต์สูดลมหายใจลึกสุดปอด แล้วลุกขึ้นจากโซฟาไปมองนอกระเบียง ยังไม่เห็นวี่แววเจ้าแมวจอมซน จึงตัดสินใจปิดบานประตูกระจกของระเบียงแล้วล็อกให้แน่นหนา ตรวจสอบระบบของกล้องวงจรปิดทั้งจุดที่ติดตั้งบนเพดานเหนือประตูห้องและเพดานของระเบียงว่าทำงานถูกต้อง และไม่วายย้อนดูภาพความเคลื่อนไหวที่ผ่านมา
ส่วนใหญ่ ภาพที่ถูกบันทึกจะเป็นเจ้าแมวน้อย ต่อมาก็คือลียงที่นำอาหารมาให้นักเขียนสาว และเขาที่มาหาเธอเฉพาะเวลาที่จำเป็น ส่วนปลายฟ้าแทบไม่ได้ออกไปไหนมาไหน ซึ่งมันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือเธอจะปลอดภัยหากอยู่ในห้องตลอดเวลา ส่วนข้อเสียนั้นก็คือ...เขาไม่อาจเห็นหน้าเธอบ่อยอย่างเมื่อก่อน และนั่นทำให้เขารู้สึกโหยหาแปลก ๆ แต่ที่มากกว่าความรู้สึกแปลกคือ ความร้อนร้อนใจทุกครั้งที่เห็นภาพลียงเข้ามาหาเธอในห้อง แม้จะเป็นการนำอาหารมาให้ตามคำไหว้วานหรือบางครั้งก็มาตัวเปล่า
เขตต์รีบสะบัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป แล้วตรวจตราเสบียงที่จัดไว้เป็นอาหารว่างในตู้เย็นให้นักเขียนสาวว่ามีพอสำหรับสองถึงสามมื้อ จากนั้นเช็กเสบียงของเบอร์เบินว่ายังมีพออีกสองเดือนเว้นเสียแต่นักเขียนสาวจะละเมิดข้อบังคับในการให้ขนมแมวเลียของเขา ซึ่งข้อละเว้นนั้นก็เป็นไปตามคาด สต๊อกขนมแมวเลียพร่องลงเยอะกว่าที่เขาคำนวณไว้
เขตต์ส่ายหน้าอย่าระอาใจ แล้วคิดว่าต้องเขียนข้อความเตือนเธอ แต่ในตอนที่หันไปทางฝาตู้ที่หญิงสาวยังติดกระดาษข้อความเก่า ๆ โดยไม่คิดจะทิ้งสักใบไว้ เขาก็เห็นกระดาษข้อความแผ่นสุดท้ายที่เขียนไว้ให้เธอ
คำในช่องว่านั้นยังไม่ได้รับการเติมให้เต็ม...
พลันนั้น มีเสียงข้อความเข้าดัง พอมองหน้าจอก็เห็นว่าเป็นข้อความจากคู่นัดคืนนี้
Pimmie : ฉันมาถึงแล้วค่ะ คุณก็รีบมานะ
ถึงเธอจะมาก่อนเวลาหลายนาที แต่เขตต์ก็ออกจากห้องเพื่อไปทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพิมพ์ลดา
ลมเย็นปะทะใบหน้า กลิ่นเกลือทะเลเจือมากับความชื้น เสียงคลื่นซัดเบาๆ เข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอกัน เบื้องหน้าคือโค้งหาดทรายที่สวยงามตระการตา ด้านซ้ายมือสุดของผืนทรายในครอบครองมีสะพานที่เพิ่งสร้างเสร็จทอดยาวไปยังโซนน้ำลึกสำหรับเป็นท่าเทียบเรือสปีดโบ๊ทซึ่งจะนำเขาหรือแขกของรีสอร์ตไปขึ้นเรือที่ทอดสมอห่างออกไปไม่ไกล
จนกว่าคดีจะสิ้นสุด เขายังใช้เรือเป็นที่หลับที่นอน นอกจากลียง กับวีรชัยแล้ว ในช่วงหลังนี้เขาก็ไม่ต้อนรับใครขึ้นเรือเลย แต่คืนนี้มันจำเป็น
ชายหนุ่มเดินมาจนถึงต้นสะพาน พิมพ์ลดารออยู่ตรงจุดเทียบเรือสปีดโบ๊ท เธอมีคลุมสีเข้มพาดอยู่บนไหล่ ทับชุดเดรสตัวยาวสีขาว หญิงสาวคนนี้ดูดีอยู่เสมอในทุกเวลา แม้แต่ยามที่ท้องฟ้าเริ่มร้างราแสงตะวัน
“ยังไม่ถึงเวลานัดเลย ทำไมคุณมารอผมแล้วล่ะ” เขตต์ตั้งคำถามแทนคำทักทาย
“เพราะฉันรู้ว่าคุณต้องมาเตรียมก่อนเวลานัดแน่ แล้วฉันก็คิดถูก” เธอตอบด้วยเสียงสงบนิ่งในแบบที่รู้ว่าตัวเองกำลังมีไพ่ต่อ
“เราจะใช้เวลาหนึ่งคืนบนเรือยอชต์ ผมจะพาคุณล่องเรือจากโค้งอ่าวไปจนถึงเกาะเล็ก ๆ ที่ใกล้ที่สุด แล้วจากนั้น…”
“จากนั้นคุณก็จะอยู่กับฉันจนถึงเช้า”
“ใช่ ผมจะอยู่กับคุณจนถึงเช้า” เขตต์ตอบกลับเสียงนิ่งแล้วพาตัวเองก้าวข้ามไปบนเรือก่อนยื่นมือมารับหญิงสาวที่รออยู่ แล้วปลดเชือกออกจากเสาผูกเรือก่อนสตาร์ทเครื่องขับออกจากสะพานเทียบ ไม่นานนัก ทั้งสองก็ได้พาตัวเองขึ้นไปอยู่บนลำเรือยอชต์ที่มีชื่อเดียวกับรีสอร์ต
“ฉันรู้มาว่าร้านอาหารของคุณพ่อคุณแม่ของคุณชื่อล่องนาวา ทำไมคุณไม่ตั้งชื่อเรือตามชื่อร้านอาหารละคะ” พิมพ์ลดาเอ่ยถามพร้อมปลดผ้าคลุมออกแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนที่นั่งบุผ้านุ่ม
“นั่นสิ...อาจเป็นเพราะผมไม่อยากคิดถึงวันที่ทั้งสองจากไปละมั้ง หากเราตั้งชื่อสิ่งของเพื่อระลึกถึงใครบางคน ก็เหมือนกับว่าพวกเขาไม่อยู่แล้ว แต่ผมยังอยากรู้สึกว่าพวกเขาทั้งสองยังอยู่กับผมเสมอ”
“ถ้างั้น ตอนที่คุณบ่มเหล้าสองขวดนั่นแล้วตั้งชื่อตามชื่อของคุณกับน้ำตาล คุณคงไม่คิดว่าเรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้นสินะคะ”
ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ หยิบวิสกี้จากมินิบาร์มาเปิดฝาแล้วรินใส่แก้วสองใบ “ผมไม่รู้ว่าคุณพูดประโยคนั้นด้วยความหมายแบบไหน ประชดผมหรือแค่อยากเล่นมุกตลกร้าย”
พิมพ์ลดายักไหล่ แล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง ก้าวขาเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า “ไม่รู้สิคะ พอคุณพูดเรื่องไม่อยากตั้งชื่อตามร้านอาหารของพ่อแม่ตัวเองเพราะยังอยากให้ทั้งสองอยู่ในความรู้สึกละก็ ทั้งชื่อของเรือลำนี้กับชื่อของรีสอร์ตก็มีความหมายคล้องกับใครบางคนโดยบังเอิญจนน่าจนตกใจ”
เขาเพ่งมองหญิงสาว สีหน้าของเธอเรียบนิ่งไม่มีวี่แววของการล้อเล่นเลยสักนิด “คุณพูดเรื่องอะไร”
“Beyond The Horizon เหนือเส้นขอบฟ้า คือความหมายตามตัวอักษร แต่มันก็มีความหมายไม่ห่างจากชื่อของผู้หญิงคนนั้น”
“ผู้หญิงคนนั้น...”
“คุณก็รู้ว่าฉันหมายถึงใคร”
“ปลายฟ้าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับชื่อรีสอร์ตหรือชื่อเรือ”
“แต่เธอเกี่ยวข้องกับคุณอย่างไม่ต้องสงสัย อย่างน้อย ๆ ก็เป็นหนึ่งในพยานปากเอกที่จะช่วยให้คุณพ้นข้อกล่าวหาประเด็นมอมยา”
เขตต์ผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ ยื่นแก้ววิสกี้ส่งให้พิมพ์ลดา “ผมจะออกไปขับเรือ” จากนั้นเดินออกโถงเรือไปสตาร์ตเครื่องยนต์แล้วบังคับหัวเรือออกสู่ท้องทะเลสีดำสนิทที่เชื่อมตัวกับแผ่นฟ้าอย่างไร้รอยต่อ
เป็นเรื่องบังเอิญจนน่าตกใจอย่างที่พิมพ์ลดาบอก ความจริงคือ เขารู้สึกตั้งแต่ที่ปลายฟ้าเข้ามาเหยียบย่างในรีสอร์ตแล้ว
“แล้วคุณว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับผู้หญิงที่ชื่อเหมือนเรือลำนี้ไหมคะ”
แต่พิมพ์ดายังไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ให้หลุดไปจากบทสนทนา เธอตามเขามาพร้อมแก้วเหล้าในมือ แล้วเดินไปนั่งบนที่นั่งบริเวณท้ายเรือเพื่อส่งเสียงพูดแข่งกับเสียงลมที่พัดต้านทิศทางของเรือ
“เป็นเหมือนน้ำตาลที่กลายเป็นความทรงจำ ทิ้งไว้แค่สิ่งของที่มีชื่อของตัวเองให้คุณดูต่างหน้า”
เธอต้องการอะไรกันแน่ ถึงได้พูดอะไรแบบนั้นออกมา! เขตต์รู้สึกฉุนขึ้นเล็กน้อย แต่ต้องระงับความรู้สึกไว้
‘พิมพ์ลดาจะเป็นคนกู้วิกฤตให้รีสอร์ตได้’
เขานึกถึงคำพูดของลียง คำพูดที่ไม่เคยพูดด้วยน้ำเสียงล้อเล่น ส่วนพิมพ์ลดาก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ใครจะมาล้อเล่นได้ ฝีมือการทำงานของเธอไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ แต่สิ่งที่ทำให้เธอแตกต่างมากกว่าเอเจนซีคนอื่น คือบารมีของพ่อ คนที่สามารถผลักรีสอร์ตเข้าไปอยู่ในโครงการใหญ่ได้แม้จะเป็นช่วงเวลาที่เจ้าของรีสอร์ตอย่างเขากำลังสุ่มเสี่ยงอยู่กับคดีความ
“ผมไม่อยากทำนายโชคชะตาใคร” เขตต์ตอบไปแค่นั้น แล้วก็ได้ยินหัวเราะดังมาจากด้านหลังเบา ๆ
“ไม่อยากทำนายโชคชะตาหรือเพราะกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยกันคะ”
คล้ายว่าเธอไม่ได้ต้องการคำตอบ เขาเห็นหญิงสาวเดินกลับเข้าไปในโถงเรือ ปล่อยให้เขาอยู่กับการบังคับพวงมาลัยเรือเพื่อมุ่งหน้าสู่เกาะน้อยกลางทะเล เกาะที่เขาเคยพาปลายฟ้ามาจอดพักในคืนที่เขาคลั่งจนไม่เป็นตัวของตัวเอง
ความคิดพาเขาย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อน คืนที่ปลายฟ้ามาเอาคีย์การ์ด และจังหวะที่ลียงโทรศัพท์เข้ามา เพื่อดึงเขาออกจากห้อง ด้วยเหตุผลคนของเสียอ้างชื่อเสี่ยขอเปิดห้องพักใช้ฟรี ซึ่งมันก็เป็นเหตุผลที่หนักแน่นพอให้เขาดึงตัวเองให้หลุดจากการโอบกอดของพิมพ์ลดาโดยไม่ต้องอธิบายอะไร แต่ก็รู้ว่าพิมพ์ลดาไม่ใช่ผู้หญิงโง่ เธอไม่ได้แสดงความไม่พอใจ แล้วทำเพียงแค่ยอมรับอย่างเงียบ ๆ
เกาะที่เป็นจุดหมายปลายทางนอนสงบนิ่งกลางทะเล เขาทอดสมอยึดตำแหน่งที่มั่นไม่ห่างจากชายหาดแคบของเกาะ คืนนี้ฟ้ากระจ่างใส ไร้คลื่นลมแรง สภาพอากาศแบบนี้เหมาะมากสำหรับทริปเรือยอชต์ดูดาว แต่คงไม่เหมาะหากผู้เดินทางไม่สนใจแหงนมองท้องฟ้า
เขตต์กลับเข้าไปยังโถงเรือ เมื่อจัดการทุกอย่างภายนอกเรียบร้อย พิมพ์ลดาก็เหมือนกำลังรอเขาอยู่ เธอยืนพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์บาร์กลางโถงเรือ ในมือถือแก้ววิสกี้ที่ไม่รู้ว่าเป็นแก้วที่เท่าไร
“ผลการจับคู่รีสอร์ตและที่พักที่เข้าร่วมโครงการกับสำนักพิมพ์และนักเขียนอิสระออกแล้ว จริงๆ คุณควรจะรู้พร้อม ๆ กับทุกคนในวันประกาศผล แต่พิมพ์ได้สำเนามาจากคุณพ่อ” เธอพยักพเยิดหน้าไปทางกระดาษที่วางบนเคาน์เตอร์บาร์ไม่ห่างจากปลายเล็บเคลือบสีขาวมุข
“ถ้าจะบอกว่าเป็นไปตามคาดก็อาจฟังดูแย่ไปนิด แต่นั่นคือเรื่องจริงที่ไม่มีสำนักพิมพ์ไหนหรือนักเขียนอิสระคนใดเลือก Beyond The Horizon เลย นอกจากอักษรารัญจวนที่ส่งชื่อของปลายฟ้าเข้าร่วมโครงการ”
ชื่อของนักเขียนสาวที่ถูกเอ่ยกระตุกหัวใจของเขา แต่ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่ง จับจ้องมองใบหน้าของพิมพ์ลดาที่ฉวยกระดาษแผ่นนั้นขึ้นแล้วย่างกรายเข้ามาหา
“แต่คุณเปลี่ยนสำนักพิมพ์ได้ หรือจะเลือกนักเขียนชื่อดังคนไหนก้ได้ พิมพ์สามารถใช้อำนาจของพ่อปรับเปลี่ยนการจับคู่ใหม่ Beyond The Horizon ต้องได้สิ่งที่ดีที่สุด”
“อักษรารัญจวนก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดของ Beyond The Horizon แล้ว และเขาก็เลือกเราตั้งแต่แรกท่ามกลางความฉาวที่ไม่มีใครเหลียวแล ฉะนั้นผมจะไม่เปลี่ยน”
พิมพ์ลดายิ้มส่ายหน้า ทำราวกับเพิ่งฟังเรื่องไร้สาระจากปากของเด็กสามขวบ “คุณก็รู้แล้วไม่ใช่หรือว่าอักษรารัญจวนเป็นสำนักพิมพ์ที่ขายนิยายแนวไหน อีกอย่างปลายฟ้าก็เป็นนักเขียนโนเนม ฉันพยายามค้นหาผลงานของผู้หญิงคนนั้น ไม่มีผลงานเผยแพร่สู่สายตาสาธารณชนสักเรื่อง”
เรื่องนั้นเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ถ้าอ่านจากเนื้อหาในนิยายขึ้นท้อปภายใต้นามปากกาวาดฟ้า เขตต์มั่นใจว่าเรื่องราวเหล่านั้นถูกเขียนโดยปลายฟ้า
“ผมไม่ติดใจอะไรเรื่องนั้น”
“แต่ฉันติด” น้ำเสียงของพิมพ์ลดาแข็งขึ้นชัดเจน ดวงตาของเธอก็สะท้อนความขุ่นใจชัดแจ้ง
“ผมไม่คิดว่าการเปลี่ยนสำนักพิมพ์หรือเปลี่ยนนักเขียน จะทำให้ชนะ”
พิมพ์ลดากระตุกยิ้ม “เป้าหมายของฉันคือทำให้ Beyond The Horizon ที่เสื่อมเสียชื่อไปแล้วให้ฟื้นขึ้นมาใหม่ แล้วถ้าสำเร็จ ฉันกับคุณก็จะกลายเป็นหุ้นส่วนกัน นั่นเป็นสิ่งที่เราตกลงกันไม่ใช่หรือคะ ฉันจึงไม่มีทางยอมให้เราพลาดรางวัลเพราะนักเขียนโนเนมอย่างปลายฟ้าเด็ดขาด หรือคุณกำลังทำลายความตั้งใจทั้งของฉันและของลียงด้วยการเดินออกจากลู่วิ่งแข่ง ทั้ง ๆ ที่เส้นชัยอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก”
“คุณพิมพ์ การแข่งขันครั้งนี้ไม่ใช่การวิ่งแข่งที่ตัดสินแพ้ชนะได้ด้วยกำลังขา แต่เป็นการแสดงอะไรสักอย่างที่มีสายตาคนอื่นเป็นคนตัดสิน”
“แต่เราก็ปูทางตัวเองไปสู่แท่นรางวัลชนะเลิศได้!”
เธอยังไม่ยอมจำนน และนิสัยนี้เป็นสิ่งเดียวที่เขาคิดว่าตัวเองคิดถูกที่ให้เธอเป็นเอเจนซี ทว่าเขตต์ไม่ชอบอะไรที่ไม่โปร่งใส เขาเหนื่อยมากพอแล้วกับคดีความที่ยังหาทางออกไม่ได้ แล้วจะมีเหตุผลใดที่ต้องพาตัวเองไปอยู่ปากเหวที่พิมพ์ลดาคิดว่ากำลังนำไปสู่แท่นรับรางวัล
“ไม่ ผมไม่เปลี่ยนตัว ต่อให้ผมแพ้ มันก็แพ้อย่างขาวสะอาด”
“ขาวสะอาดอย่างนั้นหรือ...” รอยยิ้มเยาะผสมความขมขื่นปรากฏบนใบหน้าของเธอเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่รู้จักกัน “ทั้งคดีความที่คุณกำลังจะแพ้ ทั้งการบริหารรีสอร์ตที่มีแต่จะเจ๊งลงไปทุกทีแบบนี้ คุณยังอยากอยู่ในความขาวสะอาดอีกงั้นหรือ แม้ว่าฉันยื่นมือช่วยเหลือคุณได้ทั้งสองเรื่อง แต่ก็คุณยังบ่ายเบี่ยง คุณเป็นแบบนี้ไม่สมกับเป็นเขตต์ที่ฉันพบครั้งแรก เพราะอะไรหรือเพราะใครกันที่ทำให้คุณเปลี่ยนไป”
“ผมไม่ได้เปลี่ยน ผมยังต้องการชนะคดีกับพารีสอร์ตรอดพ้นวิกฤตเหมือนเดิม” เขตต์โต้กลับเสียงเรียบ “เรื่องคดีความ ผมจะยืนยันความบริสุทธิ์ต่อไป โดยไม่จำเป็นต้องใช้กลเกมใด ๆ ส่วนเรื่องบริหารรีสอร์ต ผมก็ยังยึดมั่นในอุดมการณ์เหมือนอย่างแต่ก่อน”
“อุดมการณ์อย่างเดียวไม่ทำให้คุณไปถึงเป้าหมายหรอก!” ใบหน้าของเธอแข็งกร้าวเหมือนพวกคุณหนูเวลาถูกขัดใจ “รางวัลเป็นเหมือนโทรโข่งประกาศให้รีสอร์ตเป็นที่รู้จัก หากชื่อเสียงไม่ดังพอ ใครจะมาพัก ถ้ารีวิวไม่ดีใครจะเชื่อถือ แค่รูปโปรไฟล์สวย ๆ ไม่ได้ทำให้รีสอร์ตได้ยอดจอง แต่มันต้องสร้างโอกาสให้รีสอร์ตเป็นที่รู้จัก แล้วโอกาสที่ดีที่จะทำให้รีสอร์ตเป็นที่รู้จักในวงกว้างแบบวิ่งระยะสั้นก็คือโครงการนี้ เราต้องใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์ที่สุดเหมือนลูกกระสุนนัดสุดท้าย ไม่ใช่ยิงแอดไปเรื่อย ๆ นั่นคือเหตุผลที่ฉันรับเป็นที่ปรึกษาการตลาดให้คุณ”
“แต่เหตุผลของการมีอยู่ของ Beyond The Horizon ไม่ใช่การสร้างชื่อเสียง แต่คือการสร้างช่วงเวลาที่ประทับใจ ไม่ว่าแขกจะมาพักกับเราด้วยเหตุผลใด เราจะเป็นเบื้องหลังของทุกโมเมนต์ที่เกิดขึ้นในหัวใจแขก ไม่ใช่ความลักชูรี แต่เป็นประสบการณ์ เป็นความทรงจำ ดังนั้นต่อให้ชวดรางวัล Beyond The Horizon ก็จะยึดมั่นอุดมการณ์นี้ต่อไป”
เขาไม่ได้ใส่อารมณ์ในน้ำเสียง ไม่แม้แต่จะแสดงความขุ่นใจออกทางสีหน้า ทุกคำที่พูดไปก็ล้วนอยู่บนพื้นฐานของความตั้งมั่นดังที่เคยเป็นมา
“ถึงแม้จะเป็นโอกาสสุดท้ายอย่างนั้นหรือคะ โอกาสสุดท้ายที่คุณเลือกที่จะมีร่วมไปกับสำนักพิมพ์แบบนั้น กับนักเขียนไร้ชื่อคนนั้น”
“การที่รีสอร์ตของผมไม่มีสำนักพิมพ์ไหนเลือกเลยนอกจากอักษรารัญจวนก็เพราะมีข่าวไม่ดีของผมกับเสี่ยปอง อักษรารัญจวนก็ถือว่าเป็นโอกาสของผมเหมือนกัน กระสุดนัดสุดท้ายที่มี ผมจะใช้มันยิงให้เข้าเป้าด้วยกันกับอักษรารัญจวน แต่ผมก็ขอบคุณมากจริง ๆ ที่คุณทำหน้าที่อย่างเต็มที่ ผมยอมรับว่าถ้าไม่ได้บารมีของพ่อคุณ Beyond The Horizon ก็คงแทบไม่มีโอกาสแม้แต่แต่จะเสนอตัวเองเข้าร่วมโครงการ”
“ฉันไม่ต้องการแค่คำขอบคุณ”
ลียงเคยบอกว่าเขามองผู้หญิงไม่เก่ง แต่ถ้าแค่การอ่านความหมายผ่านดวงตาคู่ที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ตอนนี้ละก็ เขาก็ไม่ได้โง่เง่าจนไม่รู้ว่าพิมพ์ลดาต้องการอะไร
“พิมพ์ว่าคุณคงรู้นะคะว่าทำไมเรื่องฉาวของเสี่ยปองถึงถูกเสนอตามหน้าข่าวไม่ขาด ถ้าไม่ใช่เพราะนายกรินทร์นั่นส่งนักข่าวไปปั่น มีหรือที่เรื่องนักการเมืองระดับท้องถิ่นจะแพร่สะพัดดังไปทั่วขนาดนี้ ตอนเจอนายกรินทร์ครั้งแรก ฉันก็อ่านออกว่านายนั่นไม่ได้สนใจหรอกว่ารีสอร์ตนี้จะเป็นยังไง เขาสนใจแต่ยายนกสองหัวที่เคยหักหลังคุณ แต่คุณก็ยังไว้ใจให้เขียนนิยายโดยใช้รีสอร์ตของคุณเป็นฉากหลัง!”
“นกสองหัวอย่างนั้นหรือ”
เขตต์ย่นคิ้วทวนคำพูด ความจริงคือเขารู้อยู่แล้วว่ากรินทร์ทำไปเพราะปลายฟ้า แต่ผลที่ได้คือการช่วยกำจัดปฏิกูลให้กับ Beyond The Horizon เพราะตำรวจกำลังแกะรอยเส้นทางการเงินของเสี่ยปองจากคดีการตายของแม่บ้านคนเก่า ซึ่งหากทรัพย์สินเงินทองของเสี่ยมีมลทินจริง ก็อาจมีการเทขายหุ้นของรีสอร์ตทิ้ง เมื่อถึงตอนนั้น เขาก็จะรับซื้อคืนโดยไม่ลังเลทันที
“แพรวพลอยเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว ตอนแรกยายปลายฟ้าไปสวามิภักดิ์กับแพรวพลอย แต่พอถูกคุณจับไป ก็เปลี่ยนข้างไปเป็นพยานให้คุณ แบบนี้ถ้าไม่เรียกว่านกสองหัวแล้วจะเรียกอะไรคะ”
ท้ายประโยคนั้นเต็มแน่นไปด้วยน้ำเสียงของความเย้ยหยัน พูดเรื่องนี้ต่อไปก็มีแต่จะทำให้ยืดยาว ที่สำคัญ เขาไม่อยากให้ชื่อของปลายฟ้าถูกนำมากล่าวอ้างในทางเสียหาย แม้สิ่งที่พิมพ์ลดาเอ่ยมาจะเคยจุดระเบิดความโกรธให้เขาจนทำร้ายปลายฟ้าเพราะอารมณ์บ้าคลั่งก็ตาม
“ทุกคนก็ล้วนมีเหตุผลของการกระทำทั้งนั้น และปลายฟ้าก็ไม่ได้เป็นนกสองหัว” เขตต์ตัดจบบทสนทนาแล้วเดินไปหยุดที่เคาน์เตอร์บาร์ ตั้งใจว่าจะรินวิสกี้ใส่แก้วดื่มดับความวุ่นวายใจ แต่เพราะใบหน้าของปลายฟ้าผุดขึ้นมาในใจ จึงห้ามไม่ได้เลยที่จะเห็นภาพเธอใต้ร่างเขาปรากฏในความทรงจำ
ตรงนี้ ที่นี่ เขาเคยบดเบียดเธออย่างหื่นกระหาย ระบายอารมณ์กำหนัดที่อัดอั้นมานาน ระเบิดทุกอารมณ์กระสันซ่านใส่เรือนกายของปลายฟ้าอย่างบ้าคลั่งรุนแรง โดยไม่รู้ว่าเขากลายเป็นหนึ่งในชนวนที่ฉุดกระชากเธอให้ตกลงสู่ห้วงเหวแห่งความปวดร้าวของเรื่องราวในอดีต
และแล้ว วินาทีนั้นเอง เขารู้ดีว่าไม่สามารถหลบหนีความรู้สึกผิดนี้ไปได้ แถมการมายืนตรงนี้อีกครั้งก็เป็นย้ำเตือนว่าเขาก็เป็นผู้ชายเลวคนหนึ่งในชีวิตของเธอ
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา แต่เขตต์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขารินวิสกี้ใส่แก้ว แล้วทอดตามองท้องทะเลสีดำด้านนอกผ่านกระจก พลางคิดถึงเรื่องสำคัญที่ต้องทำเป็นลำดับสุดท้าย
“เพราะเธอผันตัวเองมาเป็นพยานให้คุณสินะ คุณเลยไม่เห็นเธอเป็นนกสองหัว เธอทำประโยชน์ให้คุณนี่นา”
“ใช่” ชายหนุ่มตอบสั้นและห้วน
“ตักตวงประโยชน์จากเธอแล้ว ก็ให้เธอออกไปจากชีวิตคุณสิคะ จะเก็บไว้ใกล้ตัวทำไม”
“เพราะผมมีเหตุผลบางอย่าง”
“เหตุผลบางอย่าง?” พิมพ์ลดาเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ในจังหวะเขาหันไปเผชิญหน้า
“เหตุผลสำคัญที่คุณเองก็ต้องรู้หากคิดจะร่วมทุนกับผมต่อจากนี้” เขาขยับเข้าไปใกล้พิมพ์ลดา สบตาของเธอแน่วนิ่ง จากนั้นก็เอ่ยคำพูดต่อมาโดยไม่รอสัญญาณความพรักพร้อมของผู้ฟังว่า
“ผมจะสารภาพความผิดที่ผมเป็นผู้ก่อ และยอมรับการดำเนินคดีอาญา”
“มะ...หมายความว่า...ไง” ริมฝีปากของพิมพ์ลดาสั่น ดวงตาคู่ที่เคยมองด้วยความโกรธพลันเปลี่ยนเป็นหวาดหวั่น
“หมายความว่าผู้ชายที่คุณคิดอยากร่วมลงทุนด้วยก็คือไอ้ชั่วคนหนึ่ง”
“ฉัน...ฉันไม่เข้าใจ”
“ตอนนี้ไม่ต้องเข้าใจก็ได้ แต่แค่ให้รู้ไว้ล่วงหน้าว่า ผมกำลังจะพาตัวเองขึ้นศาลอีกครั้งแต่ต่างกรรม เพื่อสารภาพความผิด และยอมรับโทษที่เกิดจากความชั่วของตัวเอง”
ประชาสัมพันธ์สำหรับแฟนนิยายรักผสานสืบสวนของ ณ มหรรณพค่า
ตอนนี้ สามารถจับจองรูปเล่มเรื่อง ลมห่วงรัก กลพยาบาทจันทร์ซ่อนเงา และ My Rose เดิมพันรักมัดใจยัยกุหลาบได้แล้วตามร้านหนังสือชั้นนำ เช่น นายอินทร์,B2S,CU Book, หรือสั่งออนไลนืได้กับทาง kledthai.com
ไรท์ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนทุกช่องทางนะคะ ถ้านักอ่านท่านใดอยากสอบถามพูดคุยเกี่ยวกับผลงาน ทักหาไรท์ได้ทาง กล่องข้อความ facebook ค่ะ
ขอบคุณคับผม ^^
