โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ลมร้อนพัดโชยกระทบผิวแก้มของชายหนุ่มเมื่อเขาเดินเรื่อยเปื่อยมาหย่อนกายนั่งลงบนชายหาด แสงอาทิตย์ที่ยังร้อนแรงเป็นเหตุให้หาดทรายไร้เงาผู้คน เบื้องหน้าที่ล่องลอยเหนือคลื่นคือเรือยอชต์นามเดียวกับรีสอร์ต มันสงบ สง่า และสวยงาม ทว่าสวนทางกับตัวเขาซึ่งผู้ครอบครองในตอนนี้ทุกทาง
สิ้นสุดการพิจารณาคดีครั้งสี่แล้ว วีรชัยสามารถโยนระเบิดปริศนาครั้งใหญ่ให้กับศาล ความรุนแรงของระเบิดนั้นไม่ได้กระทบแค่รูปคดีที่อาจเปลี่ยนไป แต่ยังสั่นคลอนฝ่ายตรงได้ถึงขนาดทำให้แพรวพลอยลุกขึ้นจากเก้าอี้ผู้ร่วมฟังการพิจารณา จนเก้าอี้ตัวนั้นเกิดเสียงครูดดังให้ทุกคนในศาลหันไปมอง...ยกเว้นเขา
เขตต์ไม่รู้หรอกว่าวีรชัยไล่ต้อนลุงแก้วจนไปถึงคำถามนั้นได้อย่างไร แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทนายของเขาไปรู้อะไรถึงได้มีเอกสารการจ่ายยารวมไปถึงข้อมูลการซื้อหาจากร้านขายยาในจันทบุรี แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในการซักถามนั้น ทำให้เขาเห็นใบหน้าลุงแก้วที่ไม่ต่างเชลยศึกยอมจำนนชะตากรรมในค่ายของศัตรูจนต้องเผยชื่อแม่ทัพนายกองสำคัญออกมา
ความเก่งกาจของวีรชัยไม่มีอะไรต้องสงสัย และครั้งหนึ่งก็เคยว่าความให้เขาในคดีฟ้องแม่ของแพรวพลอยในความผิดฐานวางเพลิงจนเป็นเหตุบุพการีทั้งสองของเขาถึงแก่ความตาย ด้วยการสืบค้นต้นตอของแหวนพลอยไพลินหนึ่งวงที่ตกในที่เกิดเหตุ ตั้งแต่ช่างเจียระไนไปสิ้นสุดที่ผู้ครอบครอง
เขายังจำคำตัดสินที่ก้องกังวานของผู้พิพากษาเคาะค้อนลงบนโต๊ะได้ดี แล้วก็จำเสียงกรีดร้องของนางไพลินที่คร่ำครวญร่ำไห้ได้ดี ทว่าไม่คาดคิดว่าจะได้ยินชื่อนั้นในศาลอีกครั้ง และชื่อของนักเขียนสาวก็เช่นกัน
ในตอนที่วีรชัยเอ่ยชื่อปลายฟ้า อ้างถึงการส่งมอบหลักฐานชิ้นใหม่ ทำให้เขาหายใจติดขัด ความคิดถูกหยุดชะงักไปชั่วขณะ ด้วยเพราะตระหนักแล้วว่าวีรชัยได้เจอหญิงสาวหลังจากที่เธอหายออกไปจากห้องในวันเดียวกันกับที่องุ่นเช็คเอาท์
‘ผมไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณเขตต์ แล้วมันก็เกิดขึ้นเมื่อวานแบบกะทันหัน และกว่าจะได้รู้ว่าเธอออกจากรีสอร์ตแล้วก็ตอนที่เธอโทรนัดผมเพื่อส่งมอบหลักฐานทั้งสองชิ้น’
วีรชัยบอกเล่าถึงหลักฐานยาไดอะซีแพมที่มีใครบางคนลอบเอาไปไว้ในห้องพักของเขา และแผงยาแก้ปวดของแพรวพลอยที่เขาจำได้ลาง ๆ ว่าเคยเห็นเธอนั่งจ้องมันนิ่งเสียจนเขาอดสงสัยไม่ได้ กระทั่งเธอรำพึงกับตัวเองออกมาว่า ...คงคิดมากเกินไป
แต่ปลายฟ้าไม่ได้คิดมากเกินไปเลย แล้วยังเก็บความลับสำคัญไว้ตลอดเวลาที่เธออยู่ในรีสอร์ตจนถึงเวลาที่มันควรถูกเผย
‘หลักฐานทั้งสองชิ้นนั้น คุณปลายฟ้านำส่งให้เจ้าหน้าที่ตำรวจผ่านการยื่นของผม’
เขตต์นึกถึงประโยคเริ่มต้นการซักถามพยานของวีรชัยที่เกริ่นนำไว้กับศาล จากนั้นจึงเริ่มไล่เรียงคำถามแก่หัวหน้าแม่บ้าน เริ่มจากสิ่งที่รู้กันอยู่แล้วว่าแหววไม่เคยเห็นน้ำตาลพกแผงยาใดๆ หากมีก็ต้องเป็นยาบำรุงครรภ์ที่คนเป็นแม่รู้ดีว่าต้องกินอะไรบ้าง ซึ่งแน่นอนว่าไดอะซีแพมเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับสตรีมีครรภ์โดยไม่ต้องสงสัย ทว่ายาแก้อาการปวดไมเกรนที่ถูกยื่นเป็นหลักฐานนั้นกลายเป็นเรื่องน่าสงสัยให้กับศาลและอัยการ
กระทั่งวีรชัยเริ่มซักถามแหววจนมั่นใจว่ายาแก้อาการไมเกรนนั้นไม่มีทางเป็นของน้ำตาล และก็ไม่เคยเห็นน้ำตาลใช้ กระนั้นสิ่งของที่ตกในห้องอาหารของรีสอร์ตแล้วอาจเป็นของใครก็ได้ จะมาเกี่ยวข้องกับผู้เสียหายและคดีได้อย่างไร ซึ่งไม่พ้นการคัดค้านจากอัยการ
วีรชัยที่โยงเรื่องราวมาจนถึงจุดที่เขาคาดการณ์ไว้ก่อนแล้วว่าต้องถูกตั้งคำถาม ทนายความคนเก่งของเขาจึงขอศาลแสดงภาพถ่ายหลักฐานแผงยาไดอะซีแพมที่ปลายฟ้าเคยให้การว่ามันอยู่กระเป๋าผ้ากันเปื้อนของแม่บ้านคนเก่า โดยเทียบกับแผงยาแก้อาการไมเกรน
ไม่ว่าใครมองก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันในความสอดคล้องของลักษณะทางกายภาพที่ปรากฏบนยาทั้งสองแผง แต่วีรชัยก็กล่าวด้วยน้ำเสียงดังฟังชัดได้ทั่วห้องพิจารณาคดีว่า
‘แม้จะเป็นคนละตัวยา แต่การแกะที่เป็นลักษณะการกรีดฟอยล์ด้วยปลายเล็บที่สามารถควบคุมแรงกดได้ดีนี้...’ จากนั้นก็แสดงภาพส่วนนิ้วมือทั้งสิบของบังอรที่เจ้าหน้าที่ชันสูตรถ่ายเก็บไว้ ‘ไม่สอดคล้องกับสภาพมือของคุณบังอร เนื่องจากปลายเล็บของเธอมีลักษณะสั้นกุดจากการทำงาน’
แต่แค่นั้นยังไม่ใช่ตอนจบ เพราะวีรชัยถามกับแหววว่า ‘ถ้าแผงไดอะซีแพมไม่ได้ถูกแกะโดยคุณบังอร และแผงยาไมเกรนที่ถูกกรีดฟอยล์แบบเดียวกัน ถูกพบในห้องอาหารของรีสอร์ต ไม่ทราบว่า ใครคือเจ้าของยานี้ จะใช่ของพนักงานคนใดคนหนึ่งในรีสอร์ตหรือไม่’
ตอนนั้น ในห้องพิจารณาคดีเงียบสนิท เพื่อรอฟังคำตอบจากแหววที่คลี่คำในชั่วอึดใจต่อมา
‘พนักงานทุกคนจะต้องได้รับการสอบประวัติการเจ็บป่วยหรือโรคประจำตัวทั้งตอนสมัครงาน และรีสอร์ตก็มีการตรวจโรคประจำปีให้กับพนักงานประจำ สำหรับแม่บ้านที่เป็นการจ้างรายวัน ไม่อนุญาตให้ไว้เล็บยาวเพราะจะเป็นอุปสรรคในการทำงาน’
‘นั่นหมายความว่า โอกาสที่ยาแผงนี้จะเป็นของพนักงานรีสอร์ตมีน้อยมาก และในเมื่อมันตกในห้องอาหาร ผู้คนที่เกี่ยวข้องกับการทำงานพื้นที่นั้น ไม่ว่าจะเป็นบาร์เทนเดอร์หรือเชฟก็คงจะมีข้อมูลสุขภาพและการป่วยแล้วเช่นกัน’
วีรชัยยื่นคำร้องขอตรวจดูเอกสารด้านสุขภาพของทุกคนในรีสอร์ตแล้ว ถึงพูดได้อย่างมั่นใจ และใช่ วีรชัยใช้คำว่าพนักงาน นั่นไม่ได้หมายรวมถึงบุคคลที่ไม่ถือเป็นพนักงานอย่างเช่นผู้ถือหุ้นแค่ลงขันเพื่อรับเงินปันผล
แต่วีรชัยก็ยังไม่ได้จำเพาะเจาะจงว่าเป็นใคร แล้วทิ้งท้ายด้วยประโยคสั้น ๆ ว่า ‘ผลตรวจทางลายนิ้วมือที่พบบนแผงยาแก้อาการไมเกรนนั้น เป็นของหนึ่งในผู้ถือทั้งสี่คน’
และนั่นก็เป็นเหมือนหินก้อนใหญ่ที่ทำให้อัยการเคี้ยวก็ไม่ได้กลืนก็ไม่ลง เขตต์เดาได้เลยว่า ต้องมีการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่จากอัยการ
แต่ให้ตายสิ! เขตต์พ่นคำนั้นในใจ เขาพูดได้เลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในการพิจารณาคดีที่ผ่านมา เป็นการปูทางจากปลายฟ้า
คำว่าลูกแมวน้อยที่ลียงมักใช้เรียกเธอลับหลัง ตอนนี้คงไม่เหมาะนักกับสิ่งที่ปลายฟ้า ต่อให้แววตาของเธอจะดูไร้เดียงสาและเคลือบไปด้วยความระแวงตลอดเวลา แต่นั่นก็หมายความว่าปลายฟ้ากำลังประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ แล้วเลือกสู้ยิบตาหากมันคือหาทางสุดท้าย หรือถอยหลบเมื่อสภาพจิตใจรู้สึกอับจน
แต่แล้วยามนี้ ปลายฟ้ากำลังสู้อยู่ที่ไหน หรือถอยไปหลบที่ไหน ต่อให้ถามวีรชัยเป็นร้อย คำตอบก็ได้เหมือนเดิมคือ...
‘ทางกฎหมายแล้ว คุณเขตต์ไม่มีสิทธิที่จะรู้ที่อยู่ของพยาน แล้วนั่นก็เป็นความต้องการของคุณปลายฟ้าเอง ด้วยเหตุผลว่าอยู่ใกล้คุณเขตต์แล้วไม่รู้สึกถึงความ...ปลอดภัย’
ไม่รู้สึกถึงความปลอดภัย...อย่างนั้นหรือ เขตต์แค่นหัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง แล้วใครกันล่ะที่ปลอดภัยสำหรับเธอ ชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติคือ...กรินทร์
คิดถึงตรงนี้แล้วเขาก็กัดริมฝีปากแน่น ทั้งที่เขาคิดว่าต้องปกป้องเธอ แต่เธอกลับเห็นเขาเป็นตัวอันตราย ความเจ็บที่แล่นจากกลางอกตอนนี้ บอกไม่ถูกว่าคือเจ็บใจหรือเจ็บปวด รู้แต่ว่าเขาไม่ต่างจากเตาปฏิกรณ์ที่พร้อมระเบิดได้ทุกเวลา แล้วมันก็ระเบิดรุนแรงไปแล้วครั้งหนึ่งบนเรือยอชต์ ลำที่ล่องอยู่เหนือคลื่นสงบตรงนั้น
“ฉันขอนั่งด้วยคนได้ไหม”
เสียงที่ดังแทรกเข้ามา ทำให้เขาเอี้ยวหน้าหันไป เป็นพิมพ์ลดานั่นเอง เธออยู่ในชุดเสื้อสายสปาเก็ตตี้สีขาวสวมทับด้วยกางเกงขายาวผ้าพลิ้วสีขาวเข้าชุด มือข้างหนึ่งจับหมวกสานปีกกว้างไม่ให้ปลิวตามลม
“กางเกงคุณจะเปื้อนทราย”
นั่นไม่ใช่ทั้งคำปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้เป็นการเชิญชวน ทว่าพิมพ์ลดาตั้งใจอยู่แล้วว่าเธอจะนั่ง ฉะนั้นจะพูดอะไรก็ไร้ความหมาย
“ขอโทษนะคะที่...ตบหน้าคุณวันนั้น...”
ทั้งน้ำเสียงและแววตาสื่อถึงเจตนาของคำพูดนั้นชัดเจน แล้วเขาก็ไม่ได้เก็บมาคิดตั้งแต่ฝ่ามือเธอกระแทกบนแก้มเขา หรือจพูดว่าสมควรโดนก็ไม่ผิดนัก
“ไม่เป็นไร ผมไม่ได้คิดอะไรเรื่องนั้นเลย”
“ได้ยินจากลียงว่า คดีกำลังไปได้สวย”
“นัดหน้าคือนัดสุดท้าย”
“...” พิมพ์ลดาเม้มริมฝีปากชั่วขณะ “คุณยังแน่ใจอยู่ใช่ไหมคะว่า...ไม่อยากให้พ่อของพิมพ์ช่วยเหลืออะไร”
เขตต์ระบายลมหายใจบาง “วีรชัยใช้ความยุติธรรมช่วยผมได้อย่างเต็มที่ ขอบคุณในน้ำใจ แต่ไม่อยากรบกวนท่านครับ”
“คุณรั้นกว่าที่ฉันคิด แต่เพราะคุณเป็นแบบนี้ Beyond The Horizon ถึงได้คงอยู่”
“ไม่ใช่เพราะผมคนเดียวหรอก เป็นเพราะพวกเรา Beyond The Horizon ทุกคน แล้วก็เพราะคุณด้วย เรื่องโครงการนั่น ถ้าไม่ได้คุณ เราก็คงไม่ได้เข้าร่วมโครงการ”
พิมพ์ลดาคลี่ยิ้ม “พูดถึงโครงการ ขั้นต่อไปคือให้สำนักพิมพ์หรือบริษัทสื่อเริ่มเข้าค่ายเก็บตัวตามสถานที่พักที่พวกเขาเลือก กำหนดการก็อาจพอดีกับที่คำตัดสินคดีความของคุณถึงที่สุด ฉันหวังว่าจะเห็นคุณพูดต้อนรับสำนักพิมพ์ที่เลือก Beyond The Horizon”
“ผมจะทำทุกอย่างให้ตัวเองไปอยู่ที่นั่นตอนนั้นแน่นอน และผมก็หวังว่าจะได้เห็นปลายฟ้าเป็นตัวแทนจากอักษรารัญจวน”
ชื่อหญิงสาวที่ออกจากปากเขาทำให้รอยยิ้มของพิมพ์ลดาหดแคบลง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นอีกระดับ “ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”
จากนั้น เธอก็ลุกขึ้นยืน แต่ยังก้มมองเขาด้วยแววตาของนักการตลาดตัวยง “แต่ที่ฉันหวังที่สุดคือ เราจะชนะ ไม่ว่าจะเป็นคดีของคุณ หรือรางวัลใหญ่ของโครงการ เราจะชนะ”
พิมพ์ลดาอาจเป็นประเภทไล่ล่าความสำเร็จ ดังนั้น คำว่าชนะของเธอจึงอัดแน่นไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า แต่สวนทางกับเขา ที่ชื่นชอบและดื่มด่ำระหว่างเส้นทางมากกว่าเพ่งมองไปที่เป้าหมายแค่อย่างเดียว
“อ้อ แล้วก็งานแถลงการณ์เปิดตัวโครงการอย่างเป็นทางการอาทิตย์ คุณต้องไปออกงานกับพิมพ์ หากคุณยังเห็นความสำคัญในหน้าที่ของพิมพ์ ก็กรุณาอย่าปฏิเสธ”
ปิดท้ายด้วยการกำชับถึงอีเวนท์สำคัญที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ และไม่มีเหตุผลใดที่ต้องหลีกเลี่ยง หากเทียบกับลียงที่พยายามอย่างแข็งขันในการบริหารงานรีสอร์ตอย่างเต็มที่ช่วงที่เขาต้องต่อสู้คดี หรือวีรชัยที่ไล่หาทุกหลักฐาน งัดเอาทุกหลักการมาใช้ยืนกรานความบริสุทธิ์ กะอีกแค่ออกงานถ่ายรูปตามพิธีกรรมทำไมจะทำไมได้ ถึงมันจะน่าเบื่อก็ตามที
แล้วถ้าหากคิดให้ดี...เขาอาจได้เห็นปลายฟ้าในงาน ต่อให้มีใครเคียงข้างเอก็ตาม แค่ขอให้เห็นว่าเอปลอดภัยก็พอ
เอาล่ะ ดูเหมือนมีแรงจูงใจให้ไปออกงานแล้วสินะ ความดีใจจนคล้ายรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วขึ้นทำให้เขตต์ห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มไม่ได้เลย
อย่างน้อย ก็มีเรื่องให้เขารู้สึกครึกครื้นบ้าง ยามนี้จะมีอะไรเสริมบรรยากาศให้ชุ่มชื่นใจมากขึ้นได้เท่ากับเหล้าล่องนาวาของพ่อกันเล่า
ตอนเปิดประตูห้องเข้าไป เบอร์เบินกำลังเล่นกับชิ้นผ้าอะไรสักอย่างข้างโซฟา พอมองให้ดี ก็เห็นว่าเป็นชุดคอสเพลย์ที่เธอไปได้มาจากร้านเซกส์ทอยในพัทยา ลียงเล่าว่าเหมือนเสี่ยปองพูดอะไรสักอย่างที่ทำให้ปลายฟ้าตัวแข็งทื่อ คนสันดานเลวแบบนั้นคงไม่ได้ทำแค่เอ่ยสวัสดียามค่ำแน่
เขตต์เก็บชิ้นผ้านั้นขึ้นมา ป้ายระบุไซซ์ที่เย็บติดตรงตะเข็บข้างทำให้เขาเบ้ปากเล็กน้อยเมื่อมองเทียบกับชิ้นส่วนที่เย็บเป็นปลอกเอาไว้สอดร่างกายเข้าไป ดูยังไงก็เล็กกว่าป้าย เขาเคยบอกว่าค่อยมาวัดด้วยกันวันหลัง แต่จะให้ยัดท่อนซุงเข้ารูเข็ม จะเป็นไปได้ยังไงกัน
เขตต์เหวี่ยงชิ้นผ้าทิ้งบนโซฟา เบอร์เบินก็กระโดดขึ้นไปตะปบฟัดอย่างเมามัน ส่วนเขาดึงเหล้าล่องนาวา สิ่งสุดท้ายที่ลุงแก้วบอกว่าพ่อของเขาขอร้องให้เอาออกมาส่งต่อให้ได้ก่อนที่มันจะถูกเผาในกองเพลิง
พ่อกับแม่ไม่ได้เป็นคนที่เห็นแก่สมบัติพัสถาน แต่ก็ไม่ได้เกียจคร้านในการเลี้ยงชีพ ด้วยความขยันและต่อยอดในสิ่งที่ชอบให้กลายเป็นรายได้สร้างชื่อร้านอาหารล่องนาวา และเหล้าบ่มเองที่ปเนตัวแทนสุราชุมชนจนกลายเป็นของสะสมของนักสะสมเหล้ามากมาย
และหนึ่งในนั้นที่ยิ่งนานวันยิ่งมีราคาก็คือเหล้าล่องนาวาที่อยู่ในมือของเขาขวดนี้ เพราะกรรมวิธีการบ่มและการเติมกลิ่นที่พิเศษแบบไม่เหมือนใคร เป็นความรู้ที่สืบทอดกัน และคนที่ได้รับการถ่ายทอดเท่านั้นที่จะได้รู้
พลันนั้น เขตต์ฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง เขายกขวดเหล้าล่องนาวาขึ้น จ้องไปที่ซีลของจุกบริเวณที่เป็นซีลยาง การปิดผนึกฝานี้เป็นวิธีที่พ่อเขามักใช้เมื่อต้องการบ่มเหล้าในขวดแก้วเท่านั้นโดยไม่มีการบ่มแยกภาชนะอื่นเพิ่ม
แม้ลักษณะของการผนึกเหล้าล่องนาวาจะเหมือนกับเหล้าเขตต์และเหล้าน้ำตาล แต่เขาไม่ต้องการแต่งเติมกลิ่นใดระหว่างระยะเวลาจนได้กลิ่นและรสเดิมที่สมบูรณ์ แต่...
‘ฝาขวดสุราของกลางมี รอยเข็มฉีดยาเจาะผ่านซีล จำนวนหลายตำแหน่ง’
ผลการพิสูจน์อย่างละเอียดทางนิติวิทยาศาสตร์ฟ้องว่ามันเป็นแบบนั้น และหากจะเป็นใครที่ได้นอกจากเขาละก็ต้องเป็นพ่อของเขา กระนั้นตำแหน่งการเจาะต้องแม่นและใกล้เคียงตำแหน่งเดิมให้มากที่สุด เพื่อลดความเสี่ยงอากาศที่จะเข้าไปทำเกิดการเปลี่ยนแปลงทางเคมีแบบสะเปะสะปะ
ดังนั้น จำนวนหลายตำแหน่ง ตามที่เจ้าหน้าที่ตรวจสอบพบนั้น อาจเกิดจากคนทำไม่รู้วิธี และต้องการโยนความผิดว่าเป็นฝีมือของเขา แล้วคนที่เข้าข่ายก็ไม่พ้นลุงแก้ว คนงานที่เคยทำงานให้ล่องนาวาที่รู้เพียงผิวเผินว่าพ่อของเขาบ่มอย่างไร แต่ไม่สังเกตว่าต้องทำแบบไหน
เขตต์รีบโทรศัพท์หาวีรชัยทันที หากเขาคิดถูก นี่จะเป็นการปลดตรวนให้ที่ล่ามเขาไว้นานแรมปีทันที!
ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ บอกกันอีกครั้งว่า หากไรท์อัพเรื่องพระเอกนิยายสุดปลายฟ้าถึงตอนสุดท้ายแล้ว ไรม์จะทำการปิดเรื่องเพื่อประบปรุงคำผิด และอีดิตตามกระบวนการบรรณาธิการค่ะ
โดยไรท์จะเปิดให้อ่านหลังจากอัพตอนสุดท้ายอีกเป็นเวลา 7 วัน หากนักอ่านใด อ่านไม่ทันกำหนด ไรท์ขออภัย และจะพาคุณเขตต์กลับมาใหม่ในรูปแบบของอีบุ๊กค่ะ
