โชคชะตาพาปลายฟ้าผู้หวาดกลัวเรื่องบนเตียงให้มารับงานเขียนนิยายอิโรติกตามใบสั่งของแฟนเก่า แต่ฟ้าก็ใจดีส่งชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์เซกส์มาให้ โดยที่ดันลืมเตือนว่าเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมคนรักตัวเอง
ดราม่า,ชาย-หญิง,ไทย,รัก,ผู้ใหญ่,อิโรติก,สืบสวน ,ดราม่า,โรมานซ์,โรมานซ์สืบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อัยการตวัดมือขึ้นอย่างไว “ท่านผู้พิพากษาครับ! คำให้การลักษณะนี้เป็นการเบี่ยงประเด็นไปกล่าวโทษเหยื่อผู้เสียชีวิต ซึ่งเป็นผู้ท้องแก่เก้าเดือนโดยไร้หลักฐานรองรับใด ๆ ทั้งสิ้น!”
“ท่านผู้พิพากษา” วีรชัยลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง เสียงทุ้มเรียบแต่กดน้ำหนักชัดเจน
“จำเลยไม่ได้กล่าวหาเหยื่อหรือสร้างข้อแก้ตัวใดๆ แต่กำลังอธิบายอาการมึนงงและภาวะความจำขาดช่วงซึ่งเกิดขึ้นจากการได้รับยาไดอะซีแพมร่วมกับแอลกอฮอล์ ซึ่งเป็นกลไกที่สอดคล้องกับหลักการแพทย์อย่างถูกต้อง ผลตรวจเลือดของจำเลยในวันเกิดเหตุยืนยันชัดเจนว่ามีสารไดอะซีแพมอยู่ในระบบเลือดของเขา และไม่มีเหตุผลทางตรรกะใดที่จำเลยจะมอมตนเองก่อนเกิดเหตุ”
เขาเว้นจังหวะ มองจากบัลลังก์ไปยังโต๊ะอัยการอย่างสงบนิ่ง
“นอกจากนี้ ฝ่ายจำเลยได้เตรียมพยานผู้เชี่ยวชาญและพยานปากสำคัญ ซึ่งจะมาให้การยืนยันประเด็นนี้อย่างละเอียดในการนัดพิจารณาคดีครั้งถัดไป ผมขอให้ศาลโปรดพิจารณาว่าคำให้การของจำเลยเป็นส่วนหนึ่งของภาพรวมข้อเท็จจริง ไม่ใช่การเบี่ยงเบนความรับผิดชอบ แต่เป็นกลไกที่ต้องอาศัยพยานหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ประกอบเพื่อให้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างครบถ้วนโดยสุจริต”
เขานั่งลงอย่างเรียบง่ายทว่าเฉียบคม ทิ้งไว้แค่ความเงียบในห้องพิจารณา
อัยการส่งเสียงคำรามเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไรต่อ
ผู้พิพากษาหันมามองเขตต์อย่างพินิจ ก่อนกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบดำขรึมทรงอำนาจ
“ศาลรับฟังคำคัดค้านทั้งสองฝ่ายแล้ว เนื่องจากยังมีพยานปากใหม่ที่ทั้งสองฝ่ายจะเสนอ ศาลจะเลื่อนการพิจารณาไปนัดหน้า”
ทันทีที่ค้อนศาลกระทบลง เสียงดังกลายเป็นระฆังปิดฉากหนึ่ง และเปิดประตูไปสู่ความจริงอีกชั้น
ที่ยังถูกซ่อนอยู่ในเงามืดของคืนฆาตกรรม โดยนัดหน้านั้น ปลายฟ้าจะต้องขึ้นให้การ พยานอีกปากที่สำคัญไม่แพ้ป้ายเหล้าที่เขาต้องปกปักรักษาให้ปลอดภัยเท่าชีวิตตัวเอง
ความคิดในหัวทำให้เขตต์เดินทางกลับจากศาลแล้วตรงดิ่งไปยังรีสอร์ตโดยไม่แวะที่ไหนเลย เขาไหว้วานลียงให้พาเธอไปตรวจร่างกายตามหมอนัดตั้งแต่เช้าตรู่ ซึ่งผลการวินิจฉัยจะถูกส่งตามมาภายหลังพร้อมกับการขอคำยินยอมจากเธอเพื่อใช้ประกอบในการยื่นคำร้องขอเบิกพยานในศาล ทั้งนี้การยืนยันว่าเธออยู่ในสภาพที่พร้อมให้การ
กระบวนนี้มีความจำเป็นอย่างมากเหตุเพราะในวันที่เธอลอบเข้าห้องแม่บ้าน เธอยืนยันกับตำรวจไปว่าตัวเองมีอาการจิตเภทและกำลังกลับไปใช้ไดอะซีแพมเพื่อรักษาอาการ
ในตอนที่เขาผลักประตูห้องพักเข้าไป ปลายฟ้าก็เอี้ยวตัวหันมามองจากเก้าอี้เขียนหนังสือ เธอคงกำลังผลิตผลงานนิยายรักเร่าร้อนของเธอตามสั่งของกรินทร์ โดยมีเบอร์เบินขดตัวนอนกลับปุ๋ยบนพื้นที่ว่างบนโต๊ะ
“ลียงบอกผมว่าคุณกินกลางวันไม่หมดอีกแล้ว”
เขาเอ่ยเสียงขรึมฟังดูไม่ได้ใส่ความรู้สึกในคำที่พูดออกมา แล้ววางเอกสารงานที่รับมาจากเลขานุการตอนเดินผ่านล็อบบี้ไว้บนโต๊ะกลางชุดโซฟา ข้างกันมีเซ็ตอาหารเย็นกับยาหนึ่งชุดสำหรับมื้อเย็นและก่อนนอน
ลียงรับอาสาจัดการเรื่องอาหารการกินของปลายฟ้าให้ นั่นเป็นข้อตกลงที่ทำการระหว่างเขา ลียง และวีรชัย ว่าระหว่างที่ปลายฟ้าอยู่ในรีสอร์ต เธอจะถูกปกป้องอย่างเข้มงวด เพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยกับนางบังอร แม่บ้านคนเก่าที่วีรชัยสันนิษฐานว่าโดนฆ่าปิดปากมากกว่าจะเป็นการฆ่าล้างหนี้
“วีรชัยจะขอให้หมอประจำตัวของคุณทำสำเนาประวัติการรักษาให้ จากนั้นเขาจะเข้ามาให้คุณเซ็นเอกสารขอคำยินยอมสองสามอย่าง”
“ในสองสามอย่างที่ว่า...รวมถึงฉันต้องยอมเปิดเผยเรื่องนั้นในศาลด้วย...ใช่ไหมคะ”
ปลายฟ้าได้ยินเสียงถอนหายใจหนักจากร่างสูงที่ยังยืนหันหลังให้
“นั่นก็ด้วย...เพื่อให้ข้อมูลว่าทำไมคุณถึงรู้จักสรรพคุณของไดอะซีแพมทั้งแง่ดีแง่ร้าย”
ตอนนี้ใบหน้าของปลายฟ้าคงหม่นหมองลง แม้จะไม่หันไปมองเขาก็รู้ได้จากความรู้สึก การที่ต้องเอ่ยเรื่องที่อยากลืมในศาลซ้ำอีกในศาลเป็นครั้งที่สอง มันไม่ต่างกับจากใช้มีดกรีดท้องตัวเองต่อหน้าสาธารณชน ดังเช่นเขาในวันนี้
“ถ้าไม่ต้องรีบส่งนิยายตอนใหม่ให้เขาขนาดนั้น ก็มากินข้าวจะได้กินยา ผมจะเฝ้าคุณจนกว่าจะเห็นว่าคุณกินยาครบ”
เขตต์พูดพลางเดินไปหยิบเหล้า เสียงรินใส่แก้วคงไปปลุกเบอร์เบินกระมัง มันถึงได้กระโดดจากโต๊ะเข้ามาไถหัวน้อยๆ กับขาของเขา
ความคิดถึงและพิศวาสแมวตัวโปรดทำให้เขาละความอยากเติมแอลกอฮอล์เข้าร่าง ย่อตัวอุ้มเจ้าเหมียวขึ้นกดจูบลงบนแก้มฟูนุ่ม สูดกลิ่นหอมคล้ายแป้งเด็กเข้าเต็มปอด เธออาบน้ำให้มัน แปรงขนให้มัน แล้วก็คงให้ขนมแมวเลียสองซองตามเดิมสินะ ถึงรู้สึกว่าน้ำหนักของอดีตแมวจรตัวจ้อยไม่จ้อยแล้วในตอนนี้
ครั้งแรกที่เขาเจอเบอร์เบิน มันขดตัวเป็นก้อนขนเปียกตรงมุมหนึ่งที่ระเบียง คงจะปืนขึ้นต้นตะแบกระเบียงหลังห้องของเขาเพราะหนีการถูกไล่ตะเพิดจากคนสวนตามคำสั่งของหัวหน้าแม่บ้าน และก็ช่างเลือกที่ซ่อนได้ดีเพราะไม่มีพนักงานตนใดคิดว่าเจ้าของรีสอร์ตจะเป็นผู้เก็บแมวมาเลี้ยงเองทั้งที่กฎพื้นฐานของรีสอร์ตคือไม่อนุญาตให้นำสัตว์เข้าพัก
เสียงกระทบกันของช้อนกับจานกระเบื้องทำให้เขาหันไปมองทางโซฟา เห็นปลายฟ้านั่งพับเพียบลงกับพื้นแล้วเริ่มตักข้าวเข้าปาก
หากมองข้ามใบหน้าซีดเซียวไร้สีสันกับขอบตาคล้ำนิดๆ ผิวของเธอยังคงเนียนกระจ่าง เรือนผมสีดำเป็นมันที่เขารู้ว่ามันนุ่มแค่ไหนบางสอดนิ้วสางตอนนี้ปลายของมันยาวจนถึงเอวคอดแล้ว ริมฝีปากอิ่มได้ที่กำลังขยับเคี้ยวมุบมิบมีร่องรอยแห้งแตกเล็กน้อย
“มากิน...ด้วยกันไหมคะ”
“เอ่อ...ไม่ คุณกินไปเถอะ” พอเธอเปล่งเสียง เขาถึงได้รู้ตัวว่าจ้องเธอนานเกินไป เขตต์ถูกปลายจมูกด้วยนิ้วชี้ หยิบแก้วเหล้าขึ้นดื่มแล้วเดินกลับมาหย่อนตัวนั่งบนพื้น เว้นระยะให้ห่างจากเธอประมาณหนึ่งศอกโดยยังอุ้มเบอร์เบินในอ้อมแขน
“การพิจารณาคดีวันนี้...เป็นยังไงบ้างคะ...”
น้ำเสียงถามแบบคนขี้เกรงใจของเธอทำให้เขาลอบยิ้มในใจ
“ไม่ดีไม่แย่” เรื่องจริงมันเป็นแบบนั้น แต่พอออกจากปากเขาเอง ทำไมมันถึงฟังดูแย่ก็ไม่รู้
“ศาลเชื่อในหลักฐานป้ายเหล้าไหมคะ”
“ถ้าศาลนัดให้มีการพิจารณาอีกในครั้งหน้า ก็เดาว่าศาลเห็นว่ามีนัยที่ต้องพิจารณาเพิ่ม”
มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ “ดีจัง...ที่ศาลเชื่อ”
“ถ้าพยานวัตถุมีความหนักแน่นเพียงพอ ก็โน้มน้าวความคิดของศาลได้ เรื่องนี้มันขึ้นอยู่กับหลักฐานและข้อเท็จจริง ฉะนั้นต่อให้มีคนแต่งเรื่องเนียนแค่ไหน ก็ต้องมีการพิสูจน์ความเป็นไปได้ตามกระบวนการยุติธรรม”
ปลายฟ้าเม้มริมฝีปาก วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ แล้วนิ่งเงียบเหมือนคิดอะไรอยู่กระทั่งเธอเอ่ยออกมาว่า “จริงอย่างที่คุณพูด ต่อให้แต่งเรื่องเนียนแค่ไหน แต่ถ้าไม่สามารถหาอะไรมายืนยันความคิดได้ คนก็จะไม่เชื่อ...เหมือนกับนิยายของฉันตอนนี้”
เขาเห็นคอมเมนท์ตำหนิของนักอ่านแล้วในตอนล่าสุด แต่ความคิดเห็นก็แตกเป็นสองฝั่ง การให้ทุกคนเห็นพ้องตรงกันไม่มีทางเป็นไปได้
“เรื่องที่ลัลลาบายตัดสินใจไปช่วยเคนน่ะหรือ ผมไม่ถึงกับไม่เห็นด้วย แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมนางเอกของคุณถึงทำเรื่อง...”
“เรื่องโง่ๆ” ปลายฟ้าต่อคำให้ก่อนที่เขาจะพูดจบ
“เรื่องที่คาดไม่ถึง” แต่เขตต์ให้คำตอบที่ถูกต้อง
ดวงตากลมโตของปลายฟ้ากะพริบปริบๆ “ไม่คาดถึง...”
“ลัลลาบายท้องกับภูมินทร์ แต่ตัดสินใจเอาชีวิตตัวเองกับลูกในท้องไปเสี่ยงเพื่อช่วยเคนให้รอดพ้นจากอริสา”
[หลังจากที่เจ้าหน้าที่ตำรวจติดตามจับคนขับรถบรรทุกผู้รับว่างจ้างจากอริสาได้แล้ว เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ส่งกำลังเข้าล้อมจับหญิงสาวผู้บงการ แต่เธอหายออกจากคฤหาสน์ตระกูลไชยชาญ แม้แต่ที่บริษัทหรือกิจการในเครือก็ไม่พบร่องรอยของหญิงสาว ราวกับเธออันตรธานไปจากโลก
กระนั้น ภูมินทร์ก็ไม่ยอมหยุดแค่นั้น เขาจ้างวานนักสืบเอกชนรวมถึงตั้งค่าหัวเป็นเงินจำนวนมากเพียงเพื่อนำตัวหล่อนมาลงโทษ ทั้งความผิดที่ฆาตกรรมน้องสาว รวมไปถึงเชื้อไขของเขาที่ไม่มีบุญได้เกิด เหล่านี้ล้วนเป็นความผิดที่ต้องได้รับการลงโทษตามกฎหมาย เว้นแต่ความดีของอริสาก็มีอยู่บ้างคือการทำให้ลัลลาบายกลับมาพบเจอเขา แม้ในตอนแรกเธอจะมาเพื่อแก้แค้นก็ตาม
เด็กในท้องตัวโตขึ้นมา อีกไม่กี่เดือนภูมินทร์ก็จะได้เห็นหน้าเจ้าหนูแล้ว ตื่นเต้นบอกไม่ถูก เห่อซื้อข้าวของรอจนเต็มบ้าน ทำเอาป้าหวีส่ายอย่างน่าหมั่นไส้คนขี้เห่อทั้งที่ก่อนหน้าไม่คิดจะดูแลหญิงสาว ก็ไม่รู้ว่าอะไรเข้าสิงถึงได้เปลี่ยนซาตานให้กลับมาเป็นเทพบุตร กระทั่งเด็กน้อยลืมตาดูโลก ภูมินทร์ก็เกิดความรักใคร่เอ็นดู
แต่ฝ่ายหญิงดูเหมือนว่าจะหวาดหวั่นกับความเปลี่ยนแปลง อาจเป็นเพราะอาการผวาที่ถูกทำร้ายจนเกือบแท้ง ลัลลาบายจึงมีท่าทางวิตกจริตทุกครั้งที่ได้ยินเสียงภูมินทร์ และเมื่อเธอเป็นแบบนี้ ความรู้สึกผิดที่ผนวกเข้ากับความรักและห่วงหวงก็ทวีคูณมากกว่าแต่ก่อน
ทว่าสัญญาที่ให้ไว้กับเคนยังไม่มีผลจนกว่าอริสาจะถูกจับและสารภาพว่าหล่อนคือผู้จ้างวานฆ่าอรัญญา
“ฉันโทรมาแจ้งข่าวว่าพบอรัญญาแล้ว” วันหนึ่งเคนติดต่อหาเขาจากจังหวัดชายแดนติดกับกัมพูชา “หล่อนกำลังจะขึ้นเครื่องบินเจ็ทหนีพรุ่งนี้ ฉันจับตาหล่อนอยู่ที่สนามบินส่วนตัว แกต้องรีบแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้”
ยอมรับว่าเขาต้องการจับอริสา แต่หากทุกอย่างเป็นไปตามที่เคนบอก เท่ากับเขาต้องคืนลัลลาบายให้มัน ความคิดยอกย้อนกันระหว่างชั่วกับดี แต่ถ้าลัลลาบายยังหลงเหลือความรักให้เขาอย่างที่เคยบอก เขาหันไปมองหญิงสาวที่กำลังกล่อมเด็กน้อยให้หลับ แล้วเดินออกมาคุยนอกบ้านเพราะไม่ต้องการให้ลัลลาบายรู้เห็นเกี่ยวกับสิ่งที่เขาและเคนกำลังทำ
“ฉันจะรีบแจ้งตำรวจ ส่วนแกก็คอยเฝ้าหล่อนไว้อย่าให้คลาดสายตา”
“อย่าลืมว่าแกสัญญาอะไรกับฉันไว้” เคนย้ำเสียงขรึม
“ฉันไม่ลืมสัญญาที่จะคืนบายถ้าพิสูจน์ว่าอริสาเป็นตัวบงการแน่”
ภูมินทร์ทวนคำพูด แต่เขาไม่รู้ตัวว่ามีใครแอบฟังอยู่ จนในเช้าวันต่อมาชายหนุ่มคำรามลั่นบ้านเมื่อพบข้อความทิ้งไว้ว่าเธอจะไปหาเคนเพราะความเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับอดีตแฟนหนุ่ม]
***
เรื่องราวบทล่าสุดของเธอมันเป็นแบบนั้น แน่นอนว่ามีนักอ่านหลายคนขมวดคิ้วสงสัย บ้างก็ไม่พอใจจนต้องทิ้งคอมเมนท์ดุเดือดไว้บนหน้าแพลทฟอร์ม ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยว่าปลายฟ้าจะไม่รู้ถึงแรกกระแทกที่ตามมา และนั่นทำให้เขาสงสัยว่าทำไมเธอถึงให้ลัลลาบายทำแบบนั้น
“ที่ลัลลาบายไปช่วยเคนทั้งที่ตัวเองก็เสี่ยง มันเป็นแรงผลักดันจากความรู้สึกผิด” แล้วคำให้การแทนตัวละครของเธอก็ยิ่งเรียกความประหลาดใจให้เขามากขึ้นไปอีก หากเขาเป็นอัยการละก็คงต้องยกมือค้านว่าฟังไม่ขึ้น
“เพราะถ้าเป็นความรู้สึกรัก แต่กับภูมินทร์ บายก็รักภูมินทร์มาก มากจนยอมให้เขาทำรุนแรงกับตัวเอง ถึงจะเคยคิดว่าเกลียดแล้วร่วมมือกับอริสาเพื่อแก้แค้น แต่ลึกๆ ในใจ บายไม่เคยลืมภูมินทร์ ไม่งั้นก็คงไม่กลับมาแล้วใช้ชีวิตใหม่กับเคนค่ะ”
เขตต์ฟังแล้วพ่นลมหายใจออก “รู้สึกผิดก็เลยต้องแก้ไขความรู้ผิดนั้นน่ะหรือ สุดท้ายก็เลือกทางที่เสี่ยงภัยทั้งตัวเองแล้วชีวิตเด็กในท้อง ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย”
รอยยิ้มของปลายฟ้าดูฝืดฝืน “นั่นเป็นการตัดสินใจเพียงชั่วแวบ แล้วลัลลาบายก็เชื่อในการตัดสินที่เกิดจากสัญชาตญาณ เธอจึงทำตามความคิดนั้น มิเช่นนั้น ความรู้สึกนี้ก็จะค้างอยู่ในใจไปตลอดจนตาย เพราะคิดว่ามีแค่ตัวเองที่ช่วยเคนได้ ตัวเองเท่านั้นไม่ใช่ใคร ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป ก่อนที่เคนจะอยู่ในความรู้สึกเคว้างคว้าง ถึงเคนตายก็ตายในอ้อมกอดของคนที่ตัวเอง...รัก นั่นคือสิ่งที่บายมอบให้เคน...ครั้งสุดท้าย...มีแค่บายเท่านั้น...ที่จะทำได้”
จู่ๆ เขตต์ก็สั่นสะท้าน หัวใจของเขาเจ็บแปลบปลาบ ความรู้สึกทุกข์ระทมเมื่อครั้นเห็นร่างไหม้เกรียมของบุพการีกลางเศษซากกองเพลิงย้อนกลับมาในหัว
...มีแค่เขาเท่านั้น...ที่จะทำได้...แต่ไม่ได้ทำ
ดวงตาของเขาร้อนผ่าวไปด้วยน้ำเอ่อชื้น บ้าชะมัด เขาจะอ่อนแอในยามที่ต้องทำใจให้เข้มแข็งแบบนี้ไม่ได้
ทว่าเสี้ยววินาทีนั้น ปลายนิ้วแกร่งกลับสัมผัสถึงความนุ่มและอบอุ่นของฝ่ามือที่ค่อยๆ เคลื่อเขามาแตะแผ่วเบา
“คุณ...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“เปล่า” ความร้อนวูบวาบที่เกิดขึ้นทำให้เขตต์แสร้งเคลื่อนมือข้างนั้นไปคว้าแก้วเหล้ากระดกดื่มจนหมด วางเบอร์เบินลงบนพื้นจากนั้นลุกขึ้นยืนโดยไม่หันไปสบตาหญิงสาว
“กินข้าวหมดแล้วก็กินยาซะ ผมต้องไปแล้ว แล้วก็อย่าลืมเรื่องที่ผมเตือน ห้ามเปิดประตูให้ใครยกเว้นเบอร์เบิน ผม หรือลียง”
“คือ...องุ่น คนที่เคยมารีสอร์ตวันก่อน ไม่แน่ใจว่าคุณจำได้ไหม เขาจะหาฉันคืนนี้”
เขตต์หันไปมองเธอทันที “มาทำไม กรินทร์ส่งมาเฝ้าคุณหรือไง”
ตอนที่พูดไป ก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอย่นคิ้วใส่ เขาจึงระบายลมหายใจแล้วหยิบเอกสารผู้เข้าพักจากโต๊ะกลางโซฟามาไล่เปิดหน้า แล้วพบชื่อของกรินทร์ที่จองห้องแบบบีชวิลล่าจริง
“น่าจะมาเรื่องของสำนักพิมพ์ค่ะ...”
“ถ้าเขามาก็ให้เขามาคุณที่ห้อง และจำไว้ว่าถ้าจะออกไปไหน ต้องขออนุญาตผมก่อน”
“...ฉันเหมือนเป็นแมวที่คุณเลี้ยงระบบปิด”
เขตต์สบตาปลายฟ้าเพียงครู่ แล้วก็เป็นฝ่ายหลบตาก่อน “ไม่เถียง”
โต้กลับเธอไปแค่นั้น แล้วเดินไปที่ประตู แต่ในตอนที่กำลังจะเปิดออกไปนั้น ปลายฟ้าก็ส่งคำถามมาให้ว่า
“คุณลียงบอกว่า...คุณมีแผนจะไปล่องเรือกับคุณพิมพ์หลังจากนัดขึ้นศาลครั้งหน้า...หรือคะ”
เขตต์สูดลมหายใจเข้าแล้วให้คำตอบ “ใช่”
จากนั้นผลักประตูแล้วก้าวออกจากห้อง เช็คระบบความปลอดภัยที่ติดตั้งว่าทำงานดี แล้วออกจากวิลล่าหมายเลข 222 อันเป็นทั้งห้องพัก ที่หลบภัย และ...ที่ที่จะทำให้ปลายฟ้าปลอดภัยในแบบเลี้ยวแมวระบบปิดอย่างที่เธอเข้าใจ
