วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
183 เรื่องไม่จบมาพบศาล
“วาไจ… น่า วาไจ… น่า เฮเฮ เย้เย้ วา ไจ น่า”
“อะไรของเธอนั่นอ่ะ?” วาโรพูดขึ้นทันทีหลังวารีร้องเพลง
“มันเป็นภาษาต่างประเทศโลกเก่า” วารีบอกตามตรง
“หืม? ภาสา? มันคืออะไร?” วาโรทำหน้าตาสับสน
วารีอ้าปากค้าง ปิดปาก พยายามพูด อ้าปากค้างอีกครั้ง
“ฉันไม่ชอบปฏิกิริยานี้เลย เอ้า บอกมา มันคืออะไร?” วาโรเริ่มมีหน้าตาดุ
“อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้จักคำว่าภาษา?” วารีถามสวนคำถาม
“แล้วมันคืออะไรเล่า? ถ้าไม่บอกฉันจะรู้มั้ยว่ามันคืออะไร!?” วาโรเริ่มเดือด
“ก็ ภาษาที่คนไว้พูดไง” วารีเริ่มเสียงดังป้องกันตัว
“แล้วไอ้ภาษามันคืออะไรเล่า!?” วาโรไม่ยอมตะเบงเสียงขึ้นอีกข่มวารี
“ก็ ถ้อยคำที่คนพูดกันไงเล่า! เช่น อะไร ยังไง หอย จ๋อย แข็ง โด่ แฉะ แตก” วารีร่ายคำที่อยู่ในหัวออกมา
“งั้นไอ้ ‘วาไจน่า’ นั่นมันคืออะไร คำดูถูกหรือด่าพวกเราเหรอ?” วาโรเริ่มสงสัย
“จะบ้าเหรอ? ฉันจะทำอย่างนั้นกับเธอทำไม!” เสียงสองคนเริ่มดัง
วิวที่หันไปหันมาบ่นกับตัวเอง “เป็นกรรมการให้เรื่องนี้ไม่ได้อ่ะ”
วันนี้วีติดงานเลยมาไม่ได้ มันถือว่าเป็นวันที่มีธุระอยู่
“แล้วมันแปลว่าอะไร?” วาโรจับคอเสื้อวารี
“อย่าเพิ่งดุ มันแปลว่าตรงนั้นอ่ะ”
“ตรงไหน?”
“ใช่ๆ ตรงไหนล่ะ?” วิวแทรก
“ก็นั่นอ่ะ รูนั่นอ่ะแหละ”
“รูไหน? อะไรของเธอ? ทำไมไม่พูดมาให้ชัดๆ?”
วิวมองสองคน ใจจดใจจ่ออยากรู้
“ก็นั่นอ้ะ ที่เธอมีและฉันมีไม่เหมือนนั่นอ้ะ รูนั่นไง” วารีเริ่มหน้าดุ
“อ๋อ งั้นทำไมไม่พูดตรงๆว่ารูห…” ปึ้ง! เสียงประตูปิดดัง
สามคนที่หันหาทีวีพากันมองประตู นิ่งเงียบ
วาโรเริ่มก่อน “เธอลืมปิดเหรอ? วิว”
“ก็ปิดแล้วนะ… หรือกลอนมันเสีย?” วิวจับคางคิด “ไม่ใช่ ฉันปิดแล้วจริงๆ ดังแกร้กและดึงแล้วด้วย ฉันเช็กแล้ว”
“มันพูดไม่ได้หรอกคำนั้นอ่ะ ฉันสืบมาด้วยตัวเอง” วารีแทรกขึ้นมา
“เป็นไปได้ยังไงว่าเรา ผู้หญิง จะพูดว่าห… “เมี้ยว” ไม่ได้!” วาโรพูดเสียงดัง แต่แมวจากไหนไม่รู้มา
“แมวดำ” วารีเริ่มกลัว
“มาจากไหนอ่ะ?” วิวพูดถาม
วาโรลุกทันทีและเธอดูประตูหน้าต่าง ทุกอย่างปิดดีหมด
เธอเดินมาหาวารีและวิวที่เล่นกับแมว แล้วพูดบ่น “ทางเข้ามันปิดหมด แล้วมายังไง?”
“ก็บอกแล้วมันเป็นเรื่องลี้ลับ” วารีพูดเหมือนเรื่องปรกติ
“ฉันไม่ยอม! ฉันจำได้ว่าเคยพูดได้! ฉันจะพูดว่าห “โฮ่ง” อะไรวะ! กูมีห… “พรื่ด” วารีชอบห… “มอ” อะไรกันวะเนี่ย!” วาโรเริ่มเดือดและเปิดหน้าต่างดังโครมจนหน้าต่างพัง
วารีเดินมาจับไหล่ข้างวาโร เขาเห็นข้างนอกมีสุนัขดำ, ยีราฟดำ ,วัวดำยืนใกล้ๆกัน
วาโรทรุดไปคุกเข่า “ฉันรับไม่ได้ พลังที่ไหนมันจะใหญ่กว่าพลังมนุษย์
วารีโทรหาลูน่า แฟนที่เป็นหัวหน้าแผนกสัตว์ให้มาจับสัตว์ที่เขาไม่เคยเห็นพวกนี้ “ลูน่า มีสัตว์อะไรไม่รู้มาเดินกันนอกหน้าต่าง จับไว้ศึกษาทีสิ โอเค… โอเค… แค่นี้นะ รักนะ จุ้บ”
“มันพูดไม่ได้จริงๆเหรอ? เอิ่ม ฉันว่าห “จิ้บจิ้บ” ไม่ใช่คำหยาบ… เห้ย จริงด้วย” วิวเริ่มทดลองขีดจำกัดบ้าง
วารียกใต้รักแร้วาโรลากมานั่งหน้าทีวี “ได้เวลาขึ้นศาลของคนตาแดงแล้ว
ตื่ดตื่นแต้ แต่แว้ดแว้ด ปิ้วปิ้ว เสียงดนตรีเชิงปลุกใจแต่สนุกดังขึ้นและตัดมาที่หน้าใหญ่ใหญ่แผนกภาพยนต์
เขาไหว้คนดูและหยิบกระดาษที่บางคนนอกจอส่งให้ แล้วเริ่มงานเอก “สวัสดีครับ เราอยู่กันที่ศาลอาญาวาโรซีเมียเรียเขตวาโรเรีย ตอนนี้มีคดีใหญ่เข้ามาเมื่อวาน วัยรุ่นสาวคนหนึ่งที่เป็นลูกเลี้ยงขุนนางเปิดเผยเอกสารที่ทำให้ตำรวจเชื่อว่า บ้านอดัมของ นายเถ่ง ที่ตอนนี้ถูกปลดสถานะขุนนาง โกงเงินภาษีมาแล้วหลายปี”
“แสบจริงๆ หนีภาษี… แต่ก็นั่นแหละ บางคนมันเหี้… “จิ้บจิ้วจิ้ว” ไล่นกออกไปได้มั้ยวิว? อย่าไปให้อาหารมันดิ” วารีเริ่มบ่นทั้งเรื่องนอกเรื่องใน
“มันน่ารักดีอ่ะ สีเหมือนอีกาแต่เป็นพิราบ เดี๋ยวหากรงใส่ให้ลูน่าดีกว่า” วิวยิ้มไปพูดไป เอาคุกกี้ให้นกกิน
“สาววัยรุ่นคนนั้นตัดสินใจพึ่งพาสำนักงานเขตวาโรเรียให้ช่วยหาที่ปลอดภัยหลังส่งรายงาน แต่คนร้าย นายเถ่งเนี่ยแหละครับ มาตามเธอหลังจากนั้นแทบทันที” ใหญ่ใหญ่หัวหน้าแผนกข่าวพูดเรียกความตื่นเต้น
“มันยังจับไม่ได้ด้วยตอนนั้นอ่ะ” วาโรพูดเสริม
“หลังจากนั้นเมื่อพนักงานสำนักงานเขตไม่ยอม นายเถ่งเนี่ยครับก็อาละวาด ทำประตูสำนักงานพัง ด่าทอผู้รักษาความปลอดภัย จนสุดท้ายตำรวจมาและรวบตัวไว้ได้ ใช้เวลาในคุกหลังจากนั้น และจะมารับการตัดสินโทษในวันนี้ ไปดูวงจรปิดกันครับ”
ภาพเป็นตอนที่ยามหิ้วเขาไปทิ้งข้างนอก จากนั้นเขาถีบประตูจนพังกลับเข้ามา
“และคดีนี้มันไม่หยุดแค่นั้นครับ น้องสาวเปิดเผยว่ามีการลวนลามตอนเธออยู่ในบ้านเขา และมีการเลี้ยงไว้เพื่อเรื่องแบบนั้นในอนาคต เขาจะติดคุกนานแน่นอน แต่ปัญหามันไม่หยุดแค่นั้น สาวคนนั้น เป็นคนมีตาสีแดงครับ ใช่ครับ คนที่วังตามหามาตลอด คนตาสีแดง เรายังไม่มีภาพ เพราะเธออายุยังไม่ถึง แต่จากการตรวจทางแพทย์ มีดีเอ็นเอบางส่วนของเธอตรงกับของท่านวล็อดซีเมีย พูดได้เลยว่า เป็นญาติกันห่างๆครับ”
เสียงคนดูหลังไมโครโฟนฮือฮาดังจนใหญ่ใหญ่ต้องหยุดพูด
“และวันนี้ถึงวันเริ่มตัดสินคดี เชิญชมไปพร้อมกับเรา… ตอนนี้ครับ” ใหญ่ใหญ่พูดแล้วยกมือไหว้
ภาพตัดมาเป็นภาพในศาล เป็นวัยรุ่นหญิง หน้าโดนเซ็นเซอร์ ที่รู้ว่าเป็นผู้หญิงเพราะเธอใส่เสื้อผ้าผู้หญิงแบบสาวกอธ
ศาลเริ่มแจกชาเขียวร้อนให้เหล่าโจทย์และจำเลย กับผู้ตัดสิน พร้อมคุกกี้ดูไบให้คนในศาลกิน
สาวที่โดนเซ็นเซอร์หน้าหยิบรัวๆ เธอไม่น่าจะรู้ว่าโดนถ่ายอยู่
“เธอไม่รู้รึเปล่านั่นอ่ะ?” วารีพูดเหมือนเป็นห่วง
“เธอคงรู้ว่าออกทีวีแหละ แต่ไม่รู้จักกล้องถ่ายทอดสดใหญ่ๆ และรู้จักแต่มือถือกับกล้องถือ” วาโรเริ่มวิเคราะห์
“ฮ่าฮ่าฮ่า กล้าทำตามใจแม้โดนกดดัน ฉันชอบคนนี้” วิวหัวเราะแล้วพูดกลางรอยยิ้มกว้าง
หลังน้องคุกกี้ดูไบกินได้ซักพักทนายก็บอกอะไรบางอย่างกับเธอ
ดูเหมือนว่าน้องเขาจะรู้แล้วว่ากำลังถูกถ่ายทอดสดด้วยกล้องใหญ่ เธอวางตัวให้เนี้ยบขึ้นและนั่งเรียบร้อยหลังจากนั้น
ซักพักศาลก็เบิกตัวจำเลย นายเถ่งผมยาววัยกลางคนเดินเข้ามาในศาล
จากนั้นศาลก็พูด “โจทก์และจำเลย ฝ่ายท่านจะยอมรับว่าทุกอย่างที่พูดเป็นความจริง สาบานต่อธงวาโรซีเมียเรียและเทพสลานุช, ทอร่า และโพไซดอนผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนบนฟ้า”
“ยอมรับ” น้องเอ นามสมมุติพูดก่อน
“ข้ายอมรับ” จากนั้นนายเถ่งก็พูดตาม
“เริ่มตัดสินคดี ก่อนอื่นขอเชิญโจทย์พูดก่อน เพราะโจทย์ครั้งนี้เป็นผู้มีอายุต่ำกว่ากำหนด เราจะให้ทนายเธอพูดแทน ทนายเชิญออกมา” ศาลพูด
ทนายน้องเอออกไปที่แท่นและเริ่มพูดเล่าเหตุการณ์ย้อนหลัง
จุดเด่นคือทนายโจทก์เล่าว่ามีการลวนลามเกิดขึ้น ทั้งๆที่นายเถ่งไม่ได้คิดกับน้องเอแบบลูกแท้ๆ
“มันไม่ใช่การแสดงความรักแน่นอน และมันเป็นการลวนลามที่แท้จริง พวกท่านลองคิดดู ถ้าหลังน้องเอเป็นภรรยาวารีแล้ว และนายเถ่งบังคับให้น้องเออยู่กับตัวเอง จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ส่วนเรื่องภาษีทุกคนเห็นตรงกันหมดว่าผิด” ทนายเริ่มเล่า
“ขอค้าน!” ทนายนายเถ่งพูดขึ้นมาทันที
“เชิญ” ศาลให้ฝั่งทนายจำเลยค้าน
ทนายนายเถ่งลุกขึ้นยืนพร้อมแก้วกาแฟในมือ
เขาเริ่มพูด “มันเป็นเรื่องของอนาคตที่ยังไม่เกิดขึ้น ทุกคนลองคิดดู ถ้ามัวแต่ดูความเป็นไปได้ว่าจะเกิดอะไรหรือไม่เกิด เราไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องนั้นไปลงโทษล่วงหน้า ทำให้มันไม่จำเป็นต้องมาพูดกันถึงเรื่องที่ยังไม่เกิด”
ศาลเงียบซักพัก จากนั้นพูดขึ้นมา “ศาลเห็นด้วย ขอให้ฝั่งโจทก์พูดเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วเท่านั้นและไม่พูดถึงเรื่องของอนาคต”
“ครับท่าน” ทนายน้องเอยอมรับและนั่งลง
“เอาล่ะ เราฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว คราวนี้ขอให้ฝั่งจำเลย นายเถ่งออกมาพูดต่อหน้าศาล”
เมื่อศาลสั่ง ทนายของนายเถ่งบอกให้เขาขึ้นไปให้การ
นายเถ่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอารมณ์ไม่ดีอยู่ที่แท่นและได้เวลาทำงานของทนายฝั่งน้องเอ
“เอาล่ะคุณเถ่ง ขอถามหน่อยว่าจับทำไม หืม? ไอที่จับหลังลามไปถึงด้านล่างน่ะ คุณมีจุดประสงค์อะไรในการจับแบบนั้น?” ทนายน้องเอเริ่ม
“เฮ้อ มันก็แค่การจับแบบคนในครอบครัว รู้มั้ยว่าฉันเลี้ยงอีแชมปิ… “กรุณาอย่าพูดชื่อโจทก์” อีเอเนี่ยมาตั้งแต่เล็กๆ และแน่นอนมันมีความผูกพันอะไรแบบนั้นไง คิดดู ถ้าคนเป็นพ่อเป็นแม่ต้องขึ้นศาลทุกครั้งอย่างนี้พ่อแม่คนก็ติดคุกกันหมดสิ เข้าใจมั้ยมันเป็นการจับแบบญาติมิตร” นายเถ่งเริ่มด้วยรอยยิ้ม
น้องเอกอดอกทันที
วารีรีบพูด “น้องเขาคงไม่ชอบเอามากๆ พอได้ยินตรงๆแบบนั้นร่างกายเลยป้องกันเอง”
“น่าจะ” วิวพูดตาม
วาโรถอนหายใจ “ตอแหลจริงๆ ฉันขวางทั้งหมดแล้วจับเขาขังลืมเลยดีมั้ย?”
“อย่าเลย ถ้าจะจับก็ต้องจับให้ถูกต้อง ไม่งั้นเดี๋ยวมันมาอ้างทีหลังอีกว่าเป็นอาชญากรการเมืองไร้เดียงสา” วารีแย้งทันที
วาโรคิ้วขมวดหนักทันที
“งั้นเรื่องโกงภาษีล่ะ? เพราะเห็นท่านวาโรตั้งแต่เด็กมั้ยเลยเอ็นดูไม่จ่ายภาษีเหรอ?” ทนายแทงทันทีเมื่อเห็นจุดบอด
“อึก” นายเถ่งชะงักแล้วมองไปทางทนายตัวเอง
ทนายนายเถ่งรีบลุก “ขอค้านครั้ง นายเถ่งให้น้องเอทำบัญชีทั้งหมด ถ้ามีคนโกง คนนั้นก็คือน้องเอไม่ใช่นายเถ่ง”
ทนายน้องเอรีบสวนทันที “ใช้งานยิ่งทาส…” จากนั้นเดินไปหาลูกขุน “รู้มั้ยครับให้น้องเอทำงานมันไม่มีความผิดหรอก แต่การโกงภาษีกินอิ่มคนเดียวแล้วไม่จ่ายค่าแรงการทำบัญชีทั้งหมด แล้วยังมาโทษเธอตอนมีปัญหา ทุกท่านลองคิดตามถึงนิสัยของคนนี้นะครับ ว่าน่าเชื่อถือหรือต้องจับไปเชือด”
“ขอค้านครับ ทนายนางเอพูดขู่ความปลอดภัยของนายเถ่ง ขอให้ถอนคำพูดด้วย” ทนายนายเถ่งพูดทันที
“ศาลไม่ยอมรับคำค้าน ถ้าเราลงโทษเราจะเชือดซึ่งมีสิทธิ์เกิดขึ้นจริง เราไม่เห็นความสำคัญว่าต้องถึงขนาดถอนคำพูด” ศาลพูดเงียบๆ
“จึ” ทนายนายเถ่งหน้าออกอาการทันที จากนั้นก็นั่งลง
จากนั้นทนายน้องเอถามต่อ “แล้วความเป็นอยู่น้องเอล่ะครับ? ห้องเล็กๆ เก้าอี้ โต๊ะ และเตียง เคยคิดตกแต่งมันและซ่อมหลังคาห้องนั้นบ้างมั้ย? ใช้งานทุกวัน ไม่จ่ายค่าตอบแทน ให้อยู่อาศัยที่สกปรกผุพัง แต่บอกว่าเวลาจับเธอจับแบบคนในครอบครัว ถามหน่อย คนในครอบครัวให้ลูกตัวเองอยู่แบบนั้นมาตลอดโดยไม่คิดอะไรบ้างเหรอ?”
“ก็เงินมันขัดสน…” นายเถ่งรีบแย้ง
“ถ้างั้นเรามาดูรายจ่ายจริงที่น้องเอรายงานกัน” จากนั้นทนายพูดและเปิดจอ
ภาพในจอเป็นกราฟวงกลมที่มีสามอย่าง อย่างหนึ่งกินไปเกินครึ่ง และอีกสองอย่างเป็นแค่เสี้ยวเล็กๆ
“ช่องใหญ่ตรงนี้นะครับ เป็นรายงานการใช้จ่ายกับของฟุ่มเฟือย เช่น เครื่องดื่มมึนเมา เครื่องหอม เครื่องประดับ ทอง และอื่นๆอีกมากมาย ส่วนอีกสองเสี้ยว เป็นเงินที่เอาไว้เลี้ยงดูน้องเอ คิดดูครับ เมื่อน้องเอต้องอยู่ที่บ้านนายเถ่ง น้องเคยใส่แต่เสื้อกล้ามและยังดีที่มีชั้นใน” ทนายน้องเอรีบชี้แจง
“ใช่ๆฉันซื้อให้เธอเองเลย” เถ่งรีบแทรก
“แล้วทำไมต้องดูเซ็กซี่? เช่นภาพนี้” ทนายน้องเอเห็นช่องก็รีบแทง
มันเป็นบราลูกไม้ที่ไว้สำหรับผู้ใหญ่ย่านโคมแดงใส่
“คุณเลือกเองด้วยนี่ บอกหน่อยได้มั้ยว่าทำไมต้องมีแต่แนวนี้?” ทนายขยี้
“ขอค้านครับ มันเป็นเรื่องการออกแบบของเสื้อผ้า ผมไม่เห็นความจำเป็นที่เราต้องเอามาพูดในศาล” ทนายนายเถ่งพูดทันที
“ศาลไม่ให้ค้าน ศาลก็อยากรู้ว่าทำไมต้องลายนั้น ทำไมไม่ซื้อแบบใส่สบาย” ศาลปฎิเสธทันที
นายเถ่งเหงื่อตก มองทนาย และกลืนน้ำลาย “ก็… ก็…”
“ก็อะไรครับ?” ทนายน้องเอขยี้ไม่หยุด
“มันสวยกว่า คนเป็นผู้หญิงอ่ะ มันก็ต้องชอบของสวยงามใช่ป่ะล่ะ แบบนี้มันสวยดี มีลายด้วย แบบธรรมดามันเรียบไป ไปอวดใครก็ไม่ได้ใช่ป่ะล่ะ ฉันเลยซื้อแบบนั้นไง” นายเถ่งรีบเค้นออกมาจากหัว
“แต่น้องเอไม่เคยได้ออกไปข้างนอกเลยหลังช่วงเย็น เธออยู่มาขนาดนี้ ไม่เคยมีเพื่อนซักคน ทำไมต้องแยกเธอให้ออกห่างจากสังคม หรือคุณคิดฮุบเธอไว้กับตัวคนเดียว?” ทนายน้องเอรีบยิงต่อ
“ก็เป็นอย่างนั้นอ่ะ ตาก็สีแดงไม่เหมือนชาวบ้าน ไปที่ไหนก็ต้องโดนดูถูก ไปคุยกับใครหรือไปรับแรงกดดันภายนอกไม่ไหวหรอกเพราะฉันยังสั่งสอนไม่ถึงจุด” นายเถ่งรีบหาข้ออ้าง
ทนายนายเถ่งเอามือก่ายหน้าผากทันที
“คุณจะบอกว่า การเป็นคนตาแดง เหมือนท่านวล็อดซีเมีย… เป็นเรื่องน่าอาย?” ทนายน้องเอพูดด้วยหน้าเข้ม ตาคมมีประกาย
ทั้งคนมาดูและลูกขุนเริ่มฮือฮา
“อ๊ะ เอิ่ม ไม่ใช่ๆ มันไม่เหมือนกัน” นายเถ่งรีบอ้าง
“ยังไง?” คราวนี้ศาลเป็นคนถาม
“ขอถอนโจทก์ออกจากศาล จิตใจเขาไม่เหมาะกับการอยู่ในศาลต่อ” ทนายนายเถ่งจะรีบถอนตัว
“ปฏิเสธ เอาล่ะ ไม่ต้องถามอะไรต่อแล้ว ศาลจะให้ลูกขุนไปปรึกษา แล้วเราจะกลับมาตัดสินอีกในหนึ่งชั่วโมง” ศาลพูดแล้วเอาค้อนเล็กๆทุบโต๊ะ
“ฉันยังพูดไม่หมด!” นายเถ่งแย้งทันที
“เห้ย! หยุด! มาแล้วเงียบๆไว้!” ทนายนายเถ่งด่าทันที
นายเถ่งมองซ้ายขวาและกลืนน้ำลาย รีบลุก
ทนายกับนายเถ่งพากันซอยเท้าออกจากศาล
วารีหลังจอพูดทันที “เรายังมีคนแบบนี้อยู่ในประเทศอีกซินะ ทำผิดยังไม่พอ แต่ไม่รู้สึกอะไรเลยและเถียงคอเป็นเอ็น”
“คนแบบนี้มันแอบอยู่ตามซอกหลืบเหมือนแมลงสาบ กำจัดเท่าไหร่ก็โผล่มาตอนเผลออีกนั่นแหละ” วิวพูด
วารีมองไปทางวาโร เธอกำลังพูดกับบางคนในมือถือห่างออกไป
วารีรอเธอพูดจบและวางสาย “เอิ่ม ศาลเหรอ?”
“รู้ดีจัง… โดนสบประมาทแบบนั้นมันต้องลงไม้ลงมืออะไรซักหน่อย” วาโรยิ้มเจ้าเล่ห์
วารีพูดเบาๆ “เรื่องของศาลมันก็น่าจะให้ศาลจัดการ”
“แต่มันดูหมิ่นฉันไง”
“ก็นะ ใช่แหละ” สุดท้ายวารีจนมุมและยอม
“ฉันอยากให้ตัดสินเร็วๆ” วิวพูดแล้วหยิบมันฝรั่งทอดมาแกะกิน
วารีจกถุงที่เธอเปิดแล้วเอาเข้าปากกำใหญ่ “ทำไมไม่ซื้อมาเยอะๆ”
“นี่ยังไม่เยอะอีกเหรอ?” วิวพูดและมองกองถุงมันฝรั่งทอดสิบกว่าถุง
“ก็มันเคี้ยวมันดีอ่ะ” วารีมองแล้วหยิบอีกถุงมาแกะกินเอง
“เอาส่วนของฉันคืนมาก่อน” วิวพูดและจกถุงวารีเอาไปกำใหญ่
วารีไม่พูดอะไรแล้วขำในคอ
“ฉันสบายใจไม่ได้เวลาเจออะไรแบบนี้” วาโรเริ่มเอ็ดสายชิลสองคน
“เดี๋ยวมันก็รับผลกรรมแล้วน่า เชื่อฉันดิ ศาลไล่เองแล้วปิดศาลแบบนั้นไอ้โง่นั่นมันไม่รอดหรอก” วารีพูดทันที
วาโรถอนหายใจ จากนั้นเอามันฝรั่งถุงนึงมาแกะกิน
สามคนชิลกันและคุยเรื่องการเมืองว่าจะทำยังไงให้คนแบบนี้หมดไปจากประเทศ
เมื่อครบชั่วโมง ทีวีตัดจากข่าวมาเป็นภาพของในศาลอีกครั้ง
“มาแล้วๆ” วารีพูดแล้วเคี้ยวมันฝรั่งกรุบกรับเสียงดัง
“เบาหน่อย อย่าเพิ่งกิน” วาโรขัด
วารีวางถุงแล้วหยิบกาแฟมากินแทน
เพราะเป็นเรื่องตึงเครียดวารีเลือกกินเอสเปรสโซ่สองช็อตแทนกาแฟหวานปรกติ
ศาลนั่งและเบิกตัวจำเลย “ขอให้นายเถ่งออกมาหน้าศาล เราเข้าใจว่าครั้งนี้ในเรื่องภาษีเราไม่เอามาพูด แต่ที่เป็นอย่างนั้นเพราะศาลตัดสินกับลูกขุนแล้วว่าเราไม่จำเป็นต้องซักไซร้อะไรมากมายเพราะมันผิดจริงและหลักฐานแน่นขนาดนั้น”
นายเถ่งดูหงุดหงิดและเดินออกไปข้างหน้า นั่งที่แท่นกอดอกขมึงตึง
“คุณยอมรับผิดจริงที่โกงภาษีของประเทศหรือไม่?” ศาลถาม
“ไม่ยอมรับ ฉันไม่ได้เอาเงินประเทศไป มันเป็นอีเอที่เอาไปซ่อน”
“คุณยอมรับที่ลวนลามน้องเอหรือไม่?” ศาลถามต่อ
“ไม่ยอมรับ มันเป็นการจับแบบคนในครอบครัว”
“เอาล่ะ ลูกขุนได้ตัดสินแล้ว นายเถ่งมีความผิดจริง จะติดคุกห้าสิบปีตามกฎหมายที่มี แต่มีสายตรงมาจากวังถึงฉัน และท่านราชินีให้เพิ่มโทษเป็นตลอดชีวิต โดยเน้นย้ำให้ทำงานเหมืองตลอดเวลาด้วย” ศาลพูดและเอาค้อนเล็กทุบแท่นค้อน
“บ้าน่า! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด! มันเป็นอีเวรนั่น” นายเถ่งโวยวาย
ศาลเอาค้อนทุบแท่นอีกครั้ง “เงียบ ตำรวจ มาเอาตัวนายเถ่งไป”
ศาลสั่งแบบนั้น แต่ก่อนนายตำรวจจะเดินมา นายเถ่งกระโจนและวิ่งไปหาน้องเอ
วารีอุทาน “เห้ย”
จากนั้นมีสาวผิวเข้มพุ่งมาข้างหน้า เตะก้านคอนายเถ่งอย่างแรง จนนายเถ่งหมุนและหัวฟาดพื้นเต็มแรง
เมื่อวารีดูดีๆก็เห็นว่านั่นคือผู้จัดการของเขาเอง นา เลขามือหนึ่ง
วารีถอนหายใจ “ก็โล่งใจอยู่นะ แต่มาไง?”
“นั่นสิ ไปได้ไง” วาโรยังตกใจ
“แต่เธอบอกว่าจะไปเองเผื่อศาลคิดอะไรแผลงๆนะ เธอบอกฉันไว้แล้ว” วิวยังเคี้ยวมันฝรั่งไม่หยุดพูด
“งั้นเหรอ… แต่ก็… จบแล้วสินะ ชีวิตสาวรอดไปอีกหนึ่งคน” วารีพูดแล้วยิ้มทันที
“แต่เธอต้องมาอยู่กับเราต่อนี่ ฉันอยากคุยกับเธอจัง” วิวพูดต่อ
“อย่าไปไซร้ถามเรื่องอดีตเธอล่ะ แบบนี้เป็นปมในใจแหง” วาโรพูดทันที
วารีรีบล้วงมือถือโทรหานา นัดให้น้องเอไปเข้าคุยกับจิตแพทย์ก่อน
เกือบกลางเดือน 1 ยุคตีกันปี 125
แชมปิญองนั่งอยู่ในโดรน โดรนบินถึงวังใหญ่ โดรนลงจอดนิ่งๆ
แชมปิญองเก็บสมุดจดใส่กระเป๋าใบเดียวที่เธอเอามา มันเป็นสมบัติของทั้งหมดที่มี
แชมปิญองลงพื้นและตกใจเสียงแตรและดนตรีที่เริ่มบรรเลงจนกระเป๋าร่วง
เธอรีบหยิบและเงยหน้าเจอเหล่าแม่บ้านยืนเรียงแถวหน้าทางเข้าวัง
สุดทางมีสองคนยืนอยู่
เมื่อแชมปิญองเดินเลิ่กลั่งถึงสุดทางก็ได้เจอกับราชินีและราชา
“ขอต้อนรับสู่วังวาโรซีเมียเรีย” วาโรพูด ยิ้มกว้าง
วารีไม่พูดอะไร แต่แชมปิญองมองวารี “เอิ่ม เดี๋ยวเราจะลึกซึ้งกันในอีกไม่นานในอนาคต…”
“หยุดเลย ไม่มีใครบังคับเธอเรื่องนั้น” วารีรีบขัด
“อ้าว… แต่… หนูเป็นเชื้อสายคนตาแดงไม่ใช่เหรอ?” แชมปิญองไปต่อไม่ถูกทันที
“ไม่จำเป็น ฉันย้ำบ่อยแล้ว และพอแล้วเรื่องนั้น” วารีพูดและยิ้มแบบมารยาท
“แต่… เอ่อ ถ้าจะขอบางอย่างแทนล่ะ?” แชมปิญองรีบแย้ง
วารีหันไปทางวาโร “ช่วยหน่อยดิ”
“เอาน่า ฉันอยากรู้ว่าเธออยากได้อะไร” วาโรยิ้มกว้าง
“รองเท้าส้นสูงลิมิเต็ดอิดิชั่น… ที่ฮาโมนี่ร่วมมือกับท่านวิว…”
และตอนนั้นเอง วารีก็ต้องหน้าซีดเมื่ออนาคตตัวเอง ต้องขยายฮาเร็มอีกแล้ว
