วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
126 จักรพรรดิ
ในเสียงดนตรีเครื่องสีและเครื่องเป่าลมเข้าจังหวะกับเสียงกลองกล่อมคนที่งานเลี้ยงอาหารใหญ่ในวังให้กินและเมาได้เยอะกว่าที่คนปรกติสมควรจะกินได้
งานนี้เป็นงานฉลองชัยชนะล่วงหน้าที่จักวรรดิอารูสิเยกำลังจะได้มาในไม่นาน
ผู้จัดงานคือจักรพรรดิเปตูโน่ที่นั่งกินอยู่ข้างจักรพรรดิณีและบุตรชายวัยรุ่นสองคน
ใช่ นี่คืองานเลี้ยงล่วงหน้า
ท้ายเดือน 2 ยุคตีกันปี 124
ก่อนจะแหกตาดู… “ที่รัก ช่วยพูดให้ลูกไม่ไปเข้าร่วมสงครามเองได้มั้ย? ฉันขอร้อง”
จักรพรรดิเปตูโน่มองเมียด้วยหน้าเหนื่อยล้า “ข้าบอกแล้วไงว่าลูกโตจนตัดสินใจเองได้แล้ว”
“แต่… ที่รัก ฉันใจคอไม่ดีเลย ตั้งแต่เธอเข้าประชุมสงคราม รูปลูกเราหล่นแตก อีกาเกาะระเบียง รองเท้าฉันหัก เชฟทำอาหารผิด เล่นไพ่ก็โดนกิน ดวงฉันตกมาก มันต้องเป็นสัญญาณอะไรซักอย่างแน่ เธอช่วยฉันทีเถอะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูก ฉันไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อยังไง กระซิก นะ ที่รักของฉัน” เมียอ้อนผัวสุดชีวิต เธอเป็นคนร้องไห้ยากและการร้องนี้เป็นการปั้นหน้าให้ผัวสงสารเฉยๆ
“เธอร้ายมากที่บีบน้ำตาแบบนี้ เธอรู้ว่าเมื่อไหร่ที่เธอทำเธอจะได้ดังใจตลอด” จักพรรดิอยู่กับเมียมามากกว่ายี่สิบปีจนรู้ลูกไม้ทุกเม็ดอยู่แล้ว
“ฮือๆ” ส่วนเมียก็เล่นเต็มที่เพราะจะให้ผัวใจอ่อนให้ได้
“ท่านจักรพรรดิเปตูโน่ ยินดีด้วยกับสงคราม โพเบต้าเป็นแค่ประเทศเล็กที่คิดว่าตัวใหญ่เกินจริง หวังว่าสงครามจะจบอย่างเร็วและง่ายดาย ขอชนแก้วฉลองครับ” แขกในงานมาขอชนแก้วไวน์กับจักรพรรดิเปตูโน่
“ยินดีๆ มา” จักรพรรดิชนแก้วกับแขกกล้ามโตหนวดเฟิ้มนึกว่าหลุดมาจากป่า
แต่เขาเป็นนายพลของประเทศภายใต้จักรวรรดิ เพราะฉะนั้นจักรพรรดิเสียมารยาทกับเขาไม่ได้
เมื่อนายพลหนวดเดินไป เมียเปตูโน่จับแขนเขาแน่น “ที่รัก เรายังคุยกันไม่จบ”
จักรพรรดิเกาหัว ไม่เห็นทางออก งานเลี้ยงนี้ฉลองชัยชนะแรกที่จะได้กับโพเบต้า ทหารกำลังรบอยู่ และจะจบก่อนตอนเย็น ที่งานเลี้ยงนี้จัดแบบไม่คิดจะนั่งรอผลลัพธ์
จักรพรรดิมองลูกสองคนที่หุ่นดี สูง เหน็บดาบดูเหมือนนักรบ แม้ลูกเขามีความสามารถ และมีศักยภาพพร้อม แต่เพราะสองคนเป็นลูกเขา และสงครามเป็นสงคราม แม้มันนิดเดียว แต่เขากลัว
กลัวว่าถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมาเพราะฟ้าดินกลั่นแกล้ง ลูกอาจไม่ได้กลับบ้าน
ในเหล้าที่ว่ายในเลือดทั่วตัวจนทำให้ผิวร้อนกลายเป็นเย็นเมื่อความกลัวสาดใส่หัวเหมือนตกบ่อน้ำนอกบ้านในหน้าหนาว
เขาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาเมีย “ก็ได้ ฉันจะหาเรื่องหลอกให้ลูกอยู่ห่างไว้ก่อน เธออย่าไปพูดอะไรให้ความแตกแล้วกัน”
“ที่รัก… รักเธอที่สุดนะ” เมียจูบแก้มผัว
คนในงานมองและมีเสียงเฮมาประปราย
“เพื่อนฉันชวนเล่นไพ่ห้องด้านหลัง ฉันไปก่อนนะ” เมื่อเสร็จกิจ เมียก็วิ่งไปหาเรื่องสนุก
“ไหนบอกเสียอย่างเดียวไง ยังจะเล่นอีกเหรอ?” ผัวมองค้อน
“เงินพันสองพันทองมันเรื่องเล็ก มันเป็นเรื่องการแสดงอำนาจให้พวกเมียนายพลเห็น มันเหมือนการรบนั่นแหละ บายจ้ะที่รัก” เมียพูดทิ้งท้ายและเดินแบกกระโปรงบานอลังการไปห้องด้านหลัง
ลูกเขาสองคนเห็นแม่เดินทิ้งพ่อไป พวกเขาเลยชวนกันมานั่งเป็นเพื่อนพ่อที่โต๊ะหน้างานเพื่อให้ตัวดูเหมือนมีตำแหน่งใหญ่
“ว่าไงพ่อ” ลูกคนโตมานั่งข้างขวาพ่อ
“แม่ไปไหนแล้วล่ะ” ส่วนลูกคนเล็กมานั่งข้างซ้ายพ่อ
สองคนนี้ชอบมานั่งหน้างานตำแหน่งนี้เมื่อแม่หนีไปเล่นไพ่ตลอด และทำมาตั้งแต่เป็นเด็กแล้ว มันเป็นเหมือนบทบาทที่พวกเขาชอบเล่น
จากนั้นลูกสองคนเริ่มตักอาหารของแม่ที่วางไว้และหยิบของพ่อไปกินเหมือนเป็นเรื่องปรกติ
พ่อมองลูกแล้วก็อุ่นใจที่ลูกช่างกิน แต่หุ่นดีไม่มีพุง
จักรพรรดิเปตูโน่มองลูกกินและหลีหญิงจนเย็นและออกจากงานเพื่อเข้านอน
เขานั่งอ่านหนังสือรอเมีย และเมื่ออ่านได้สองสามชั่วโมงเมียก็มานอนด้วย
ทั้งสองนอนกอดกันหลับสบาย รอข่าวดีวันพรุ่งนี้
และแล้วก็เป็นวันรุ่งขึ้น จักรพรรดิแต่งตัวชุดศึกเข้าร่วมประชุมสงคราม
คนส่งสาส์นยังไม่มา และเหล่านายพลนั่งคุยเล่นกันรอข่าวดี บางคนกินไวน์เยอะกว่าจำเป็น แต่ไม่มีใครกังวลอะไร
และแล้วก็ถึงเวลาที่รอ คนส่งสาส์นเคาะประตู “สาส์นจากแนวหน้าโพเบต้าครับ!”
ลูกคนเล็กของจักรพรรดิเดินไปเปิดประตู “เอาล่ะ รายงานข่าวดีมาให้พวกเราได้เลย! ฮ่าฮ่าฮ่า”
คนส่งสาส์นดูหน้าซีด ไม่กล้าพูด มองหน้าจักรพรรดิ
จักรพรรดิรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ “มีอะไรก็พูดมา”
คนส่งสาส์นเปิดปากปิดปากไม่มีเสียง แล้วพูดเบาๆ “ท่านอาจอยากได้ยินคนเดียว”
“ข่าวจากแนวหน้ามีแต่เรื่องมหัศจรรย์เท่านั้นที่จะทำให้ข้าตกใจได้ เจ้าอย่ามาเสียเวลาข้าและเหล่านายพลและทำหน้าที่ของเจ้า พูดมา! พูดให้ทุกคนได้ยิน!” จักรพรรดิเริ่มโมโห
“ครับ!” คนส่งสาส์นเด้งตัวยืดอก กางรายงาน
จากนั้นเขาทำรายงานหลุดจากมือ ก้มหยิบมากางใหม่
“ผลของการรบในชายแดนโพเบต้า พ่ายแพ้หมดรูป เหลือทหารกลับมาราว 500 นายและส่วนใหญ่ได้รับบาดเจ็บกำลังรักษาตัว ทหารหนีไปตั้งมั่นในสหพันธรัฐโคเม่ เพราะเสียขวัญอย่างหนัก เหล่าทหารที่ส่งไปในชื่อทหารรับจ้างไม่กล้ารักษาตัวที่เขตชายแดนและหนีเข้าไปลึกกว่าชายแดน ทุกคนรักษาตัวอยู่ที่เขตมินบีเพื่อรอคำสั่งต่อไปครับ!” คนส่งสาส์นพูดเสียงดังให้ทุกคนได้ยิน
แม้พูดจบแล้ว มือเขายังสั่นไม่หยุด
จักรพรรดิอ้าปากค้าง
นายพลมองหน้ากันซุบซิบกัน
“หมายความว่าไงนะ? เจ้าบอกว่าเราแพ้เหรอ?” จักรพรรดิเค้นเหมือนจะได้คำตอบใหม่
“ใช่ครับ เราแพ้หมดท่าครับ” คนส่งสาส์นยังยืนยันคำเดิม
“ได้ยังไง?” จักรพรรดิรีบเปลี่ยนจากระบบคนงงเป็นระบบหาคำตอบ
“ท่านฟังกับนายพลทัพแนวหน้าที่ขี่นกฟาเนิคกลับมาด้วยกับผมดีกว่าครับ” คนส่งสาส์นอยากหนีกลับแล้ว
“ว่าไงนะ? นายพลทำไมทิ้งทหารกลับมาเมืองหลวง ทำแบบนี้ได้ยังไง!” จักรพรรดิโมโห
คนส่งสาส์นไม่รู้จะตอบยังไง
เมื่อจักรพรรดิเห็น เขารีบสั่งการ “เรียกเขาเข้ามา!”
“ครับ!” คนส่งสาส์นรีบพูดและออกไป
สักพักเขาก็พานายพลเข้ามา
นายพลดูหน้าเสีย เดินกระเพกเข้ามาในห้องประชุมสงคราม
ไม่เพียงแต่เขาแพ้ เขายังได้รับบาดเจ็บเองด้วย นี่เป็นเรื่องที่ทำให้จักรวรรดิเสื่อมเสียที่สุด จักรพรรดิคิดไปถึงโทษประหาร แต่เขาวู่วามตอนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยไม่ได้ เขาระงับอารมณ์และพูดอย่างเย็นชา “อธิบายมาเดี๋ยวนี้ว่าทำไมเราแพ้”
“พะ, พะ, พวกเขาใช้เวทมนตร์จากคทาเหล็กรูปร่างประหลาด ด้วยเสียงดั่งฟ้าผ่าเขาเสกแผลเข้าร่างพวกเขาจนถึงตายได้อย่างง่ายดาย ตัวผมเองก็สู้ที่แนวหน้า สังหารศัตรูได้ แต่พวกเขาบุกดั่งสายฟ้า แต่ละคนฟันหนักหน่วงเหมือนวัวเหมือนควาย เมื่อข้าฟันไหล่อีกคนหลังสังหารคนแรก เขาเอาคทาชี้ขาผม และด้วยเสียงปัง ผมเจ็บขาลุกไม่ขึ้นและล้มลง” นายพลแนวหน้าพูดก้มหน้าก้มตา
“เวทมนตร์!? เรื่องไร้สาระแบบนั้นไม่มีในโลกใบนี้!” จักรพรรดิเขวี้ยงแก้วไวน์ใส่หัวนายพลผู้พ่ายแพ้
ตอนนี้หน้าเขาเปื้อนไวน์ แต่ไม่คิดจะเช็ด
คนส่งสาส์นเช็ดหน้าให้เขา และนายพลพูดต่อ “มันเป็นเรื่องจริง หลังจากนั้นทหารลากข้าหนี ข้าบาดเจ็บนาน ปวดไม่หาย เมื่อหมอแหวกแผลดู พวกมันเสกลูกตะกั่วฝั่งในขาผม เพราะแบบนั้นมันเลยไม่หายจนกว่าจะรักษา ด้วยเวทมนตร์แบบนั้น เราแพ้ราบคาบแบบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกมันมาจากไหน”
“บ้าน่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นทหารของใคร นี่มันไม่รับผิดชอบเกินไปแล้ว!” นายพลหนวดโวยขึ้นมา
จักรพรรดิแบมือไปทางเขาให้เขาหยุด เปตูโน่รู้ว่าเรื่องนี้ต้องใช้ความใจเย็น และค่อยๆสืบจนกว่าจะรู้เรื่องทั้งหมด
“พูดต่อ เล่าทุกอย่างมาให้หมด” เปตูโน่พยายามพูดด้วยเสียงนุ่ม ไม่ให้นายพลแนวหน้ารู้ถึงใจเขาที่อยากประหาร
“ทหารผมคว้าคทามันมาได้ โยนไปให้อีกคน ปรากฏว่ามันระเบิด คนที่รับตัวกระเด็นไปเป็นสิบเมตร มือหายและหน้าเละ ทุกคนที่แนวหน้าเห็น จากนั้นไม่มีใครกล้าคว้ามันอีกเลย เราทำอะไรไม่ได้จริงๆ พวกมันมากันเป็นกองทัพ มันมาจากฟ้า ขี่มังกรเหล็กปีกกลมรูดเชือกลงมา ไม่ถึงสิบนาทีมันพร้อมรบที่พื้นเป็นพันคน ท่านจักรพรรดิ… เราพ่ายแพ้หมดรูป ขออภัยจริงๆครับ” นายผลก้มคำนับหัวแนบพื้น
“จึ” เมื่อจักรพรรดิเห็นเขาเป็นแบบนี้ เขาสมเพชนายพลแนวหน้า และเรื่องประหารตกไปจากใจ
จักรพรรดิมองเหล่านายพล
บางคนอ้าปากค้าง บางคนซุบซิบกับคนสนิท และหลายคนมองจักรพรรดิด้วยสายตาเหมือนเหยี่ยวเห็นเหยื่อ
จักรพรรดิเปตูโน่เกิดมาไม่เคยรบแพ้ และสถิติของเขาจะอยู่แบบนั้นเพราะสงครามที่โพเบต้ามันเป็นทหารรับจ้างที่แค่มาจากประเทศเขา ไม่ได้เป็นทหารเขาโดยตรง
แม้ทหารเหล่านั้นจะมาจากทหารของเขา แต่เขายังอ้างตรงนี้ได้
และสถิติเป็นเรื่องสำคัญ มันเป็นสถิติที่ทำให้นายพลใหญ่โตคิดเกินตัวบางคนไม่กล้าแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิของเขา
พูดง่ายๆว่าความพ่ายแพ้นี้ทำให้บัลลังก์ของเขาสั่นคลอน
“พ่อ ส่งลูกไปแนวหน้า ลูกกับท่านพี่จะพาทหารไปล้างโคตรพวกเลวที่หน้าด้านป้องกันประเทศเมื่อเห็นเงื้อมมือทหารอันกล้าหาญของเราเอง!” ลูกคนเล็กของเขาพูดเสียงดัง
“ใช่พ่อ! เราจะเอากองทหารของเราไปเอง เราไม่กลัวเวทมนตร์โง่ๆนั่นหรอก มันต้องมีลับลมคมในอะไรแน่ๆ ทหารนายพลคนนี้แค่ฝึกมาไม่พอ” ลูกคนโตพูดเสริม ชี้หน้านายพลที่พื้น
ทหารของลูกเขาฝึกหนักจริง
แต่ พวกเขาไม่เคยมีประสบการณ์การรบเลย และส่วนใหญ่เป็นลูกขุนนาง ถึงแข็งแกร่งแต่เมื่อรบจริง พวกเขาเขี้ยวเล็บไม่คมพอ
จักรพรรดิเอามือก่ายหน้าผาก
เขาเสียดายที่ไม่จัดการเรื่องที่เมียบอกให้เร็วกว่านี้ตอนเมื่อวาน
ลูกเขาเลือดขึ้นหน้าแล้ว และไม่ว่าพูดอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์
จากนั้นเขาคิดถึงการถ่วงเวลา หาเรื่องให้ลูกเขาไม่ออกศึกแนวหน้าเอง
เขาไม่ได้ห่วงเรื่องเวทมนตร์ไร้สาระนั่นเหมือนกัน แต่คำพูดเมียมันเวียนเข้ามาในหัวจนเขาพูดได้ไม่เต็มปาก
“ลูกไปฝึกพิเศษเหล่าทหารก่อน เราจะหาข้อมูลให้มากกว่านี้ และลูกจะเป็นกลุ่มที่ไปลงดาบสังหาร”
เหล่านายพลมองด้วยความกังขาในหัว และพอมองออกว่าจักรพรรดิแค่พูดถ่วงเวลาไม่ให้ลูกเขาไป
“แต่… พ่อ ข้าพร้อมแล้ว!” ลูกคนเล็กพูดด้วยความไม่พอใจ
“ใช่ ข้าก็พร้อมท่านพ่อ!” ลูกคนโตพูด หวังว่าเสียงเขาจะทำให้พ่อเข้าใจ
“พ่อเป็นจักรพรรดิ ลูกต้องฟัง ไปฝึก อย่าขัดพ่อ” จักรพรรดิพูดด้วยเสียงที่เย็นชา
ลูกสองคนได้ยินเสียงโทนนี้และหน้าพ่อซีดเพราะรู้ว่าพ่อโกรธ
สองคนพี่น้องมองหน้ากันและหุนหันเดินออกจากห้อง
นายพลบางคนเริ่มวางแผนหักขาบัลลังก์
จักรพรรดิรู้ทันว่าต้องเริ่มมีคนคิดเลื่อยขาบัลลังก์และรีบสั่งการ “เพราะศึกนี้เป็นของสหพันธรัฐโคเม่และประเทศโพเบต้า เราจะยกทัพพิเศษไปประจำที่ชายแดนสหพันธรัฐโคเม่กับโพเบต้าก่อน เหล่านายพลที่ประเทศอยู่เขตทิศใต้จะไปที่สหพันธรัฐโคเม่ ส่วนเขตทิศเหนือจะยกไปประจำที่ชายแดนจักรวรรดิอารูสิเยและโพเบต้า ทุกคนเคลื่อนทัพพร้อมกันเลย เริ่มตอนนี้ ไป!”
นายพลคนหนึ่งเมื่อได้ยินก็พูดกับมือขวา “ไปสั่งทหาร เราต้องเตรียมลงใต้ไปโคเม่ ฉันจะกลับบ้านไปลาเมียก่อน”
“ได้ครับท่าน” เมื่อมือขวาได้ยินก็รับสั่งการและรีบออกไปเพื่อไปสั่งเหล่าทหาร
จากนั้นนายพลเดินออกจากห้องหลังมือขวาไปได้ซักพัก
เหล่านายพลวุ่นวายกันใหญ่โต ต่างเดินกลับไปทำหน้าที่ตัวเอง
นายพลเขตเล็กๆเดินกลับบ้านคนเดียว
เมื่อถึงบ้าน เขาบอกเมีย “ปิดบ้าน”
เมื่อเมียได้ยินก็ปิดหน้าบ้าน ปิดหน้าต่าง กลับมารายงาน เมียเขาคล่องและทำตัวเหมือนทหาร
“เรียบร้อยค่ะที่รัก” เมียรายงานให้ผัวนายพล
นายพลเดินลงชั้นใต้ดิน
เขาเปิดสวิตช์ไฟ สิ่งที่จักรวรรดิอารูสิเยทั้งจักรวรรดิไม่มี
เขานั่งที่โต๊ะเหล็กไร้มลทิน ถอดหนังหน้าเทียม
จากนั้นเขาแปลงร่าง กลับร่างเดิม
“ฟู่ว โอย อยู่ในหน้านายพลเหนื่อยสุดๆ เมื่อไหร่จะได้กลับบ้านเนี่ย…” เขาบ่นกับตัวเอง
“เราต้องจบศึกนี้ก่อนค่ะท่าน” เสียงผู้หญิงดังมาด้านหลัง
“โว่ว! เธอตามลงมาด้วยเหรอ? บานอฟฟี่ หน่วยคุโนจิจิไม่ต้องลงมาด้วยก็ได้นี่!” ‘นายพล?’ โวยใส่ ‘เมีย?’
“คุโนอิจิค่ะ เอาล่ะ รีบรายงานเถอะ ฉันจะฟังเงียบๆ” บานอฟฟี่ สายลับหน่วยคุโนอิจิบอกคนที่เล่นบทเป็นนายพล
“ให้หน่วยนินจาทำหน้าที่เถอะน่า… ก็ได้ๆ พอเธอมายิกแบบนี้ฉันก็นั่งพักไม่ได้เลย โถ่” หน่วยนินจาที่เล่นบทเป็นนายพลตอบเพื่อน
ทั้งสองหน่วยแยกกันเพราะเพศเท่านั้น และคุณวารีอธิบายแล้วว่ามันคือหน่วยเดียวกันนั่นแหละ แค่เรียกผู้ชายและผู้หญิงไม่เหมือนกัน
ทั้งสองคนเป็นทหารสายลับหน่วยพิเศษตรงของวารีและวาโร ราชาและราชินีแห่งวาโรซีเมียเรีย
ทั้งสองคนเป็นลูกขุนนางบ้านเล็กที่ผ่านฝึกหนักแบบบ้าคลั่งเพื่อเป็นหน่วยข่าวกรองพิเศษที่หน้างานอยู่ในประเทศข้าศึก
ทั้งสองคนเป็นเพื่อนที่ฝึกมาด้วยกันและเก่งเป็นพิเศษทั้งคู่
แถมในบ้านนี้ยังมีหน่วยนินจาและหน่วยคุโนอิจิแอบอยู่ชั้นสองเพื่อสอดส่องรอบข้างด้วย
บานอฟฟี่จับเครื่องสือสารข้างหู จากนั้นพูด “ส่งคนไปจัดการ”
“มีคนตามมาเหรอ?” นายพลปลอมถามเพื่อน
“น่าจะพวกหางแถวหาข่าว ไม่ใช่ปัญหา รายงานเลย” บานอฟฟี่บอกเพื่อน
นายพลปลอมกดโทรศัพท์มือถือ
มือถือดังเข้าระบบรอสายตอบรับ
“ฮัลโหล นี่นาพูด”
“คุณนาครับ จากเมืองหลวงจักรวรรดิอารูสิเย นินจาหมายเลข 125 พูดอยู่ครับ” นินจา 125 ตอบรับพร้อมขานตัวเลข
“โอเค แนวหน้าที่นั่นออกคำสั่งว่ายังไงบ้าง” นาถาม
“ครับ! กองทัพจะแยกเป็นสองทัพ นายพลทิศเหนือ จะย้ายไปประจำที่ชายแดนจักรวรรดิอารูสิเยและโพเบต้า ส่วนนายพลฝ่ายใต้จะย้ายไปประจำอยู่ที่ชายแดนสหพันธรัฐโคเม่และประเทศโพเบต้า นายพลฝ่ายเหนือจะป้องกันประเทศ ส่วนฝ่ายใต้จะเข้าไปในชื่อทหารรับจ้างเพื่อรบในชื่อของสหพันธรัฐโคเม่เพื่อเผชิญหน้ากับทหารของเราครับ” ทหารรายงานด้วยเสียงเข้มแข็ง
“แล้วทีท่าของเปตูโน่เป็นยังไงบ้าง กลัว ไม่เชื่อ เลือดขึ้นหน้าหรืออะไรหรือเปล่า?” นาถามเพิ่มเติมถึงลักษณะท่าทีของแม่ทัพฝ่ายศัตรู
“เปตูโน่ไม่เชื่อและมีท่าทีเหมือนระแวงเรื่องภายในว่าคนจะหักหลัง นี่มาจากการอ่านจากสีหน้าด้วยวิชาจิตวิทยา แต่ลูกเขาสองคนมีทีท่าเลือดขึ้นหน้าและจะวิ่งเข้าสนามรบเอง ส่วนใหญ่ไม่มีใครกลัว เพราะเทคโนโลยีของเราล้ำหน้าเกินความเข้าใจและถูกมองเป็นเวทมนตร์ และนายพลส่วนใหญ่แค่คิดว่านายพลแนวหน้าที่หนีกลับมารายงานไร้ความสามารถ แต่จากทีท่า เปตูโน่ดูเป็นห่วงลูก เหมือนเขาระวังทัพเราอยู่ ผมขอเสนอกลยุทธ์ต่อไปว่าให้ผมไปเสนอให้ลูกเขาบุกไปแนวหน้า เพราะผมอยู่ในหนึ่งในนายพลฝั่งใต้ ผมต้องลงไปประจำการที่สหพันธรัฐโคเม่ ถ้าผมชวนลูกเขาไปกับผมได้ เราอาจจับได้หมากสำคัญเพื่อเดินเกมต่อ” นินจา 125 คิดแผนการและเสนอ
ส่วนใหญ่กลยุทธ์สำหรับนินจาและคุโนอิจิจะเป็นการให้พวกเขาคิดและเสนอเองเพราะฝั่งบ้านไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องต่างๆ และถ้าจะว่ากันคือมันเป็นเรื่องของความรู้สึกและสัญชาตญาณของเหล่าสายลับหน้างานมากกว่าที่จะรู้ว่าควรและไม่ควรทำอะไรต่อ
“คิดว่าไง วารี?” นาพูดเหมือนวารีอยู่ในสาย
นินจา 125 อยากอุทานขัดเพราะตกใจที่วารีอยู่ในสายด้วย แต่ด้วยความที่เป็นมืออาชีพระดับสูงเขาอดทนและใจเย็นไม่อุทานขึ้นมาได้
“เห็นด้วยตามนั้น สงครามเพิ่งเริ่ม ทำอะไรระวังตัวด้วย เราอาจดึงประชาชนมาเกี่ยวข้องเป็นผู้เสียหายถ้าพวกคุณโดนจับได้และเราต้องบุกจูโจมพิเศษไปที่นั่น ระวังอย่าให้หน้ากากหลุด พวกคุณทำได้ดี ผมจะให้รางวัลพิเศษเข้าบัญชีหลังจากนี้” เสียงวารีพูดมาอย่างใจเย็น
“ครับ ขอบคุณมากครับ แล้วก็คุณวารี ขออณุญาติเดทกับ คุโนจิจิ 69 ได้มั้ยครับ?” นินจา 125 หวังสูงไม่ถามเพื่อน
“คุโนอิจิ 69 พูด ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเดทค่ะ” เพื่อนสาวของ 125 ก็อยู่ในสายด้วยเหมือนกัน
“บานอฟฟี่เหรอ? แล้วแต่หญิงน่ะเรื่องนี้ เธอปัดตกแล้วก็แย่หน่อยนะ พยายามเข้าละกัน นา รับช่วงต่อที” วารีพูดแล้ววางสาย
“นาพูด ก็ตามนั้นแหละ เสียใจด้วยนะ 125 เพื่อวาโรซีเมียเรีย” นาพูดตามวารีมาติดๆ
“เพื่อวาโรซีเมียเรีย!” เมื่อนินจา 125 พูดเสร็จ นาวางสาย
นินจา 125 วางสายแล้วหันไปมองบานอฟฟี่ “ฉันไม่มีโอกาสเลยเหรอ?”
“หึหึ ไม่แน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ฉันจะไปเปิดบ้านแล้วทำอาหาร อยากกินอะไร?” คุโนอิจิ 69 พูดแล้วเข้าโหมดแม่บ้านเมียนายพลทันที
“เนื้อย่าง! ต้องเนื้อย่างสุกพอดีแกนชมพูพร้อมกับมันฝรั่งอบโปะเนยเยอะๆแน่นอนอยู่แล้ว!” นินจา 125 ร่าเริงเต็มที่
จากนั้นสองคนใส่หน้ากากหน้าคนปลอมตัวเป็นผัวเมียขึ้นไปหลอกตาคนต่อ
และสงครามก็ยืดเยื้อต่อไป
