วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
136 ดีแล้วที่คิดผิด
วารีไม่เคยต้องการคนอื่น
ชีวิตที่แล้ว เขาชอบอยู่กับตัวเองมากกว่าคนอื่น
แทนที่จะอยู่กับเพื่อน เขาเลือกอยากอยู่กับเกม
แทนที่จะคุยกับคนรู้จักหรือเครือญาติ เขาอยากอ่านมังงะแทน
จนเขาได้ชีวิตใหม่
เขาเลือกหนทางที่ดีกว่า เลือกอยากอยู่กับคนอื่นมากกว่าจมอยู่กับสื่อบันเทิง
จนเขารู้ว่าชีวิตคือความสัมพันธ์
การได้อยู่กับแฟนคือความสุขสูงสุด ไม่ใช่การนั่งเล่นเกมอยู่ในห้องมืด
และวันนี้มันก็เป็นวันที่เขาเสี่ยงจะเสียคนอื่นไปอีกครั้ง
ในสายตาคนอื่น เรฟเนสเป็นแฟนเบอร์กลางๆ ไม่ใช่ระดับสุดยอด 1 ใน 3
แต่ในสายตาวารีแฟนทุกคนไม่มีตัวเลข
เรฟเนสที่เขาซื้อมาจากซ่อง มีค่าเท่าวีที่โตมากับเขาในโลกนี้
เขาเคยเสียคนรักในโลกที่แล้ว และเขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นหลังจากนั้น
และวันนี้เขาต้องมานั่งเฝ้าดูคนรักเจ็บอีกครั้ง
ต้นเดือน 3 ช่วงท้าย วารีอายุ 24 ปี
วารีอยู่ในเต็นท์โรงพยาบาลสนาม หน้าห้องผ่าตัดกับวี, วิว, และวาโร
แฟนคนอื่นอยากเข้ามาด้วยแต่เพราะเต็นท์แคบ มันรองรับทุกคนไม่ได้
วีและวิวมองวารีด้วยความเป็นห่วงและอยู่เพื่อป้องกันวารีทำร้ายตัวเอง ถ้าเรฟเนสเกิดตายขึ้นมา
สองคนเตรียมสู้อยู่ตลอดเวลา สร้างความเครียดสะสมให้ร่างกายตัวเอง
ขาของแฝดพี่น้องเกร็งเพื่อพร้อมพุ่งเข้าจู่โจมทุกเวลา
วาโรก็เกร็งแขนรอจับวารีกดเหมือนกัน
วารีไม่รู้เรื่องนั้นและมองผ้าที่ใช้แทนประตูห้องผ่าตัดอย่างเหม่อลอย
ใจเขาคิดไปถึงบทสรุปที่ร้ายที่สุดของแฟนเขา และสิ่งที่เขาจะทำหลังจากนั้น
นอกเต็นท์ เหล่าทหารตั้งเต็นท์ให้ผู้หลบภัยสงครามจากเมืองหลวงสหพันธรัฐโคเม่ที่หนีตามเหล่าทหารมา
หลายคนต้องนอนอัดกัน แต่เพราะมีข้าวกินฟรี มีที่ให้อาบน้ำ พวกเขายอมนอนกับคนอื่นในเต็นท์อย่างไม่มีปัญหา
เด็กที่ยังอายุไม่ถึงหลักสิบวิ่งเล่นกัน เพราะหลายบ้านต้องอยู่เต็นท์เดียวกัน เหล่าเด็กๆเลยรวมกลุ่มกันได้เยอะ
ส่วนในห้องผ่าตัด
“แขนขาดและแผลเป็นแผลฉีก เส้นประสาทยังดีอยู่ แต่ต้องตัดออกหน่อยนึงเพราะมันไหม้” มหัศศรีบอกคิเซกิ
สองหมออยู่ในชุดกาวน์ขาวพร้อมผ่าตัด
“ยาวตัด สั้นต่อ ไม่พอก็ใช้สเต็มเซลล์” คิเซกิบอกหลักการที่จะใช้
“มันจะง่ายถ้าเธอเปลี่ยนเป็นแขนกล” มหัศศรีพูดถึงวิธีรักษาแขนขาดยุคใหม่
“เรฟเนสเคยคุยกับวารีเรื่องนี้ แต่เธอบอกว่าอยากสวยและไม่อยากใส่มัน” คิเซกิถามวารีเรื่องนี้แล้ว
“มันไม่ได้ยากแบบยากมากแต่ก็ได้อยู่ คงต้องแต่งแผลนานหน่อยแค่นั้น แต่เธอจะออกรบไม่ได้หลังจากนี้และคงต้องหยุดอย่างน้อยเป็นปี” มหัศศรีเข้าใจแผลและรู้ว่าต้องทำอะไรบ้างแล้ว
“มันดีกว่า ดีกว่าเสียเธอไป วารีคงยิงเราทิ้งก่อน” คิเซกิพูด
มหัศศรีมองหน้าเพื่อน “ไม่หรอกมั้ง?”
“แน่ใจ?” คิเซกิไม่ยิ้ม
“ไม่ว่ะ... เอาน่า เราทำได้ พยาบาล เอาถุงเลือดมาเพิ่ม” มหัศศรีสั่ง
“ค่ะ” พยาบาลรีบเดินออกไป
ซักพักพยาบาลเข้ามาแขวนถุงเลือดและเจาะเข้าแขนเรฟเนส
จากนั้นมหัศศรีลงมือผ่าตัดต่อ
นอกห้องผ่าตัด วารีจ้องผ้าม่านห้องผ่าตัดอย่างเหม่อลอย
พี่ฟลอร่ามาพร้อมเครื่องวัดความดัน “วารีมาตรวจอะไรหน่อย”
วาโรเรียกพี่ฟลอร่ามาเพราะกลัวสภาพหัวใจวารี
พี่ฟลอร่าวัดความดัน วารีนั่งนิ่งเหม่อลอยแต่ไม่ได้ขัดอะไรเธอ
เมื่อวัดเสร็จ “สูงมาก” พี่ฟลอร่าพูดและออกจากห้องไป
วารีนั่งเหม่อได้อีกซักพักพี่ฟลอร่าก็เข้ามาพร้อมบางอย่างในมือ
“อ่ะนี่ชาใบอังกรา กินๆเข้าไป มันจะช่วยเธอ” พี่ฟลอร่าบอกวารี
วารีรับและจิบ จากนั้น มองห้องผ่าตัดต่อ ดื่มไปเรื่อยๆ
และเมื่อยาเริ่มออกผล วารีเริ่มมองโลกกว้างขึ้น เขาปรึกษากับวาโร “ในคลังเรามีระเบิดแสงกับระเบิดประตูเยอะมั้ย?”
วาโรจับคาง มองขึ้นบน จากนั้นหันลงมามองวารี “เราน่าจะมีพอใช้กับเมืองหลวง แต่หลังจากนั้นไม่น่าจะพอ”
วารีลุกและเดินออกไปหน้าเต็นท์ “นา”
นาที่หยุดจากหน้าที่หน่วยสื่อสารที่มาเพื่อรอเยี่ยมเรฟเนสเดินมาหาวารี “ว่าไง?”
“สั่งผลิตระเบิดแสงเพิ่ม และให้หน่วยสไนเปอร์ของตำรวจบินมาที่นี่ครึ่งนึง เราจะเตรียมพร้อมสำหรับการสู้แบบกองโจร” วารีสั่ง ตอนนี้หัวเขาแล่นแล้ว
“ได้… เรฟเนสเป็นยังไงบ้าง?” นาถามวารีที่ได้รอข้างใน
วารีส่ายหน้า “ยังผ่าตัดไม่เสร็จ”
“เธอไปเฝ้าเถอะ ฉันจัดการเรื่องอาวุธและสงครามเอง” นาพูดด้วยหน้ามั่นใจ
“อืม… นา ฉันรักเธอนะ” วารีจับมือนาแล้วบอกความในใจ
นากระชากมือแล้วตบหัววารี
“ฉันไม่สนับสนุนความรุนแรง” วารีบ่น
“อีบ้า มาพูดอะไรเอาตอนนี้ มันเป็นลางรู้มั้ย?” นาหยิกแก้มวารี หน้าแดง “กลับถึงบ้านเมื่อไหร่จะบอกกี่รอบก็ได้ บักง่าว พูดไม่ดูลมดูฟ้าเลย”
“ขอโทษ…” วารีทำหน้าจ๋อยๆ
“เชอะ! ไปดูเรฟเนสไป ฉันจะไปทำงาน ถ้าเรฟเนสเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะตัดไข่เธอ” นาขู่และเดินไป
วารีเริ่มกังวลกับเรฟเนสมากขึ้น
ในห้องผ่าตัด
“หยุดก่อน! หัวใจเต้นผิดปรกติ” คิเซกิมองเครื่องวัดชีพจร
“เธอกำลังจะช็อก เอายาเพิ่มการบีบตัวของหัวใจมา!” มหัศศรีสั่งพยาบาล
คิเซกิดูเครื่องวัดชีพจรที่เต้นผิดปรกติขั้นรุนแรง “เห้ย… ไม่นะ…”
เรฟเนสยืนอยู่ข้างแม่น้ำใหญ่
เธอมองไปด้านหลัง มันเป็นพื้นที่โล่ง มีแต่ดินแห้งและแตกแขนง
เธอหันกลับมามองอีกฝั่งที่อยู่ตรงข้ามเธอ มันเขียวขจี มีต้นไม้ดอกไม้ ตามต้นไม้มีผลไม้เต็มต้น แม้เหล่าใบไม้และแมลงมีรูปร่างเหมือนของของชายและหญิง เธอก็ไม่เอะใจอะไร
มีคนหนึ่งเดินมาอยู่ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ
เธอผิวสีม่วง มีเขา เซ็กซี่ขั้นสุดยอด หน้าอกและตูดสะบึมตึ่มโบ้ะ
แต่เธอสูงเกือบสามเมตร
ผู้หญิงคนนั้นโบกมือให้เธอ เหมือนเรียกเธอไปอีกฝั่ง
เธอยืนโบกมือเชื้อเชิญ จากนั้นเสกบางอย่างไว้ข้างตัว
ตอนแรกมันเป็นก้อนเนื้อ จากนั้นค่อยๆเป็นรูปเป็นร่าง และเมื่อเสร็จ มันเหมือนวารีแก้ผ้าพร้อมมีเสาแข็งชูชันอยู่
เธอเสกใส่อีกข้างที่เป็นรูปเป็นร่างเหมือนกันไว้อีกข้าง
ฝั่งตรงข้ามมีวารีสองคน สองคนเบ่งกล้าม หันหลังอวดกล้ามหลัง เกร็งขาเกร็งแขนโชว์
แต่เรฟเนสรู้สึกเอะใจ
เธอที่มีเขาหน้าเหมือนรูปปั้นที่วารีวางไว้หน้าลานออกกำลังกาย
เธอชื่อสหลานู้นหรือสหลานี้ อะไรซักอย่าง และเป็นเทพมาร
เมื่อเรฟเนสเข้าใจ เธอเคืองที่เทพมารเรียกเธอข้ามแม่น้ำ
เธอรู้ว่าเธอเพิ่งบาดเจ็บหนัก และตอนนี้น่าจะอยู่ระหว่างโลกนี้และโลกหน้า ยิ่งเรื่องแม่น้ำที่มีคนเล่าบ่อยเธอยิ่งมองออกว่ามันระหว่างเป็นและตาย
เธอทิ้งท้าย “ไม่ไปหรอก อีบ้า แบร่” เธอตะโกน แลบลิ้น
ผู้หญิงมีเขาเท้าเอว ดูเคืองแต่ไม่โกรธ
เรฟเนสหันหลัง ทำท่าตีตูดตัวเอง และเดินหาความว่างเปล่าบนดินแตกแขนงไร้ชีวิต
วี้ดดดดด ชุ่ม “หัวใจเต้นแล้ว!”
เรฟเนสปวดหัว เจ็บทั่วตัว ไม่มีแรงอ้าปากร้อง เธอมองเห็นคิเซกิและมหัศศรีสองข้าง
จากนั้นเธอหลับตาและขอนอนต่อ
“หัวใจเต้นเสถียรแล้วมั้ย? จะได้ผ่าตัดต่อ” มหัศศรีทำแผลที่แขนและไหล่ต่อ
“ยัง… แต่เรายืดเวลาผ่าตัดไปมากกว่าที่จะเป็นเพื่อรอไม่ได้แล้ว เธอเสียเลือดเยอะกว่าที่เราให้ทันและทุกนาทีมีค่า เราต้องเร่งแล้ว” คิเซกิอธิบายภาพรวม
มหัศศรีผ่าตัดต่อพร้อมเสียงระเบิดเวลาที่นาฬิกาดังทุกครั้งทุกวินาทีผ่านไป เขาลงมือแต่งแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว และที่เหลือตอนนี้คือเอาแขนใส่กลับเข้าไปที่ไหล่
เขาประกอบแขน เย็บเส้นประสาท เย็บหลอดเลือด เย็บกล้ามเนื้อ
เขาทำอย่างระมัดระวัง คอยฉีดสเต็มเซลล์ในจุดที่เนื้อแหว่งและกระดูกหายไป
สองชั่วโมงผ่านไป แขนเข้าที่และเย็บกลับเข้าไปเรียบร้อย
มหัศศรียืนมองเลือดวิ่งเข้าแขนที่สีซีด และดูสีมันกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่ทว่า ปี้ป ปี้ป ปี้ป
“เธอจะช็อกอีกแล้ว!” คิเซกิวิ่งไปหยิบเครื่องปั้มหัวใจ
เรฟเนสกลับมาที่แม่น้ำอีกครั้ง
คราวนี้เธออยู่ฝั่งต้นหญ้าและต้นไม้ดอกไม้ พร้อมหญิงสามเมตรข้างเธอที่เท้าสะเอวพองแก้ม
สองคนมองหน้ากัน เรฟเนสไม่รู้จะหนีไปตรงไหนเพราะเธอข้ามแม่น้ำมาแล้ว
“มันแปลว่าฉันตายเหรอ?” เรฟเนสถามเทพมารสหลานี้
“สลานุชย่ะ อีดอก” เทพมารอ่านใจและด่าเธอ
“จ้ะ จ้ะ ท่านเทพสลานุช แต่ว่า ฉันข้ามมาแล้ว แสดงว่าฉันบินเรียบร้อยแล้วเหรอ?” เรฟเนสถามอีกครั้ง
“ยังไม่แน่ ฉันไม่รู้จะเอายังไงกับเธอ แต่ฉันชอบความกล้าของเธอ ฝั่งนู้นไม่เห็นมีห่าอะไรแต่เธอเลือกเดินบนดินห่วยๆด้วยหน้ามุ่งมั่น มันซื้อใจฉันได้” สลานุชอธิบาย
“ฉันแค่ไม่อยากตาย แต่ทำไมมันถึงยังไม่แน่ แสดงว่ามีวิธีกลับไปใช่มั้ย?” เรฟเนสมองน้ำ เดินไปหาแม่น้ำ พร้อมพุ่งหลาวว่ายหนี
สลานุชดึงคอเธอ “มันก็ใช่ แต่ถ้าเธอจมเธอจะอยู่ใต้นั้นตลอดไป ในก้นเหว ว่ายในที่มืด ตลอดกาล”
“นั่นแย่สุดๆ แล้วมีวิธีอื่นมั้ย?” เรฟเนสลองถามเทพมาร
แต่เทพมารคือเทพมาร เรฟเนสตีตราว่าเธอคงหลอกเอาวิญญาณหรืออะไรซักอย่างร้ายๆ มันจะไม่มีคำตอบดีๆ
“ความคิดนั้นหยาบคายที่สุด ฉันเป็นเทพมารก็จริงแต่ฉันไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก ยิ่งเธอเป็นเมียวารี สาวกของฉัน เธอมีค่ากับฉันมากกว่าที่คิด” สลานุชอ่านใจเรฟเนสและแย้ง
“ทำไม?” เรฟเนสงง
“ใจนึงฉันก็อยากได้เบ้มารองมือรองเท้าคอยชงกาแฟและชาให้ แต่ฉันว่ามีแผนหนึ่งที่ดีกว่า” สลานุชแบมือใส่เรฟเนส
มีควันออกมาจากมือและเข้าไปในตัวเรฟเนส
“ทำอะไรน่ะ! ฉันยังไม่ได้ตกลงต่อรองอะไรนะ! ยี้ ล่วงละเมิด!” เรฟเนสบ่นและปัดควัน
แต่ควันที่ออกมาจากมือสลานุชเข้าเธอไปหมดแล้ว “ละเมิดบ้าอะไรเล่า นี่พลังชีวิต ใช่ว่าฉันต้องการเบ้ แต่ฉันต้องการให้เผ่าฉันเกิดที่โลกมากกว่านี้ และถ้าเธอได้พลังฉันไป ลูกที่เกิดมาจะเป็นเผ่าของฉัน และฉันจะสืบทอดทายาทให้โลกได้ดีกว่า มันเป็นโอกาสดี เธอจะได้กลับไป และฉันจะได้ทายาทเพิ่ม”
“ฉันยังไม่ได้ตกลงซักหน่อย” เรฟเนสไม่ได้เกลียดซัคคิวบัสหรือรู้สึกไม่ดีกับแผนนั้น แต่เธอคิดว่าสลานุชคิดเองเออเองเกินไป
“อย่าบ่นมาก เธอตายแล้ว แค่ได้กลับไปก็น่าจะดีใจพอแล้ว” สลานุชบ่นมั่ง
“ก็จริง แต่ฉันเพิ่งมีลูกเอง ต้องปั้มแต้มเหรอ? จะเอากี่คน? ซักสิบพอมั้ย?”
“จริงๆฉันกะไว้แค่คนนึงหรือสองคน แต่ถ้าเธอคิดจะบูมบูมกับวารีจนลูกหลักสิบ มันก็ยิ่งดีกับฉัน” สลานุชพูด เธอตีก้นเรฟเนส “กลับไปได้แล้วไป อย่าอยู่นาน”
จากนั้นสลานุชดีดหน้าผากเรฟเนส
วี้ดดดดด ชุ่ม “กลับมาแล้ว”
เรฟเนสลืมตามองสองข้างอีกครั้ง เธอกลับมาที่โลกแล้ว จากนั้นขอหลับต่อ
คิเซกิจ้องเครื่องวัดหัวใจ “ปรกติแล้ว ถือว่าผ่าเสร็จสิ้นแล้วนะ?”
“คงใช่ แต่แยกเธอไว้ห้องโคม่าก่อนซักวันสองวัน เราต้องคอยดูอย่างใกล้ชิด คิเซกิ นายไปบอกวารีเถอะ” มหัศศรีบอกเพื่อน และลากเก้าอี้เหล็กไร้มลทินมานั่งพัก ปาดเหงื่อ
คิเซกิออกมาหน้าห้อง วารีกำลังกดมือถืออย่างเร็ว เขามองวี, วิว, และวาโรพร้อมรายงาน “ผ่าตัดสำเร็จ เรฟเนสปลอดภัยแล้ว แต่ต้องอยู่ห้องโคม่าก่อนเพื่อดูอาการวันหรือสองวัน ที่เหลือก็แค่รอเธอฟื้นและกายภาพบำบัด”
วารีปิดมือถือและหันมามองคิเซกิ “กายภาพบำบัดของเคสนี้ต้องใช้เวลาเท่าไหร่?”
คิเซกิทำหน้าเหนื่อย “น่าจะปีนึง อยู่ที่ความตั้งใจของเรฟเนส”
“แม้เธอเแข็งแรงน่ะเหรอ?” วารีถามต่อ
“น่าจะเร็วกว่านั้นแหละ มันแค่ตัวเลขคร่าวๆในกรณีที่แย่ที่สุด” คิเซกิอธิบาย
“เข้าใจแล้ว เอาล่ะ เราจะมาเยี่ยมเธอหลังเปิดให้เยี่ยม เรามีเรื่องต้องวิจัยเกี่ยวกับคนที่ปล่อยลูกไฟระเบิดได้ สนใจเข้าฟังด้วยมั้ย?” วารีถามคิเซกิที่เป็นนักวิจัย
“ฉันจะเฝ้าเรฟเนสและคนไข้อื่นที่โดนระเบิดมา ฉันจะส่งลูกน้องมือดีไป โอเคนะ ไปล่ะ” คิเซกิพูดและเดินกลับเข้าห้องผ่าตัดไป
วารีออกมารายงานเหล่าแฟนที่รอกันอยู่ข้างนอก หลายคนทำหน้าโล่งใจ บางคนร้องไห้และกำเทพเครื่องที่ใส่
“ได้เวลาไปวิจัยเรื่องการปล่อยลูกไฟแล้ว ไปกันเถอะ” วารีบอกเหล่าแฟน
เต็นท์ห้องประชุมแผนการวาโรซีเมียเรีย
“ข้าไม่บอกอะไรพวกแกทั้งนั้น! ถุ้ย” ภาพที่ฉายใส่กระดานขาวเป็นภาพชายฮูดแหลมที่ถอดฮูดออก เขาพูดด้วยความเกรี้ยวกราด
ภาพตัด
“ผมขอโทษ ฮือ ผมจะบอกทุกอย่างที่ผมรู้ครับ ปล่อยผมไปจากห้องนี้เถอะนะครับ” และจากนั้นเป็นภาพคนเดียวกันที่เปลี่ยนท่าทีหน้ามือเป็นหลังเท้า
“พวกคุณทำได้ยังไง?” เสียงคนหลังกล้องพูด
“...มันเป็นการนึกภาพเปลวเพลิง นึกอย่างสุดหัวใจระหว่างถือไม้เท้า พูดชื่อท่า แล้วเล็งยิง จุดที่สำคัญคือภาพต้องชัดในใจ และพูดชื่อท่าออกมาเพื่อให้มันเป็นเปลวเพลิงของจริง บางคนที่ฝึกมานานเป็นระดับอาจารย์ไม่ต้องพึ่งไม้เท้าก็ทำได้ แต่สำหรับคนระดับเริ่มต้นหรือปานกลางการใช้ไม้เท้าจะทำให้เห็นผลได้ชัดเจนมากกว่า” เขาอธิบายทั้งน้ำตาและน้ำมูก
“แล้วน้ำตาลเอาไว้ทำอะไร?” คนหลังกล้องพูดอีกครั้ง
“พลังงานจากการปล่อยพลังไฟกินพลังน้ำตาลในตัว หลักๆเท่าที่วิจัยกันมา การปล่อยพลังหนึ่งครั้งเท่ากับน้ำตาลหนึ่งซอง ถ้าไม่กินน้ำตาลแล้วปล่อยพลังเยอะไป จะเป็นลมหรือไม่ก็ตาย” คนเสื้อฮูดแหลมพูดหมดเปลือก
“ส่วนไม้เท้าล่ะ? หลักการใช้และผลิตมันเป็นยังไง?” คนหลังกล้องพูดอีกครั้ง พวกเขาเป็นหน่วยลับและจะไม่มีการถ่ายหน้าตาพวกเขา
“มันต้องใช้ต้นไม้แก่ผลิต ยิ่งต้นไม้อายุมากเท่าไหร่ ยิ่งดีเท่านั้น ไม้เท้าจากต้นที่อายุไม่มากเช่นหลักสิบหลักหน่วยก็ใช้ได้ แต่มันเหมือนใส่รองเท้าที่รองเท้าบางกับรองเท้าหนา แน่นอนว่าแบบหนาใช้ได้ดีและเดินคล่องกว่า” ชายเสื้อฮูดพูดหมด
วารีปิดภาพ “เท่าที่สอบสวนมาได้เราได้ข้อมูลมาเท่านี้ จากที่รู้ มันเหมือนพลังงานไฟฟ้าผสมลมที่เราใช้ได้ แต่จากข้อมูลพวกนี้เรามารู้ได้ว่ามันมีพลังงานธาตุอื่น พลังงานที่เราใช้กันได้มันน่าจะเป็นพลังงานดิบ หรือเวทมนตร์แบบดิบๆ ส่วนที่พวกนี้ใช้น่าจะเป็นเวทมนตร์แบบกลั่นแล้วด้วยจินตนาการ”
เรดจำปาและหวานมองด้วยตาว่างเปล่าน้ำลายยืด วีและวิว กำลังทำอะไรซักอย่าง สองคนเอาไม้เท้าชี้กัน
จากนั้นวียิงน้ำออกมาจากไม้เท้าเป็นเส้นเล็กๆ “ฉี่แมว!” วิวโยกหลบและยิงกลับด้วยลูกบอลน้ำเท่ากำมือ “น้ำลายแมงมุม!”
“วี วิว พวกเธอก็ไวเกินไป และชื่อท่าแย่มาก เอาล่ะ เราจะจัดการซ้อมใหญ่ที่เมืองนี้ก่อน คัดคนที่ใช้ได้และไม่ได้แยกเป็นกลุ่มๆ มันจะเป็นการจัดทัพแบบใหม่ เราต้องนำเข้าไม้มาที่นี่ ถึงจะน่าเสียดายที่ล้มต้นไม้เก่า เราจะปลูกทดแทนหลายๆต้นเอา เหล่าแฟนและนายพลที่สนใจ มากับเราที่สนามซ้อม เรามีไม้เท้าอยู่สิบกว่าอันและจะสลับกันใช้ เลิกประชุม” วารีปิดประชุม
พวกเขาอยู่ที่เมืองใหญ่ใต้เมืองหลวงที่ยึดเมืองเสร็จแล้วและคนในเมืองต้อนรับดี
เหล่าแฟนและนายพลบางคนพากันมาที่สนามซ้อมยิง
วีและวิวที่ใช้พลังงานได้ง่ายใช้เวทย์ได้ง่ายมาก พวกเธอยิงไฟ ยิงสายฟ้า ยิงลูกบอลน้ำ ยิงใบมีดลมได้อย่างง่ายดาย
วาโรใช้ธาตุอื่นนอกจากไฟได้ไม่ค่อยดี แต่ด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้ ไฟที่เธอใช้เป็นสีชมพู และมันเผาทุกอย่างแรงสูง ระเบิดเพลิงที่เธอยิงระเบิดใหญ่จนเป้าซ้อมหายไปห้าเป้าเรียงกันและต้องให้ทหารวิ่งไปติดเป้าใหม่
เรดจำปายิงอะไรไม่ได้เลยนอกจากปล่อยลมพัดไปด้านหน้า
นาเสกดินเล็กๆแหลมๆมารวมกันเป็นก้อน ยิงไปและระเบิดออกไปข้างหน้าเมื่อใกล้เป้าแบบลูกซอง
อายะใช้ลูกบอลน้ำได้ดี และเมื่อวารีบอก เธอลองยิงน้ำแรงดันสูงและมันผ่าเป้าเหล็กขาดครึ่ง
พี่อลิสทำเป้าไฟลุกจนเหล็กละลาย
ท่านหญิงเสือดำใช้ได้หลายอย่าง แต่เธอถนัดเสกเสาหินเสียบเป้าจากด้านล่าง
ไอซิสถนัดยิงลูกบอลน้ำ แต่น้ำที่ออกมาเป็นสีเขียวและมีพิษละลายเป้า
อ็อกโธยิงลูกบอลไฟฟ้าที่ระเบิดเมื่อโดนเป้าและช็อตเป็นวงใหญ่
หวานทำประกายไฟออกจากไม้เท้า แต่ยิงไม่ได้
ในสนามซ้อมยิงปืนมีโถน้ำตาลใหญ่ หลังทุกคนใช้เวทย์ก็จะเดินมาตักน้ำตาลเข้าปาก
ส่วนเหล่านายพลพากันสนุก บางคนใช้ได้และบางคนใช้ไม่ได้
วีเดินมาหาวารี “เธอบอกไม่มีเวทมนตร์ในโลกนี้นี่?” เธอถามเชิงหยอก
“ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าต้องมีไม้เท้า ถึงตามหนังและมังงะมีให้เห็นแต่ฉันไม่ได้เอะใจเลย” วารีบอกตรงๆ
“พลังเราเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ขอบคุณนะ วารี” วีพูดและจูบแก้มวารี
“มันเป็นเพราะโลกให้เราต่างหาก ไม่ใช่ฉัน” วารีไม่อยากชมตัวเองเกินตัว
วีคิ้วขมวด “หัดยืดอกรับคำชมบ้าง ไม่เซ็กซี่เลย ฉี่แมว!” วีฉีดน้ำใส่หน้าวารี
วารีโดนไฟดูดเบาๆ “เธอผสมสายฟ้าด้วยเหรอ?”
“ใช่ ฉันลองดูน่ะ” วียิ้มและเดินแกว่งสองหางหนีไปเป้าซ้อมต่อ
วารีจะไปหาเรฟเนส แต่เมื่อก้าวเดิน “โคลนจุ๊บ” เสียงวิวดังขึ้นมา
สองเท้าวารีจมดินที่กลายเป็นโคลนดูดขาจม แต่ด้วยแรงที่ออกเดินแล้วมันพาตัวเขาหน้าทิ่มพื้น
เขากระชากขาออกจากโคลนและเท้าเอวมองวิว “เธอนี่ นั่นใช้การผสมน้ำกับดินใช่มั้ย”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ว่าวี้ฮิ้ว ฝากเรฟเนสด้วย” วิวพูดแล้ววิ่งหนี
วารีถอนหายใจ เดินไปล้างโคลนและไปหาเรฟเนส
