วารีพัฒนาประเทศต่ออย่างไม่หยุดยั้ง แถมคอยดูแลเหล่าเมียในฮาเร็มจนหมุนหน้าหมุนหลัง แต่ต้องมาเจอกับอดีตที่เคยผิดพลาดตามมาหลอกหลอนทั้งๆที่ลูกใกล้คลอด ทำให้เหล่าแฟนพากันมาช่วยเพื่อให้คนเดิมกลับมาหาพวกเธอ
วารีอยากทำงานค้าขายให้ดี รักฮาเร็มให้เต็มหัวใจ แต่โดนรุมเร้าจากทั้งจิตใจในอดีตและเหล่าผู้ก่อการร้าย ทั้งๆที่เมียท้องกันยกชุด เขาต้องทำทั้งหมดให้ได้ดี และสุดท้ายเมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจะรับหน้าที่ราชา
รัก,แอคชั่น,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,ต่างโลก,คลั่งรัก,ชาย-ชาย,หญิง-หญิง,ฮาเร็ม,ชาย-หญิง,หญิงรุก,yaoi,โรมานซ์,โรแมนติก,ต่อสู้,รักวัยรุ่น,เกิดใหม่,ทำงาน,สร้างตัว,ฝึกฝน,นางเอกเก่ง,พระเอกเก่ง,รัก,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
134 ปร้ะ ปร้ะ
“เดอะทิงโก่สกร้าาา ค่ะค่ะพ่ะพ่ะพ่ะ สกิ้บิ้ดิ้พ่ะพ่ะ แอนเดอะคุคุครรรุพุ่ม” วารีรัวปืนลูกซองอัตโนมัติใส่ทหารศัตรูข้างหน้า
กลางประเทศโคเม่ ต้นเดือน 3 ยุคตีกันปี 124
“อะไรของเธอเนี่ย แต่มันติดหูดีนะ” วีเล็งหาคนที่ใส่เสื้อหรูกว่าคนอื่นแล้วรัวปืนกลเล็กใส่ไปทางนั้น
“อย่าเลยพี่ ถ้าพี่ร้องเพลงที่คล้ายอะไรแบบนั้นคนจะงงกันหมด มันจะทำให้พี่เสียแฟนเพลงประจำนะ” วิวปรามพี่ไม่ให้ถลำลึกไปแนวอื่น
วารีและเหล่าแฟนกางแถวเป็นเส้นตรงและรัวยิงทหารด้านหน้าพร้อมกับเหล่าทหารหน่วยจู่โจมที่ยืนด้านข้างเป็นแถวยาว
“ได้เวลาแล้วมั้ง… หยุดยิง! ทหารปีศาจและพาลาดินมารกับพาลาดินเคลื่อนที่มาด้านหน้า เตรียมเข้าปะทะระยะประชิด!” วารีสั่งทหาร
ทหารแตรเป่าทำนองเปลี่ยนขบวนแถว
วารีเก็บปืนสะพายไว้ข้างหลังแล้วชักกระบอง
เรดจำปาหยิบหอกคู่ใจที่ปลายใบมีดเป็นสีแดงเหมือนกระบองเหล็กบุกเบิกของวารี
เหล่าแฟนกลุ่มสองและสามชักอาวุธ วารียังไม่เลิกการแบ่งกลุ่มเพราะแบบนี้ใช้กลยุทธ์ง่ายกว่า
“เหล่าหัวหน้ากลุ่มสามถอยไปยิงสนับสนุน! ปล่อยให้แนวหน้าทำหน้าที่ของทหาร!” อ็อกโธสั่งเหล่าแฟนกลุ่มสาม
พี่อลิสกับไอซิสรู้สึกโล่งใจและเตรียมปืน
ท่านหญิงเสือดำรู้สึกไม่พอใจที่เหมือนโดนอ็อกโธดูถูกเพราะให้ถอยจากแนวหน้า
เรดจำปาไม่รู้จะสั่งกลุ่มสองยังไง
เธอดูหน้าพี่อายะและเรฟเนสทั้งสองคนดูเหมือนไม่ค่อยเต็มใจจะสู้
แต่หวานวอร์มเท้ากระโดดไปมาเหมือนพร้อมเต็มที่
ตัวเรดจำปาเองก็พร้อมสำหรับสงครามแต่เมื่อได้รบจริงๆมันเหมือนวาโรซีเมียเรียสังหารหมู่ฝ่ายเดียว
ไม่ว่าจะเป็นระยะใกล้หรือไกล วาโรซีเมียเรียได้เปรียบอยู่เสมอ
มันทำให้ไฟในตัวเธอน้อยเพราะมันโหดเหี้ยมแม้วาโรซีเมียเรียประกาศอยู่ตลอดเวลาว่าจะไม่ลงมือกับคนที่ยอมแพ้
แต่เป็นเพราะประสบการณ์การเป็นแม่บ้านที่ดีของเธอทำให้เธอกล้าออกไปปะทะแนวหน้าได้เรื่อยๆ เพราะเธอเป็นมืออาชีพ
เรดจำปาพร้อมหอกและนำพี่อายะ, เรฟเนส, และหวาน
สองประเทศเดินทัพ เดินเข้ากลางลานกว้างหน้าเมือง
ช่วงหลัง วารีสู้แบบเดิมๆมาตลอด
ปะทะกันหน้าเมือง ยึดเมือง ตั้งแคมป์และไปเมืองต่อไปเรื่อยๆจนถึงกลางประเทศ
แต่เขายังไมวางใจเพราะคาดว่าจักรวรรดิอารูสิเยยังมีไพ่ในมืออยู่ เพียงแต่เปตูโน่ยังไม่เล่นไพ่พวกนั้น
มันเป็นไปได้ที่เขาจะทิ้งสหพันธรัฐโคเม่และเก็บไพ่ไว้เล่นตอนอารูสิเยรบกับวาโรซีเมียเรีย
วาโรคิดว่าเปตูโน่จะทำแบบนั้น แต่วารีคิดว่าเขาน่าจะไม่ และมันใกล้มากแล้วที่อารูสิเยจะลงไพ่ หรือกลยุทธ์ใหม่
เขาเดินออกไปปะทะด้วยใจแบบนั้นอยู่ในหัว
และทหารทั้งสองทัพก็เดินมาใกล้กัน วารีพากลุ่มหนึ่งวิ่งนำหน้าเหล่าทหาร
พอถึงระยะ เขาแทงกระบองเข้าคอหอยคนที่วิ่งชูดาบมาแต่ไกล เขาเอื้อมมือซ้ายไปหาลูกซองมาประทับเอวและยิงคนที่วิ่งหาวาโร
วาโรใช้ปืนพกอัตโนมัติที่ติดพานท้ายรัวกระสุนไปด้านหน้า เก็บมันและฟันสองคนในดาบเดียว
มีสามคนรุมเรดจำปา เธอแทงคนกลาง หลอกจะแทงคนขวาและแทงคนซ้าย จากนั้นเอาหอกเหวี่่ยงแนบพื้นตีขาคนทางขวา เมื่อเขาล้มเธอแทงใส่หัวใจเขาแน่นิ่งไป
พี่อายะฟันคนข้างหน้า “กากบาทฟาดฟัน!” เมื่อเขาโดนดาบแรกดาบกระเด็นเลยหัวเขาไปจนต้องรับดาบสองด้วยร่างเนื้อ แม้ไม่สาหัสแต่ความเจ็บทำเขาล้มลง
เรฟเนสตะโกนท่า “ฟันขา!” และฟันขาทหารโคเม่ข้างหน้า ชักปืนพกมายิงสองคนหลังคนที่เพิ่งล้มจากนั้นถอยหลบดาบที่จะฟันด้านข้างเธอ
“ฟันข้อมือ!” เธอฟันข้้อมือคนที่ฟันเธอ เขาจับมือล้มลงไปและมองหน้าเรฟเนสตัวเล็กๆด้วยความแค้น
พี่อลิสที่ไม่ค่อยเก่งวิชาดาบแต่สู้ด้วยแรงช้างแรงม้าฟันคนข้างหน้าที่หัว
เขาเอาดาบกันแต่กันไม่อยู่และโดนฟันเข้าที่ไหล่
หวานหมุนตัวเตะกลับหลังใส่คนที่จะฟันเธอจนกระเด็นไปชนคนข้างหลังและพากันล้มทั้งคู่ เพราะกระดูกชายโครงหักเขาทับอยู่บนเพื่อนและไม่มีแรงลุก
เหล่าทหารหลายคนรอจับคนที่ล้มเพื่อมัดแขนขาและแบกไปแนวหลังเพื่อเป็นนักโทษสงคราม
มันเป็นหน่วยจับกุมที่ต้องแบกคนวิ่งไปมาและเสี่ยงโดนฟัน แต่หลายคนทำหน้าที่ได้อย่างกล้าหาญและจับกุมทุกคนที่สู้ไม่ไหวแล้ว รวมถึงช่วยทหารของตัวเองที่ได้รับบาดเจ็บ
เมื่อสายน้ำทหารวาโรซีเมียเรียดันสายน้ำทหารสหพันธรัฐโคเม่ไปซักพัก มีเสียงทหารโคเม่ดังขึ้น “ถอยไปที่ประตูเมือง!”
ทหารโคเม่พากันร่นถอยระหว่างที่แต่ละคนป้องกันตัวเองและพวกพ้อง
‘ปรกติโคเม่ต้องเสียคนเยอะกว่านี้ก่อนถอย มันมีอะไรแปลกๆ’ วารีคิดในใจและส่งสัญญาณมือให้เหล่าแฟนว่าระวัง
“เก็บจรวดอาร์พีจีไว้ก่อน อย่าเพิ่งใช้มัน” เรดจำปาที่เอะใจว่าแปลกเหมือนกันสั่งหน่วยตัวเอง
เมื่อวารีเห็นเรดจำปาเก็บอาวุธไว้ใช้ยามฉุกเฉินแล้ว เขาทำสัญญาณมือบอกอ็อกโธ ‘ใช้อาร์พีจียิงประตู’
“อาร์พีจี เล็งไปที่ด้านขวาของประตู!” อ็อกโธออกคำสั่ง
“อาร์พีจี ยิงด้านซ้ายประตู!” วารีสั่ง
ฟู้มฟู้ม จรวดยิงออกไปเมื่อชนขอบประตูมันระเบิดดังและส่งเศษหินกระเด็นขึ้นฟ้าและตกตามแรงโน้มถ่วงมาโดนหัวเหล่าทหาร
ทหารโคเม่กรูกันมากันรูใหม่ข้างประตู แต่วารีเอะใจที่กลางประตูถูกเว้นไว้และไม่ได้ป้องกัน
วารีดึงคอเสื้อวีที่จะพุ่งเข้าไป วิวที่รอพุ่งเข้าไปด้วยชะงักและเซ
ทหารวิ่งเข้าไปที่ประตู จากนั้นมีบางอย่างที่สูงใหญ่อยู่ในผ้าคลุมถูกลากมาตรงกลาง
ทหารโคเม่ดึงผ้าคลุมออก วารีเห็นยักษ์ที่สูงห้าเมตร มันมาพร้อมกับท่อนซุงในมือขวา
ตัวมันสีเหมือนเนื้อคนผิวแดง หน้ามีเขี้ยวงอกยาวขึ้นจากด้านล่าง
ทหารวาโรซีเมียเรียที่คิดจะรีบชิงช่องโหว่เจอกับการเหวี่ยงซุงเป็นแนวนอนจนหลายคนกระเด็นกลับมาที่แถว
แต่ละคนที่โดนซุงลุกไปสู้ต่อไม่ไหว เหล่าทหารหน่วยจับกุมพากันแบกพวกเขาไปแนวหลัง
เรดจำปาสั่งการทันที “อาร์พีจี! ยิงเจ้านั่นเลย!”
เมื่อทหารอาร์พีจีได้ยินคำสั่งก็มานั่งชันเข่าเล็งปืนจรวดไปที่ยักษ์
“หลังว่าง! ยิง!” ทหารที่ยืนข้างหน่วยอาร์พีจีสั่งคนยิง
ฟู้มจรวดยิงออกไป มันตรงไปที่ยักษ์ ลูกแรกพลาดไปโดนคานประตูรั้ว แต่ลูกที่สองโดนยักษ์เต็มๆ
เมื่อควันจากระเบิดและเศษหินจากด้านบนร่วงลงมาจนหมดทุกคนก็มองเห็นยักษ์อีกครั้ง แขนซ้ายมันขาดหล่นอยู่บนพื้น
มันตะโกนเสียงดังจนทหารปีศาจชะงักการเข้าชิด มันหยิบซุงเหวี่ยงไปมาด้วยความโกรธหาคนที่กล้าเข้าใกล้มัน
เมื่อทหารปีศาจเข้าใกล้ไม่ได้มันหยิบแขนตัวเองมา และทำสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจและหวั่นกลัว
มันกินแขนซ้ายของตัวเอง ระหว่างมันกิน แขนมันค่อยๆงอกออกมาหลังทุกคำที่มันกัด
“ดีเอ็นเอมันน่าสนใจ ส่งโดรนจับกุมไปเลยมั้ย? พลังการฟื้นฟูร่างกายแบบนี้หายาก” นาพูดใส่เครื่องสื่อสารที่หูวารี
“ส่งมาเลย” วารีสั่ง “ทุกคน ยื้อเวลารอโดรนจับกุมมา”
“ยื้อเวลากับเจ้านี่เนี่ยนะ?” เรฟเนสหน้าซีด
พี่อายะล้วงปืนมายิงใส่เข่าของมัน และมันเห็นผล เมื่อรัวไปหลายนัด ยักษ์มันเริ่มเซ “ยิงขามัน! แขนมันด้วย!”
ทหารปีศาจถอยให้หน่วยจู่โจมวิ่งมาด้านหน้าและรัวปืนใส่ขาและแขน
ถึงยักษ์เดินไม่สะดวกมันยังวิ่งได้และมันวิ่งเข้าหาอายะ
อายะตาเบิกกว้าง “ซวยแล้ว…”
เรดจำปารีบเปลี่ยนเป็นหอกเข้าประชิด ยักษ์เหวี่ยงซุงทุบเธอ ตู้ม
เมื่อควันฝุ่นจากพื้นหาย เรดจำปาเอียงตัวหลบซุงได้อย่างฉิวเฉียด และมันไม่ใช่โชค มันคือฝีมือและประสบการณ์
เธอแทงหอกใส่เส้นเอ็นหลังเท้า เธอคิดว่าร่างกายเหมือนคน และตรงนั้นน่าจะเป็นจุดอ่อนสำคัญสำหรับมนุษย์ทุกคน
เรดจำปาแทง หนึ่งครั้ง สองครั้ง กระโดดม้วนตัวหลบซุง วิ่งกลับไปแทงอีกครั้ง
ในที่สุดยักษ์ก็เริ่มเซไปด้านหลังและล้มลง
วารีวิ่งปีนขึ้นตัวมันจากขา วิ่งขึ้นอกไปหาหัว จากนั้นรัวลูกซองอัตโนมัติอัดหน้ามัน ปุ้งปุ้งปุ้ง
โดรนใหญ่สิบใบพัดสองลำบินมาอยู่ด้านบนยักษ์ วารีและเรดจำปารีบถอยห่าง โดรนยักษ์ยิงปืนใหญ่ตาข่ายคลุมยักษ์
แม้หัวแหว่ง ยักษ์พยายามดิ้นและเหวี่ยงแขนขาใส่คนที่คิดเข้าใกล้
แต่การคลุมเสร็จเรียบร้อยแล้ว โดรนสองลำบินขึ้นพร้อมกัน
“ส่งโดรนเกตลิ่งมายิงด้านหน้าที่เป็นช่องว่าง” วารีสั่งนา
“รับทราบ” นาตอบรับ
วารีกดถอดซองกระสุน สะบัดไปด้านข้างและใส่ซองกระสุนใหม่
เรดจำปาทำเหมือนกันด้วยความรวดเร็วและประทับปืนไรเฟิลอัตโนมัติที่บ่ารัวกระสุนไปด้านหน้า
ทหารหลายคนล้มด้วยการระดมยิงจากวารีและเหล่าแฟน แต่เมื่อทุกคนเปลี่ยนซองกระสุนทหารโคเม่วิ่งออกมาเพื่อยึดพื้นที่หน้าประตูเมืองคืน
เรฟเนสปล่อยปืนกลเล็กให้ห้อยใต้วงแขนและเปลี่ยนเป็นดาบกับโล่เล็ก “ฟันหัว!” ทหารโคเม่ฟันเธอแต่เธอเอาโล่เล็กกันจนดาบไหลตามเหล็กโค้งออกไปด้านข้าง เรฟเนสก้าวขาชิงข้างตัวและเอาดาบเสียบเข้าเอวคนที่ฟันเธอ
ดาบทะลุออกอีกข้างและโอกาสรอดชีวิตบางเหมือนใบไม้เก่าใต้ต้นไม้ใหญ่
“ฟันหัว!” เพราะฟันหัวเป็นท่าทั่วไปของทหารโคเม่ อลิสโดนฟันแบบนี้มาหลายสิบครั้งแล้ว เธอหลบด้วยความง่ายดาย และเมื่อทหารข้างหน้าฟันลม เธอจับทหารข้างหน้าใต้สะโพกยกและทุ่มอัดพื้น
“แอ้ก” ทหารส่งเสียงสุดท้ายก่อนนิ่งไป
โดรนบินมา มันลอยอยู่เหนือทัพทหารวาโรซีเมียเรีย วื้ด ปากกระบอกปืนที่เรียงกันเป็นวงกลมหมุนด้วยความเร็ว
ทหารโคเม่รีบวิ่งหนีเมื่อเหตุการณ์ไม่น่าไว้วางใจ
ปรื่ดดดดด เกตลิ่งยิงรัวหาทหารโคเม่ล้มแบบไม่สนว่าใครนิสัยเป็นอย่างไร
ควันเลือดจากคนที่โดนกระสุนปืนกลใหญ่ทะลุตัวกระเด็นหมดท่าลอยขึ้นจนคำว่า ‘ถ้าชนะจะได้กลับบ้าน’ หายไปจากใจเหล่าทหารโคเม่
มันพูดได้ว่าตอนนี้กำลังใจในการสู้ของโคเม่แทบไม่เหลือแล้ว
เมืองนี้เป็นเมืองใหญ่ รองจากเมืองหลวงที่อยู่เหนือใจกลางประเทศเพราะมีทะเลสาบ และถ้าเสียที่นี่ไป โคเม่ก็เหมือนแพ้ไปครึ่งประเทศ
ทหารทุกคนรู้อยู่แก่ใจ แต่เมื่อต้องไปยืนอีกฝั่งของปากกระบอกปืนที่วิ่งหนีไม่ได้มันทำให้เหลือแต่การพุ่งเข้าไปฟันแบบเอาชีวิตเข้าแลก
ทหารวิ่งกรูกันออกมาแต่คลื่นการบุกของวาโรซีเมียเรียหนักแน่น
ทหารทุกกองผสมกันหมด ทหารปีศาจช่วยดูหลังหน่วยจู่โจม พาลาดินมารออกไปป้องกันเหล่าพาลาดินธรรมดา
และสุดท้ายมันก็เข้ามาในเขตหลังประตูเมือง
“ปล่อยพวกมัน!” ทหารโคเม่ ที่น่าจะเป็นนายพล สั่งการทหาร
หลังประตูเมืองสองด้านมีบางอย่างที่ขาเหมือนยักษ์ก่อนหน้าอยู่ใต้ผ้าคลุม
เมื่อผ้าคลุมเปิดก็เห็นยักษ์สองตัว สีม่วงและฟ้า
พวกมันเหวี่ยงแขนขาใส่ทหารโคเม่ใกล้ๆแต่ทหารโคเม่หนีทัน
“หน่วยจู่โจมมากับฉันเพื่อจัดการสีม่วง หน่วยสองและสามไปกับพาลาดินมารเพื่อจัดการสีฟ้า” วารีสั่งเครื่องสื่อสารในหู
“รับทราบ” เหล่าแฟนวารีตอบพร้อมกัน
หน่วยจู่โจมระดมยิงไปที่เข่าสองข้างของยักษ์ม่วงจนยักษ์ขาขาด
แต่มันไม่หยุด มันใช้ร่างท่อนบนคลานมาถึงหน่วยจู่โจมและเหวี่ยงซุง
ทหารหน่วยจู่โจมที่ไม่หยุดยิงกระเด็นขึ้นฟ้าและตกลงมานอนนิ่ง
เมื่อยักษ์เหวี่ยงเสร็จวารีวิ่งเข้าไปและเอากระบองเหล็กบุกเบิกสีแดงตีนิ้วยักษ์จนหัก
เขาเอาลูกซองรัวเข้าหลังมือยักษ์ซ้ำเพื่อความทั่วถึงและในที่สุดซุงก็หลุดจากมือยักษ์
มันเหวี่ยงหลังมือใส่วารี แต่วารีกระโดดและเหยียบดีดตัวขึ้นไปเหยียบบนหัวมัน
วาโรวิ่งมาและแทงตายักษ์สองข้าง
วีกับวิวรุมตีมืออีกข้างจนหักผิดรูปและดูไม่ออกแล้วว่านิ้วไหนเป็นนิ้วไหน
วารีดีดซองกระสุนทิ้งใส่ซองใหม่และรัวลูกซองใส่หัวยักษ์ ปุ้งปุ้งปุ้ง
วีเอาปืนกลเล็กยิงอัดหูยัก เศษหูบินกระจายไปทุกทิศทาง
วิววิ่งมาเหยียบปากยักษ์และเอาแขนแมงมุมยกจมูกง้างปากมันและยิงลูกซอง ปุ้ง แช้กแช้ก ปุ้ง แช้กแช้ก
หลังโดนรุมยิงหัวจนหัวเละเทะผิดรูป ยักษ์นอนแน่นิ่ง
ส่วนด้านกลุ่มสองและสาม อ็อกโธรวมพลังใส่มือ ดาบติดประกายไฟพลังงานและฟันเส้นเอ็นหลังข้อเท้าทั้งขาดทั้งไหม้
เรดจำปาวิ่งอ้อมรัวปืนไรเฟิลอัตโนมัติใส่มือที่ถือซุง ถอดกระสุนใส่และรัวอีก
อายะและอลิสยืนคู่กันเพื่อยิงใส่ตาทั้งสองข้างของยักษ์ฟ้า
หวานวิ่งและกระโดดสูงเกือบสองเมตรถีบขาคู่ใส่เข่ายักษ์จนหัก และรองเท้าเหล็กเธอช่วยได้อย่างมาก
เมื่อยักษ์ล้ม เรดจำปากับอ็อกโธวิ่งขึ้นหัวยักษ์ไปรัวปืนใส่หัวมันแบบวารี
หวานกลับตัวถีบหลังอัดด้านข้างของหน้า หมุน ถีบ หมุน ถีบ หมุน ถีบ ซ้ำๆ แต่เธอไม่เวียนหัวเพราะใช้หลักการมองแบบนักเต้น
หัวยักษ์บุบผิดรูป ไอซิสง้างปากยักษ์ด้วยแขนและกล้ามงู ท่านหญิงเสือดับควักระเบิดสองลูกดึงสลักโยนเข้าปากมัน “ระเบิดออกไปแล้ว!”
เรดจำปาอ็อกโธและหวานกระโดดออกจากยักษ์
พี่อลิสที่กำลังดูใต้หว่างขามันแต่ไม่เห็นอะไรเพราะมันไม่มีอะไรให้ดูวิ่งหนีและรายงานให้นาฟัง “มันมีซุงแต่ใต้นั้นมันไม่มีอะไรเลย”
“มันต่างจากสัตว์ใหญ่ที่เรามีอย่างงูและวัวยักษ์ แต่มันเหมือนปลาทองตัวนั้น” นารายงานให้วารีฟัง
ตู้ม กลางตัวยักษ์ฟ้าระเบิด
“ตรวจสัญญาณชีพด้วย” นาสั่ง
วารีและอ็อกโธวิ่งไปจับคอยักษ์ที่ตัวเองจัดการ
“มี” วารีตอบ
“เหมือนกัน” อ็อกโธรายงาน
“เราจะส่งโดรนใหญ่ไปจับมัน” นาพูดและสั่งการแนวหลัง
ทหารโคเม่เมื่อเห็นยักษ์ที่เป็นไพ่ตายล้มก็พากันทิ้งดาบและหนี
ที่พวกเขาทิ้งดาบเพราะรู้ว่าเหล่าทหารวาโรซีเมียเรียไม่ฟันคนทิ้งอาวุธแล้ว และมันเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดถ้าคิดจะรอดชีวิต
“เคลียร์เมือง” วาโรสั่งการและเก็บดาบ
วารีเดินไปหาเธอ “เท่านี้ก็ครึ่งประเทศแล้วสินะ”
“สงครามยังไม่จบ…” วาโรตอบสั้นๆ
เรดจำปาพาทหารเดินเปิดบ้านอย่างระวังเพื่อเคลียร์เมืองตามคำสั่ง
เมื่อเข้ามาเธอเจอทหารโคเม่เอามีดจ่อคอเด็ก
“วางอาวุธ ไม่งั้น...” ทหารเลวสั่ง
เรดจำปาหยิบหอก จากนั้นเขวี้ยงมันสุดกำลัง
หอกพุ่งไปปักหัวทหารทะลุและพาตัวทหารกระเด็นไปปักกำแพงข้างหลัง
“โห” เด็กตกใจแต่ไร้แผล
เพราะเรดจำปาเล็งส่วนกลางสมองที่ใช้สั่งการทหารเลยลงมือไม่ทัน
“หนูเป็นคนของโคเม่ ทำไมทหารวาโรซีเมียเรียช่วยหนูล่ะ? แล้วหนูจะเชื่อใครดี?” เด็กชายที่น่าจะเข้าหลักสิบแล้วถามพี่สาวกระเต็มหน้าตรงหน้า
“นั่นมันอยู่ที่หนู” เรดจำปาจับไหล่เด็ก
“ที่วาโรซีเมียเรียเป็นยังไง? หนูได้ยินที่พวกพี่ประกาศให้ยอมแพ้ และยอมตกเป็นของวาโรซีเมียเรีย แต่หนูไม่รู้ว่าถ้ายอมแล้วมันจะเป็นยังไงบ้าง” เด็กถามด้วยความไร้เดียงสา
“วาโรซีเมียเรียเป็นประเทศของการพัฒนาเพื่อให้คนอยู่กันด้วยความสุข ไม่มีใครจะเรียกร้องอะไรจากหนู” เรดจำปายิ้มให้เด็ก
“แล้วเวลาแม่หนูเก็บเกี่ยวเสร็จที่นั่นจะยึดข้าวครึ่งนึงเหมือนกันมั้ย?” เด็กถามเผื่อแม่ตัวเอง
“มันน้อยกว่านั้น แต่หนู… ไม่ว่าที่ไหนก็เก็บภาษี เราเก็บน้อยกว่าและบางทีถ้ามีปัญหาเราก็ไม่เก็บ” เรดจำปาสอนเด็กข้างหน้า
“หมายความว่าถ้าปลูกข้าวได้ไม่ดี จะไม่ยึดข้าวทั้งหมดไป อย่างนี้เหรอครับ?” เด็กถาม
“ใช่” เรดจำปาตอบตามตรง ที่วาโรซีเมียเรียเก็บภาษีเท่าที่หาเงินได้ ไม่ใช่เลขตายตัวประจำทุกปี
“ลูก!” พ่อกับแม่เด็กเดินเข้าประตูมา
เรดจำปาหันไปมอง และเมื่อพ่อแม่เด็กเห็นทหารโคเม่คาอยู่ที่กำแพงข้างหลังก็หน้าซีด “ไปไหนมา? ทำไมทิ้งเด็ก?”
“เราไปหาอาหาร ขอโทษด้วยจริงๆครับ เราไม่สู้และยอมแพ้แล้วครับ!” พ่อคุกเข่าก้มหัว
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้คุณ” เรดจำปาเดินไปดึงหอก ลูบหัวเด็ก “พี่ไปละนะ ดูพ่อกับแม่ดีๆ”
“หนูจะบอกให้พ่อแม่อยู่กับวาโรซีเมียเรีย โคเม่มีแต่คนนิสัยไม่ดียึดข้าวเราประจำ” แม้แม่วิ่งมาอุ้มเด็กก็ยังไม่หยุดพูด
“จ้า ขอให้โชคดี” เรดจำปาเอาถุงหนังคลุมหัวหอก เดินออกจากบ้าน
วารีอยู่หน้าบ้านพอดี และเมื่อเขาเห็นเธอ “เธอไม่ต้องเดินเคลียร์บ้านเองหรอก เรด ปล่อยให้ทหารทำงานบ้าง”
วารีมองเรดจำปาเป็นห่วงเพราะเธอนิสัยบ้างาน
“นั่นสินะ” เรดจำปาเห็นด้วย “นี่… เมื่อไหร่สงครามจะจบ?”
“เราซิ่งกันสุดตัวแล้ว ทหารยืดขบวนแถวไกล เราเริ่มเสียคนเยอะขึ้น และสุดท้ายยังไม่รู้ว่าอารูสิเยจะร้อนตัวแค่ไหน แต่ที่รู้ๆคือมันดีสุดที่ทำได้แล้ว” วารีตอบตามตรง กางแผนที่แบบพกพา
“นั่นสินะ นี่… หาโรงแรมมั้ย?” เรดจำปาเจอศึกหนักและเลือดพล่าน เธอต้องการมัน
“ได้เสมอ” วารียิ้มและสองคนควงแขนกันหาโรงแรมที่พร้อมเปิด
